Gisteren hadden Agnete en ik samen met ons dochtertje een lange rit van Managua naar Matagalpa, de eindbestemming van ons avontuur die eigenlijk het avontuur van Agnete was. Ze had een baan gekregen om een toneelgroep te leiden in Nicaragua. We verbleven eerst twee maanden in Oslo, vervolgens woonden we nog eens twee maanden in Guatemala en hadden er nu een maandje Managua opzitten. Toen we aankwamen aan onze nieuwe thuis kregen we ruzie. Het huis beviel me niet, ik vond het veel te groot en het leek weer een gevangenis. Maar Agnete daarentegen was weg van het grote huis en de luxe. Ik hoop dat ons dochter zich later niks van deze reis en haar kinderjaren herinnert. Ik ben benieuwd naar wat Matagalpa ons te bieden heeft, hopelijk veel goeds.