Vechten, dat is wat iemand moet doen die psychische problemen heeft. Elke dag opnieuw, jezelf verantwoorden. Maar je ziet er niet ziek uit dus je bent niet ziek... zo denken alle mensen rondom je.. Buiten diegene die het zelf al hebben meegemaakt.
Dank aan mijn arts, zij heeft het voor me opgenomen bij mij werk. Ik moest me namelijk gaan verantwoorden waarom ik al zoveel afwezig ben geweest.. Maar ik krijg dat wel nog dubbel en dik in mijn gezicht terug. Liefst van al wil ik ontsnappen aan deze wereld. Hij is momenteel te zwaar voor mij. Liefst van al lig ik in bed, onder mijn deken. Daar ben ik veilig. Ik hoop dat er beterschap komt, dat er zelfzekerheid komt want die is momenteel zoek.
Ik trouw overmorgen! Ga ik het wel aankunnen? Ondanks de antidepressiva en de angstremmers? Ik hoop het.. Maar ik vrees voor de extra klap achteraf. Gaat er een opname nodig zijn? Is er een opname nodig?