-Hoe moeilijk en soms makkelijk zich outen kan zijn -
20-12-2007
depressies bestaan niet
Toen is het eigenlijk een heel tijd stil geweest in men liefdesleven, in men gewone leven daarentegen was er meer te beleven dan ooit. Vooral de slechte dingen van deze periode zijn me bijgebleven, waaronder enkele ervaringen op school, en ik die mezelf kwijt was. Op school ging eigenlijk alles heel slecht, in deze periode van men leven was ik heel beinvloedbaar en snel om te praten. Ik zat in het vierde middelbaar waar ze iedereen die dat jaar bijkwam en iedereen die op andere scholen niet gewenst was in hadden gestopt. Ik weet nog goed dat er een meisje was dat geen nederlands sprak, en een geadopteerde jongeman die loog over zen leeftijd. Ik kon mezelf gewoon niet zijn in deze omgeving doordat ik continu andere dingen aan men hoofd had. Dus het liep slecht op school, thuis ging het niet goed en ik vond dat men leven niks waard was. Om het volgende stukje duidelijker over te laten komen leg ik onze gezinssituatie in het kort even uit.
Men ouders zijn gescheiden toen ik nog redelijk jong was, ik denk op men derde. Men oudste broer was toen vijf. Men moeder is toen na een jaar hertrouwd en met diezelfde man heeft ze nog een kind gekregen, men halfbroertje. Men vader is toen ik vijftien was ook hertrouwd met een vrouw die ook een dochter had. Deze woont nu, samen met men oudste broer in Duitsland op een zeshonderd kilometer van mij af.
Misschien een beetje verwarrend, maar beter lukt het me niet. Op dat moment heeft mijn vader zijn eerste hartaanval gekregen, dit droeg nu niet echt bij aan mijn klim uit deze doelloze periode. Dit was de eerste keer dat ik er echt over gedacht heb om er een eind aan te maken... Gelukkig heeft men verstand het toen van men gevoel gewonnen en heb ik het toch maar niet geprobeerd. Op dit moment ben ik eigenlijk wakker geworden uit deze nachtmerrie, ik wou niks meer, ik deed niks meer en zag niemand meer. Ik heb toen in men bed gelegen en geweend tot ik volgens mij uitgedroogd was... Nagedacht en nagedacht tot ik op de meest voor de hand liggende oplossing kwam. Ik moest me gewoon herpakken. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had, het ging moeilijk worden, maar zo wou ik niet verder met men leven. men school heb ik toen even gelaten voor wat het was, ik moest al zeker men jaar overdoen dus heb ik men energie in de rest gestoken. Ik moest eerst eens mezelf accepteren zoals ik was, ik ben homo. Zo is het, ik kan er niks aan veranderen, hoe hard ik dat toen ook wou. Het heeft lang geduurd tot ik voor mezelf geaccepteerd had dat ik ben wie ik ben, dat ik men ogen open heb gedaan en gezien heb dat er ook plaats is voor jonge holebi´s op deze groene bol. De website van WelJongNietHetero heeft me daar heel erg bij geholpen en anderen ook, door het lezen van andere Coming-Out verhalen heb ik het zelfvertrouwen gekregen om er zelf ook voor uit te komen. Het zat er dus aan te komen dat ik voor de eerste keer iemand ging vertellen hoe ik was...
