Life your dream Volg hier mijn (lange) weg met vallen en opstaan naar mijn grote droom...
25-04-2015
Zaterdag 25 april 2015: deel 2
Hoe minder suiker ik eet hoe harder de naweëen zijn als ik al eens een suikerdagje heb gehad, zo ook vandaag, de hoofdpijn is nog steeds mijn metgezel, ook het flauwer lopen. Ergens ben ik heel blij dat ik mij verdorie zo ellendig voel, ik kan mij eigenlijk niet mottig genoeg voelen, zo ga ik de volgende keer misschien 2 x nadenken voor ik nog eens toegeef aan iets dat niet echt goed is voor mij. Want ik moet zeggen dat het echt wel helpt, ik merk het aan mezelf op de momenten dat ik suikervrij leef ik toch echt wel een blokkade heb die ervoor zorgt dat ik niet snel terug naar suiker ga grijpen, en die blokkade word alsmaar groter.
De zumba deze morgen was niet echt een topper, mijn lijf had het zwaar door de slechte nacht die ik gehad heb: te laat in mijn bed, te vroeg wakker... Een dodelijke combinatie. Ik was dan ook weeral heel blij toen het uurtje om was en moet zelfs toegeven dat ik vroeger uit de les gelopen ben, het laatste liedje heb ik zelfs niet meer meegedanst, mijn hoofd was vlug tevreden met het excuus 'ik moet echt op tijd hier buiten zijn want ik wil nog iets eten nadat ik gedoucht ben en voor ik hier vertrek.'
En dan de uitdaging; het samen met onze bende samen naar de opendeurdag gaan en eerst samen gaan eten daar; gegarandeerd dat er frieten op het menu gingen staan en ja hoor, er stonden dus frieten met stoofvlees of een frikandel op het programma, al dan niet met een dessert erbij... En ik was best wel fier op mezelf dat ik het aan mezelf zag voorbij gaan zonder dat ik er echt zin in had. (al zou het mij wellicht wel gesmaakt hebben moest ik het voor mij gekregen hebben want het zag er best wel lekker uit voor een school te zijn)
En erna een rondleiding, wat bij de eerste infoavond een megasaaie en droge boel was waar ik bijna stierf van verveling was het nu best wel gezellig, wellicht omdat er activiteit was en omdat we met een bende waren, de serieuze momenten van uitleg wisselden elkaar op tijd en stond af met een grapje of een minder serieus iets. Hopelijk word elke opendeurdag zo, en de kans is vrij groot dat we in de toekomst meermaals met onze bende naar daar gaan gaan want mijn vriendin is er bijna 100% zeker van dat ze haar zoon zal versteken naar daar.
Morgen opendeurdag in de nieuwe school voor mijn dochter, waar ik niet bij kan zijn, aan één kant spijtig aan de andere kant wil ik niet beginnen twijfelen of het al dan niet een goede keuze is/zal zijn.
Deze morgen tijdens de zumba betrapte ik mezelf erop dat ik wellicht gans mijn leven uitdagingen zal blijven zoeken op sportvlak, ik heb ergens iets van 'na de marathon van NY stopt het', maar ik voel dat het daar niet zal stoppen want iets in mijn hoofd is aan het spelen met iets, misschien moet ik mij binnen x aantal tijd meer beginnen verdiepen in trails en ooit eens een trial meedoen in Schotland ofzo... Maar dit ga ik wel proberen doen in clubverband. Maar wanneer, hoe en waar... Dat is voor later. Maar het is wel iets dat mij aanspreekt. Net zoals mijn fiets die ik graag voor mijn 40 ste in huis wil hebben, al ben ik er nog altijd niet aan uit waar mijn hart nu eigenlijk ligt; ligt het nu bij het lopen of bij het fietsen? De tijd zal het hopelijk uitwijzen...
Er zijn zo van die momenten dat je echt boos bent op jezelf, dat je eigenlijk jezelf wel kan wurgen omdat je het wéér gedaan hebt. Wel, we zitten weer in zo'n fase, laat ons zeggen dat april een vrij stresserende maand te noemen was op het werk; een nieuw iemand opleiden waar het iets minder vlot bij ging dan bij voorgaande exemplaren, extra ellende op de baan waardoor ik heel vele keren dubbel zo lang er over deed om op mijn werk te raken, dan nog andere stressfactoren die erbij gekomen waren... Die dingen zorgden ervoor dat ik mijn heil ging zoeken in voeding die niet altijd te catalogeren valt onder 'verstandige keuze'. Ze zijn lekker en had ik het karakter om ervanaf te blijven; ja. Maar ik heb altijd over de blokkade gesprongen die mij tegenhield omdat het 'kon'.
Zo ook gisteren toen ik voor de zoveelste keer deze week in een file zat, toen ik voor de zoveelste keer in de stress zat van 'ga ik mijn oudste wel op tijd op school krijgen?' Ga ik straks wel op tijd in Antwerpen raken voor dat nummer? Ga ik daarna terug op tijd terug raken? Wel deze stress zorgde ervoor dat ik een ommetje deed voorbij de bakker en mij eens verwende met een taartje waarbij ik als pitstop naar huis gereden ben, zo'n taartje (eigenlijk waren het er 2; een tom pouce en een eclair) opgegeten heb, mij eventjes in de zetel gelegd heb als 'zen' moment, en ik heb ervan genoten. En heb ik er spijt van? Nee. Geeft mijn weegschaal er spijt van? Nee.
Moet toegeven dat ik gisteren wel meerdere zoetmomenten gekend heb... Maar de prijs ervoor betaal ik natuurlijk want vandaag sta ik op met een 'suikerkater' wat zich manifesteert in hoofdpijn natuurlijk, dat worden 2 daagjes afzien... Ja, de dag van ten miles waarschijnlijk meegerekend voor ik terug de oude ben, maar ik kan moeilijk beginnen suiker te eten om het terug onder controle te krijgen.
De moeilijke gezonde momenten zijn de 'sociale momenten' dat je samenkomt met anderen en er eten bij te pas komt en dat dat eten meestal niet te catalogeren valt onder gezond, kan je dan de seut zijn om zelf je rantsoen naar boven te halen en zeggen 'sorry maar ik heb mezelf voorzien'. Ik weet nog niet hoe ik dat ga aanpakken... En er net voor eten zal moeilijk gaan door tijdsgebrek... Ik ga er nog eens goed over nadenken, maar gefrituurd eten is onbespreekbaar een dag voor de wedstrijd.
Deze morgen was de eerste dag dat je de borstnummers kon gaan afhalen voor de ten miles in Antwerpen, dit jaar een feesteditie want het is al de 30 ste keer dat de ten miles gelopen word, voor mij zal het de 2 de keer zijn dat ik deel neem eraan. Mijn eerste keer was geen memorabele herinnering, integendeel, het was mijn eerste officiële loopwedstrijd en door shin splints kon ik helaas niet trainen met de intensiteit die ervoor nodig was om een perfecte loop te hebben, ik mocht eigenlijk totaal niet meelopen, maar 2 weken voor de datum kon ik mezelf niet meer houden en ben ik er gewoon ingevlogen en ben ik langzaamaan beginnen trainen, het was eigenlijk een onmogelijke kaart om op zo'n korte termijn genoeg conditie op te bouwen om de loop goed uit te lopen, en de loop werd dan ook een echte hel, ik heb hem uitgelopen maar toen ik over de finishlijn stapte was ik fysiek en voornamelijk mentaal volledig kapot, toen ik over de lijn stapte; want voor lopen had ik de kracht niet meer, had ik zin om te beginnen huilen, ik werd gewoon overmand door emoties. Iets wat typisch is bij zware inspanningen dat je jezelf gewoon tegenkomt. Ik was ook teleurgesteld in mezelf, ik was niet tevreden over mijn loop en toen ik de personen passeerde die de medailles uitdeelden ben ik er ook straal voorbij gelopen, ik moest er geen hebben want ik was niet tevreden over mijn loopprestatie, ik had het slecht gedaan; gefinisht met een tijd van net geen 2 uur...
Maar achteraf gezien was het eigenlijk zo slecht nog niet, 16 km uitlopen met zo weinig training was best wel goed. In oktober heb ik dan dwars door Hasselt gelopen, dat was ietsjes beter, daar ben ik gefinisht met een tijd van 1u38, daar had ik toch een iets tevredener gevoel al was mijn vooropgestelde tijd toch 1u36 geweest.... Maar ik vrees dat ik nooit tevreden zal zijn met mezelf, ik ben streng op mezelf. Ik wil dan geen wedstrijd winnen, ik ben wel iemand die voor zichzelf toch het onderste uit de kan wil halen tot zo ver wat natuurlijk haalbaar is voor mezelf.
Zo ook voor de ten miles, ik heb totaal geen idee in welke tijd ik ga hem nu ga kunnen finishen, stiekem droom ik van 1u41 al zegt een stemmetje in mij dat het meer rond 1u43 zal liggen... Ik zit met die tunnel op het einde, en heb net iets te weinig heuveltraining en intervaltraining gedaan (dat laatste zelfs geen enkele keer) dus daarin scoor ik zwakker. Wat ik dan wel in mijn voordeel zal hebben zal het weer zijn, slecht weer is een goed weertje om te lopen zolang er niet teveel wind aan te pas komt.
Maar mijn grote droom is en blijft de marathon van New York, draai het of keer het, een marathon lopen is de hel, hoe goed en hoe fel je ook traint, je loopt geen 42 km zonder jezelf tegen te komen, je zal tijdens die vele kilometers het mentaal zwaar te verduren krijgen, je zult spieren voelen waar je zelfs het bestaan niet van kent, je lichaam zal er alles maar ook alles aan doen om je te laten stoppen... Ik weet wat mij te wachten staat en toch wil ik het zo graag één keer in mijn leven meemaken.
Maar ik weet dat een goede voorbereiding essentieel is om de 42 km écht uit te lopen, eerst langzaam opbouwen naar een halve marathon waar ik bijna aan zit en dan langzaam opbouwen naar 35 km... En dan de marathon.
Mijn doel is in 2017, het jaar waarin ik 40 jaar word de marathon van New York te lopen. De opbouw naar een marathon kan veel sneller in normale omstandigheden maar in mijn toestand zal het langer duren voor ik het ook daadwerkelijk kan lopen daar ik buiten lopen ook een andere passie koester en dat is zumba, en ik niet van plan ben om de zumba op te geven. (toch niet voor ik daadwerkelijk 35 km kan lopen, naar aanloop van de marathon zelf zal ik inderdaad de zumba tijdelijk moeten stopzetten om optimaal te kunnen opbouwen)
Het is ook zo dat ik een half jaar voor de eigenlijke marathon; begin 2017 terug een personal trainer zal nemen om mij te helpen bij de laatste loodjes.
Nog een struikelblok bij mij is mijn voeding, dat is iets waar ik de komende maanden nog heel hard zal moeten aan werken want zoals menig vrouw heb ik ook een grote voorliefde voor al wat zoet is... Al heb ik wel meer controle over gekregen dan vroeger maar ik weet als ik écht goed wil trainen dat ik mijn zoetmomenten moet minimaliseren naar bijna niks meer... En dat is niet altijd even gemakkelijk want ik leid met momenten een heel stressvol leven, en tijdens zo'n stressmomenten grijp ik soms te vlug naar zoete verwennernijen.
Deze blog zal voor mij en misschien voor anderen een mentale steun zijn voor het bereiken van doelen, om te merken dat zelfs het onhaalbare haalbaar is, als je het echt maar wil, wetende dat ik bijna 3 jaar geleden amper 2 minuten kon lopen zonder knalrood te worden en er compleet door te zitten en ik nu al bijna een halve marathon loop... Dat ik vroeger compleet suikerverslaafd ben en nu veel meer gezond leef dan ongezond, ook al ben ik er nog niet volledig.
Welkom op mijn blog ... Mijn traject naar mijn grote droom; de marathon van NY.
