Na een uur vertraging kwam ik aan in Istanbul, mijn eerste tussenstop. Met het voornemen om zoveel mogelijk contacten te leggen, en zoveel mogelijk te leren van Kenia ging ik op een tactische plaats zitten tussen al de Kenianen die samen met mij wachten op de vlucht naar Nairobi. Ik haal mijn Lonely Planet van Kenia boven zodat ze allemaal goed zien dat ik naar Kenia ga en lach iedereen met een brede glimlach toe.

En bingo, na enkele minuten starten enkelen nieuwsgierigen wat te praten met mij. Eén daarvan was een man van 65 jaar, een succesvol manager. Een heel vriendelijke meneer. Hij vertelde mij dat hij de bonen en erwten leverde voor Bonduelle en nog andere bekende merken. Hij had eigendom in Engeland en hij was lid van de Lions Club (als ik mij goed herinner is dat toch behoorlijk elite). Hij had verschillende health-care centra in Kenia, en ik werd al onmiddellijk een job aangeboden voor als ik afgestuurd ben. Hij gaf mij zijn kaartje, en hij zij dat ik hem altijd mocht bellen als ik ergens een probleem had want hij had veel contacten (oa. met de president, als je dat kan geloven tenminste…). Na een uurtje praten had hij zichzelf zelfs tot mijn nieuwe Keniaanse pa benoemd. Jens en ik moesten zeker eens op bezoek komen als we in Nakuru waren. Nu, we zullen dat dan wel bezien. Bij aankomst in Nairobi hebben we elkaar een goede reis toegewenst en dat was het.

Snel nog een visa gekocht (20 euro, stond in promotie) in de luchthaven.

Mijn taxichauffeur stond mij al op te wachten met een blad met mijn naam in zijn handen. Hij was heel vriendelijk, en had een echt hartelijke lach. Hij bracht mij naar het hotel waar ik nog vlug 3 uurtjes kon slapen (want deze vlucht had namelijk ook een uur vertraging) en kwam mij dan terug ophalen om mij naar de luchthaven te brengen voor mijn volgende vlucht. Dr. Shitote had dit allemaal geregeld voor mij, en dat helemaal voor niets. Ik heb dan ook een doos Merci’tjes achtergelaten aan de receptie van het hotel voor hem.

22-06-2009 om 11:23 geschreven door Aurelie