Ja, wanneer je uzelf wil beschrijven klinkt dat een beetje naar de hoogte doen. Toch probeer ik mijn innerlijke bloot te leggen, en uit te leggen wie ik ben, en wat er zoal in mij omgaat. Van nature uit ben ik een kalme persoon, die zeer graag bezig is met organiseren, dat is het liefste wat ik doe. Wanneer ik ergens mijn schouders onderzet, moet het ook altijd tot in de perfectie lopen, anders begin ik er niet aan, half werk is niet aan mij besteed. Ik heb een hekel aan roddelarij, achterklap, vezelarij, jalouzie en afgunst. Mensen met één van die eigenschappen staan niet meteen in mijn top, en ik zal zulke mensen steeds argwanend benaderen en behandelen. Eerlijk en open duurt het langst, en daarom ben ik zo blij dat ik al jaren een vrouwtje heb die recht voor de vuist zegt wat er haar niet zint, zo kan ik mij aanpassen en weet ik waar ik sta. Mijn dochtertje Shelly is twee druppels water haar mama op dit vlak, alhoewel van uitzicht drie druppels haar papa.
The Spirit of Horses is mijn troetelkind, met veel enthousiasme werk ik dagelijks voor deze club, ik laat mijn fantasie de vrije loop. Belangeloos zet ik mij daar dagelijks voor in zonder enige vergoeding, en zo wil ik en zo moet het ook, het is mijn hobby. Het kost natuurlijk veel tijd om deze club te blijven runnen en successen te boeken, maar ik doe het graag. Hoewel ik mij soms kan storen aan mensen die alles vanzelfsprekend vinden, en hun schouders ophalen wanneer je laat weten dat je dagdagelijks bezig bent om hun vrije tijd in de meest gunstige vorm te gieten. Dikwijls krijgt men zo weinig schouderklopjes, dat ik mij soms afvraag s'nachts in mijn bureeltje of het de moeite nog loont verder te gaan. Maar wanneer ik eens een positieve opmerking krijg (die zelden zijn ) raap ik weer mijn moed samen, en werk nog harder aan de opbouw van mijn club. Elkaar weten te waarderen is noodzakelijk, iemand afbreken doe je in een wip, maar opbouwende kritiek geven is voor sommigen o zo moeilijk. Ik geef ook niet vlug op, als ik aan iets begin dan ga ik ervoor, daarom kan ik mij bijzonder storen aan mensen die zich iets aantrekken en zo gauw ze gekomen zijn verdwijnen ze van het toneel, wat bezielt zulke mensen. Wanneer je u ergens lid maakt, denk ik toch dat je dit goed hebt overwogen, ik zou het nooit in mijn hoofd halen om steeds om de haverklap te verlopen naar andere clubs; Waar blijft uw eigen identiteit dan, en kom je nog vertrouwelijk en geloofwaardig over ? Het gras ziet steeds groener aan de overkant, is dat wel zo ?
Verder ben ik thuis een rustig man, mijn dochtertje, mijn bureelwerk, mijn honden, mijn koi's en genieten samen met mijn vrouwtje houden mij fit en draaiend in deze slopende harde volwassen wereld. Mijn leventje is niet steeds over rozen gegaan, ik heb letterlijk en figuurlijk zwarte sneeuw gezien in een bepaalde periode van mijn leven, waarbij ik er alleen zelf er maar moest geestelijk zien bovenkomen en terug moed verzamelen om verder te doen, wat niet altijd even gemakkelijk is. Maar ik heb ook zeer leuke en veel mooie momenten gekent in mijn leven dat ik nu al voorbij gegaan is en dat maakt alles dan weer goed.
Vooral op mijn werk bij de japanners had ik een gouden tijd, ook daar was ik de organisator en kon ik mijn fantasie de vrije loop gaan, ik werd daar wel gewaardeert en mijn netheid en perfectie waren juist de voeding om een japanner gunstig te stemmen. Na 10 jaar en vele malen opslag kreeg ik een ferme cadeau " een reis van 8 dagen naar japan " het was een leerzame maar vermoeiende reis.
Verder probeer ik mij positief op te stellen, en waar ik kan probeer ik mensen te helpen, ik ben rap emotioneel bij erge gebeurtenissen. Ik kan mij enorm storen aan meelopers, mensen die géén eigen gedacht hebben, maar wat aanmodderen in een kliekje om niet uit de boot te vallen binnen hun kliekje. Dat vindt ik zeer erg, iedereen heeft een mening, iedereen zou zijn eigen mening op een fatsoenlijke manier moeten verkondigen, maar meestal gebeurt dat door omstandigheden niet, en als je zo een individu voor je neus krijgt begin daar maar eens aan.
Ik ben vergekt op coca cola, hot-dogs en mosselen, dit zijn mijn liefste lekkernijen. Mijn witte wijn heb ik geruild voor cola en koffie, alcaholische dranken drink ik niet meer sinds een 5 tal maanden. Ik kan helderder beoordelen en nadenken, en nu ik mij niet meer waag aan alcahol heb ik nu pas gezien wie ik allemaal lid maakte in mijn club een echte ravage. (grapje) Ik probeer in mijn club mijzelf te zijn, maar dit is niet gemakkelijk, meestal zie je links of rechts wel iemand vezelen of opmerkingen geven zonder dat ze zelf bij de persoon zelf komen om hun beklag of voorstel te doen, dat vindt ik spijtig. Daarom moet ik steeds wikken en wegen in woorden en daden om iedereen gelijk te kunnen stemmen, sis moet je zo benaderen en sus nog anders, en dit is vermoeiend. Maar hoelanger ik voorzitter ben, hoe meer ik daar in gespecialiseert geraakt om mensenkennis te vergaren, en me beter te bewegen tussen de massa.
Verder rij ik zeer graag met mijn jeep en sportwagentje rond, mijn moto en mijn big rider, alhoewel de twee laatste bijna niet meer van stal komen wegens tijdgebrek. Ik wou dat ik 100 jaar kon worden om nog alles te kunnen doen wat ik in gedachten heb, dat zou pas leuk zijn.
Om verder te gaan met mijn club The Spirit of Horses vindt ik het wat spijtig dat er zo weinig initiatieven worden genomen om de clubavonden wat op te vrolijken. De ideenbus blijft leeg, en brengt niets aan goede ideen op. Elke week naar een club komen, zonder eens iets in elkaar te knutselen maar gewoon zitten waar men zit, zou niet aan mij besteed zijn. Er zijn zoveel manieren om iets leuk te maken, en na een werkweek moet men kunnen lachen, plezier maken, kortom zich uitleven, en dat mis ik soms in mijn club. Hoewel ze kunnen feesten als de beesten als het er op aan komt, maar men kan zo weinig iets uniek bespeuren;
Eigenlijk is mijn idee voor het saloon een beetje de mist ingegaan, ik had voor ogen een saloon waar cowboy's plezier maakten, waar we elke week konden schaterlachen, maar dat is niet zo, ik ben daar heel eerlijk over, sommige clubavonden durven op het randje van saaiheid ballanceren. Ik wacht nog steeds tot er op een dag een entertaiment persoon binnenkomt die de boel eens wat ondersteboven haalt, en weet wat plezier maken is. Men neemt alles veel te ernstig op, en men kan kibbelen over de kleinste futteliteiten, daar stoor ik mij matig aan, ik vindt het puur tijdverlies van vrije tijd.
Het valt soms op hoe weinig men kan verdragen van iemand anders, de samenhorigheid is gesplitst en onderverdeeld in kliekjes, wat steeds een groot gevaar betekent voor een club, want ruzie in een kliekje kan de club al gauw wat leden armer maken. Een voordeel bij mijn club is wel dat ze clubtrouw zijn, wekelijks krijg je de vaste ploeg over de vloer, en dat betekent dat ze graag terugkomen, en daar hou ik mij aan vast. En als men eerlijk durft zijn, er is veel meer uit te halen uit zo een club, als iedereen wat verdraagzamer zou zijn, en wat meer naar elkaar toe water bij de wijn zou schenken.
Maar al bij al, mag ik niet klagen, het is géén kleine club, en je huisvest tientallen verschillende karakters met allemaal hun eigen kijk op de dingen des levens. En als voorzitter doe ik steeds mijn best om het hun op en top naar hun zin te maken, de rest moeten ze zelf aanvullen.
wordt vervolgd...
Mijn top duitse herder...
Hoorde ik daar wat ? Hier mijn favoriet, ik zie die hond enorm graag! Hij is géén gemakkelijk beestje, en wil al de aandacht voor hem alleen. Maar ik heb er zoveel vriendschap van, eerlijke en pure vriendschap, ik ben zeer gehecht aan mijn wolf. Spijtig dat hij zo rap wantrouwig is tegenover bezoekers, en ik steeds alert moet zijn of er is een ATTACK. Hij kan immers niet veel mensen verdragen in de buurt van zijn baasje. Maar éénmaal dat zijn baasje een bezoeker bij hem laat en hem sust, dan kan hij uw beste vriend zijn. Het klinkt misschien absurd, maar ik hou van hem, en maak me soms zorgen om de dag waarop hij mij ooit eens zal moeten verlaten, ik denk dat dit een trieste dag zal worden, een hondeleven is maar kort, ik vindt dat spijtig. (klik op de foto)
Mijn nunchaku's...
Dit zijn mijn nunchaku's type Bruce Lee, vooralleer ik met deze jongens kon werken, heb ik eerst met mousse gymmy's gewerkt. Want bij het aanleren van de verschillende zwaaitechnieken, heb ik vele malen pijnlijke ellebogen, en een zeer achterhoofd moeten verdragen. Nu prijken deze jongens aan de muur, en kan ik zeggen dat ik er zeer behoorlijk mee overweg kan. Elke dag een 5 tal minuten training is meer dan genoeg, je leert nunckaku niet af eens je hebt aangeleert. Deze nunchaku's komen nooit buiten, ze zijn een verboden wapen en je mag ze niet op straat in uw bezit hebben..
Mijn kois...
Nog een hobby van mij zijn mijn japanse koi"s, ik heb ze gekocht 3 jaar geleden en ze waren zo groot als een sardientje. Een beetje studie heeft er mij toegebracht dat het nu al 5 forse exemplaren zijn. Ik heb dan ook het grasperkje achteraan geruild om een klein japans hoekje aan te leggen.
Mijn duitse herders...
Waar ik ook stapel op ben zijn duitse herders. Niet alleen omdat ze mooi zijn, maar vooral omdat het een ras is die je naar behoren kan opvoeden. Tot voor kort had ik drie exemplaren lopen, maar de hyarchie liet het niet toe, en ik moest de laatst bijgekomen herder ergens plaatsen. Deze is nu ondergebracht bij een mevrouw, die er héél gelukkig mee is, en ook de hond heeft zich enorm goed aangepast.
Dus blijven mijn trouwste viervoeters mijn woning bewaken. De grijze is de beste waker, hij is een rasechte duits, en heeft een baronnaam, in de lijn van zijn vader, en zijn vader zelf waren grote kampioenen in verdedigingssporten, ze behaalden vele titels. Deze grijze wolf, want zo kan je hem wel noemen, is géén katje om zonder handschoenen aan te pakken, voor zijn baasje heeft hij het enorm, maar voor bezoekers kan hij flink tekeer gaan om aan te tonen dat jullie niet gewenst zijn.
De bruine is de braafste, maar ook een geduchte waker, wanneer hij boos is, heeft hij paardemacht, en laat niet met hem sollen. Aan het gehoor van hun blaf kan ik weten wie er op mijn oprit opstapt, wanneer het iemand is die ze niet kennen, is er zwaar gegrom bij hun blaffen gemixed. Deze honden slapen altijd buiten, ze hebben hun verblijfplaats op de oprit, en achteraan is er nog een kennel voorzien voor wanneer er een hond ziek of gekwetst is, dan kan hij daar rustig bekomen.
De grijze wolf slaapt in de winter in de sneeuw, het is zeer sporadisch dat hij in zijn hok slaapt, bij zeer koud weer, hagel of zware regen durft hij het eens wagen zijn hok binnen te gaan, maar dit is niet naar zijn zin, omdat hij zo graag voor het hekken alles wil afkijken. Deze honden zijn echte wakers, en het bordje op mijn hek verwijst en verwittigt u dat je best niet over het hekken klimt, of uw handen niet tussen het hekken steekt, dit zou wel eens pijnlijk kunnen aflopen.
Mijn bureeltje...
Hier vertoef ik voor 80 procent van mijn tijd als ik thuis ben. Het is mijn stekje waar ik tot rust kom, en tot laat in de nacht werk om mijn club vorm te geven. Ook aan mijn verschillende blogs werk ik hier in alle rust. Ik werk op een APPLE COMPUTER "iMAC 24" en ben daar zeer tevreden van, van virussen heb ik nooit last. Ook doe ik de boekhouding van onze club op mijn "Apple Powerbook" deze is gemaakt uit titanium, een materie die ze in de vliegtuigindustrie gebruiken. Ook deze powerbook kent géén virussen. Dit scheelt zeer veel aan tijd, en je kan steeds rustig werken, je hoeft ook géén dure anti virusprogramma's aan te kopen. Ik werk nu al bijna 10 jaar op Apple, en zou nooit meer willen terugkeren naar windows. Dit laatste is ook niet nodig want mijn APPLE COMPUTER draait nu ook windows, dus windows en apple op één computer, das de max.Het voordeel is dat wanneer ik windows draai, terug géén last heb van allerlei virussen. Nou ja, elk zijn voorkeur.
Vrouwtje en dochtertje...
mijn twee oogappels...
Mijn grote liefde...
Inderdaad, mijn vrouwke is mijn liefste, mijn toeverlaat, mijn redding, mijn alles, ik hou zielsveel van haar. samen hebben we ons dochtertje SHELLY, die onze oogappel is, nee zeggen tegen haar valt ons soms moeilijk.
Country
Ik ben eigenlijk verzeild geraakt in de countrywereld door een uitnodiging om te komen filmen. In die tijd was ik een verwoed filmer, en ik filmde en monteerde filmpjes voor mezelf en anderen. Bij het binnenkomen in de club "The Wild Horses" keek ik eens alles af, en zag dat er wel wat kon gedaan worden aan actie. Ik sloot mij dan aan bij deze club, maar na een paar maanden ging de club op de fles door slecht bestuur, ik stichte dan maar mijn eigen club, die nu alom bekend is, namelijk " The Spirit of Horses ".dit was in juni 2006.
Bruce Lee
Mijn voorliefde voor deze ster-acteur kan ik niet onder stoelen of banken steken. Zijn films kan ik zo vertellen van naald tot draad, omdat ik ze talrijke keren heb bekeken. Wat me vooral fascineerde was de techniek van de wonderlijke rijstknuppels " NUNCHAKU " Uren lang heb ik de techniek ervan geoefent, met als resultaat, dat ik nu flitsent met de nunchaku's kan werken.
Zonder teveel hoogmoed te verspreiden, kan ik best vertellen dat ik héél goed ben in deze materie, en snel. De snelheid voerde ik door training op, zodanig dat ik een demonstratie mocht geven in onze plaatselijke karateclub. De karatekas waren zo onder de indruk dat ze vroegen om na de karateles aan hen de technieken aan te leren, wat ik dan ook deed. Zelfs met 2 nunchakus tergelijk ben ik zeer goed.
In een achterplaats bij Bando Bandido hadden we ook een clublokaaltje waar we samen oefenden. Nunchaku moet je zeer goed beheren, en wanneer je dit als vechtwapen gebruikt, moet je zeker zijn van uw stuk, want eenmaal de tegenstander uw nunchakus ontfutselt, kan het slecht aflopen met jou. Daarom, wees verstandig, en doe zoals ik, gebruik het gewoon om uw technieken bij te schaven, en om in form te blijven.
Nunchaku's zijn bij wet in Belgie verboden, daarom ben ik ook gestopt met onderricht in deze sport. In andere landen kan men deze sport wel vrij beoefenen. Nu nog dagelijks doe ik een vijftal minuten aan nunchaku. Wanneer je er snel en goed in bent, maakt het niet veel uit welke persoon met vechtstijl je voor U krijgt, binnen de seconde sla je gerust 3 rake bewegingen. Een goed beoefenaar wint meestal van zijn tegenstander, als deze laatste tenminste zonder vuurwapen het gevecht aangaat. In belgie werd het verboden, omdat er teveel misbruik werd gemaakt, en er teveel gewonden vielen in cafe-ruzies en dergelijke door mensen die dachten dat ze allemaal Bruce Lee waren. Deze sport is dan ook hier totaal verloren gegaan, wat ik spijtig vind. (KLIK OP DE FOTO VAN BRUCE LEE EN BEKIJK ZIJN VECHTSCENES)
Haaien...
Van kleinsaf was ik al gefascineert door deze mastadonten. Ik kan er uren naar kijken, alhoewel ik niet in het water zou stappen, wetende dat er een haai onder mij zwemt. Er kan géén documentaire aan mij voorbijgaan of ik zit op de eerste rij. Daarom ben ik nu begonnen aan een blog over haaien, en dit blog wil ik zo volledig mogelijk. Klik op de " HAAIEN-FOTO " en dan kom je in het rijk der SHARKS. JA, stilzitten is niet aan mij besteed. Bezoek eens mijn haaienblog.
Elvis Presley...
Mijn grootste idool was Elvis Presley, nu nog dagelijks klinkt er een deuntje van The King op één van mijn computers. Ik hou het meest van zijn ballades. Klik op de link "ELVIS " in de linkerkolom en je kan mijn lievelingslied " for the good times " van The King horen, dit is de song die ik meerdere keren beluister en vindt het een fantastisch nummer, mooi gezongen door Presley.
Ja, wanneer je uzelf wil beschrijven klinkt dat een beetje naar de hoogte doen.
mijn twee oogappels...
