Rond mijn 7 JAAR is dit begonnen. Het begonnen rechts. Krampen in mijn tenen, Dat ik vaak niet meer kon op lopen van de pijnen, dan begon mijn scheenbeen en knie mee pijn te doen. Zo gebruikte ik meer mijn linkerbeen om steun te zoeken, en deze begon ook die symptomen te krijgen, maar in minder maten van pijn Deze pijnen aan de linker kant waren er wel maar kon er nog op lopen, dat het met mijn rechterbeen niet mogelijk is. In het begin was het van, het zal wel over gaan zei mijn moeder. Maar dat was het niet, het ging van kwaad naar erger. want ik kreeg precies koorts aanvallen, zweet aanvallen, dikke knie of warme, ik lag vaak waker van de pijnen. we moesten van de huisarts naar en andere dokter. Die nam plaatjes van mijn been. Aan mijn voeten en tenen was niets te zien, maar ik heb versleten knieën. Komen daar die krampen van mijn tenen van " dacht ik in mij zelf" Mijn moeder vroeg, en wat kan er aan gedaan worden. Niet veel zei die dokter " ze zal ermee moeten leren leven met die pijnen en knieën tot ze erbij neervalt, dan pas kunnen wij iets doen voor haar." ik zat goed te luisteren, en dacht "als de dokter mij met deze pijnen en letsels laat rond lopen, en ik moet als kind van nog geen 10 jaar dit met mij mee dragen. Omdat ik met dit moest leren aanvaarde en ermee moet leren leven. Ja kini moest ik gaan doen. Pijnstillers slikken, ontstekingremmers en zalf, ook koude kompresse als de zwelling er was. Maar hoe ik met mijn pijnen moest leren leven en hoe ik mij moet gedragen als ik er niet meer kan op lopen van de pijnen. dat heeft niemand mij ooit verteld. Zo is mijn leven begon, voor mijn 10 jaar, pijnen, letsels, en het werd er alléén maar erger op elk jaar ging mijn lichaam achter uit maar niemand die begreep hoe dit kan, niemand die mij kon helpen om van mijn pijnen en letsels af te komen, dus ik moest dit en plaats geven als kind, ik ben en vechter en slllllllllllllllllllllllllllllllla mij er wel door. Maar nu bezien heeft het zijn gevolgen gehad van hoe ze er vroeger over dachten maar als ze na 35 jaar nog zo denken daar kan ik niet meer mee lachen, want het zijn niet enkel mijn benen of knieën alléén meer.
op 10 à 15 min kan ik en oordeel maken van wat die patient heeft. moest ik al 35 jaar dokter zijn. maar wat doen de dokters hier, wat is je probleem, je hebt a nog niet gezegt en zij nemen het woord al over inplaats van goed te luisteren en dit is nu al zo 35 jaar dat ik bij dokters binnenloop en doe je zelf u mond open, dan moet je nog zien wat je zegt, waar is mijn mensenrecht dan het recht om te weten wat er in mijn lichaam al zolang afspeelt en steeds erger wordt. wie houd mij tegen om zelf op onderzoek te gaan, naar al mijn vragen, die jullie niet kunnen beantwoorden. mijn lichaam is ziek niet mijn geest, en ben gaan surfen op het internet wat we vroeger niet hadden en moesten maar geloven wat ze ons vertelden de buiten wereld toe.
zo is mijn zoektocht, ontstaan, door mijn zieklichaam de vraag van waar komt dit allemaal wat mijn lichaam mankeert is niet meer normaal. omdit zomaar opzij te zetten. niet na 35 jaar.
Ik leef zelf al meer dan 35 jaar met en pijnenlijk en zieklichaam. Nooit heeft iemand mij begrepen. zelfs de dokters wisten niet vanwaar die infecties en ontstekingen kwamen Want mijn lichaam heeft en verleden en een heden naar ziektes toe , want nooit ben ik genezen geweest van al deze pijnen en ziektes en letsels uit het niets, er kwam steeds meer bij. De oorzaak geen dokter die mij daar antwoord op kan geven. zelf na 35 jaar blijven die tegen je praten of je hebt geen verstand van wat je lichaam allemaal doormaakt Wel ik voel mij nu al meer dan 35 jaar machtenloos en onbegrepen doorde medische wereld en ons ministers. zoals vele onder jullie En dit is mijn woede en frustratie, met mijn pijn leef ik al 35 jaar maar als ik op mijn 42 jaar als en bomma moet rond lopen wat klopt hier dan niet. dit is meer dan enkel versleten zijn.
hallo,voor al die deze blog willen lezen. Ik woon in België
Ik ben en vrouw van 42 jaar En kreeg de boodschap We gaan proberen u uit de rolstoel te houden zolang we kunnen. Je zal zware revalidatie moeten volgen, en je zal veel moeten aanpassen in je leven. Zei de dokter op 6 maart 2013. Dit heeft mij doen nadenken. "(Om mijn verhaal neer te schrijven, ook al is dit niet mijn sterk kant schrijven, maar daar ken ik de oorzaak van nu. waarom schrijven steeds mijn gebrek is, rekenen dat kan ik perfect dus sorry voor de fouten of de zinsbouw. maar ik laat het mij niet meer afschrikken met mijn schrijfgebrek.")
maar ben wel de top van de berg aan het bereiken, van woede en frustratie. En niet om mijn pijnen of letsels en ziektes die het al heeft ondergaan en doorstaan op die 35 jaar Omdat de dokters ook steeds zegde "je zal ermee moeten leren leven, tot je erbij neervalt, eerder kunnen we er niets aan doen. ik was nog geen tienjaar. als ik dit zinnentje voor het eerst te horen kreeg en nu na 35 jaar nog
Meer dan 35 jaar loop ik met pijnen en versleten knieën rond. Om nu dit te moeten horen, dat de rolstoel niet ver meer van mijn bed staat. Ik heb gezwegen bij die dokter die mij dit vertelde. ik moet rugrevalidatie gaan doen, 2x per week 2 uur dit 36 keer al.
