Ik ben Laura
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen (België) en mijn beroep is /.
Ik ben geboren op 22/12/1991 en ben nu dus 34 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Turnen, dansen en muziekschool.
Dyslexie
30-03-2009
De tweede graad.
Een leerling uit het 3e middelbaar had zich laten testen in het vierde leerjaar nadat hij een
hele strip in het spiegelschrift had geschreven. Onbewust schrijven in spiegelschrift
gebeurde wel vaker bij hem. De leerling heeft meer moeite met lezen, vooral in vreemde
talen en moeilijke woorden en maakt vaak spellingsfouten. Van het 4e leerjaar tot het 1e
middelbaar heeft hij 2 uur in de week logopedie gevolgd en dit jaar volgt hij weer 1uur in
de week logopedie. Daar leert hij vele trucjes en hij heeft het gevoel dat de hulp al
geholpen heeft. De leerling denkt dat niet alle leerkrachten weten dat hij dyslexie heeft,
dat vind ik een beetje raar want hoe kan je een leerling helpen als leerkrachten er geen
rekening mee kunnen houden omdat ze het niet weten? Een leerling uit het 4e middelbaar
is ook geholpen door logopedie en had het idee dat het beter ging na een tijdje.
Ik heb ook iemand buiten het Pulhof gevonden met dyslexie, een meisje van het 3e
middelbaar die naar het Sint Ursula in Wilrijk gaat. De dyslexie werd bij haar op
achtjarige leeftijd ontdekt. Ze heeft veel moeite met schrijven, lezen en zichzelf
uitdrukken en heeft 3 jaar logopedie gevolgd. Op haar school wordt er
met een contract gewerkt, maar zij vindt dat de meeste leerkrachten er niet veel naar
omkijken en ze denkt ook dat niet elke leerkracht weet van haar dyslexie.
Na gesproken te hebben met een leerkracht op school, die zich vrijwillig bezig houdt met allerlei problemen met leerlingen, weet ik nu dat er niet zoveel gedaan wordt op Pulhof aan dyslexie. Men mag langer aan een examen of test werken, men zit bij examens in een apart lokaal, men mag soms memokaartjes gebruiken en voor testen worden er geen spellingsfouten afgetrokken .
Deze vertrouwensleerkrachten hebben zich laten informeren in centra voor leerproblemen zoals de Puzzel in Berchem die ik ook al gecontacteerd heb, maar waarvan ik nog steeds op een antwoord wacht, en de Triangel in Borsbeek. Deze leerkracht heeft me ook verteld dat er volgend jaar zal gewerkt worden met een soort contract met de dyslecticus, waardoor de hulp op school vergroot zal worden. Je kan dus wel vaststellen dat er zeker moeite wordt gedaan en dat er een zekere evolutie is op school, dit terwijl deze leerkrachten alles vrijwillig doen, waarvoor ik veel respect heb.
Ik heb ook de vraag gesteld of er veel contact is tussen deze centras, de begeleiding van buitenaf dus, en de school. Hierop heb ik een ontkennend antwoord gekregen. Dit vind ik persoonlijk niet goed, want zoals ik al in mijn theoretisch deel heb vermeld, is de kans op slagen het grootst wanneer alle hulpverleners voldoende communiceren met elkaar en een team vormen.
Ik ben ook te weten gekomen dat Pulhof geen schoollogopedist heeft, wat op verschillende vlakken wel handig kan zijn. Een schoollogopedist start een behandeling, na overleg met het zorgteam en het CLB en na toestemming van de ouders, onderzoekt het kind en zorgt dat de terugbetalingdoor het ziekenfonds in orde wordt gebracht. In functie van de behoeften wordt het kind 1 of 2 x per week behandeld. [1]
Ik heb twee verschillende vragenlijsten opgestelt. Eén voor logopedisten, en een ander voor dyslectici. De vragenlijst van de logopedist werd al vrij snel ingevuld, maar aangezien deze persoon, een logopediste die in het AZ St Jozef in Mortsel werkt, de laatste 8 jaar geen dyslectici meer heeft behandeld, heeft dit me niet echt verder geholpen.
Ik ben eerst in mijn eigen jaar (dit is het zesde middelbaar) op zoek gegaan en ik heb 2 personen gevonden die het geen probleem vonden om mijn vragen te beantwoorden. Er zijn hierbij een aantal dingen opgevallen;
Ten eerste is de dyslexie in beide gevallen op een late leeftijd ontdekt; bij persoon A op veertienjarige leeftijd, bij persoon B pas 5 maand geleden! Men kan dyslexie uiteraard op verschillende leeftijden herkennen, het is dus niet uitzonderlijk dat men op de middelbare school dyslexie ontdekt. Een reden waarom dyslexie dan pas tot uiting komt kan te maken hebben met de begaafdheid van het kind. In de lagere school kan een dyslectisch kind met hogere begaafdheid zijn probleem compenseren, in de middelbare school wordt dat moeilijker. Toch vond ik, vooral bij persoon B, dat hun leerprobleem te laat ontdekt werd. Het is logisch dat hoe eerder er met een aanpak gestart wordt, hoe gunstiger het is voor de dyslecticus, omdat dyslexie een complex probleem is met verschillende gevolgen.
Het volgende wat mij opgevallen is, is dat het verschil tussen verbale en ruimtelijke dyslexie niet duidelijk is. Hierbij vraag ik mij af of dit niet een essentieel punt is bij het maken van een behandelingsplan.
Beide personen zijn van mening dat er meer aandacht aan dyslectische kinderen besteed moet worden, ze zouden bijvoorbeeld sneller personen met dyslexie moeten identificeren.
De oorzaak van deze blog is het praktisch uitwerken van mijn eindwerk ("dyslexie, is als een weg naar demotivatie en frustratie"). Ik heb voor mijn eindwerk veel informatie gehaald uit verschilende bronnen, maar uiteraard kan men niet alles weten over een onderwerp zonder daarbij het onderwerp in het dagelijkse leven te bekijken. Ik zal vanaf nu regelmatig besprekingen en bedenkingen schrijven over ondervraagde personen in en rond de school die iets met deze leerstoornis te maken hebben.
Hopelijk vind je deze blog interessant of kom je wat meer te weten!
