Onderweg naar LA rijden we langs Callico, een spookstadje waar vroeger een zilvermijn was. De gebouwtjes staan er nog (al dan niet hevig gerestaureerd), er zijn wat winkeltjes, ... Een leuke tussenstop maar niet iets waar je voor om zou rijden.
De laatste dag in LA belooft een zonnige dag te worden.
We trekken dan ook naar het Santa Monica strand. Kuieren langs de pier, kijken naar de kunstjes van een zeehond die zijn best doet de vangsten van de vissers te veroveren, ... Het is er een hele drukte, de dag voor Memorialday.
We komen er ook te weten dat hier de legendarische route 66 eindigt.
En we passeren muscle beach, waar jonge gasten hun best doen de voorbijgangers te imponeren op de toestellen die daar staan. Toch wel leuk om naar te kijken, die goudbruine gespierde lijven
En dan is onvermijdelijk het moment daar om de koffers terug te pakken, auto leegruimen (drie weken hebben hun sporen nagelaten), ticket voor de terugvlucht uithalen.
Ik blik terug op een geslaagde reis: fijn gezelschap, veel variatie, zon en sneeuw, bergen en strand, canyons en steden, ...
Een avontuur waar ik nog vaak aan ga terug denken.
Klatergoud, glitter, bling bling, luid, kleurrijk, Disney voor volwassenen, levendig, altijd on the move... Vegas dus.
Vegas verwelkomt ons met een heuse stortbui. Niet meteen wat we ervan verwacht hadden. de namiddag aan het zwembad doorbrengen zit er dus niet in. Het bezoek aan de Lionfarm is teleurstellend. Zielig ook voor de beesten vind ik.
De buurt verkennen dan maar. Alleen al voor ons hotel en het aansluitende hebben we enkele uren nodig. Alles in thema, overal gokmachines. Mensen die bijna mechanisch op knopjes duwen, alsof ze niet meer goed beseffen waar ze nu eigenlijk mee bezig zijn.
Nooit gedacht, maar ook ik maak dankbaar gebruik van de roltrappen en glijdende loopbruggen, de afstanden zijn hier de moeite.
Een dagje aan het zwembad is een leuke afwisseling tijdens deze reis. Helaas geeft mijn ereader net nu de geest. Oververhit 😒 Hotels bekijken is ook een dagbezigheid: the Venetian met gondels doorheen het hotel op een echt kanaal (het plafond alleen al is een kunstwerk), dolfijnenshow in the Mirage, ... We wandelen kilometers en kijken onze ogen uit. Het fototoestel flitst regelmatig. De Stip is levendig, je waant je afwisselend in New York of Parijs. De souvenirs zijn hetzelfde als overal: t-shirts, mokken, sleutelhangers,... Straatmuzikanten, Power Rangers, Elvis, ... Je komt ze er allemaal tegen.
Een gokje wagen, het zit niet in mijn bloed. Ik ben al enkele dollars armer eer ik überhaupt door heb hoe het spel werkt 😊 Ik vind het een beetje saai.
Vegas, dat zijn ook shows. We doen er twee: Ka van Cirque de soleil en Jef Dunham. De eerste is absoluut sprookjesachtig, de tweede hilarisch.
De laatste canyon in het rijtje. De zon schijnt, dat maakt deze canyon meteen veel interessanter dan de vorige. Meer afwisseling ook; een rivier, hier en daar een paar watervalletjes, ... Ook hier is het waterpeil behoorlijk gezakt. Dat valt ons overal waar we komen op. Ze kampen hier op enkele plaatsen dan ook al met water tekorten. Waar er eens grote rivieren stroomden blijft slechts een modderstroompje over. Aan de oevers kan je aflezen dat hier ooit veel meer water passeerde.
gisteren zagen we enkele chipmunks, vandaag steelt een hongerige eekhoorn de show. Je mag dit park niet in met de auto, of toch maar een klein stukje. Gelukkig bespaart de shuttlebus ons vele kilometers wandelen. Je zou ook dagen nodig hebben om dit alles te doorkruisen. Toch op mijn tempo 😊
Ik geniet van de zon op m'n gezicht, op een rots aan de rivier, alleen het geluid van stromend water. Ook al is er veel volk in het park, het is groot genoeg en voor even is dit plekje voor mij alleen.
mijn fortune cookie 's avonds vertelt: the only rose without thorns is friendship.
Koud, ondanks de zes lagen kleding. Er ligt nog sneeuw in het park, er valt zelfs nog lichtjes sneeuw. Niet echt uitnodigend om lange hikes te doen. Af en toe een korte, daar kan ik mezelf nog toe overhalen. Maar de vieuws zijn er weer, het doet me soms aan Capadocie in Turkije denken, maar dan in een rood kleurtje.
Na al die canyons beginnen al de rotsformaties een beetje op elkaar te lijken. Mooi, dat wel, en zulke uitzichten hebben we bij ons niet. Ik verlang stilletjes naar warmte en een goed boek.
Eens in het Cowboy Smook House, waar het eten goed is en de bediening vrolijk, warm ik weer een beetje op. Mijn e-reader biedt een grote variatie aan -al dan niet- goede boeken, de verwarming op de kamer staat aan... I'm happy again 😊
De lucht is grauw als we aan boord gaan voor een boottocht door Antilope Canyon. Gelukkig blijft de regen nog even uit, al maakt de wind het behoorlijk frisjes. Ik draag verschillende lagen over elkaar maar ben toch blij met de extra warmte van de slaapzakken aan boord. Onze kapitein is Navaho, zij woont hier haar hele leven en kent de Canyon op haar duimpje. Zij vertelt dat de ontwikkeling van haar volk op enkele generaties tijd erg snel gegaan is. De taal is een gesproken taal, er bestaat geen schrift van. Dat maakt het voor de jongere generatie moeilijk om hun native taal te leren.
Een korte wandeling door de woestijn naar Horse Shoe Bend. Ik klauter op de rotsen, zolang ik ver genoeg van de rand blijf is alles ok 😊 En het is de klim zeker waard. Wanneer we terug naar de auto wandelen begint het zacht te regenen.
Het volgende Vista point doen we dan ook op z'n Amerikaans, vanuit de auto.
Maar het klaart op, zodat we aan de oever van Lake Powell bij Lone Rock over het strand kunnen wandelen.
van daaruit is het nog een relatief korte rit naar Bryce waar we morgen nog een canyon gaan bezoeken. we logeren er in de Marianna Inn, waar de verwarming op de kamer zeker welkom is. Warm onder de dekens, Criminal Minds op tv. Goodnight x
Na een ontbijt bij Dennys en een korte tussenstop bij Wallmart om onze voorraad aan te vullen, gaan we op weg naar Page voor een bezoek aan Antilope canyon.
Abraham is onze gids in deze schoonheid. Zandsteen, regenwater en veel tijd maakten prachtige sculpturen in de rotsen. Fototoestellen blijven dan ook klikken om dit natuurwonder op de gevoelige plaat vast te leggen. Onze gids weet de perfecte plekjes voor de mooiste foto's, hij kent de canyon door en door. En blijkt zelf ook een niet onverdienstelijke fotograaf.
Na de trip trekken we hongerig naar Fiesta Mexicana. Mexicaans is een van onze favorieten, hoewel het gisteren redelijk pikant uitviel. Vanavond blussen we met Margaritha's 😛
wat kan ik nog toevoegen aan alle superlatieven die hier al over geschreven zijn?
de eerste blik op de Grand canyon is overweldigend, zo uitgestrekt, afwisselend, puur natuur. Een korte wandeling naar het visitorscentrum levert al tientallen foto's op. Hoewel je de impact ervan absoluut niet op foto kan vastleggen.
Na kort overleg besluiten we het Kaibab trail te volgen. Qua afstand zeker haalbaar, zo lijkt het toch. Beetje klimmen en dalen, moet lukken. Nog even een sanitaire stop voor we er aan beginnen. Als ik terug buiten stap loop ik bijna tegen een eland op. Ik denk eerst nog even dat het een opgezet beest is dat ik eerder gemist heb, maar tis een echte! Niet bang van de vele toeristen, aangetrokken door de waterkraantjes waaruit enkele mensen haar laten drinken. Quite an encounter. Eentje die kan tellen.
Canyon time. Voor mij is dat buiten mijn lichte hoogtevrees gerekend. Zolang de paadjes nog naar beneden gaan en langs elkaar doorlopen, gaat het nog. Maar dan kom ik aan een bocht in de weg die langs de afgrond loopt. Onoverkomelijk diep en een smal paadje. Geen goede combinatie voor mij. De rest van ons viertal wandelt verder de canyon in, ik ga wijselijk terug omhoog voor een wandeling langs de kloof, op veilige afstand van de rand.
Wanneer we terug verenigd zijn (de anderen iets vermoeider dan ik, na die hele klim), nemen we de shuttlebus terug naar het visitorscentrum. Een tussenstop bij een Vista point levert nog enkele mooie foto's op.
Hmm, 's morgens vroeg voor vertrek of 's avonds na een dagje reizen nog schrijven, levert niet meteen literaire hoogstandjes op, vrees ik 😊 maar wie weet, misschien kan ik uit deze blog ooit nog eens een deftig reisverhalen destilleren.
Vandaag staat Hooverdam op het menu, maar we maken eerst een tussenstop in RedRock canyon. Yep, eentje met roodgekleurde rotsen. De zon is weer hevig van de partij. 12 mile is een beetje veel om rond te wandelen, dus we rijden met de auto van Vista point naar vista point. Onderweg maken we een kleine wandeling door deze uitgestrekte schoonheid. Kleine lizards schieten voor onze voeten door tot onder de rotsen en boven in de lucht vliegt een adelaar.
Hooverdam.
De wind is op deze reis een constante metgezel. Met deze temperaturen is een verkoelend briesje zeker welkom, maar zo hard als de wind over de Hooversam blaast, heb ik nog niet mee gemaakt. Het is alsof hij zich wil bewijzen ten opzichte van dit door mensenhanden ontworpen obstakel dat hem in zijn natuurlijke doortocht verstoord.
Van sneeuw en ijs naar de intense hitte van Death Valley, op enkele uren tijd van winter naar volle bak zomer. Een beetje tot onze frustratie zien we dat de Thioga pas vandaag wel open is, al kan je niet voorspellen voor hoe lang dat zal zijn.
Elfde dag on the road en het blijft verrassend. Zelfs als we uren in de auto zitten, verveelt het voorbijglijdende landschap niet. alsof je doorheen verschillende prentkaarten rijdt. Uitgestrekte stukken natuur af en toe afgewisseld door enkele pittoreske dorpjes. En onvermijdelijk ook de obligate fastfoodketens.
we bereiken Death Valley, van -2 deze morgen naar 38 graden. Dit moet je zelf zien en beleven, moeilijk te omschrijven wat die eindeloze vlaktes, duine, bergen met je doen.
Lunchstop in Stove pipe Wells, een burger natuurlijk. De Golden Canyon vraagt om een wandelingetje er in, ondanks de oplopende temperaturen.
En dan naar het laagste punt in Amerika, Badwater. 85,5 meter onder zeeniveau. Het meer is opgedroogd zodat je over de zoutvlakte kan wandelen.
Op weg naar ons volgend motel passeren we nog Artists Pallet, veelkleurige bergen, gekleurd door de verschillende ertsen en mineralen.
De Thioga pas is nog steeds gesloten, Yosemithe zit er dus ook vandaag niet in. Maar hier is het ook prachtig. Er ligt sneeuw, dat vraagt om een sneeuwwandeling langs de verschillende meren hier. We komen maar enkele mensen tegen onderweg, het is hier stil.
Wandelen in de sneeuw met sloefkes die niet waterdicht zijn, dat is vragen om natte voeten. Gelukkig is de zon wel van de partij, dus als de rest beslist nog een stukje verder te gaan, parkeer ik me aan een meer op een rots in de zon. Heerlijk warm. Ik gooi m'n trui en jas uit, hang m'n sokken te drogen in de struiken en geniet van het spel van de kleine eekhoorntjes die je hier overal ziet opduiken.
in het meer zie je de weerspiegeling van de besneeuwde bergtoppen. Ik geniet!
We passeren onderweg kleine dorpen waar je je helemaal in het Wilde Westen waant : zadelmakerijen, saloons, cowboyhoeden, ... Het weer wil niet echt mee werken. De Tiogapas die ons naar Yosemithe moet voeren is gesloten owv sneeuw en teveel wind. en ook de volgende doorpas is toe. Dat maakt dat we vandaag vele kilometers omrijden en de kaarten moeten raadplegen om in ons volgende motel te raken. Pure reisdag dus.
Een rit over de beroemde golden gate bridge brengt ons naar Muir Wood. De majestueuze sequoia bomen rijken hoog naar de lucht, reuzen die maken dat ik me heel klein voel. Het zonlicht wordt gefilterd door de hoge kruinen en zorgt voor een mysterieus lichtspel.
Terug in de stad maken we nog een boottochtje door de baai. Pelikanen en dartele zeehonden vergezellen ons.
San Francisco is een stad van vele heuvels, de ene al wat steiler dan de andere. We klimmen langzaam omhoog op weg naar Chinatown en passeren onder weg Little Italy. Het is niet alleen een stad met vele hellingen, maar ook eentje met vele nationaliteiten. When in Chinatown, eat chinese, dus dat doen we dan ook maar.
We klimmen nog wat hoger ( nu helemaal buiten adem) om een blik te werpen op Crooked Streat. Een straat die zigzagt en trappen heeft voor de voetgangers, zo steil omhoog gaat ie.
we hebben vandaag heel wat kilometers in de benen. Bed en boek zijn dan ook een goed vooruitzicht. Morgen vertrekken we voor een week natuur, tijd voor een bezoek aan de prachtige natuurparken hier.
Vandaag staat in het teken van Pier 39. Alles staat hier in het teken van t toerisme: winkeltjes, boottrips, entertainment.
We maken dan ook een boottocht over de baai langs Alcatraz en de golden gate bridge. Mooi, koud ook! De wind is een constante metgezel. Zeker aan dek, waar je toch wil zitten om de mooiste foto's te schieten, die duizenden voor je ook al gemaakt hebben
Opwarmen doen we in Ripleys believe it or not. Niet mijn favoriet, de academie of science is dan weer wel een aanrader.
De herinnering aan de koude wind op de boot deze middag doet me een duik nemen in een van de vele souvenierwinkels die je hier met hopen vindt. Een warm vest met uiteraard het logo San Francisco op brengt soelaas.
Zeker nu we terug te water gaan om Alcatraz by night te bezoeken. Het is een grimmige plek, waar de geesten uit het verleden nog lijken rond te zwerven. De cellen zijn benauwend klein en de verhalen over het leven in Alcatraz geven me rillingen.
We zijn vroeg uit de veren en trekken vol verwachting naar de pier voor onze walvistrip. Fototoestel opgeladen, warm aan, we zijn er klaar voor.
Helaas zit het weer ons tegen. De kapitein meldt golven van wel 2 meter hoog, dus ook vandaag varen ze niet uit 😞 Jammer, ik had mer er op verheugd, op een ontmoeting met walvissen en dolfijnen.
Maar ach, we vertrekken nu vroeger naar San Francisco, dan hebben we daar meer tijd.
We logeren in de Mission Inn, een motel met parking, wat wel zo handig is. Een snelle hap in de Mac Donalds en dan naar de Academie of Science! Lijkt me op t eerste zicht nogal saai, maar dat valt reuze mee. Een reusachtig skelet van een dinosaurus verwelkomt ons en de rest is ook wel entertaining. Het is dan blijkbaar ook een van de topattracties hier.
We wandelen nog wat langs lanen en door parken, hippies en zwervers zie je hier overal. Het eerste parkje waar we doorlopen lijkt op wandelen in een kruidentuin 😉
We hebben zowat 12 kilometer gewandeld, het is wel goed geweest. avondeten kopen we in een organische supermarkt, verse groenten en kip, smaakt heerlijk!
We nemen de scenic route langs de kust, iets langer rijden maar de uitzichten zijn dat absoluut waard. Een tussenstop aan een baai trakteert ons op een onverwacht beeld: honderden zeeleeuwen liggen er lui op het strand. Het zijn er wel duizend, het hele strand ligt er mee bezaaid. Van ver leek het of er rotsen of zo op het strand lagen, maar 't zijn dus zeeleeuwen. Dat ruik je ook 😣 Ze liggen daar gewoon lui te wezen, veel beweging zit er niet in.
Onze geplande walvisvaart in Montery is afgeblazen owv de wind. Jammer, maar we overnachten hier toch en kunnen morgen roeg mee. En er zijn zeker ergere plekken om een namiddag je tijd te verdrijven.
Shippermans warf is een gezellig plekje, winkeltjes , de haven, wandelen langs het strand,...
Een otter komt een kijkje nemen in de haven en steelt er met gemak de show. Enkele zeehonden liggen lui langs de kade of op een boei en een koppel pelikanen maken het plaatje af. Het zijn Paul en Martha, zegt een veteraan met wie ik even een praatje sla. Hij heeft leuke verhalen. Over hoe hij als jonge soldaat jonge alligators mee smokkelde uit Virginia, waarvan er dan een paar ontsnapten in het vliegtuig 😜
Mensen zijn hier easy going en je raakt makkelijk aan de babbel. In Disneyland gaf een koppel waarmee we de tafel deelden ons ook al enkele leuke tips voor ons verblijf hier. Je went er makkelijk aan.
Terwijl de heren zich amuseren in de Applestore neem ik samen met Katrien een kijkje bij Farmers Market. Alles is organic en fresh hier. Om ons eetfestijn van gisteren te compenseren, slaan we een voorraadkelder fruit in. Alles geserveerd in hapklare blokjes, een mooie picknick onderweg naar Santa Maria, waar het strand op ons wacht.
Ik hou van de zee, rondstruinen op het strand, schelpen zoeken. Het zand tussen mijn tenen spoel ik er later wel weer af. Er staat een behoorlijk windje, ik waai zowat weg. De pier loopt een stukje de zee in en is een goed uitkijkpunt. Katrien ziet in de verte een walvis, hij spuit water de lucht in. We blijven er even naar kijken in de hoop dat hij meer van zichzelf laat zien, maar helaas...
Ruime kamers, queensize bedden met een goede matras.
's morgens was er zelfs een onverwacht ontbijt voorzien ( muffins, croissant, appels).
Parkeerplaatsen.
oordopjes zijn wel een aanrader, drukke baan.
Dicht bij Hollywood.
 Â
friendship motor inn
1148 Crenshaw Blvd.
LA
alles is hier big. De auto waarin wij rijden, de burgers, de drankjes, de huizen, de mensen,... Heel wat mensen waarschuwden me al, gezond eten is moeilijk in Amerika, en als je het al vindt, duur.
o Ook Sven ( een Olaerts, en via overgeootvaders die broers zijn, verwant aan Katrien) die we tijdens de tussenstop in Montréal ontmoeten, beweert dat hij tijdens zijn bezoekjes aan de stages wel een kilo per week bij komt.
Dat past niet in mijn planning. Met een beetje zoeken vind ik in de Wallmart een kleine rayon vers fruit. Ook bij Dennys waar we gaan ontbijten kan je de volkomen variant van de pannenkoeken krijgen, en kalkoenspek of kippenworstjes. Al met al nog een redelijk gezond maar stevig ontbijt.
Disneyland lijkt een grotere uitdaging. 's Morgens ontbijt in hey motel, bleuberry muffin klinkt gezonder dan het is, vrees ik . En je kan hier ook fruit kopen, naast hopen zoetigheid. De familie voor ons in de wachtrij doet zich tegoed aan chips en muffins. De oudste dochter neemt druifjes. De moeder is impressed.
's Middags vinden we een kip&krib BBQ restaurant. Hmm, kip, daar is toch niets mis mee? Het is een al you can eat tent, kip en ribbetjes worden letterlijk in emmertjes geserveerd. De drankjes zijn a volonte en groot. De verleiding om veel te veel te eten is groot.
Geen wonder dat hier zoveel extreem obese mensen rondlopen. Of rijden, nog nooit zo veel jonge mensen in van die gemotoriseerde rollator dingen gezien.
In ieder geval, ik geniet van de attracties, en van het kijken naar mensen. Wat een variatie 😊
heel wat mensen, jong en oud, lopen rond met mickeymouse oren of andere Disney toestanden. Mijn thuis gekocht vintage jurkje (rood met witte stippen) dpet blijkbaar aan Minney mouse denken. Ik krijg zelfs de vraag om er een foto van te mogen trekken 😳 Kan ik dus nooit meer aan zonder daar aan te denken 😀
Helemaal uitgeslapen word ik wakker. Het is een zonovergoten ochtend, heerlijk om zo aan de dag te beginnen. Als een zonneaanbidder uit oude tijden geniet ik van de warmte die mijn huid streelt. Midden in de stad der engelen, en toch omringd door palmbomen en fleurige bloemen.
In de verte ziek ik het Hollywood sign, symbool van duizenden dromen en beloftes. Maar ook would be sterren moeten met een gevulde maag aan de dag beginnen. Dennys is the place to be: pannenkoekjes die in je mond smelten, scrambled eggs en bacon,... Het is een perfecte start. Nog even langs Wallmart voor de nodige spulletjes. Hier lopen enkele kleurrijke figuren rond, maar toch niet zo bont als ik ze op 't internet zag.
Op de Walk of Fame zie je wel heel wat creatieve figuren: Charlie Chaplin en Marilyn Monroe, ze komen hier terug tot leven. In Madame Tussauds kan je jezelf met de sterren vereeuwigen: George, Elvis en James Dean, ze mogen allemaal met mij op de foto.
Flaneren op de Boulevard, ik word er hongerig van. Een Italiaans restaurant met een zonnig terras biedt soelaas. Gezellig tafelen, genieten van de zon en goed gezelschap... Dit hou ik nog wel even vol 😀
de zon heeft de maan net afgelost als ik onder de douche stap om de laatste muizenissen onder de warme waterstralen te verdrijven. Koffer is gepakt, m'n rugzak staat klaar om aan een nieuw avontuur te beginnen. 25 dagen rondtrekken langs de westkust van Amerika: de city of angels, de stad waar je bloemen in je haren draagt en het gokparadijs, ... Ik wil het allemaal beleven.
Deze dag bepalen de vlieguren echter het ritme: wachten, inchecken, vliegen, nog wat wachten ,... Onderweg zetten we voor enkele uren voet op Canadese grond. Veel zien we niet van Montréal, we moeten genoegen nemen met de binnenkant van de luchthaven. Even komt hier een song van Johnny Cash tot leven als ik een shoe shine boy swingend in actie zie. Ook hij heeft een ritme. Na vier uur mogen we terug aan boord, Los Angeles komt steeds dichterbij.
Ruime kamers, queensize bedden met een goede matras.
de zon heeft de maan net afgelost als ik onder de douche stap om de laatste muizenissen onder de warme waterstralen te verdrijven.
