Hee lezer! Hier ben ik weer. Ik wil de schijnwerpers eens richten op onze oudere generatie. Wanneer het woord "de oudere" of "de bejaarde" komt te vallen denkt de mens direct dat deze mensen niks meer kunnen, ze gaan achteruit, ze worden afgeschreven. Laten we nu eens even stilstaan en een diepere kijk nemen bij deze groep. Je moet ze eerst de kans geven om hun te leren kennen. Onze maatschappij gaat er van uit dat deze mensen totaal afhankelijk zijn van de anderen en dat ze zich niet meer nuttig voelen. Neen, dat is niet zo. Integendeel, deze mensen kunnen veel meer dan je denkt. Van kleine dingen die je met ze doet kunnen ze zo hard genieten! Het is zo fijn om die mensen te zien opfleuren. Ja, ze hebben al veel meegemaakt in hun leven. En ja, ze hebben al een hele levensgeschiedenis maar dat wil absoluut niet zeggen dat ze niet meer kunnen genieten van de dingen die ze op hun oude leeftijd nog meemaken. Ikzelf heb al vaak gemerkt dat ze er zo'n deugd van hebben wanneer je eens even tijd voor ze vrijmaakt en eens een praatje maakt. Hoe zou jij je voelen als je bvb de hele dag op je kamertje zit, niemand die eens even langskomt om te kijken hoe het met je gaat? Je zou er toch zelf gek van worden zeker! Nou, die mensen hebben dat gevoel ook, ik zeg niet dat ze dat allemaal hebben. Maar het gevoel eenzaamheid is een zeer naar gevoel. Het komt meer en meer voor en juist die mensen waarvan je weet dat ze niemand hebben moet je extra aandacht schenken. Ze zijn je zó dankbaar als ze maar even iets kunnen vertellen, of als je maar in hun buurt bent! Wat er ook een groot "probleem" is: de maatschappij denkt dat de oudere niks meer zelfstandig kan. Maar hoe kunnen ze het tegendeel bewijzen als alles uit hun handen worden genomen? Omdat er "tijd tekort is" en "omdat het snel vooruit moet gaan" ? Oke, ik weet zelf ook wel dat er tijd te kort is en dat het vooruit moet gaan, dat is nu eenmaal zo. Maar dat wil niet zeggen dat je de oudere niet kan stimuleren om zoveel mogelijk zelf te doen. Jij kan ondertussen andere dingen doen terwijl de oudere zichzelf aan het verzorgen is. Zo behoud je de zelfstandigheid en hun zelfwaardering en geloof me, ze voelen zich echt goed wanneer ze zelf nog dingen kunnen doen en het niet uit de handen worden genomen. Ook deelnemen aan activiteiten bevordert hun sociale contacten, en dus is er minder kans op vereenzaming. Het fijnste aan alles is dat je zoveel liefde en vriendschap krijgt van deze mensen, zoveel dankbaarheid voor wat je voor hen doet, het doet me deugd om te zien hoe deze oudere mensen op hun manier gelukkig kunnen zijn.
Nogmaals, geef ze de kans om hun ware aard te ontmoeten. Je weet niet wat je mist tot je in hun wereld bent gekomen.
Zoals je al hebt vernomen volg ik verpleegkunde en zit ik in m'n tweede jaar, halverwege in de opleiding. Ik zal je even uitleggen hoe mijn opleiding zich opsplitst. Elk jaar wordt opgedeeld in 2 halve jaren. 1 half jaar = 1 module, dus er zijn 2 modules in 1 jaar. Ik zit nu in mijn tweede jaar, de tweede module of halfjaar. Nuja, het maakt nu niet zo erg uit dat je het niet begrijpt. ;-)
Ik moet gedurende 3 weken stage lopen in de psychiatrie, in het ziekenhuis. Nu heb ik al een week achter de rug. Die week heb ik niet zo prettige ervaringen meegemaakt. Het eerste was woensdag. Ik zat in de verpleegpost aan mijn stage opdracht te werken tot er een meisje kwam aangerend en zei "zou er iemand aub kunnen komen want een meisje heeft me zonet een sms gestuurd dat ze zichzelf iets gaat aandoen!" De verpleegkundige zei daarop: "we zullen zometeen eens komen kijken." Een paar seconden nadien kwam het meisje terug aangehold. Ze zei: "als ik jou was zou ik direct gaan kijken want het gaat echt niet goed met haar." Pijlsnel gingen de verpleegkundigen naar de kamer waar het meisje zat. De studenten mochten niet mee, dus ik zat daar bij dat meisje. Ze toonde het smsje dat ze had ontvangen. Ik schrok wel even. Een kwartier later kwam de verpleegkundige zeggen dat ze zich had verminkt in haar armen met een scherp voorwerp. Ze hebben de wonden verzorgt en nadien haar in afzondering geplaatst. Ik vroeg mij af waarom ze dat überhaupt had gedaan. Ik kon geen vat op haar krijgen waarom ze dat had gedaan.
Het volgend incident is dat ik een diepgaand gesprek had met een man die zeer depressief was door zijn relatiebreuk. Hij vertelde me op een bepaald moment dat hij het niet meer zag zitten om verder te leven. Ik had een krop in mijn keel en wist absoluut niet wat ik nog moest zeggen.
Door deze situaties te schetsen vraag ik aan jou hoe jij hier op een gepaste manier zou reageren. Zou jij hetzelfde als mij reageren, zwijgen en laten vertellen en doorgeven aan de verpleegkundige? Of ga je op een andere manier reageren en dit evengoed doorgeven?
Dit is de allereerste keer dat ik een blog maak. Ik weet niet goed hoe ik hieraan moet beginnen, dus heb je tips op of weetjes om me op weg te helpen bij deze blog, dan mag je het me zeker laten weten. ;-) Mijn onderwerpen zou ik graag verwerken in de medische wereld. Ik ben student verpleegkundige, zit in het tweede jaar en met deze blog wil ik meningen en ervaringen met andere mensen delen. Ik vind het wel interessant hoe je bepaalde dingen aanpakt in bepaalde situaties. Ik ben namelijk nog een verpleegster in wording dus weetjes zijn altijd welkom.
 "Wink"){kind=icon}
){kind=link}