mijn leven lijkt rustig vergeleken met mijn KOPZORGEN! probeer mijn gedachtes maar eens te ontcijferen: rare fantasieën, gekke verhalen,...
01-05-2012
heerlijk normaal
dag mensen, ik zit lekker op het terrasje bij ons thuis. Loris zit in de tuin de dabbelen en Loesje zit bij mama in de keuken te hopen dat er iets valt. Ik kan hier van genieten. Er zijn niet veel 11 jarige die dat kunnen doen. Zo genieten van iets kleins zoals: fluitende vogels, een vrolijke hond, lekker zonnetje,... Even stilstaan wat mijn ouders allemaal deden voor deze droom waar te maken. Ze bouwde een hele boerderij om in een wit, mondern huis en begonnen helemaal opnieuw. Gelukkig kan ik nog altijd naar de zelfde school gaan. Toch was de verhuis hard voor me. Ik vond het eerst geweldig: groot huis, enorme tuin, weide's voor mijn paardje,... noem maar op! Maar toen we hier kwamen wonen was het huis amper af. verschillende plaatsen hadden we geen vloer, we hadden geen enkele deur (op buitendeuren na), geen gordijnen, geen afrastering, geen vliegenramen. Je kan me geloven op m'n woord: HET WAS EEN HEL! Ook kan m'n paardje er nog niet staan want de weides zijn ver af van in-orde.Ik heb veel gehuilde en tegen alles zitten stampen. De ene teleurstelling na de andere. Ik vond de deuren (toen ze er net waren) afschuwelijk en ik begin nog niet over de gordijnen. Ik wou dat alles verwensen! Maar nu zijn ze bezig met de afrastering en komt de dag dat Zazou (paardje) komt natuurlijk dichterbij. Papa hoopt op begin de vakantie. Ik hoop veel eerder. Ik ben gewent aan de afgrijselijke gordijnen en vind de deuren nu wel OK. Het zijn ANYWAY-doors en dat betekent dat zezoals de naam al zegt: iedere kan op gaan. Je kan dus trekken en duwen. Eerst dacht ik: "wat een onzin," maar het is echt handig. Sinds dit huis er is leer ik dingen sneller te accepteren zoals ze zijn. Daarom geniet ik nu van mijn vrije dag van school, op het nieuw terras. Wat zijn jullie allemaal bezig op deze vrije dag (België) of op deze werkdag (Nederland)? Ik weet alvast wat ik ga doen: met moeke en mijn broer iets lekkers gaan eten. Wat dachten jullie van een heerlijke pannekoek met aardbei? groetjes, de x.
Iemand heeft mijn blog bekeken en mijn eerste stukje van welkom 4/5 gegeven. Persoon die dit deed:
DANK JE WEL! kben er echt blij mee
Nu ik toch bezig ben, wil ik wat vragen: mijn acc naam is zoals je misschien wel weet x!, maar ik zoek meer naar een schuilnaam. De - x, wordt meer dix... Dixy kan niet want dat klinkt niet. Dus wat denken jullie?
Layla keek voor haar. De zon scheen recht in haar gezicht. In de verte zag ze hem. Luca, de super knappe nieuwe jongen uit haar klas. Zo een knap persoon zou zij nooit krijgen. Nu had ze open spel: er was niemand bij hem. Ze bewoog stilletjes naar voren. Voetje voor voetje gleed ze langs de tuinhekjes. Haar hart ging tekeer. Dadelijk komt Sam, dacht ze. Sam was de grootste pestkop van de school, vreemd genoeg had hij Luca bij zijn vrienden betrokken. Doodsbang liep Layla naar Luca. Toen gebeurde iets wat ze verwachte: Sam stond ineens pal voor haar. "Kleine smurf, zo alleen hier?" bromde hij. Layla krom ineen. Sam was misschien niet veel groter als haar, maar hij was angstaanjagend. Layla trilde van de schrik en Sam grijnsde gemeen. "Oh, je bent op weg naar Luca?" zei hij, net hard genoeg dat Luca het zou horen. Luca deed niks en liet zijn donkerbruine ogen ronddwalen. Keek hij nu niet? Of misschien hoorde hij het helemaal niet. "Ikk.. moest na..naar de w..winkel v..vv..an ma..mama," stamelde Layla. "Dus dan heb je geld bij je..." stelde Sam vast en keek haar in de ogen. Layla kreeg klamme handen en probeerde weg te kijken. Het lukte niet, Sam zijn blik was zo vast dat ze niet meer kon wegkijken. Hij greep haar tas en trok hem van Layla's schouder. Ineens stond Luca bij hun. Hij greep Sam vast en duwde op een drukpunt. Sam krom ineens en viel op zijn knieën. "Waarom help je me, nu zit je in de problemen," zei Layla snel. Luca haalde zijn schouders op en slenterde verder.
De volgende dag ontweek Layla Sam. Toen ze in de klas zat, voelde ze zich bekeken. Snel keek ze rond. Was er niemand die haar bekeek? Buiten was het donker en grijs, het was een zonsverduistering. Een paar bruine ogen keken haar aan. Het was bij het raam. Was dat Luca? De schim deed teken dat ze moest komen. Layla twijfelde geen minuut en
zei tegen de leerkracht dat ze naar de wc moest. Nog nooit had ze eerder gelogen tegen leerkrachten, en nu deed ze het zonder na te denken voor Luca. Ze stond buiten en keek rond zich. Luca was nergens te bespeuren tot dat ze een adem in haar nek voelde. Ze draaide zich om en zag meneer Bombast. "Naar de wc niet waar," bromde hij. Hij wees dat ze terug naar de klas moest. Nog snel keek Layla om. Was Luca er echt niet. Ze zach een schim achter de containers, hij was natuurlijk gevlucht toen meneer Bombast er aan kwam. "Waar zijn de wc's," vroeg ze weer zonder na te denken. Bombast wees naar de andere kant van de speelplaats. Layla rende er snel heen voor dat ze problemen kreeg. Toen Bombast weg was, keek ze of Luca er nog was. Ze zag niks, geen schim te bekennen. De zonsverduistering was weg getrokken. Ze keek naar het bos tegenover de school. Daar kwamen massaal zonnestalen door de takken. Daar stond een jongen, nog erger: Luca stond daar. Durfde hij weg te gaan van school? Layla rilde en liep terug naar haar klas. "Leuk dat je nog leeft," bromde de leerkracht. Layla ging zitten. De les had geen zin meer, want ze dacht alleen maar aan Luca.
Ik wou dolgraag een online dagboek. Dus vond ik bloggen.be, dat was dus geschikt. Ik heb helemaal geen idee wat een blog zoal inhoud, maar ik ga proberen het vol te houden. Dus:
 "Laughing"){kind=icon}
