Eindelijk heb ik een methode gevonden om de indrukken die ik hier in Frankrijk elke dag opdoe, te delen. Alléén zijn vind ik prettig, maar sommige dingen wil je toch echt delen met anderen, vooral mooie dingen dan. Hou er dus rekening mee dat jullie vanaf nu mijn liefde voor de streek waar ik dertig jaar geleden toevallig terecht kwam, en sinds een goed jaar vast woon, gaan moeten delen. Stilaan voel je de lente komen, ook dat gebeurt hier een beetje vroeger dan bij ons. Sinds begin maart staan de weiden rondom paars van de maartse viooltjes, alhoewel het hier, hoogst uitzonderlijk, ook nog een dagje heeft gesneeuwd, maar minder dan op andere plaatsen in Frankrijk. Ik wou ondermeer een beetje filosoferen over de verschillen tussen de dingen bij "ons" en hier. Die sneeuw bvb is al iets waar ze hier helemaal anders mee omgaan. Penne du Tarn waar ik in december nog woonde, is op een rots gebouwd en dus moet je bergop. De eerste sneeuw op het einde van vorig jaar, ook weeral uitzonderlijk veel en langdurig, maakte niemand zenuwachtig. Aan strooien wordt pas gedacht na een drietal dagen, als het stilaan vanzelf gaat dooien. Iedereen laat gewoon zijn auto staan in de vallei en gaat te voet de berg op, zo'n km steil omhoog. Ik probeerde de twee toegangswegen die ik kende omdat ik als belg toch wel al erger gezien had, maar het lukte niet uit de vallei te geraken. Toen ik wou parkeren achter de rij die al beneden in het dorp stond, wist iemand het beter en stuurde mij via een derde weg die volgens hem vrij was. Ik lanceerde mij de helling op, maar was nog geen vijftig meter verder toen mijn auto achteruit begon te glijden, scheef ging staan, en stopte op een halve meter van een klein ravijntje. Met al mijn krachten heb ik op mijn rem geduwd, ook op mijn handrem die eigenlijk een voetrem is, dus met mijn twee voeten tegelijk volle kracht. Na enkele vreselijk lange minuten durfde ik beetje bij beetje loslaten. Ik zetten eerst voorzichtig mijn twee hondjes op straat en dan mezelf met uiterst voorzichtige bewegingen. Intussen waren een aantal mannen aangekomen met een mini-jeepje en na veel gepalaver werd beslist om mij weg te trekken van het ravijn. Ik had echter tijdens hun gebabbel gehoord dat ze vreesden dat mijn auto het jeepje zou meesleuren in het ravijn en ik durfde dus niet meer achter het stuur. Een stoere fransman zou dat dan in mijn plaats doen, wat ik zeer dapper vond van hem. Maar hij wou het stuur niet meer afgeven nadat mijn auto weer in het midden van de straat stond en ik was dus verplicht naast hem in te stappen. De eerste paar honderd meter, nog steeds getrokken door de jeep, waren redelijk, maar toen we waren losgemaakt deed hij alles wat je echt niet moet doen met een auto op een gladde weg, ik ben er zeker van dat hij nog nooit in zijn leven in de sneeuw had gereden. Gelukkig woon ik nu in de vallei en hoef ik dat soort avonturen niet meer mee te maken, maar andere zeker wel......
