Voor mijn binnenlandse vlucht mocht ik maar 20 kilo meenemen en ik zat daar met mijn 30 kilo dus goed boven, ik heb 8 dollar moeten bijbetalen dus dat valt goed mee.

Bij aankomst in Eldoret werd ik opnieuw opgewacht door een persoonlijke chauffeur met een hele chique jeep (ook helemaal gratis). En hij bracht mij naar de guesth house van de universiteit. Ze zorgen zo goed voor mij!

De guesth house is een klein gebouwtje met bewakers. Er is heel veel personeel, en ook heelwat dokters. In een kwartier hebben zeker 20 mensen mij komen verwelkomen. Ze zijn allemaal zeer vriendelijk en behulpzaam. Het is hier geen 5-sterrenhotel, maar ik ben meer dan tevreden. Ze doen zelfs mijn was als ik dat wil.

Toen ik terug was waren de andere gasten ook in het gasthuis: 4 zweden (3 meisjes en 1 jongen) en 1 amerikaanse jongen. Allemaal heel vriendelijk, en ongeveer dezelfde leeftijd als mij dus ik was heel blij om ze te zien.

Rond de middag kwam mijn begeleider en nog een vrouw die mij helpt, en we hebben de hele namiddag mijn onderzoek besproken. Savonds kwam dan Violet (iemand die mij vooral met de praktische zaken helpt) om mij uit eten te nemen. Typisch eten hier is een soort gekookt maismeel en een soorte groente die wat op spinazie lijkt en dit meestal met geroosterde kip. En dit eten ze allemaal met hun handen. Niet slecht maar ik denk dat ik het misschien een beetje vlug beu zal zijn, maar ze hebben gelukkig ook andere dingen.

We hebben dan ook beslist dat ik hier in Eldoret zal blijven, in het gasthuis samen met de andere buitenlandse studenten. Het is iets van 7 euro per dag met ontbijt inbegrepen dus dat valt heel goed mee, en de andere meisjes hebben mij al volledig opgenomen in hun groep. Ik ben dus niet meer alleen! Ik zal dan voor mijn onderzoek 3 keer per week naar Webuye gaan (ongeveer een uurtje rijden) en dan telkens terugkeren naar het gasthuis. Ze zullen mij brengen met de jeep van de VLIR (dezelfde chique jeep die mij heeft komen ophalen aan de luchthaven), daar zal mijn persoonlijke vertaler op mij wachten en doe ik zoveel mogelijk interviews per dag om dan voor het donker terug te keren naar Eldoret.

Het is dus allemaal heel goed geregeld en kben daar natuurlijk heel blij mee!

22-06-2009 om 11:24 geschreven door Aurelie  

Na een uur vertraging kwam ik aan in Istanbul, mijn eerste tussenstop. Met het voornemen om zoveel mogelijk contacten te leggen, en zoveel mogelijk te leren van Kenia ging ik op een tactische plaats zitten tussen al de Kenianen die samen met mij wachten op de vlucht naar Nairobi. Ik haal mijn Lonely Planet van Kenia boven zodat ze allemaal goed zien dat ik naar Kenia ga en lach iedereen met een brede glimlach toe.

En bingo, na enkele minuten starten enkelen nieuwsgierigen wat te praten met mij. Eén daarvan was een man van 65 jaar, een succesvol manager. Een heel vriendelijke meneer. Hij vertelde mij dat hij de bonen en erwten leverde voor Bonduelle en nog andere bekende merken. Hij had eigendom in Engeland en hij was lid van de Lions Club (als ik mij goed herinner is dat toch behoorlijk elite). Hij had verschillende health-care centra in Kenia, en ik werd al onmiddellijk een job aangeboden voor als ik afgestuurd ben. Hij gaf mij zijn kaartje, en hij zij dat ik hem altijd mocht bellen als ik ergens een probleem had want hij had veel contacten (oa. met de president, als je dat kan geloven tenminste…). Na een uurtje praten had hij zichzelf zelfs tot mijn nieuwe Keniaanse pa benoemd. Jens en ik moesten zeker eens op bezoek komen als we in Nakuru waren. Nu, we zullen dat dan wel bezien. Bij aankomst in Nairobi hebben we elkaar een goede reis toegewenst en dat was het.

Snel nog een visa gekocht (20 euro, stond in promotie) in de luchthaven.

Mijn taxichauffeur stond mij al op te wachten met een blad met mijn naam in zijn handen. Hij was heel vriendelijk, en had een echt hartelijke lach. Hij bracht mij naar het hotel waar ik nog vlug 3 uurtjes kon slapen (want deze vlucht had namelijk ook een uur vertraging) en kwam mij dan terug ophalen om mij naar de luchthaven te brengen voor mijn volgende vlucht. Dr. Shitote had dit allemaal geregeld voor mij, en dat helemaal voor niets. Ik heb dan ook een doos Merci’tjes achtergelaten aan de receptie van het hotel voor hem.

22-06-2009 om 11:23 geschreven door Aurelie