Misschien een kleine verduidelijking van wat we hier eigenlijk komen doen in India. Van gisteren t.e.m. volgende dinsdag vermoedelijk, zullen Jane en ik samen met Dokter Cooper en Valentin, verschillende slums bezoeken. Er worden verschillende kinderen opgevolgd binnen elke slum, en deze worden geëvalueerd. Er melden zich ook jaarlijks nieuwe patiënten aan, die dan een uitgebreidere screening krijgen. De aandoeningen die de kindjes hebben, kunnen variëren van spraakproblemen, en blindheid, tot ernstige hersenverlammingen, wat in het ergste geval met zich meebrengt dat die kinderen totaal niks kunnen. Bij sommige kinderen staan we machteloos, bij anderen kunnen via oefeningen ervoor zorgen dat er een (gedeeltelijk) herstel kan komen. Natuurlijk is het niet genoeg met deze kinderen 1 à 2 keer per jaar te zien. Daarom gaat met ons ook Balgopal mee, de hoofdkinesist binnen de slums. Samen met hem is het bedoeling dat de health workers, die binnen een slum wonen, oefeningen aanbrengen die zij dagelijks of meerdere malen per week met de kindjes kunnen doen. Verder proberen we ook de moeder van de patiëntjes, of een nauw familielid te betrekken bij deze behandeling, en hen zelf ook de oefening aan te leren, zodat ze zelf een nauwere band met hun gehandicapte (disabled) kind kunnen opbouwen.
Volgende week woensdag zullen de meeste kinderen besproken zijn. De rest van ons Belgisch gezelschap zal Bhubaneswar dan verlaten. Jane en ik blijven dan nog alleen hier een aantal weken. We zullen proberen de kindjes zelf te behandelen, en ook proberen het 'werkvolk' heel nauwkeurige tips te geven, zodat hun manier van behandeling & omgang zo effectief mogelijk zal zijn.
Voorlopig zijn Jane en ik nog intensief bezig met het maken van patiëntendossiers, waarin bondig het probleem, de opvolging, de oefeningen en aandachtspunten worden besproken. Op die manier zal er na enige tijd een duidelijk patiëntenbestand ontstaan, dat heel duidelijk de problematiek schets. Hier is heel wat werk aan, sinds dit een nieuwe manier van patiëntenopvolging is.
Het is dus niet zomaar een pleziertripje voor ons, er wordt hard gezweet!
Vandaag stond ons eerste bezoek in de slums op het
programma. Als eerste slum in de voormiddag bezochten we Baratpur. We werden er ontvangen onder een reuzeboom, zodat we in de
schaduw, in een fris windje zaten. Van zodra we daar waren, stroomden het
aantal patiënten en kijklustigen langzaam binnen. In totaal zagen we 25
patiënten tussen 2 en 21 jaar, waarvan er zes baat hadden bij gerichte
oefeningen.
Er was geen shock bij het zien van de patiënten. Op de
verschillende aandoeningen, had ik me goed kunnen voorbereiden en er waren nu
nog geen heel heel héél erge beelden te zien. Maar waar ik het moeilijk mee
had, was de aanwezigheid en opdringerigheid van de Indische vrouwen. Ze praten
door elkaar met luide en scherpe stemmen, wat in Belgische oren meer aanvoelt als roepen. Naast de verbale
aanwezigheid zijn ze ook heel fysiek aanwezig. Ze zijn ruw in de omgang met hun
kinderen, ze willen overal bij zijn, ze willen alles uitleggen, met hand en
tand. Ze dringen zich op aan iedereen en alles. Ze handelen alvorens ze denken.
Ze zijn ontzettend druk in hun doen en laten, en zijn ook niet gevreesd voor lichamelijke
contacten. Ze willen met je op de foto, maar niet zomaar, ze willen nog
liever dat je op hun schoot gaat zitten, dan dat je langs hen zit. Ze pakken je vast, grijpen ze vast. Op zich wel
allemaal goed bedoeld waarschijnlijk, maar omdat ik zelf allesbehalve zo iemand
ben, was het te overweldigend, en dus ook heel vermoeiend. het was beklemmend, bedrukkend, niet uit te drukken in woorden. De consultaties
bij dokter Cooper lieten dus ook serieus uit de hand. Als hij bezig was met een
kind, stond de moeder van het andere al de drummen om als volgende aan de beurt
te zijn. Maar net zozeer kon ze het niet laten om ondertussen ook met vier
andere vrouwen te praten, en ook nog haar kind de les te spellen. Het was dan
ook een ZEER chaotische voormiddag, met heel wat indrukken om te verwerken.
In deze slum bleef het wegens tijdgebrek alleen maar de
consultatie, maar je kon wel opmerken dat er hier gekeken werd naar de
toekomst. Het was in Indische termen een propere slum, de vrouwen zagen er op
hun paasbest uit en je ziet dat er voor de kinderen gezorgd wordt. Op een vrouw
na, die haar kind als het ware negeerde. Het was een mentaal gehandicapt
kindje, dat moeizaam kon blijven recht zitten, en het hing daar maar wat te
hangen. De moeder was heel apathisch, toonde geen interesse in wat wij, of de
health workers te vertellen hadden, en stond er heel passief bij.
Na het middageten trokken we naar een andere
slum, Shantipalli. Daar ging de consultatie door in een schooltje, beter
omschreven als een ruimte van 2 meter op 2, waar er doeken op de grond lagen om
te zitten en enkele kaarten die tegen de muur hingen, om de kinderen bij te
leren. Hier viel de opdringerigheid van de
vrouwen niet zo fel op. Moeders wachtten geduldig hun beurt af, mensen gingen
door na hun consultatie en waren iets terughoudender, wat het veel aangenamer
maakte om te werken en te observeren. Achteraf deden we nog een huisbezoekje,
waardoor we een eerste beeld van de slums kregen.
Huisjes/hutten in de slums
bestaan uit een enkele kamer, waar vaak een rekje staat, een bed, en wat
rommel. Een grote bijzonderheid, wat voor mij de grootste tegenstrijdigheid is
binnen een slum, is dat er in de meeste huizen wel een tv staat te spelen.
Geen luxe flatscreen natuurlijk, maar ondanks alle armoede die er heerst, staat
er wel een luide tv op. Verder was het een klassiek beeld van een slums,
duizenden woningen door elkaar, kleine smalle wandelwegen doorheen de chaos, onverharde ondergrond,
veel mensen op straat, zittend voor hun voordeur. Zonnegolfplaten, al dan niet
kapot, dienen als daken, maar ook houten daken, met strobedekking zijn niet ongewoon.
Deze slum was een van de properste en mooiste slums, vertelde Balgopal, de
plaatselijke kinesist.
Gisteren, dinsdag, gingen we
op uitstap. Terwijl Dr. Kuppers en Meneer Schroyen zouden werken en
voorbereiden, mochten de vier 'vrollie' de tempel van Konark gaan bezichtigen. De
Tempel van Konark is een van de zeven wonderen van India.
Met de tourbus, inclusief
gids, reden we naar Konark. Onze gids had zijn geschiedenisles goed uit het
hoofd geleerd, en in zeer vloeiend Indisch Engels deed hij zijn hele verhaal.
Aangekomen aan de tempel, kregen een stereotype beeld te zien: 100 kraampjes
langs de weg, die allen beeldhouwwerkjes van de tempels verkochten,
straatverkopers die mensen smeekten om een ketting te kopen, bedelaars die
smeekten om een rupee.
Eenmaal binnen de
toegangspoorten van de Tempel, beter bekend als de Zonnetempel, moesten we de
gidsen die zich zelf aanboden, van ons af schudden & hen meerdere malen
duidelijk maakten dat we liever geen gids hadden. Het was een enorme tempel,
heel veel gedetailleerd werk, en absoluut de moeite waard om te zien. We liepen
rustig rond, trokken foto's zoals elke toerist hoort te doen, en al gauw
merkten we dat wij, vier blanke vrouwen, meer bekijks hadden dan de tempel.
Eerst staarden en gluurden ze twijfelachtig, maar zodra ze een glimlach van ons
gekregen hadden, slaagden ze er zelfs in de frons van hun gezichten te halen.
Enkelen durfden het aan om ons mee op de foto te vragen. Eerst waren we
een beetje terughoudend, we wisten zelf niet goed hoe we ons moesten gedragen,
maar toen we toch toestemden, was het ijs gebroken. Steeds meer en meer mensen
kwamen naar ons toe, zowel vrouwen en mannen. De woorden 'One more' en 'thank
you very much' werden wel duizend keer gehoord.
Na ons zelfgekozen
middagmaal in een zeer luxueus restaurant, waagde ik mijn voeten, in de
Bangaalse zee te Puri, ZALIG!
De laatste stop van ons
uitje was in Puri stad zelf. Daar hadden we onze eerste echte confrontatie met
het leven in de stad. En als er zoiets als een cultuurshock bestaat, dan heb ik die
gisteren meegemaakt, maar vermoedelijk was dit nog maar deel 1. Hoewel we de
vorige dagen de vuiligheid wel al vanop een afstand hadden bemerkt, was het nu
rechtstreeks in contact komen met viezigheid, en armoede. De straten zijn er
zo vuil. Hondenstront, koeienstront en koeienpis, maar ook zand, stenen,
plastiek, papier, sigarettenpeuken, broccelion (puin), het ligt allemaal op
de straten. Het enige wat er weinig te vinden is, zijn etensresten. Die worden
geconsumeerd door de talrijke koeien die op de straten leven. Ook de vele
kraampjes van verkopers liggen er vuil bij, bedekt door een dikke aangekoekte
stoflaag. Hun waren die ze verkopen, worden afgestoft met een pauvere bezem, en
toch is het oh zo vuil! Autos, bussen, fietser, camions, alles rijdt door het
centrum van de stad, wat dus ook heel wat stof met zich meebrengt. Maar hoe
de straten er ook bij liggen, een echte Indiër loopt blootvoets zonder kijken.
Verkopers zitten achter hun
kraampjes, sommige in de volle zon, anderen hebben het geluk een ingebouwde
winkel van 1 meter op 2 te hebben. Ze zitten en wachten, wachten tot er iets
verkocht kan worden, dag in, dag uit, elke dag van de week, elke dag van de
maand. Slechts weinigen doen nog de moeite om je te overtuigen dat hun product
het beste is, en springt er dan toch een recht, dan word je gevolgd voor de
rest van tijd. Naast verkopers waren er ook een groot aantal bedelaars, met
slechts een vodje rond het lichaam, haren en baarden in elkaar geklit van zweet
en slechte hygiene. Sommigen lopen rond, anderen zitten op een stuk karton en
wachten tot er een rupee uit de hemel komt gevallen.
Het was dus zeker de moeite
om dit allemaal te zien. Spannend om te zien hoe het er in de slums aan toe
zal gaan.
Het grootste deel van het weekend hebben we gereisd, en
gegeten!
Donderdag morgen om 11u zijn we opgestegen met het
vliegtuig, en vrijdag 11u plaatselijke tijd kwamen we aan in de shelter, waar
we 4 weken zullen verblijven, in Bhubaneswar. Na een kleine nap, en snelle
lunch van rijst en daal vertrokken we voor een tripje naar Khandammal. Dit
was een ongeplande trip, waar we een instituut zouden bezoeken voor meisjes met
disabilities. Na 270 km, en een zes
uur durend jeeptourke door dorpen en de jungle kwamen we heel door elkaar
geschud aan op onze slaapplaats, waar we een uitgebreid welkomsdiner kregen,
bestaande uit rijst, daal, chapatis en kip. Veel honger is er niet, maar de
koude douche (lees: emmer en maatbeker) was overheerlijk!
Zaterdag bezochten we dan het instituut, dat zich bevond op
2u rijden van onze slaapplaats. Gezellig in de jeep. Op een uur leg je
gemiddeld 50km per uur af, en wat in ons Belgenlandje ontzettend traag lijkt,
is hier toch best snel J
Het is ook niet dat de mensen hier op hun gemak rijden hoor. Getoeter en
gedreun langs alle kanten, autos, bussen, fietsers en camions rijden elkaar de
pas af. Er wordt enkel geremd voor een koe. En aangezien deze op straat leven,
is het niet verbazend om al eens tegen de voorruit gegooid te worden door het
remmen.
Maar om op de uitstap terug te komen, we bezochten het
instituut dat uitsluitend was voor meisjes met een beperking. Dokter Cooper en
Uncle Valentin onderzochten 22 meisjes, en samen zochten we naar eventuele kinesitherapeutische oefeningen en
aanpassingen om het leven zo aangenaam mogelijk te maken.
Op zondag bezochten we een dorpje van de priester van het
instituut, en daar waren we naast Pasen, het grootste evenement van de dag.
Blanken komen er niet veel voor, en we stonden letterlijk in het middelpunt van
de belangstelling. Er werd gegroet alsof we de dienaars van de paus waren.
Later keerden we weer naar Bhubaneswar, opnieuw een tocht van zes uur.
De warmte viel de eerste dagen al supergoed mee. Dit kwam
ten eerste omdat we meer in het Noorden van het land zaten, ten tweede omdat we
airco hadden in de jeep, en ten derde
omdat we minimaal buiten zaten.
Ook de geur viel heel goed mee. Alleen als we door een
dorpje reden, kwam ons een indringende geur tegemoet. Ook op bepaalde stad
roken we India, maar eigenlijk viel deze reuze mee!
En ook het eten valt tot nu toe vééél beter mee dan iedereen
me had gewaarschuwd. Elke dag is er rijst, en daal, een specifieke Indische
saus, die niet zo heel lekker is ;-). Verder zijn de chipatas ook heel bekend,
een soort pannekoek, dat met alles gegeten wordt. Van viezigheid of pikantheid
is er absoluut niet te klagen, maar dat is misschien door het feit dat de koks
ingesteld zijn op het feit dat Westerlingen komen. Ook zijn er op de plaatsen
waar we komen zuiveringstoestellen voor het water. En onderweg kopen we soda,
bruiswater dus.
Dus voorlopig nog geen spannende diarreeverhalen van mij!
Het is gelukt, ik ben erin geslaagd een blog aan te maken. Hier zal ik jullie in het mate van het mogelijke proberen op de hoogte te houden van het hele India-gebeuren.
Voor hen die niet goed begrijpen wat ik daar precies ga doen, zal ik in de loop van volgende dagen een uitgebreidere beschrijving te geven. Belangrijkste kenwoord is: Ruchika. Meer info is te krijgen op: www.ruchika-project.be
* Het project dat ik volg, heet 'Ruchika, Thomas voor India'. Meer info op www.ruchika-project.be
* 1€ = 70 Indische Roepi
* Ik de volgende 5 weken onbereikbaar zal zijn via gsm!
* Het tijdverschil België - India 3u30 is? In India zijn we 3u30 verder..
* Er elke dag 3 WARME maaltijden geserveerd worden in de shelter?
* Het middagmaal en avondmaal steevast uit rijst, daal & chapati's bestaat? Er is wel elke dag nog een andere schotel bij, andere groenten, of een ander vleesje..
