Na het grote festival van zondag, en verwerking ervan, kan ik zeggen dat de afgelopen vier dagen vrij tot zeer rustig waren. Maandag, dinsdag en woensdag zijn we zoals verwacht, naar de slums gegaan. Het aantal patiëntjes dat we zien, verschilt van dag tot dag. We hebben een vast aantal patiënten besproken om te behandelen, maar theorie en praktijk staan vaak los van elkaar. Er is altijd wel een kind dat er niet is, omdat hij naar school is, of naar het dorp, of gewoon niet aanwezig. Bij twee patiëntjes zijn we nog steeds niet echt van start kunnen gaan, wegens zware koorts. Dus gemiddeld hebben we een vijf à zes kinderen waar we daadwerkelijk mee bezig zijn. Het gevoel van machteloosheid is vaak ook nog aanwezig. Jane en ik proberen de ouders zo goed als mogelijk tips te geven om de zorg van hun kind te optimaliseren, maar we merken vaak dat deze tips niet benuttigd worden. Dan sta je daar, leg je het nog eens uit, en nog eens, zonder enige verbetering te zien. Ik kan dus ook niet ontkennen dat ik soms wat teleurgesteld voel.

Maaaaaaaaar.. Dan zijn er ook weer de hele fijne momenten waarop je merkt dat je iets goed bent aan het doen, dat onze aanwezigheid nut heeft! Zo zien we nu een jongen van misschien zestien jaar. (Ja misscchien! Een geboortedatum is iets wat niet in de Indische woordenboek staat). Hij heeft een spierziekte waardoor zijn spierkrachten alleen nog maar gaan afnemen naar verloop van tijd. Jaren zit hij al binnen, op de grond, zijn dagen vullend met tv kijken. Nu hebben Jane en ik hem een stoel aangeboden, jawel, een stoel. Zo kan hij nu op een aangenamere manier met de mensen communiceren, en moet hij niet altijd in de lucht kijken. Mensen kijken nu niet meer op hem neer (in de letterlijke betekenis). Dit was al een heel gegeven voor hem, hij zei dat hij dit eigenlijk veel aangenamer vond. En de grootste verandering dan: we hebben een rolstoel meegenomen voor hem en we hebben met hem buiten een toertje gemaakt door het dorp. Ongelooflijk mooi om te zien hoe de jongen zijn gezicht opfleurde. Eindelijk buiten! Vele jongeren van het dorp liepen achter hem aan, en waar het moeilijk was om met de rolstoel te passeren, op vrij veel plaatsen dus binnen een slum, hielpen ze hem. Wat een leuke ervaring, de vreugde, de betrokkenheid van de andere slumkinderen, ZA-LIG gevoel! Nu is het alleen aan Ruchika om hem een deftige rolstoel te voorzien, die dan blijvend van hem is.

Na onze dagen in de slum, proberen we af en toe ook Bhubaneswar te verkennen. Maandag nam Trutpi ons mee voor een halfuurtje in het park. In tegenstelling tot de Indische wegen en steden, was het hier zo ongelooflijk rustig, zo ongelooflijk proper, en zo ongelooflijk groen. Het was echt even ontsnappen aan de vuiligheid n drukte, rustig genieten in (prikkend) gras. Ik zag ook een wonder in India: vuilbakken! Best grappig om te zien!

Gisteren avond zijn Jane en ik samen met Lucy naar de markt geweest. Lucy is een Australisch meisje dat hier voor een aantal weken de kinderen van de shelter zal komen onderwijzen. Een redelijk speciaal meisje, niet op haar mondje gevallen, maar best vriendelijk. De markt was gezellig, en typisch Indisch. Rijen en rijen en rijen kraampjes, met groenten, aardappelen, kleding, en andere prullerij, of beter gezegd: local arts.

Vandaag, donderdag, en morgen zijn 2 feestdagen hier. Vandaag werd het ‘Car Festival’ gevierd. Naar horen zeggen is dit de feestdag waarop een of andere God zijn tempel verliet, in een reuzegrote, uit hout bestaande kar. Normaal zou Trupti ons hiermee naartoe nemen, maar Na twee uur wachten, hebben we ons maar terug naar ons kamertje begeven, en verder voor school gewerkt. Niet echt onze leukste dag in India dus..

Morgen is het dé feestdag van het jaar. Hierop wordt de geboorte van de God Ram Navami, of beter bekend als Vishnu, herdacht. (Onze Kerstmis dus eigenlijk). Het is een feestdag die gevierd wordt binnen de familie, dus ook morgen ziet er voorlopig nog niet veelbelovend uit. Maar you never know in India ;-)

Warme, laffe, en momenteel donderende groeten,

 Djok!

Oh ja, nog een weetje!

Van maandag tot donderdag hadden we Indiërs op bezoek, omwille van een congres. En wat hebben we geleerd?

18-04-2013 om 13:05 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag heb ik een werkelijk on-ge-loof-lijke gebeurtenis meegemaakt. Amai!

Het is zondag vandaag, en ook hier in India is zondag Josdag. Trupti, een social worker binnen Ruchika, stelde voor ons mee te nemen naar een festival. Geen muziekfestival, maar een festival ter ere van een Goddelijke gebeurtenis. Omdat Godsdienst hier nog steeds een zéér grote rol speelt, en alle mensen leven in functie van God, was ik dus ook zeer benieuwd naar het festival.

Rond 12u kwam Trupti ons ophalen met jawel, haar brommer. Als echte Indiers reden we met z’n drieën door de Indische straten, over bobbels, door het zand, uitwijkend voor de 300^ste koe. Een hele beleving op zich, We vonden ons uitje al op voorhand geslaagd. Na een korte rondleiding in Trupti’s huis, en genoten te hebben van Trupti’s kookkunsten, vertrokken we naar het festival.

Het festival wordt gevierd onder de naam Balok-Festival, en wordt ‘gevierd’ in vele verschillende dorpen. Geen massa event dus. Maar nu, wat voor festival was het?

Een maal per jaar kunnen Indiërs van een kwaal verlost worden, op voorwaarde dat ze over vuur lopen. Doven zullen horen, blinden zullen zien, stommen zullen praten, en arthose zal verdwijnen, door drie meter door vuur te lopen. Bijgelovig? Nee nee, geen bijgeloof, maar geloof.

Ongeloofwaardig bij het horen, het zien gaat nog een stap verder. We kwamen aan in een klein dorpje. De opstelling stond al klaar. Een vierkant, afgebakend met een Bamboe-omheining, was mooi versierd`. Binnen in het vierkant, waren er 2 stroken uitgegraven voor het vuur, aan beide uiteinden een put voor water. Omdat het niet alledaags is dat er blanken op bezoek komen, laat staan op deze grootse dag, werden we ook behandeld als VIP’ers. Er werden stoelen gehaald en afgestoft, we kregen de eer recht voor de vuurrijen te zitten, niemand mocht ons gezichtsveld belemmeren. We waren al meteen onder de indruk. Van zodra we zaten, werd het vuur voorbereid. Balen hooi werden in de rijen gelegd, en aangestoken. Daarna werden er kolen op gegooid. Na de kolen volgden wierook, en daarna weer kolen. Vier mannen waren druk bezig met het creëren van een hittebron. Met hun houten schepbladen wakkerden ze het vuur aan. Het volk begon toe te stromen. Na een kwartier waren de kolen mooi witgebrand, de putten werden gevuld met water, het ‘feest’ kon beginnen. Even later hoorden we de trommen. Bij het naderen van de trommen begon ook het publiek een gezamenlijk geluid te produceren, een schreeuwgeluid, op Indiaanse wijze. Een man, omhuld door wit-oranje doek en bloemenkrans om zijn nek, kwam de arena binnen. Hij werd gevolgd door zij die op de trom sloegen. Na hen kwam een oude vrouw met grijs lang haar, omhuld in wit-rode doeken, binnengestrompeld. Vervolgens kwamen er anderen, jonge kerels en iets oudere mannen, in dezelfde wit-rode doeken, binnen. Met het hoofd naar de grond gericht, en onder luid tromgeroffel en geschreeuw, moesten ze de arena meerder malen verlopen. Vervolgens namen ze plaats op een rij. De eerste man nam plaats in het water, zonder enige emotie. Er werd geschreeuwd, gejuicht, geklapt en gedrumd. De man dweepte het publiek nog wat feller op, om vervolgens vanuit het water over de gloeihete kolen te lopen. Hij zette zijn pas in op wandeltempo, maar al snel versnelde hij, met diezelfde emotieloze blik. Na hem volgde een tweede, een derde en nog meerdere. Sommigen slaagden erin kalm over het vuur te wandelen, anderen schreeuwden het uit. Mijn hart sloeg als gek. Niet alleen door het zien, maar vooral door het publiek, door het getrommel, door de emoties van de mensen. Als sterren maakten we het allemaal mee vanaf de eerste rij, achter de bamboe.

Ook kinderen kregen de kans om van hun kwaal verlost te geraken. Al een geluk moesten ze er niet zelf door gaan, maar ze werden op de schouders van een man gedragen. Deze liep wel zes keer door het vuur, soms met 2 kinderen tegelijk in zijn nek. Na heel dit gebeuren begon de wit-oranje man, die een leidinggevende rol had,  met zijn stok bovenhoofds rond te draaien, terwijl hij de arena afliep. In een mum van tijd sloeg hij zijn arm naar beneden, de stok wees iemand aan in het publiek. De aangewezen vrouw werd de arena binnen geduwd, en ook zij moest het vuur trotseren. Zonder enige aarzeling, maar toch met een angstige blik, volbracht ze haar opdracht. Er werd een tweede vrouw aangewezen op eenzelfde manier. Tot slot haalde hij zijn stok een derde maal uit, dit keer werd een jongetje van een jaar of zeven aangeduid. Volledig in shock barstte hij in tranen uit, het publiek begon luidkeels te schreeuwen. Hoe of waarom weet ik niet, maar de jongen ontkwam wel aan zijn opdracht.  De blik in de ogen, zijn reactie en lichaamstaal, is een beeld dat voor eeuwig in mijn netvlies gebrand staat. De wit-oranje man, die ondertussen helemaal in trance was, kwakte met een slag op de grond. Of dit de bedoeling was of een opzettelijke daad was allesbehalve duidelijk, maar Trupti vertelde ons dat dit het einde van het gebeuren voorstelde. Toch duurde het enige tijd dat de man weer rechtstond, en ondersteunend door de vuurmakers, trotseerde hij de ring nog een paar keer. Daarna verliet hij het vierkant, gevolgd door de slachtoffers. De rust keerde vrij snel terug.

Onder groot gevoel van ongeloof, en afvragend wat dit allemaal was, ‘bedankten’ we de bevolking voor de ereplaatsen. Met groot enthousiasme vroeg men wat we ervan vonden. Het was een heel apart gebeuren, zoveel is duidelijk. Ik voelde me alsof ik uit een film kwam, afvragend of dit nu wel echt gebeurd was. On-ge-loof-lijk, en on-be-schrijf-lijk. What a day, what a day.

14-04-2013 om 19:17 geschreven door Joke Steegmans  

Onze eerste drie (en een halve) behandeldagen in de slums zitten er op.  Het voelde wel raar aan, zo zonder doctor Cooper en Valentin. De volgende dagen zullen we in 5 slums 18 verschillende patiënten gaan behandelen. We hebben een planning opgesteld zodat we elk kindje normaal 3 keer per week kunnen zien. We werken 6 dagen, van maandag tot zaterdag.  Jane en ik zullen ook altijd vergezeld worden met een Ruchika-hulpverlener, kwestie van tolk, en zo kunnen we hen ook om de oefeningen aanleren.

De eerste drie dagen verliepen behoorlijk goed, het is altijd wat zoeken bij een nieuw begin, maar gelukkig zijn we met twee om te evalueren, discussiëren, en om behandeldoelstellingen en oefeningen op te stellen. Verder is de taalbarriére ook een ‘storend’ element. Elke oefening die we willen doen, of elke beweging, moet vertaald worden. En omdat Indische vrouwen behoorlijk enthousiast zijn, beginnen ze dan vaak al zelf de oefeningen met het kind te doen, wat meestal niet de bedoeling is. Ze zijn dan ook heel ruw, en trekken en duwen aan het kind, wat voor de nodige irritatie zorgt.

Gisteren hebben we een schrijnende situatie ontdekt. Een van onze patiëntjes is zestien jaar, maar ze ziet eruit als eentje van zeven. Naast heeft een mentale handicap, waardoor ze niet goed mee is met alles wat er rond haar gebeurd. Omdat de vader werken gaat, en de moeder naar eigen zeggen weinig tijd heeft, hebbende ouders er niks beter op gevonden om het meisje elke dag op te sluiten in de badkamer, zodat ze er zeker niet kan uitkomen. Enkel wanneer er bezoek komt, mag het meisje buiten komen, en wordt ze in de hoek van de kamer gezet. Maar omdat dit fenomeen zich al heel lang afspeelt, heeft het meisje nooit stimulatie tot ontdekking gehad, waardoor ze dus ook niet veel kan, althans, dat werd door iedereen gezegd. Na enkele pogingen kregen we het meisje zo ver om recht te staan, en zelfs al enkele passen te zetten. Natuurlijk niet vloeiend, of op een juiste manier, maar er zit dus duidelijk potentieel in dit meisje. Als er wat meer tijd in gestoken zou worden, zou het meisje best wat kunnen. Echt vreselijk dat een meisje opgesloten wordt, uit schaamte voor eigen kind..  zelfs toen we aanwezig waren, kon de moeder het niet opbrengen interesse te tonen, of zelfs nog maar naar haar kind om te kijken. Echt schrijnend!

De avonden worden grotendeels gevuld met het werken aan onze dossiers, maar we gunnen ons zelf soms toch ook wel iets, soms met watermeloenen, een andere keer met.. IJS! We hebben een ons eens getrakteerd op een pot vanilleijs, met stukjes chocolade. Niet slecht! 

13-04-2013 om 18:50 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag brak voor Jane en mij het nieuwe tijdperk aan. Na twee weken werken, en vooral veel lachen met doctor Cooper en Valentin, hebben zij, samen met de vrouwen, ons achtergelaten in Bhubaneswar. Vanaf nu staan Jane en ik er dus ook alleen voor.  Nu het grootste deel van de onderzoeken achter de rug zijn, is het aan Jane en mij om een heleboel taken te volbrengen. We zullen patiënten moeten behandelen, de kinesist moeten aansporen tot het gebruik van onze nieuwe patiëntendossiers, de social workers, de health workers en de moeders moeten begeleiden in het uitvoeren van de behandeling, …

Een hele hoop werk dus, en ik kan niet ontkennen dat er een zekere onrust door me heen gaat. We worden ‘opgezadeld’ met taken waarvan op voorhand al geweten is dat het heel moeilijk gaat worden. Buiten het feit dat de meerderheid van de hulpverleners geen kennis hebben binnen dit vak, komt de taalbarrière erbij, wat de communicatie natuurlijk niet bevordert. Verder zitten we met het feit dat we twee ‘studentjes’ zijn die het eens komen uitleggen aan oudere mensen, die al veel langer in dit systeem zitten. Al deze verschillende elementen maken het niet gemakkelijk.

Bovendien heerst er ook binnen mij, en ook bij Jane, een gevoel van machteloosheid. Machteloosheid ten opzichte van de hulpverleners, want na zeven jaar slagen ze er minimaal in de basisoefeningen op een acceptabel niveau uit te voeren. En naast de machteloosheid om dingen aan te leren, staan we ook met een groot gevoel van machteloosheid in de slums. We zullen nu in de volgende 2 weken 6 behandelingen per patiënt uitvoeren. Om op die korte periode iets te bereiken is zo goed als onmogelijk. Daarna zullen de oefeningen uitgevoerd worden door de plaatselijke hulpverleners, maar elke realist beseft dat nooit aan dezelfde frequentie en intensiteit zal gedaan worden. Daardoor heerst er bij mij een gevoel van ‘zinloosheid’. Gaat een behandeling van twee weken het leven van een kind verbeteren?

Na het uitwuiven ‘s middags gingen we  's namiddags al meteen naar onze eerste drie patientjes. Op zich verliep het goed, we zijn heel blij dat we met twee zijn, en dat we samen kunnen overleggen, onderzoeken en uitvoeren. De dag ging dan ook snel voorbij, en we zullen vanaf nu zoveel mogelijk zowel de ouders als de hulpverleners betrekken in onze acties, zodat ze echt een dragende rol zullen hebben.

Na het behandelen van de patiënten gingen we nog even naar de market, voor onze Indische garderobe wat uit te breiden Mission accomplished! 2 uur en 10 euro later ging ik 'naar huis' met een Kurta (Indisch kleed), een broek en een paar slippers.

En om ons zelf dan nog eens extra te belonen en onze eerste avond alleen goed in te zetten, kochten we een grote, dikke, sappige en lekkere watermeloen. Het perfecte fruit bij temperaturen boven 40 graden! En of die gesmaakt heeft..

10-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Gisteren stond educatiedag_deel II op het programma, dit keer met Balgobal, dat is de kinesitherapeut, en zijn ‘team’. Zijn team bestaat uit 3 social workers vanuit Ruchika, en dan nog 3 plaatselijke health workers, telkens uit een andere slum. Deze hebben geen opleiding in de kinesitherapie gedaan, maar zijn bijgeleerd om met patiëntjes te werken. Aangezien zij geen kinesitherapeutisch brein hebben, wordt er elk jaar een trainingsdag voor hen georganiseerd. En dan is dan ook zéér noodzakelijk. We hadden een voormiddag nodig om hen 6 verschillende oefeningen aan te leren, die hier in België gemakkelijker dan de gemakkelijk zijn. We evalueerden de passieve mobilisatietechnieken. Deze worden al zes jaar geëvalueerd en bijgestuurd, maar de woorden traag en langdurig zijn onbekend bij Indiërs. Een van mijn best gekende woorden Oria is dan ook niet zomaar ‘Asté’, wat langzaam betekent. Asté, asté, asté.. Verder toonden we elke actieve oefeningen voor het been en de arm.

Het werd een zeer leerrijke voormiddag, zeer geslaagd.

Namiddag werd het theoretische aspect besproken, namelijk de patient file. Met deze patient file zullen we in de loop der maanden en jaren een universele documentatie proberen op te bouwen, waardoor er een betere beschrijving van de patiënten, en ook een betere opvolging mogelijk zal zijn. Deze patiëntenformulier staat nog maar in zijn kinderschoenen, dus hier is nog veel werk aan, zeker aan de overdracht naar het Indische team. Dit is dan ook, naast onze behandelingen in de slums, het hoofdonderwerp waarmee Jane en ik ons zullen bezig houden gedurende onze resterende tijd hier in Bhubaneswar.

Als afsluiter van de dag, konden we genieten van ‘India by night’. We bezochten Ekamra Haat. Dit was een klein, héél gezellig marktpleintje met verschillende kraampjes. In tegenstelling tot de rest van India was het hier héél proper, en ook héél rustig. Het was een leuke avond. Iets te veel ma om rustig te snuiten, dus Jane en ik keren er zeker terug in de volgende weken..

Vandaag bezochten we 20 verschillende patiëntjes in 6 verschillende slums, en jawel. Het was wèèèrrum J Van de 20 kinderen kunnen we er een drietal die gebaat zullen zijn met onze tussenkomst. Anderen zijn voornamelijk gekenmerkt door slechtziendheid, slechthorendheid, en mentale achterstand. Geen ter-dood-veroordeelden dus vandaag. Het was een leuke, toch vermoeiende dag!

A la prochaine!

Djok

En oh ja, de middag- en avondmalen worden nog steeds gekenmerkt door voornamelijk rijst, daal en chapati’s ;-)

09-04-2013 om 18:35 geschreven door Joke Steegmans  

Na drie dagen zware dagen in de slums, stond er een relatief rustig weekend op het programma. Gisteren was het education day. Voor de supervisers van de leerkrachten uit Ruchika- schooltjes. Heel de les stond in het teken van het zeer toepasselijke ‘disabilities’. Dokter Cooper nam de leiding, en verdeeld in verschillende groepjes werd er gediscussieerd over meerdere aspecten van disabilities. De dag duurde tot half zes, en daarna hebben Jane en ik nog verder gewerkt aan onze patiëntendossiers.

Afsluiter van de dag was een partijtje kaarten met z’n allen. Blijkt dat ik een echte loser ben als het op ‘Poepenollen’ aankomt ;-)

Vandaag hebben we met de kindjes van de shelter, een dertig tal, een bezoekje gebracht aan een boeddha-tempel. Al een geluk dat Herman, beter bekend als dr. Cooper, erbij was die onze geschiedeniskennis weer wat uitbreidde.

We hadden ons lesje geleerd en zeiden niet nee tegen mensen die gaan met de ‘White people’ op de foto wouden. Er vroeg een jongen voor een foto, samen met Jane en mij. Enthousiast stemde we toe. Wat we niet doorhadden, was dat het een kerel van de Indian navy was, en voor we het wisten, stonden er 40 legerboys rond ons, smekend voor ‘One more’. Dat hebben we dan toch maar wijselijk afgewezen ;-)

Namiddag werden we verrast met een cinemabezoekje. We kijken een twee-en-een-half-uur-durende film in de taal van, jawel, Oria. Een ticketje hier kost 80 Roepi, ofwel 1,20 euro. Dat is geen geld natuurlijk, maar toch genoeg voor een film dia ik niet begreep, véél te luid stond,  en veel te lang duurde. Het was een film over liefde, drugs en veel geweld. Klein detail: we zaten daar met al de kindjes van de shelter. In de film werd gevochten, werden mensen gedood, spoot het bloed in beeld, er werden afgehakte lichaamsdelen getoond,.. Maar naar het schijnt was het toch een komische film, want er werd heel wat gelachen in de zaal. Toen ik de begeleider vroeg of dit een gepaste film was voor kinderen, moest ik me tevreden stellen met een pauver ‘There are few movies for children.’ Ah ja, beter zo’n film dan helemaal geen film? De kindjes vonden hem alleszins geslaagd..

The Incredible India, het blijft verbazen, zoveel is duidelijk J

07-04-2013 om 21:58 geschreven door Joke Steegmans  

05-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

04-04-2013 om 21:21 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag stond ons eerste bezoek in de slums op het programma. Als eerste slum in de voormiddag bezochten we Baratpur. We werden er ontvangen onder een reuzeboom, zodat we in de schaduw, in een fris windje zaten. Van zodra we daar waren, stroomden het aantal patiënten en kijklustigen langzaam binnen. In totaal zagen we 25 patiënten tussen 2 en 21 jaar, waarvan er zes baat hadden bij gerichte oefeningen. 

Er was geen shock bij het zien van de patiënten. Op de verschillende aandoeningen, had ik me goed kunnen voorbereiden en er waren nu nog geen heel heel héél erge beelden te zien. Maar waar ik het moeilijk mee had, was de aanwezigheid en opdringerigheid van de Indische vrouwen. Ze praten door elkaar met luide en scherpe stemmen, wat in Belgische oren meer aanvoelt als roepen. Naast de verbale aanwezigheid zijn ze ook heel fysiek aanwezig. Ze zijn ruw in de omgang met hun kinderen, ze willen overal bij zijn, ze willen alles uitleggen, met hand en tand. Ze dringen zich op aan iedereen en alles. Ze handelen alvorens ze denken. Ze zijn ontzettend druk in hun doen en laten, en zijn ook niet gevreesd voor lichamelijke contacten. Ze willen met je op de foto, maar niet zomaar, ze willen nog liever dat je op hun schoot gaat zitten, dan dat je langs hen zit. Ze pakken je vast, grijpen ze vast. Op zich wel allemaal goed bedoeld waarschijnlijk, maar omdat ik zelf allesbehalve zo iemand ben, was het te overweldigend, en dus ook heel vermoeiend. het was beklemmend, bedrukkend, niet uit te drukken in woorden. De ‘consultaties’ bij dokter Cooper lieten dus ook serieus uit de hand. Als hij bezig was met een kind, stond de moeder van het andere al de drummen om als volgende aan de beurt te zijn. Maar net zozeer kon ze het niet laten om ondertussen ook met vier andere vrouwen te praten, en ook nog haar kind de les te spellen. Het was dan ook een ZEER chaotische voormiddag, met heel wat indrukken om te verwerken.

In deze slum bleef het wegens tijdgebrek alleen maar de consultatie, maar je kon wel opmerken dat er hier gekeken werd naar de toekomst. Het was in Indische termen een propere slum, de vrouwen zagen er op hun paasbest uit en je ziet dat er voor de kinderen gezorgd wordt. Op een vrouw na, die haar kind als het ware negeerde. Het was een mentaal gehandicapt kindje, dat moeizaam kon blijven recht zitten, en het hing daar maar wat te hangen. De moeder was heel apathisch, toonde geen interesse in wat wij, of de health workers te vertellen hadden, en stond er heel passief bij.

Na het middageten trokken we naar een andere slum, Shantipalli. Daar ging de consultatie door in een schooltje, beter omschreven als een ruimte van 2 meter op 2, waar er doeken op de grond lagen om te zitten en enkele kaarten die tegen de muur hingen, om de kinderen bij te leren. Hier viel de opdringerigheid van de vrouwen niet zo fel op. Moeders wachtten geduldig hun beurt af, mensen gingen door na hun consultatie en waren iets terughoudender, wat het veel aangenamer maakte om te ‘werken’ en te observeren. Achteraf deden we nog een huisbezoekje, waardoor we een eerste beeld van de slums kregen. 

Huisjes/hutten in de slums bestaan uit een enkele kamer, waar vaak een rekje staat, een bed, en wat rommel. Een grote bijzonderheid, wat voor mij de grootste tegenstrijdigheid is binnen een slum, is dat er in de meeste huizen wel een tv staat te spelen. Geen luxe flatscreen natuurlijk, maar ondanks alle armoede die er heerst, staat er wel een luide tv op. Verder was het een klassiek beeld van een slums, duizenden woningen door elkaar, kleine smalle wandelwegen  doorheen de chaos, onverharde ondergrond, veel mensen op straat, zittend voor hun voordeur. Zonnegolfplaten, al dan niet kapot, dienen als daken, maar ook houten daken, met strobedekking zijn niet ongewoon. Deze slum was een van de properste en mooiste slums, vertelde Balgopal, de plaatselijke kinesist.

Benieuwd naar het vervolg!

03-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Gisteren, dinsdag, gingen we op uitstap. Terwijl Dr. Kuppers en Meneer Schroyen zouden werken en voorbereiden, mochten de vier 'vrollie' de tempel van Konark gaan bezichtigen. De Tempel van Konark is een van de zeven wonderen van India. 

Met de tourbus, inclusief gids, reden we naar Konark. Onze gids had zijn geschiedenisles goed uit het hoofd geleerd, en in zeer vloeiend Indisch Engels deed hij zijn hele verhaal. Aangekomen aan de tempel, kregen een stereotype beeld te zien: 100 kraampjes langs de weg, die allen beeldhouwwerkjes van de tempels verkochten, straatverkopers die mensen smeekten om een ketting te kopen, bedelaars die smeekten om een rupee. 

Eenmaal binnen de toegangspoorten van de Tempel, beter bekend als de Zonnetempel, moesten we de gidsen die zich zelf aanboden, van ons af schudden & hen meerdere malen duidelijk maakten dat we liever geen gids hadden. Het was een enorme tempel, heel veel gedetailleerd werk, en absoluut de moeite waard om te zien. We liepen rustig rond, trokken foto's zoals elke toerist hoort te doen, en al gauw merkten we dat wij, vier blanke vrouwen, meer bekijks hadden dan de tempel. Eerst staarden en gluurden ze twijfelachtig, maar zodra ze een glimlach van ons gekregen hadden, slaagden ze er zelfs in de frons van hun gezichten te halen. Enkelen durfden het aan om ons mee op de foto te vragen. Eerst waren we een beetje terughoudend, we wisten zelf niet goed hoe we ons moesten gedragen, maar toen we toch toestemden, was het ijs gebroken. Steeds meer en meer mensen kwamen naar ons toe, zowel vrouwen en mannen. De woorden 'One more' en 'thank you very much' werden wel duizend keer gehoord.

Na ons zelfgekozen middagmaal in een zeer luxueus restaurant, waagde ik mijn voeten, in de Bangaalse zee te Puri, ZALIG!

De laatste stop van ons uitje was in Puri stad zelf. Daar hadden we onze eerste echte confrontatie met het leven in de stad. En als er zoiets als een cultuurshock bestaat, dan heb ik die gisteren meegemaakt, maar vermoedelijk was dit nog maar deel 1. Hoewel we de vorige dagen de vuiligheid wel al vanop een afstand hadden bemerkt, was het nu rechtstreeks in contact komen met viezigheid, en ‘armoede’. De straten zijn er zo vuil. Hondenstront, koeienstront en koeienpis, maar ook zand, stenen, plastiek, papier, sigarettenpeuken, ‘broccelion’ (puin), het ligt allemaal op de straten. Het enige wat er weinig te vinden is, zijn etensresten. Die worden geconsumeerd door de talrijke koeien die op de straten leven. Ook de vele ‘kraampjes’ van verkopers liggen er vuil bij, bedekt door een dikke aangekoekte stoflaag. Hun waren die ze verkopen, worden afgestoft met een pauvere bezem, en toch is het oh zo vuil! Auto’s, bussen, fietser, camions, alles rijdt door het ‘centrum’ van de stad, wat dus ook heel wat stof met zich meebrengt. Maar hoe de straten er ook bij liggen, een echte Indiër loopt blootvoets zonder kijken.

Verkopers zitten achter hun kraampjes, sommige in de volle zon, anderen hebben het geluk een ingebouwde winkel van 1 meter op 2 te hebben. Ze zitten en wachten, wachten tot er iets verkocht kan worden, dag in, dag uit, elke dag van de week, elke dag van de maand. Slechts weinigen doen nog de moeite om je te overtuigen dat hun product het beste is, en springt er dan toch een recht, dan word je gevolgd voor de rest van tijd. Naast verkopers waren er ook een groot aantal bedelaars, met slechts een vodje rond het lichaam, haren en baarden in elkaar geklit van zweet en slechte hygiene. Sommigen lopen rond, anderen zitten op een stuk karton en wachten tot er een rupee uit de hemel komt gevallen.

Het was dus zeker de moeite om dit allemaal te zien. Spannend om te zien hoe het er in de slums aan toe zal gaan.

03-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Het eerste weekend zit erop! 

Het grootste deel van het weekend hebben we gereisd, en gegeten!

Donderdag morgen om 11u zijn we opgestegen met het vliegtuig, en vrijdag 11u plaatselijke tijd kwamen we aan in de shelter, waar we 4 weken zullen verblijven, in Bhubaneswar. Na een kleine nap, en snelle lunch van rijst en ‘daal’ vertrokken we voor een tripje naar Khandammal. Dit was een ongeplande trip, waar we een instituut zouden bezoeken voor meisjes met ‘disabilities’. Na  270 km, en een zes uur durend jeeptourke door dorpen en de jungle kwamen we heel door elkaar geschud aan op onze slaapplaats, waar we een uitgebreid welkomsdiner kregen, bestaande uit rijst, ‘daal’, chapati’s en kip. Veel honger is er niet, maar de koude douche (lees: emmer en maatbeker) was overheerlijk! 

Zaterdag bezochten we dan het instituut, dat zich bevond op 2u rijden van onze slaapplaats. Gezellig in de jeep. Op een uur leg je gemiddeld 50km per uur af, en wat in ons Belgenlandje ontzettend traag lijkt, is hier toch best snel J Het is ook niet dat de mensen hier op hun gemak rijden hoor. Getoeter en gedreun langs alle kanten, auto’s, bussen, fietsers en camions rijden elkaar de pas af. Er wordt enkel geremd voor een koe. En aangezien deze op straat leven, is het niet verbazend om al eens tegen de voorruit gegooid te worden door het remmen.

Maar om op de uitstap terug te komen, we bezochten het instituut dat uitsluitend was voor meisjes met een beperking. Dokter Cooper en Uncle Valentin onderzochten 22 meisjes, en samen zochten we naar  eventuele kinesitherapeutische oefeningen en aanpassingen om het leven zo aangenaam mogelijk te maken. 

Op zondag bezochten we een dorpje van de priester van het instituut, en daar waren we naast Pasen, het grootste evenement van de dag. Blanken komen er niet veel voor, en we stonden letterlijk in het middelpunt van de belangstelling. Er werd gegroet alsof we de dienaars van de paus waren. Later keerden we weer naar Bhubaneswar, opnieuw een tocht van zes uur.

De warmte viel de eerste dagen al supergoed mee. Dit kwam ten eerste omdat we meer in het Noorden van het land zaten, ten tweede omdat we airco hadden in de jeep,  en ten derde omdat we minimaal buiten zaten.

Ook de geur viel heel goed mee. Alleen als we door een dorpje reden, kwam ons een indringende geur tegemoet. Ook op bepaalde stad roken we India, maar eigenlijk viel deze reuze mee!

En ook het eten valt tot nu toe vééél beter mee dan iedereen me had gewaarschuwd. Elke dag is er rijst, en ‘daal’, een specifieke Indische saus, die niet zo heel lekker is ;-). Verder zijn de chipata’s ook heel bekend, een soort pannekoek, dat met alles gegeten wordt. Van viezigheid of pikantheid is er absoluut niet te klagen, maar dat is misschien door het feit dat de koks ingesteld zijn op het feit dat Westerlingen komen. Ook zijn er op de plaatsen waar we komen zuiveringstoestellen voor het water. En onderweg kopen we soda, bruiswater dus.

Dus voorlopig nog geen spannende diarreeverhalen van mij!

So far, So good! 

01-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

28-03-2013 om 00:26 geschreven door Joke Steegmans