Vandaag is een goede dag. Op vlak van mijn gemoed dan wel. Zoontje is ziek, dubbele oorontsteking. Maar hij is denk ik in goede handen bij mij. Sinds kort voel ik me beter, ik zie terug het nut in van mijn leven. Ik draai niet alleen mee in de maatschappij omdat het moet maar ik voel terug de liefde. Ik voel dat er liefde is tussen mijn zoon en mij. Tussen mijn vriend en mij.. Ik was dat gevoel kwijt. Hoe je jezelf zo kan voorbijlopen alleen om anderen te dienen. Nu ik terugkijk op die helse periode ben ik bij dat ik het heb gehaald. Want ja ik zag het niet meer zitten. de wereld was te zwaar voor mij (dat kan nu nog altijd zijn op sommige dagen). De rust die ik gekregen heb is wonderlijk. Die had ik nodig om mezelf bij elkaar te rapen. Ook al roept mijn werk (en moet ik me gaan verantwoorden waarom ik thuis zit). Mensen die in die drive van het leven zitten snappen niet dat mensen zoals ik het even niet meer aankunnen. Het is niet 'gepermitteerd' om toe te geven dat het niet gaat. Jammer van al die mensen met hun vooroordelen.