Ik heb heel wat te schrijven en start bij het begin van deze week:
Dat je in Santa Cruz alles kan kopen werd even gedemonstreerd door een 10-jarig meisje dat, op vraag naar een zakmes in haar overladen kraampje, even leuk met een springmes, met mannenhandbreed lemmet, en dito vlindermes stond te zwaaien alsof ze met poppen aan het spelen was. Daarvoor raakten we verzeild in een optocht voor autonomia in Santa Cruz. Compleet met toeters en bellen, vlaggen, voetzoekers en scanderingen (¿Santa Cruz para la autonomia? ¡Si!) verzamelden honderden mensen op La Plaza voor een haastig in mekaar getimmerd podium waar leiders vurige pleidooien hielden.
Woensdag namen we een shared taxi (trufi) richting Yapacani en zouden we dus uitstappen in Buena Vista, het dorp ervoor op zo'n 100 km van Santa Cruz (+/- 2u. rijden). Met niet minder dan negen mensen werden we de Nissan Sentra ingepropt. Vijf volwassenen en vier kinderen, je kan je het vertier en plezier op een warme woensdag van 40 graden celsius wel inbeelden. De trufiman was een gezellige dikkerd (anders zaten we misschien met tien in de trufi) die na de klassieke vraag van waar we kwamen wist te zeggen "Brujas ¿No?" met kort daarna "Bruselas es la capital de Bélgica ¿No?". Over Anderlecht geen woord Na driekwart van het traject afgelegd te hebben werden we staande gehouden door een volksblokkade waartoe de reden ons onbekend was. Kilometers voor en na de blokkade stonden vrachtwagens, bussen, trufi's, taxi's, etc, stil. Enkel motards konden door. Wij kregen de helft van ons geld terug (10 bolivianos = +/- 1 euro pp) + de tip om de blokkade te doorwandelen en aan de andere kant van de file een taxi te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Overal waar we passeerden lagen mensen op, in, onder en tussen camions en bussen voor een langerekte siësta (wat konden ze anders doen?). Na drie kilometer wandelen met volle bepakking en 40 graden op de bol wisten we een taxi te strikken. Een uur later arriveerden we in Buena Vista. Diezelfde avond nog meldde zich una guia (gids) in onze verblijfplaats aan. We spraken af om 11u. 's anderendaags om hem de kans te geven alle info te verstrekken.
Donderdag: Na de verkregen informatie probeerden we nog prijzen in te winnen bij andere touroperators, zonder resultaat. We besloten om met Julian Velasquez de jungle voor twee dagen en één overnachting in te trekken.
In de namiddag maakten we, op aanraden van de Lonely Planet, een 1-uur wandeling naar el rio Surutú voor een verfrissende duik. Normaal gezien zouden we het dorp El Cairo aan onze rechterzijde passeren maar het gehucht moet zo klein geweest zijn dat het aan onze ogen ontsnapt is. Links van de weg zagen we al water flonkeren. Met de zongeklopte gedachte dat we zeker al een uur aan het stappen waren liepen we al kleerworstelend naar el rio Surutú. De 'machtige' rivier was een schijntje in vergelijking met wat het in andere jaargetijden zou zijn. Traag en op maximaal kniehoogte kabbelde de stroom voorbij. Na een eerste plons werd duidelijk dat we meer met een ploeterbad voor kleuters en baby's te maken hadden, de geschatte watertemperatuur bedroeg 28 graden... heeeel verfrissend. Annelies werd nog tijdig tegengehouden door een dame, die de was deed, toen ze naar een dieper en in de schaduwliggende plek plensde. Als we het goed verstaan hebben zwemmen daar stekende appelsienen die je een pijnlijke nachtrust beloven.
PARQUE NACIONAL AMBORÓ (430.000 hectare) De avonturen van Aléx en Lis in de broese.
Om 8u. 's morgens stond onze gids voor de deur met een krakkemikkige, zwaar gedeukte cuatro por cuatro. De chofér van de jeep was een vriendelijke oude heer die beweerde de beste van de streek te zijn. Dit moesten we beamen na een rit van een dik uur over een karrespoor en door een rivier. De 4WD was een stevig vooroorlogs geval waaruit alle tierlantijntjes verwijderd waren. Na tien kilometer controlerend in de linkerachteruitkijkspiegel gekeken te hebben stapte onze ouwe grapjurk ook nog eens uit, met een oversized schroevendraaier in de hand, om het linkerachterwiel op losse schroeven te onderzoeken... Door drie slagbomen en willekeurig verspreide lemen hutten kwamen we aan start. Aangezien onze degelijke gids (wel geen vrolijke Frans) moeilijkheden had met onze namen werden we Aléx en Lis gedoopt. Eerste opdracht was de 'camping' temidden de jungle te bereiken. Een wandeling van twee uren met elke een lichte bepakking op de rug en 6 kg water aan de hand. De camping bleek een inham in een rotsmuur van ongeveer 12 m lang en 3 m breed, genoeg voor één tent, een geïmproviseerde keuken en een platgemaakt middenstuk. Op 20 m ervan kon je (deze keer) een frisse duik nemen in de rivier Macuñucu, heerlijk. Na la comida (middagmaal: spaghetti met ui, paprika, tomaat, erwten, bonen en stukjes zwanworst) en het opzetten van de tent kregen we een welverdiende siësta. Daarna trokken we door de rivier naar twee cascadas, een struikeltocht over grote rotsblokken en ondiep water met mossige, glibberige stenen (vraag maar aan Annelies , ikzelf scheurde de naad van mijn broek ter hoogte van ; Bolivia goedkoop:ok, kwaliteit:nee). Zonder veel ongelukken bereikten we de watervallen waar het ook verkwikkend baden was.
Vóór deze wandeling ervoer ik mijn eerste coca-belevenis. Julian bood mij cocabladeren aan en aangezien ik de nacht ervoor amper geslapen had (mucho calor, mucho mosquitos y mucho ruido de habitantes hasta 2u.30 de la noche) wou ik deze ervaring niet missen. Het smaakt bitter en is haast niet te pruimen. Maar het bereikte het effect dat hoewel je weet dat je lichaam oververmoeid is, je geest dit allemaal ontkent. Het leek te zeggen: "Vooruit, hop met de beentjes, ¡Vamos!". Ik weet ook ook, dat wanneer ik weer voet in België zet, meteen 'in het potteke zal mogen pissen' ten bewijze dat ik doping gebruik binnen de minivoetbalwereld. Ik hoop hiermee toch op enige omstandigheidsgerelateerde sympathie te mogen rekenen. Dankuwel. La cena bestond uit een voedingrijke soep met alle groentes van voorheen + stukken aardappel. En aangezien Julian de koffie en thee vergeten was kregen we uit een plantgetrokken Amboró-eigenste thee. Lekker.
Zoals het een goede gids betaamt sliep Julian in de open lucht en bracht al heel vroeg alles in gereedheid. El desayuno bestond uit brood met marmelade of caramelachtige stroop + de befaamde Amboró-thee. Meteen daarna kregen we een stevige wandeling voorgeschoteld naar één van de toppen van het natuurgebied. Lastig, moeilijk en soms gevaarlijk. Toen we héél voorzichtig het pad verder beklommen en zoekend opzij keken, om een dier te spotten dat daar volgens Julian verscholen zat, doorbraken we plots een colonne mieren. Die hadden het niet op ons begrepen en overzwermden onze in sandaalgestoken voeten. Hun beten drongen als brandende naalden in ons bloot vel en ik heb nog nooit zo vlug een uitgeroepen "¡Adelante!" door onze gids begrepen. Deze vleesetende mieren (nog werk voor Michel VDB) hebben blijkbaar de tactiek om hun prooi in grote getale te bespringen en al gifspuitend dood te prikken. Mensen zijn te groot om enig doodsgereutel te bekomen, na een kwartier was de brandende pijn verdwenen. Het gezochte dier werd nimmer gezien.
Het uitzichtpunt bovenop de berg was magnifico, superbe, valt moeilijk te beschrijven. Foto's moeten soelaas brengen (zie: http://be.msnusers.com/Boliviapics, --> klik links op 'Afbeeldingen' --> YES).
Ook bezochten we la cueva des aves (vogels). Vanuit de Macuñucu stonden we middenin een kloof naar de wanden te turen waar donkerbruine vogels zaten te dutten. La comida bestond deze keer uit rijst met als saus idem groenten + mais en tonijn. Na het opbreken van de campplaats en zonder (welverdiende) siësta vatten we de terugtocht aan. Langs een andere weg keerden we terug naar start en een hoonlachende mono (aap) begeleidde onze aftocht.
Van enig wildlife hebben we weinig gezien. Behalve het hol van een gordeldier, de keutels van een hert, twee soorten honderdpoten, een kleine kikker, een grote groene sprinkhaan, één soort vis, een colonne mieren en één groot soort parelhoen in een hoge boom (+ de vogels in de grot), heerst er een overbevolking aan insekten. Vooral opdringerige vliegen en bijen/wepsen laten je geen seconde met rust. Heel idylisch waren de wolken kleurrijke vlinders waar we eenmaal doorgewandeld zijn. Een ware streling voor het oog en bron voor een zweverige cocafantasie.
De avond van terugkomst was er feest in Buena Vista maar we waren te afgepeigerd om zelfs de stierengevechten te gaan bezien. Vandaag (zondag) is het verder feesten geblazen op la plaza. Fanfares spelen hits tegen de sterren op en de mensen zijn uitgelaten blij en dansen rond de kiosk. Wij vertrekken.
Vorig weekend hebben we geprobeerd om eindelijk wat uit te rusten na een turbulente startweek. Niet alleen blijft mijn bagage zoek, ook enkele andere dingen blijken onvindbaar. Mucho mas tarde.
Santa Cruz heeft enkele gezichten. Een heel duidelijk verschil manifesteert zich in week-weekendopzicht: Des weeks vloekt het hier van de claxonerende auto's (voorang van rechts ea wordt gegeven aan diegene die het eerst tuutert), een zwerm mensen, al-wat-maar-te-dragen-valt-verkopers en bedelaars. Elke deurpost langs de straat is bezet met één of andere typ uit voorgaande zin. Het is de grootste termietennest van heel Bolivia. Des weekends echter lijkt iedereen zich terug te trekken uit de zon. Een dag en nacht verschil. Straten liggen er verlaten bij, auto's (taxi's) rijden sporadisch rond en zelfs de bedelaars lijken de rustdagen te respecteren. 's Avonds verzamelt iedereen op La Plaza (el centro de ciudad) voor een gezelige babbel, een spelletje schaak, slurpen aan hete cafe en nietsdoenerij of het luidkeels in kring bidden (wie heeft die mensen wijsgemaakt dat god doof is?).
We hebben echt genoten van de tweedaagse rust en stilte en hebben ons zaterdag neergevleid in het grote stadspark (Gran Parque Urbano). Dit park is niet te vergelijken met enig ander park dat ik tot dusver gezien heb. Naar wat op de kaart lijkt een groene zone, is er geen grassprietje te bekennen. Bomen (vooral palms) werden vermoedelijk door een half dronken Boliviaan geplant. Het ontbreken van tafels en stoelen/banken noodzaakt de bezoeker om op de grond te gaan zitten/liggen maar aangezien dat bestaat uit stof (die door felle windstoten gracieus de lucht ingeslingerd wordt), keien en mieren is dit weinig uitnodigend. Zeker wanneer je een handdoek vergeten bent...
Zondag hadden we nog altijd geen bericht teruggekregen van Callecruz. Naar Boliviaanse normen is dit meer dan normaal aangezien je hier makkelijk een week kan wachten. Ongeduldigaards zoals we zijn probeerden we gisteren de organisatie in kwestie te bezoeken. We namen een taxi en duwden een papiertje met het adres in de handen van de oude, vriendelijke taxichauffeur. Na even de wenkbrauwen gefronst te hebben reed hij ons naar de Anillo Siete oftewel ring 7 van de stad. In de wijk El Porvenir moest hij de weg vragen naar District 9, doch niemand kon daar antwoord op geven. Onze ongelooflijk hulpvaardige taxidriver vroeg aan quasi alle passanten (en zelfs een collega-taximan) waar zich deze organisatie en/of district 9 bevond. Niemand langs de stoffige en hobbelige landwegels van de buitenwijk kon iets hieromtrent vertellen. De taxichauffeur is in halve zinsverbijstering uit de taxi in een telefooncel gesprongen om het nummer van de organisatie (die op ons briefje stond) te bellen... geen antwoord. Uiterlijk in balans maar vermoedelijk innerlijk beroepshalve geshockeerd lieten we ons terugvoeren naar het centrum van de stad, de brave mens rekende ons met ontroerend ontredderde en verontschuldigende ogen, minder aan.
Dit is niet het eerste geval van plotse verdwijningen. De dag ervoor wilden we, op aangeven van The Lonely Planet (no offense), een eetgelegenheid opzoeken. Toen we de straat gevonden hadden sprongen de huisnummers van 385, met slechts één verlaten gebouw tussen, naar 375. Het restaurantje zou zich daartussen moeten situeren. Een volgend etablissement werd, na een wandeling van een uurenhalf, evenmin gevonden, in die straat leek het of iedereen zijn huisnummer kon kopen. Huisnummer 16 lag vlak naast 200 enz. Ook leuk voor nieuwbakken postbodes denk je dan. Uit pure frustratie en met grote honger zijn we dan maar het eerste het beste eethuis dat ons ok leek binnengestapt.
Gisterenavond hebben we de koppen eens bij elkaar gestoken en beslist om niet langer hier, in Santa Cruz, te blijven. De stad is te rijk en te westers om hier degelijke hulp te bieden, we are heading for Cochabamba. Onderweg zullen we even stoppen in Buena Vista aan het Nacional Parque Amboró om een groot stuk natuur te bewonderen.
Vandaag hebben we deze voormiddag met de taxi de internationale luchthaven Viru Viru nogmaals bezocht om ons beklag te doen over mijn verdwenen bagage. Deze taxichauffeur was een leukerd die na de vraag gesteld te hebben van waar we kwamen repliceerde met: 'Aaaah, Bandamme é' waarna je prompt verbaasd-geërgerd de ogen ten hemel draait (sorry Jean Claude, you're no real belgian mf). De baliemensen van American Airlines beloofden ons een seintje te geven van zodra de rugzak zou toekomen en hem op te sturen naar waar wij op dat moment zouden verblijven. Normaal gezien duurt het maar 2 tot 3 dagen eer verloren bagage toekomt. Dat de mijne al een week zoek is deed hen toch zenuwachtig voetenschuifelen. Deze namiddag zal ik dus een grote rugzak, wat kleren + toiletbenodigdheden moeten aanschaffen. Shoppen met andere woorden, en neen, ik had het veel liever anders gezien.
We kunnen hier niet op ons gat blijven zitten, we hebben nog wat apen in onze mouwen. Andere hulporganisaties situeren zich meer ten westen van het land en die richting trekken we.
Rest mij nog enkel te melden dat Stijn elke week in de nieuwsbrief van MVC Linea Recta een rubriekje zal laten verschijnen met, zoals hij het noemt, Las aventuras de HanneS. Meer weet ik er ook niet van en blijft het voor mij evenzeer een verrassing. Er zal vermoedelijk wel gefoefeld worden met foto's... Inschrijven kan op http://mvc.linearecta.be.
Sinds enige tijd circuleren pamfletten in de straten van Santa Cruz met bijhorende vraag of iemand enige informatie kan verstrekken omtrent afgebeelde persoon.
Indien U meer kan vertellen, gelieve dat voor Uzelf te houden of uitgebreid te vermelden in reactie.El person met het beste verhaal, de meest gevatte opmerking of de mooiste zinsspeling , krijgt een pracht van een baby-albino-lama toegestuurd. Aarzel niet en reageer ahora
Gracias voor de reacties todo el mundo, ik probeer er zoveel mogelijk in 1 bericht te beantwoorden. En voelt iemand zich achteruit geschoven aanvaard ik niet anders dan dat hij/zij mij dit binnen de tien kalenderdagen, van aangezicht tot aangezicht duidelijk maakt (gij wordt sowieso genegeerd Philip, pendejo, stuurt mijn bagage én vijf potten Nutella nu op, pronto ).
Gisteren hebben we dus een bezoek gebracht aan La Aldea de Niños, opgericht door Padre Alfredo oftewel Pater Alfred J. Spiessberger. Dit is een kinderdorp in een buitenwijk van de stad, wijk La Belgica (voor de ongelovige Thomassen onder jullie zal ik de stadskaart persoonlijk onder de neus schuiven), voor verlaten kinderen opgesplitst in de daycare (zijn niet allemaal verlaten, er zijn ook kienekes die door de ouders afgezet worden omdat die moeten werken), el residential de los niños y de las niñas en een afdeling voor veel te jonge moeders. We werden daar heel hartelijk ontvangen en kregen meteen een invitatie om vandaag, snoens, een hapje mee te eten. We moesten ons enkel nog aanmelden aan het secretariaat in het centrum van Santa Cruz. Na een abuselijk bezoek aan Padre Alfredo himself werden we doorverwezen naar een ook Engelspratende Duitse (Sisi). Dat liep een beetje uit op een klein verhoor over onze kwaliteiten (meet professore de la education fysical y professore de l' Englais). Aangezien we ook de kans hadden om in het kinderdorp te verblijven leek dit ons een gepast project. Er was wel sprake van Regels maar daar werd niet dieper op ingegaan. Uiteindelijk werden we toch redelijk enthousiast uitgenodigd om a 8 hora des morgens aan het kinderdorp onze opwachting te maken voor een rondleiding. Wij beschouwden dit als een test en zijn vroeg gaan slapen. We moesten immers om kwart na zeven van ons hostelletje vertrekken om een driekwartierwandeling alginder te vervullen... en ze wisten dat. Had ik al vermeld dat El Padre een Duister is... en megakatholiek? Dit ter enige verduidelijking naar de rest van dit bericht.
Iets over acht deze morgen werden we rondgeleid in de daycare en werden redelijk onmiddelijk overstroomd door schreeuwende en energetisch wezende kindertjes. Zij probeerden om ter luidst en in hun beste Boliviaans Spaans ons vanalles duidelijk te maken (we zijn nog steeds met de vertalingen bezig). Toen Annelies een kleuter in de armen nam was het hek van de dam en kwam er niet veel anders uit dan 'a mi, a mi' wat na zorgvuldig onderzoek zoveel blijkt te zeggen als 'aan mij, aan mij'. Toen los niños even les kregen mochten we al verpozend meevolgen, we hebben veel bijgeleerd op relatief korte tijd Daarna kregen ze speeltijd en brak de a mi-hel weer los. Deze energieslorpende bezigheid kwam een half uur voor de middag ten einde. Genoeg om op adem te komen en te proberen de uitgerokken kleren weer te doen krimpen (probeert dat maar eens).
Blijkbaar waren we uitgenodigd op een soort van uitgebreide BBQ voor alle kindjes en medewerkers (voor de culinair geïnteresseerden onder jullie: vlees (kip en ?) met tomaatjes, ajuin, yuca (= maniok) en rijst (in gesmolten lokale kaas, zeer aan te raden). Neen Wes, dit is geen haalbaar voorstel voor de eeting. Na de begroeting met alle begeleiders en na ondervraging van een jonge Duitse vrijwilligerswerkster bleek dat de Regels indien men in het internaat verblijft uitermate streng zijn. Zo moeten zowel kinderen als begeleiders om 9 uur het bed opzoeken, mag men het internaat niet uit (tenzij op zondag en na veel gesmeek) en moet men ongeveer 7 dagen op 7 werken.
Wie ons een beetje kent weet dat wij niet op een overuurtje kijken. Doch hebben wij voor ons vertrek ook gezegd dat het een beetje vakantie is en we nog het één en ander willen bezichtigen in onze vrije tijd. Dit leek ons een beetje, en met veel respect voor het werk van El Padre, op een katholistisch concentratiekamp en na enig wikken en wegen hebben we besloten ons niet in dit internaat te laten opsluiten. En aangezien we financieel niet voorzien hebben om twee tot drie maanden op hostel te blijven kunnen we ook niet elke dag op en af gaan. Mijn met blaren-aangetaste voeten kreunden bij dit vooruitzicht. Ook lusten wij ook wel eens een fris pintje (zeker met dit zwoele weer ) en dat is `natuurlijk`des duivels. We zijn Sisi op het secretariaat gaan opzoeken om te vertellen dat we niet in dit project zullen stappen omwille van bovenvermelde redenen. We verwachten trouwens nog antwoord van Callecruz, een meer vrijzinniger organisatie in de stad. Dat zal meer in onze aard liggen.
Verder: - is mijn bagage nog altijd niet aangekomen. - heb ik nog geen fotomateriaal om te bewijzen dat las chicas hier zijn. - nog een woordje aan den Stefan: als ge het paswoord nog weet open ik een zwarte pagina - de wijk voor kuisvrouwen (ik heb de indruk dat er al meerdere jobaanbiedingen zijn) wordt ter zijner tijd gezocht, vereisten mogen al doorgemaild worden. - kijken we reikhalzend uit naar de ongetwijfeld opiniebeluste reacties jullie-entwege.
Tijd en ñogelijkheid oñ een eerste bericht op poten te wetten... dqt is qls de verbinding niet oñ de woveel tijd verbroken zordt... Woqls jullie ñisschien ql geñerkt hebben ñoet ik nog even zennen qqn dit toetsenbord (qwerty + qndere opties).
Na een reis van ongeveer 31 uur zijn we eindelijk beland in Santa Cruz, de rijkste stad, naar we later vernamen, van Bolivia. We zitten op dit moment in een goedkoop hostelletje, niet ver van de Plaza de 24 septiembre, centrum van Santa Cruz. Een eerste probleem heeft zich ondertussen gemanifesteerd: ik ben mijn bagage al kwijt... Die van Annelies is gelukkiglijk wel aangekomen. Sorry zus, er rust een vloek op jouw materiaal
Na een wilde taxirit hebben we ons dus geïnstalleerd in dit hostelletje en hebben gisteren nog een redelijk lange stadswandeling gemaakt. Hoewel zebrapaden overbodig lijken zijn de woeste stadschauffeurs vriendelijke wildemannen. Ze zullen je heus niet overhoop rijden zolang je maar niet de intentie hebt het zebrapad voor hun neus te gebruiken, verder geldt de wet van de opdringerigste. Winkels zijn hier per wijken ingedeeld. Gisteren zijn we zo de electronicawinkelwijk doorkruist, gevolgd door de optica en farmaciewijk, en dit op zoek naar enige vorm van voedsel. Na jetlag-gerelateerd gewander stuitten we op de straatmarkt, el mercado. Daar hebben we toch enige blikken voeding kunnen kopen.
In ons hostelletje zit een Hollander (inderdaad pa, ze zitten o-ve-ral) die hier al twee maanden aan zijn masterthesis rond bosbeheer werkt. Hij heeft ons al enig wegwijs gemaakt en ons wat ingelicht betreffende de plaatselijke gewoontes. Alles is hier beschikbaar maar dan ook alles en dat tegen heel goedkope prijzen. Het enige probleem is enkel de gewenste winkel te vinden, en wanneer die gevonden is kan je meteen vrolijk prijzen vergelijken bij zijn 35 collega`s-concurrenten in dezelfde straat. 's Avonds hebben we dan nog een pizzaatje (inderdaad heel toeristisch, maja) gaan eten, een pintje en ongelooflijk hete en zoete koffie gedronken op de Plaza. Naar het schijnt moet je een week opletten met eten, daarna zou de maag aangepast zijn en kan men zonder veel zorgen een ijsje eten of een ijsgekoelde blitzkleurige limonade drinken die overal op straat aangeboden wordt.
Vandaag blijkt mijn bagage nog steeds niet aangekomen, wist mij de vriendelijke hostess via telefoon, na veel engels-spaans gebrabbel (uitleggen met handen en voeten gaat zo moeilijk via telefoon) te melden. Morgen mag ik eens opnieuw bellen. Verder hebben we la departemental de turismo bezocht en ons voorgesteld als Belgische studenten die op zoek zijn naar trabajo voluntario, kwestie enige bureaucratie (die is hier verrassend enorm aanwezig) te ontwijken en meer info te winnen. Na nog een stadswandelingetje en een uurtje zelfstudie Spaans zitten wij dus in dit internetcafe. Morgen gaan we naar de luchthaven en een bezoek brengen aan het huis para los niños van padre Alfredo.
Verder kan ik nog vertellen dat het hier snikkend heet is en dat ook, in mijn geval, enige aanpassing vergt... en ook natuurlijk om jullie een beetje jaloers te maken O enneuh, lieve vrienden, de dames hier zijn uiterlijk niet zoals we ons voorstelden Verder verwacht ik graag enige reacties van jullie uit, het zal ons plezieren.
Ik heb de (algemene doch overgelukkige) indruk dat jullie graag meer verwachten van deze site. Uiteraard zal dat zeker gebeuren maar er wordt ongeveer tot en met aankomst in Bolivië weinig aangepast.
Ik vind het niet interessant om dagelijks/wekelijks te melden wat er allemaal omtrent voorbereiding gebeurd is of andere dinges te schrijven... Aangezien ik hier toch nog altijd rondloop kunnen de geïnteresseerden mij gewoon een smsken sturen of een belleken geven. Trouwens ontbreekt het mij aan inspiratie en schrijftalent om trots op te zijn.
Reeds velen onder jullie hebben bevestigd aanwezig te zijn op de groooooote uitwuiffuif en dat doet me enorm veel plezier. Voor alle duidelijkheid wil ik zeggen dat bloemen noch kransen gewenst zijn, if you know what I mean. Jullie aanwezigheid is mijn grootste genoegdoening. En ja, partners zijn ook meer dan welkom, zolang ze zindelijk en beleefd zijn en blijven.
* * * DE GROTE UITWUIFFUIF * * * 11/11/2006 * * * SIOUX * * *
Beste familie en vrienden,
Zaterdagavond, 11 nov. 2006, geven Annelies en ik een uitwuiffuif. Dit feest gaat door in de Sioux te Gent vanaf 21u.
Voor wie de context nog niet kent: Annelies en ik vertrekken twee dagen later voor drie maanden naar Bolivië als ontwikkelingshelpers. Normaal gezien zal dit vooral educatieve opvolging en amusementsprojecten zijn voor straat -en weeskinderen in en rond Santa Cruz.
Neem dus NU die agenda en verwijder alles wat er momenteel op zaterdagavond 11/11/2006 te vinden is en plaats in dikke vette hoofdletters bij 21u.: UITWUIFFUIF A en HA SIOUX
Voor diegenen die de Sioux niet weten liggen: - Platteberg 8, 9000 Gent - Voetgangers en fietsers: St-Pietersnieuwstraat richting Vooruit, aan de lichten rechtdoor wandelen en eerste straatje rechts (vóór de Minardschouwburg, bronzen oude man met hoed op trap) en dan weer eerste straatje rechts, grote bruine poort aan de rechterkant na +/- 20 m.). - Auto:www.mappy.be, ed.
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
Ik ben Hannes Vankeirsbilck
Ik ben een man en woon in Gent (België) en mijn beroep is bediende VMF.
Ik ben geboren op 27/12/1979 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: ...
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
, ikzelf scheurde de naad van mijn broek ter hoogte van 
; Bolivia goedkoop:ok, kwaliteit:nee). Zonder veel ongelukken bereikten we de watervallen waar het ook verkwikkend baden was.
--> klik links op 'Afbeeldingen' --> YES).
, krijgt een pracht van een baby-albino-lama toegestuurd. 
Aarzel niet en reageer ahora 
).
Daarna kregen ze speeltijd en brak de a mi-hel weer los. Deze energieslorpende bezigheid kwam een half uur voor de middag ten einde. Genoeg om op adem te komen en te proberen de uitgerokken kleren weer te doen krimpen (probeert dat maar eens).
zijn.
){kind=link}