Zorgkundige Laura Maes, verzorgster van dienst, bleef alsmaar aan de woorden denken, terwijl ze beter haar aandacht op het werk toespitste. Ze kende de man nog niet, daarvoor was ze niet lang genoeg in dienst. Voor haar bleef hij de man van de wijze woorden. Ze begreep hem. Gehuld in een Corduroy broek die de sporen van menselijk verval scherp aftekende, een vormloos T-shirt en daarop een vaal houthakkershemd, staafde zijn woorden. Maar anderzijds snapte ze niet hoe hij arm kon zijn, met aan elke vinger een knots van een gouden ring. Dat gaf zijn wijze woorden een dubbele bodem. Nadat ze de koffie had geserveerd, besloot ze zich even terug te trekken in het kantoortje van de hoofdverpleegster. Daar kon ze de bewoners van rusthuis 'Het Mussenhof' echt leren kennen. Hun medische gegevens, de hen omringde familieleden maar vooral welk gezicht bij welke bewoner toebehoorde. Gewapend met een overheerlijke kop koffie en een koekje zette ze zich neer aan de bureautafel. Maar voor ze zich boog over de informatie, bond ze haar dikke zwarte krullen bijeen in een elastiekje. Haar kapster ging eerdaags weer brommen over uitvallende haren, maar dat deerde haar hier niet. Het koekje was op, haar kopje koffie bijna leeg, als een roffel op de kantoordeur weerklonk. 

'Kom maar binnen,' zei ze in de veronderstelling dat het mogelijk een of ander familielid van een bewoner kon zijn. Maar er kwam niemand binnen en Laura las door. Dossier na dossier ging door haar handen en bleef steken in haar hoofd. Veel van de bewoners waren mensen die hun hele leven in het buitenland hard gewerkt hadden. Enkel van de man van de wijze woorden vond ze niets. Geen mapje, geen papiertje, niks. Alsof de man niet bestond. Door een geluidje werd ze afgeleid. Normaal mocht men tijdens de werkuren hier niet komen. Maar nu Janina Strauven, de hoofdverpleegster er niet was, had ze de kans. In gewone omstandigheden was het rond dit uur zo druk, dat bijspijkeren onmogelijk was. Al haar collegaatjes deden het, en waarom zou zij het dan niet doen. Ze had redenen te over, als nieuwkomer. Op drie dagen tijd, iedereen kennen met naam en toenaam leek haar bijzonder moeilijk. Het laatste slokje koffie was koud. Vies vond ze koude koffie. Net zoals ze aanrakingen in haar rug niet wist te smaken. Ze wilde de bureaustoel draaien, maar op een of andere manier zat die klem. Te laat merkte ze de plastic folie over haar gezicht. Haar bewegingen sloegen ongecontroleerd in het wilde weg. Toch zag ze de kans schoon om achter zich te grijpen en voelde droog prikkerig lang haar. Het laatste wat ze voelde.