Hoewel ik mijn dag best goed begon door vroeger dan verwacht op te staan, voelde ik me op de een of andere manier opgesloten. Alsof de wereld van buitenaf op me drukte en de ik die ik wil worden, wou niet naar buiten komen. Het benam me de adem en ik vond mezelf laf omdat ik niet durfde te spreken, wanneer ik de kans ertoe kreeg.

Na meerdere tegenslagen van slechte testen, hoop ik toch goede punten te krijgen voor de test van wiskunde. Mijn vrienden zagen niet in dat ik me slecht voelde vandaag, niet dat ik dat wou want als ik toon dat ik me slecht voel, lijk ik een aandachtskind, maar als ik het niet doe, blijf ik vast zitten. Dit zal een probleem zijn waar ik nog lang zal mee te kampen hebben. Een confrontatie met mezelf dat ik niet lijk te winnen.

Ik moet tegen volgende week een gedicht schrijven voor iemand uit mijn klas. Een project dat nog interessant zou zijn, als ik niet de persoon had genomen voor wie ik het net echt niet wil doen. Ik heb wel 1 ideetje, maar het lijkt me te gemeen om het luidop te durven uitspreken.

'Je vindt jezelf geweldig,

wat heel spijtig is

want hoewel ik denk dat je soms best wel leuk kan zijn

dat beeld geef je me totaal niet'

Het lijkt niet zo gemeen, en waarschijnlijk valt het ook best wel mee. Maar het is niet aan mij om die woorden uit te spreken, want hoewel hij het verdient om eens de waarheid te horen, uit mijn mond is het voor hem niets waard en voor mij des te meer. De schrik dat iedereen me zou haten is te groot. 

Ik heb steeds het gevoel dat de richting te zwaar voor me is en hoewel ik denk dat de kans er is dat ik er dit jaar nog door ben, denk ik ook dat ik volgend jaar in een zwart gat zal vallen waarbij iedereen zal afstuderen en ik alleen achter blijf. Ik heb vrienden die een jaar ouder zijn als mij en ik heb nu al het gevoel dat ik hun verloren heb. Wat als ik volgend jaar ook nog al de rest verlies?

Al heel mijn leven hebben de mensen van wie ik het meeste hield me verlaten. Na mijn 6de middelbaar (als ik slaag) ga ik studeren, waarschijnlijk ver weg bij degene die ik ken en het meeste zal missen. Want ik weet dat terwijl zij een nieuw leven met gemak kunnen opbouwen dat ik er problemen mee zal hebben. Want ik ben niet meer zo sociaal, ik hoor er gewoon niet bij.

Mensen hebben me al meermaals raar genoemd. Vroeger iets om mee te lachen, want normaal is ook maar saai. Maar nu? Normaal associeer ik met de leuke, coole meisjes die uitgaan tot midden in de nacht en vele vrienden hebben. Wat ben ik? Een wannabe, het meisje dat nooit goed genoeg zal zijn, of gewoonweg raar.

Misschien onderschat ik mezelf gewoon. Ik ben niet zo lelijk, denk ik toch. Ik ben ook niet mooi, maar lelijk ook niet. In dat opzicht ben ik misschien dan toch normaal? Misschien ben ik zelfs slimmer dan ik zelf denk en misschien haal ik het wel en studeer ik volgend jaar gewoon mee af met mijn vrienden. En misschien moet ik niet van alles iets negatief maken en gewoon genieten van mijn leven? Er moet toch altijd wel iets zijn waar je van kunt genieten? Ik geniet van het schrijven, mijn diepliggende problemen op te graven en mijn mentale wonden uit te laten bloeden als zwarte inkt op papier. Later lees ik dit terug en denk ik na over hoe goed het is om te veranderen en dan lach ik bij mezelf en zal ik trots op me zijn bij de aanblik van wat ik heb bereikt. Zie je wel, ik kan best positief denken.

10-02-2014 om 20:12 geschreven door metamorphosis  

09-02-2014 om 22:37 geschreven door metamorphosis  

Mijn plan om om 10 uur te gaan lopen werd al meteen verandert toen ik buiten het weer zag. Ik heb dan toch mijn energie in het opruimen van het huis gestopt. Mijn zus was vandaag jarig en omdat ik vorige week ziek was, heb ik nog niet de kans gehad om iets voor haar te kopen.. Ik moet niet vergeten dat te doen! Ik haar dus aangeboden om vandaag alles te doen wat ze me vroeg. Niet dat ze me al te veel kon laten doen, want ze moest leiding staan in de chiro. 

Na het middageten heb ik me achter mijn bureau geïnstalleerd om dat vreselijke wiskunde te gaan studeren... Mijn leerkracht had het geniale idee om als Herhalingstest ons meer als 60 pagina's te laten studeren. Deze gevuld met theorie en moeilijke bewijzen, waar ik er al 2 niet van snap. De kans dat ik dit jaar blijf zitten stijgt steeds meer (Mijn geniale idee om latijn wiskunde te doen).

Om 15u 30 heb ik een kleine pauze gehouden en hopelijk haal ik morgen goeie punten.

Ook mijn vakken Chemie, Biologie, Aardrijkskunde en Frans zijn aan de mindere kant. Ik heb nog slechts 3 weken om die punten op te halen, als de vervangster voor chemie en biologie al testen geeft. Donderdag heb ik een test voor Aardrijkskunde waarmee ik mijn punten misschien kan ophalen en voor Frans krijg ik vast nog wel een paar kansen.

Ik heb vandaag ook al enkele hoofdstukken uit mijn Frans boek "Tuer le père" van Amelie Nothomb gelezen.

Ik moet nog juist iets voor Latijn afdrukken en doorsturen, wat ik nu meteen zal doen.

Ik heb op mijn computer een map aangemaakt waar ik allemaal aanmoedigende foto's , liedjes en tekstjes ga inzetten om zo, als ik mijn motivatie verlies, deze terug te vinden.

Let's hope this thing works

 xoxo Julie

09-02-2014 om 21:26 geschreven door metamorphosis  

Ik ben dat meisje. Ik weet dat ik vroeger veel gelukkiger was nu en ik wil dat ook weer worden. Velen zeggen toch om de wereld te veranderen moet je starten bij jezelf. Ik wil dit proberen.

Ik heb al veel sites geraadpleegd om de beste manieren te vinden om te veranderen en de meeste daarvan zeggen me om een blog te starten om zo je dagelijkse voortgang te kunnen neerzetten, gemotiveerd te worden door anderen en zo mijzelf te stimuleren om de persoon te worden die ik wil zijn.

Ik ben Julie, een meisje van 16 en de dingen die ik wil veranderen zijn:

* Meer gaan lopen

* Betere punten halen op school

* Betere kledingstijl ontwikkelen

* Socialer worden

* Leren doorzetten

Ik zal dit op verschillende manieren proberen om zo tot mijn doel te komen.

09-02-2014 om 20:52 geschreven door metamorphosis