Today is where your book begins, the rest is still unwritten ..
06-07-2008
Dipjes en vakantiekriebels
Het klinkt misschien raar, maar in de vakantie voel ik me vaak enorm eenzaam. Ik haat het om s'avonds thuis te zitten. Tijdens het schooljaar valt dat allemaal nog goed mee, omdat ik de volgende dag tot mijn grote spijt om half 7 moet opstaan. In de vakantie is dat net iets anders natuurlijk. Ook overdag slaat de verveling toe. Het is zelfs zo erg dat ik wou dat ik al kon gaan werken. Als je vaak alleen thuis bent en niets te doen hebt, ga je nadenken over dingen waar je daarvoor niet echt bij stil stond. Meestal zijn dat negatieve gedachten. Ik denk bijvoorbeeld constant aan mijn uiterlijk, gewicht en vrijdag. Vrijdag vertrek ik namelijk voor een weekje naar Lloret de Mar met 5 vriendinnen. Ik hoor jullie al denken, waarom is dat een negatieve gedachte?! Maar zoals we allemaal wel weten, is het een uitdaging om met 5 meisjes met een uitgesproken mening een week samen te leven. Hoe graag ik ze ook heb, ben ik bang dat er ruzie zal komen. Vorig jaar is dat namelijk al eens gebeurd en de gevolgen daarvan waren vrij dramatisch. Het meisje waar ik ruzie mee heb gehad, zal nooit meer een vriendin worden. Misschien maar goed, maar bon, dat is een heel ander verhaal. Maar aan de andere kant kijk ik natuurlijk uit naar die week! Zon, zee, strand en FEEST! Datgeen wat ik net zei over uiterlijk en gewicht zijn uiteraard negatieve gedachten. Hoewel niemand het van me zou verwachten, ben ik enorm onzeker. Ik praat niet graag over mijn uiterlijk omdat ik denk dat mensen me gelijk gaan geven. Gaan ja-knikken als ik zeg dat ik mezelf té lelijk en té dik vind. Klinkt misschien raar, maar het is zo. Normaal eindigen dergelijke gedachten in tranen, maar vandaag (gelukkig maar) in een blogje ;-).
Iedereen heeft wel eens van die dagen dat er ab-so-luut niets te beleven valt. Je ligt de ganse dag voor de tv, je zit een beetje op de pc of je slaapt wat. Lijkt leuk, maar na een paar uur word je het toch goed beu. Ineens krijg je een sms'je van een goede vriendin om s'avonds uit te gaan. Je springt uit de zetel en begint je klaar te maken. Een beetje muziek op de achtergrond. Eventueel al een martini'ke. Zalig toch =D Het overkwam me donderdag. Ik voelde me de hele dag al nutteloos, tot ik rond 22u00 een sms'je kreeg om naar Versuz te gaan. Zo'n avondje uit houdt veel meer in dan dansen en drinken. Je weet nooit wie je tegenkomt. Voor vriend en vijand willen we er goed uitzien, dus maken we ons zo mooi als we kunnen. Na een half uur voor de kast te staan, beslissen we eindelijk wat we gaan aandoen. Het vervoer moet ook altijd geregeld worden, daarom is het altijd handig om vrienden te hebben die een rijbewijs én een auto hebben. We beslissen hoeveel geld we gaan meenemen en hopen dat we vandaag niet teveel gaan op doen. Eens aangekomen maken we al een eerste rondje om te zien wie er allemaal is en gaan ergens staan. Dansen, drank, muziek. Prachtige combinatie. Hier en daar een ruzie of een gevecht. Hopelijk ergens een mooie jongen. Hah, dat deze mooie tijden nog lang mogen duren...
Dit onderwerp zat eigenlijk in m'n hoofd nadat het stukje over beste vrienden had geschreven. Het is inderdaad zo dat we elkaar alles vertellen en dat niets taboe is, maar ... ik heb wel nog mijn eigen geheimpjes hoor. Sommige dingen vind ik ofwel té beschamend ofwel té persoonlijk om te vertellen. Een voorbeeldje? Deze blog van me. Aan de ene kant wil ik dat mijn vrienden het kunnen lezen, maar aan de andere kant vind ik 'm te persoonlijk. Buitenstaanders, geen probleem. Vrienden, weet het niet zo. Klinkt raar, want als ik het internet al medium kies, dan wil ik toch dat mensen m'n blog lezen? Gisteren zat ik met m'n beste vriend tv te kijken en op één of ander moment begon hij over dagboeken. Dat ik dit moment straks waarschijnlijk in mijn dagboek ofwel in mijn blog ging schrijven. Hij keek me nogal raar aan toen hij het woord 'blog' uitsprak. Even verschoot ik me, maar het kan toch onmogelijk zijn dat hij van mijn blog weet ... ?
Hoe weten we nu wie een beste vriend is, wie een gewone vriend is, wie een kameraad is of wie gewoon een kennis is? Deze vragen zitten al even in mijn hoofd. Zeker nadat één van mijn beste vriendinnen zei dat ze al de mensen die ze kent gemakkelijk kan onderscheiden. Men zegt wel vaker dat we onze échte beste vrienden vaak op 1 hand kunnen tellen, maar de realiteit zegt ons toch iets anders? Mijn jongere zusje bijvoorbeeld, het lijkt wel alsof elke persoon die ze kent, een beste vriend is. Ze tekent een hartje bij elke foto of schrijft zoiets als BF4L, je kent die dingen wel. Maar het kan toch onmogelijk zijn, dat ze bij al die mensen precies dezelfde relatie heeft? Ikzelf heb 3 beste vriendinnen. Ik weet dat het écht beste vriendinnen zijn, omdat ik met ze over allés kan praten. Liefde, vriendschap, seks, ... niets is taboe voor ons. Ik kan mijn hart elk moment bij ze luchten en ik kan mijn vreugde met ze delen. Maar de rest van de personen die ik ken, kan ik maar moeilijk in verschillende vakjes steken. Er zijn klasgenoten die heel goede vriendinnen zijn geworden, er zijn mensen die via via ken, er zijn mensen die ik amper zie maar waar ik toch alles tegen kan zeggen enzoverder. Ik vraag me soms af of het wel nodig is om al deze mensen in verschillende vakjes te steken. Als je de mensen die je kan vertrouwen kan onderscheiden van de schijnheilige en achterbakse mensen, is dat toch voldoende? Toch weet je in je achterhoofd dat je bij sommige mensen niet over je seksleven moet praten of dat je bij sommige mensen niet moet gaan roddelen over iemand. Daar zijn beste vrienden voor nodig. Hoe je die precies herkent, weet ik ook niet. Soms zijn ze precies hetzelfde en soms compleet verschillend, maar dat is toch het fijne eraan, niet?
Volgens mannen een typisch karaktertrekje van vrouwen. Toch weten we al lang dat mannen evengoed jaloers kunnen zijn. We kunnen jaloers worden als je lief naar een ander meisje kijkt, als we iets willen dat een ander wél heeft, als we celeberties met een perfect model op tv zien enzoverder. Ik weet het, klinkt allemaal vrij kinderachtig. En dat is het ook. Jaloezie verleer je moeilijk of zelfs niet. Het is niet één van die gevoelens die wat afzwakken naarmate je ouder wordt. Als kind ben je jaloers op een klasgenootje die wél die nieuwe barbie krijgt en als volwassene is dat eigenlijk net hetzelfde. Maar wat ligt er aan de bron van onze jaloezie? Nadat ik al mijn ervaringen met jaloezie eens op een rijtje had gezet, kwam ik tot de conclusie dat onzekerheid er alles mee te maken heeft. Vrouwen zijn waarschijnlijk de meest onzekere wezens op deze aardbol en misschien daarom dat we wat sneller jaloers worden. Als jij je slecht in je vel voelt, word je sneller jaloers op iemand die het 'perfecte' lichaam heeft. Maar ach, dat heeft iedereen wel eens denk ik dan. Helaas heb ik al extremere gevallen meegemaakt. Laatst beweerde mijn 15-jarig zusje dat ik achter haar vriendje aan zat. Dat is natuurlijke dikke zever. Maar jaloezie laat je soms vreemde dingen doen. We zouden dus ons zelfbeeld moeten verbeteren opdat we minder vaak jaloers zijn. Maar ach, het is nu al zo moeilijk om onszelf onder controle te houden =)!
Ik weet het, het is nog zo vroeg! Maar toen ik gisteren in m'n bed lag vond ik een goed onderwerp voor mijn blog. Ex'en. Most of us have them. Het zijn gevaarlijke wezens. Ze weten zo goed als alles over je, ze weten hoe je eruit ziet (met én zonder kledij) en soms kunnen ze bepaalde gevoelens terug oproepen. We hebben ze ook in meerdere vormen. Soms worden ex'en beste vrienden, soms hoor je niets meer van ze en soms negeer je ze gewoon liever. Toen ik gisterenavond op een terrasje zat, wees een vriendin me erop dat die ik-negeer-je-om-de-één-of-andere-reden-liever ex een paar tafeltjes verder zat. Het feit dat hij nu bijna een jaar samen is met mijn aartsrivaal, heeft er alles mee te maken. Maar dat verhaal is té lang en té ingewikkeld voor hier neer te typen, en om eerlijk te zijn vergeet ik de hele toestand liever. Maar bon, waar zaten we? Ohja, hij zat enkele tafeltjes verder. Ik was zo blij dat ik moeite had gedaan om me op te maken, want als we zo iemand tegen komen willen we toch laten zien wat hij mist, niet? Ik heb hem amper gezien, want ik durfde niet zo opvallend achter me te kijken. En zij zat er ook bij ja. Zo'n ex zien roept toch wel bepaalde gevoelens op en zoals ik net zei, het zijn gevaarlijke wezens. Anders had ik er gisterenavond niet nog een half uur van wakker gelegen. Toch heb ik geen gevoelens meer voor deze persoon en dat weet ik omdat ik me er telkens aan herinner waarom hij mijn ex is. Gelukkig had ik mijn beste vriend mee genomen gisteren, die toevallig ook een ex is ;)!
Je leest het goed, deze niet-zo-ijverige student is er door! M'n eerste jaar vlekkeloos doorlopen zondér herexamens nog wel. Hoewel, erg vlekkeloos was het niet, maar 2 buizen doorheen heel mijn jaar valt nog goed mee als je het mij vraagt. De vakantie kan nu officieel van start gaan. Een geslaagd schooljaar vraagt om een geslaagde vakantie, toch? Een terrasje hier, een dagje shoppen daar, een weekje Spanje met vriendinnen en helaas ook een maandje vakantiewerk. Toch heb ik geleerd met mijn voetjes op de grond te blijven. De ene dag is alles fan-tas-tisch en de volgende weer niet. Maar dat is toch waar het leven om draait? De slechte ervaringen boren je de grond in en de goede laten je zweven. Dat houdt het leven een beetje in balans. Maar voorlopig vertoef ik nog een beetje in de wolken, waar de zon wél schijnt!
Ja hoor, ik ben single. Ik zou hier heel graag de geweldige en betoverende avonturen van mijn grote liefde en mezelf neertypen, maar hélaas. Laten we toegeven, we kunnen onszelf heel goed wijsmaken dat we beter zonder al dat gedoe kunnen leven. We zijn independent, we zijn sex and the city-girls, we hebben géén man nodig! We gaan liever elke avond weg, we willen onze vrijheid niet opgeven, enzoverder. Maar als we echt eerlijk zijn, missen we af en toe die affectie wel. We missen het om verliefd te zijn. En de vele koppeltjes die bij deze zomerse dagen naar buiten komen, helpen ons al helemaal niet. We geven het niet graag toe, wij single and free girls, maar ook wij hebben af en toe iemand nodig. Ik geloof niet in 'op zoek gaan naar een lief', dat is bullshit. Hoe kan je nu op zoek gaan naar een lief? Net alsof je ze in de winkel kan kopen. Een goede vriendin van me heeft me ooit vertelt dat ik me meer open moet stellen voor de liefde. Hoe ik dat zou moeten doen weet ik niet, maar aangezien zij wél een vriend heeft, zal ik dat maar eens proberen?
Reaching for something in the distance, so close you can almost taste it. Release your inhibitions, feel the rain on your skin. No one else can feel it for you, only you can let it in. No one else, no one else, can speak the words on your lips. Drench yourself in words unspoken, live your life with arms wide open. Today is where your book begins, the rest is still unwritten.
Op de lyrics van Unwritten begin ik vandaag een blog. Waarom? Elke dag overkomt me wel iets, elke dag denk ik wel aan iets en dat is ook wat jullie van mijn blog mogen verwachten. Jones is de naam en de rest wijst zichzelf wel uit ;)!
