Het einde is in zicht en dit zijn de laatste restjes.
Na een blitsbezoek in Sorata en zijn ondergronds meer, spoedden we ons via Copacabana naar het befaamde Isla del Sol. Daar bleven we enkele dagen en doorkruisten we samen met Orfee het eiland.
Door het feestvierende Copacabana ijlden we terug naar La Paz voor de nodige inkopen. Op de terugweg naar Santa Cruz bleven we even steken in Cochabamba. De bussen (jawel) reden niet omdat hevige regenval de onverharde wegen omgetoverd had in modderstromen. Eventjes paniek, we moesten op tijd terug zijn om ons vliegtuig richting België te halen. Aangezien niemand ons kon vertellen waneer de bussen weer zouden rijden namen we geen risico en boekten een binnelandse vlucht. Een kwartier na opstijgen landden we in Santa Cruz alwaar een lief klein griepvirusje me welkom heette.
Als laatste verzetje trakteerden we onszelf op een bezoekje aan de zoo.
Om van de hak op de tak te springen: we zitten op dit moment in La Paz, de hoofdstad van Bolivia. Gebouwd in een dal en zijn zowel horizontale als verticale uitlopers. De grootste arena die we ooit gezien hebben. 's Nachts is het een reusachtige rivier van allemaal lichtjes in de olympische medaillekleuren.
Na de nodige hoogtegewenning ondernamen we een dagtocht naar pre-Incaruïnes van Tihuanacu. Daarna trokken we verder naar het paradijselijke Coroico, berucht omwille van de route ernaar toe. Dit is ''Down the world's most deadliest road'' (een afdaling van meer dan 3000 meter) en we kregen al meteen een bord langs de weg te zien waarop te lezen viel dat er vorig jaar 43 mensen omgekomen waren. Shiver denk je dan, we zijn dit jaar nog maar begonnen. Maar uiteindelijk blijkt dat er een nieuwe weg aangelegd is en gebruikt wordt. Als we denken de oude onverharde baan gezien te hebben lijkt het inderdaad praktisch onmogelijk dat twee voertuigen elkaar zonder brokken passeren. Langs enorme, verrimpelde bergmassieven, waar in de rimpels water zich in kleine watervalletjes naar beneden stort, slingert de bus zich naar een eiland tussen golvend groen.
Ken jezelf, het is van geen kanten gelukt iets dagboekachtig op papier te zetten. Misschien dat Annelies wat heeft maar ik ga nu uit de losse pols en twee weken in een notedopverslag schrijven en vlug herlezen. Ondanks het fantastische levensritme hier vind ik amper tijd om jullie, zoals ik zou willen, op de hoogte te houden. Alla, genoeg gezanikt.
Korte beschrijving: Santa Rita, een bario (wijk) van La Guardia, een dorp ongeveer 30 kilometer buiten de metropolis Santa Cruz de la Sierra. Ongeveer een uur microbussen richting El Torno en Samaipata. Geen vrees, ik ga daar niets verder over vertellen, het komt de mensen terecht de spuigaten uit.
Het kinderdorp is een gehucht in dat gehucht, ommuurd en wired en bestaande uit casi tien gebouwen, ingedeeld naar geslacht en leeftijd. Verder enkele werkplaatsen (bakkerijtje en kledijverstelplaats) en een betonnen speelplein met futsaldoelen en basketringen omringd door gras en enkele bomen. Ongeveer 80 kinderen verblijven daar evenals een 10 begeleiders (educadores) die om de week wisselen. Het is een klein paradijs voor deze straatkinderen en voor ons lijkt het een mooi onderhouden minidorpje waar allerlei domestieke dieren vredig grazen, kuieren en luieren. Het geeft een zeer rustgevend gevoel ondanks onze onwennigheid van de eerste week.
Bij ons eerste bezoek kwamen al een aantal lagere basisscholertjes ons uitbundig begroeten, en dat terwijl ze ons voor de eerste keer zagen. knuffelen, oppakken en rondzwaaien en wanhopig trachten iets van hun enthousiaste, kleurrijke speedo straattaaltje te begrijpen. Aartsmoeilijk. Een woordenboek brengt weinig soelaas, ze gebruiken veel dialectische woorden die niet terug te vinden zijn. Communicatieprobleempje. Bij de kleuters is dit geen onoverkomelijk euvel. Ze vertellen zo graag en vragen heel weinig zodat het een zegen is genietvol te luisteren naar hun vrolijk gechitchat. Zelfs al begrijp je er zelden iets van klinkt het als muziek in de oren, en ze kletsen die echt van je hoofd.
De ouderen zijn wat moeilijker. Hoewel ze je ook hartelijk begroeten voel je wat de oorspronkelijk en begrijpelijke straatargwaan. Ze hebben, evenals mezelf, tijd nodig om enig vertrouwen, en slechts beetje bij beetje, te verlenen. Het slorpt tijd maar die is duurzaam. Dit is uiteraard geen algemeen gegeven, er zijn er evengoed die je een stevige knuffel geven alhoewel ik vermoed dat de kerstsfeer daar een beetje in hielp.
Voor alle duidelijkheid en enige concrete info vooraf werd Annelies bij de 6-12jaren jongens en de oudste meisjes geplaatst, ik kreeg de 12-19jarigen onder de hoede. We verblijven in hun specifieke cabaño (hut = bungalows) en zijn daytime redelijk wat van elkaar gescheiden. Ik kan eigenlijk ook alleen meedelen hoe het in mijn cabaño aan toe gaat... Verder is de aanspreektitel voor vrijwilligers en educadores 'hermano' of 'hermana' (broer, zus). Een heel stuk prettiger dan tío of tía in het Duitse kinderdorp. En inderdaad worden we beschouwd en voelt het zo aan dat we grote broer en grote zus zijn voor onze Boliviaanse broertjes en zusjes.
Aangezien we in de periode van hun vakantie zitten (regenseizoen, de arme donders) is hun dagindeling relaxet. Ook de feestdagen spelen hun rol. Ik schets dus enkel een algemeen beeld, indien er tijd over is komen meer concrete zaken aan bod:
´s Morgens staat iedereen op om 7u., de kleintjes draven om 6u. al rond, vraag maar aan Annelies . Huishoudelijke taken, verdeeld volgens een wekelijks vooropgesteld persoonlijk schema. Opfrissen, kuisen onder toezicht van de educador tot aan het ontbijt. Daarna krijgen ze algemene taken toegewezen in functie van de gemeenschap. De paden en perkjes onderhouden, huisvuil en andere naar de storthoop brengen en dergelijke meer. Ze maken er zich rap van af (persoonlijk herkenbaar ) om dan tot de middagmaaltijd te ontspannen, gaande van sport tot spelletjes spelen tot televisiekijken. Dit hangt uiteraard wat af van de weersomstandigheden, we hebben hier al een paar zondvloedjes doorsparteld. Dit is één van de momenten where I kick in. Sport en ontspanning is één van mijn persoonlijke voorkeuren om mensen en zeker kinderen beter te leren kennen.
Lo siento mucho maar ik vrees dat ik hier ongelooflijk bruut ga moeten onderbreken. Tenemos mucha hambre y vamos a comer algo, oftewel HONGER - ETEN. Sorry sorry, die primaire behoeften toch. Morgen hoop ik deze alweer veel te lange beschrijving af te maken en enige best bijgebleven en daardoor meest waardevolle momenten met jullie te kunnen delen.
Tot morgen beste naasten, Hasta luego!
Hermano Aléx (inderdaad, gemakkelijkshalve heb ik die speudoniem behouden, evenals hermana Lis)
Vervolg Dus... om nog vlug de dagindeling af te haspelen: Na het middageten is het weer vrije tijd tenzij de educador hun nodig heeft voor één of andere karwei, idem na het avondeten. 's Avonds wordt er veelal film gekeken (de gasten zijn blijkbaar enorme fans van Jackie Chan).
Sport en ontspanning zijn dé momenten waar ik het meest contact heb met de kinderen. Maar veel hangt af van het weer. Buiten spelen kan in extreme hitte voor korte duur en bij hevige regenval helemaal niet.
De aanwezige vrijwilligers (3 Noren, 2 Oostenrijksen en 1 Duitser) gaven ons al zoveel mogelijk informatie want, zeiden ze, de organisatie vertelt je heel weinig tot niets en het komt er vooral op neer dat je zelf je weg baant in het dorp (Daarna verlieten alle vrijwilligers voor een maand het dorp om rond te trekken in Zuid-Amerika om daarna terug te komen. Behalve de twee Oostenrijksen, die waren na een week terug). De eerste week weet je niet wat gebeurt, wat gedaan en heb je dat vreselijk vervelend gevoel dat je als welkome toeschouwer rondwandert. Maar aangezien we gekomen zijn om te werken en de tijd verstrijkt zonder dat je het idee hebt iets nuttig gepresteerd te hebben ligt dit op de maag. Naarmate je meer contact hebt, meer info en voor mij onbegrijpelijke dankbetuigingen raak je stilaan gewend aan het tranquille dat het dorp uitstraalt. De kinderen kennen veel vrijheid en mogen zelfs, met permissie of onder begeleiding, het dorp uit, evenals de vrijwilligers.
De eerste woensdag al (bij de andere vrijwilligers gebeurde volgende na twee weken) hadden we een gesprek met een coördinator. We stelden in samenspraak een weekschema op waarin we ook werden ingeschakeld als 'opzichter' van de te gebeuren werken en projecten (bv het opstarten van een groententuin samen met de educador en poortwachter). Dag per dag, uur na uur werd uitgestippeld en ik was wat verbaasd en tegelijkertijd opgelucht. Het schema zou ons later uitgeprint ter beschikking gesteld worden, tot op heden nog niets ontvangen. Later bleek, en volgens eerdere vermoedens, dat deze planning onmogelijk te volgen was. Vooreerst scheelt het makkelijk een uur wanneer gegeten wordt. Veel erger is dat nog geen enkel vooropgesteld project effectief van start gegaan is en bij navraag het woord 'mañana' de dag erop ook gebruikt wordt. Ik leg me er bij neer maar met een wrang gevoel. Ik geraak blijkbaar niet af van het Westerse maniakale tijdsgebruik hoe graag ik dat ook zou willen.
Ondertussen gaat alles zijn gangetje en zijn we vooral grote broer en zus. Converseren lukt dankzij de erg behulpzame jongelingen die er ook hun plezier in hebben ons zowel te leren als ons te horen spreken. Met soms niet te controleren lachbuien omwille van het nog steeds niet begrijpen of het helemaal misverstaan te hebben vliegen de dagen voorbij.
Kerstavond was ongetwijfeld en uiteraard de meest unieke die ik tot nu toe heb mogen meemaken. Terwijl alle kinderen de kerkmis in Santa Cruz bijwoonden, maakten we de bakkerij en klederverstelplaats klaar voor hun terugkomst. Om 11u. werd er gegeten. Daarna werden, onder groot jolijt en uitbundige vreugde, de cadeautjes geopend en bewonderd. Imagine tachtig schreeuwende en door het dolle heen zijnde kinderen. Daarna werd heel veel klein vuurwerk door de feestelingen afgestoken (muizekes, slingeraars, fusees,...) waar we af en toe ons hart vasthielden omwille van de veiligheid. Dit bleef zo tot het einde doorgaan, gepaard met allerlei muziek (vooral Reggaeton, de huidige rage van de Boliviaanse jeugd), zwierig en ongecontroleerd gedans (een aantal fantastische breakdansertjes), gespring, geknuffel en zegeningen op het futsalterrein in open lucht. Ongelooflijk waarachtig prachtig.
Nieuwjaar hebben we niet in ons weekverblijf gevierd. Onder de sterrenhemel op de Plaza van de stad Santa Cruz, met een scheut Cuba Libre na een heerlijke maaltijd, werd niet afgeteld en was het wachten op de twaalf klokslagen om elkaar en andere aanwezigen een voorspoedig 2007 te wensen. Daarna kregen we bezoek van de politie met het verzoek niet te drinken op de Plaza. Met de nodige verontschuldigingen en de eerste leugen van het nieuwe jaar dat we dit niet wisten vierden we nog tot een stukje in de nacht verder.
Ik wou dat ik meer tijd had, evenals de inspiratie, maar ik ga het hier met tegenzin weer bij moeten laten.
Volgend weekend hopen we weer foto's te kunnen publiceren met tekst en uitleg. So long,
Eindelijk lijkt het zover, het moment waar zovelen naar uitgekeken hebben.
Gisteren gingen we op gesprek in het kantoor van de organisatie Alalay (wat vrij vertaald betekent: 'wij bevriezen'). Zij werken met straatkinderen, hebben een werkplaats met kantoor in de stad Santa Cruz de la Sierra zelf en op een uur microbussen daarbuiten een 'dorp voor kinderen'. We hadden een gezellige babbel en worden morgen voorgesteld aan alle medewerkers, waaronder ook andere vrijwilligers. Daarna verhuizen we naar het kinderdorp en zullen daar grotendeels verblijven.
Veel meer informatie kan ik nog niet geven. Het is goed mogelijk dat we een tijd communicatief afgesloten zijn van de buitenwereld maar, unlike me, zal ik trachten een dagboek bij te houden om deze later te publiceren.
Ik loop wat achterop, dus probeer ik in sneltempo zoveel mogelijk verhaal te schrijven. Vergeef me als het wat verwarrend klinkt.
Na de hel van Potosí trokken we verder zuidwaarts naar Uyuni, niet ver van de Chileense grens. Van de hoogste stad naar de grootste zoutvlakte ter wereld. Alweer per bus zeven uren onderweg, treinen sporen enkel naar het buitenland, verliep deze keer vrijwel vlekkeloos, behalve bij de start. We planden om 11u. 's voormiddags te vertrekken maar alle bussen waren volzet. We boekten voor de bus van 18u. en verdreven de tijd met zo lang mogelijk in restaurants (cafès niet echt te vinden) te manillen (Annelies heeft toch echt wel vreselijk veel *****chance ) tot het personeel ons buitenjoeg in het miezerige weer.
18u., bus voor dertig passagiers telde een goeie veertig reizigers. Overboeking, diegenen die geen zeteltje hadden, nestelden zich ongemakkelijk in het gangpad. Tot een politieagent de gangsters aanmaande weer af te stappen. Veel baatte dat niet, achter zijn gat kropen diezelfde of andere verstekelingen weer naar hun plaatsje. Dit is een fenomeen dat veelal in Bolivië voorkomt. Teneinde wat meer omzet te verkrijgen nemen bussen constant clandistiene passagiers, ook die langs de baan staan te wuiven, mee tot de bus nokvol zit en je regelmatig een elleboog in het oor geduwd krijgt. Even voor de terminal (als ze controle verwachten) droppen ze de illegalen en buslifters (zie Bennie, ze doen hier niet alleen aan carpool, buspool bestaat hier ook. In fact doet elke bestuurder van een voertuig met wielen aan ...pool). Verder, om het pretparkse weer even boven te halen, werden we hevig doorelkaar geschud in die samenhang van slechte vering en onverharde wegen. Net zoals die schudton in weetnietmeerwelkplezierpark waar je zo'n vijf minuten lekker geshaket wordt. Dit dan voor een aantal uren met verschillende ondergrond en dus verschillende, van gewieg tot gebibber, shakingsintensities. Gevolg: ingewanden moesten na afloop weer op hun plaats geduwd worden. Eénmaal stopte de bus onverwachts en we vreesden weer het ergste. In het maanverlicht woestijnlandschap zien we inderdaad de busdriver uitstappen, het achterwiel een trap verkopen om dan nonchalant en wijdbeens de plaatselijke vegetatie te besproeien. Niet veel later zagen we eindelijk een vlek lichtjes aan de horizon flonkeren. Uyuni at last.
De volgende dag liepen we verschillende touragentschappen af voor 1-dagtrip in de zoutwoestijn. De eerste agency vroeg viermaal zoveel als de laatste die we bezochten. We kregen een 'I make special price for you' voor een zogenaamde special trip: 2 dagen in 1 dag! Niets van aan. Met nog vijf Noorse meiden werden we in een jeep van een andere maatschappij gestouwd. Langs de weg naar de eerste stop (Colchani, dorpje waar ze artisanale zoutwerkjes verkopen) was het meeste dat opviel de overgrote vuilnisbelten. Bolivianen gooien echt álles gewoon op of langs de straat. Overal.
In het armzalige, smerige dorp liep een llama rond. Toen ik het beest omwille van onbewaakte koopwaar wou wegjagen begon het vervaarlijk de keel te schrapen. Een aantal mensen heb ik al verteld wat ik gezworen heb wanneer zo'n spuugbeest mij bespekeld: I spit it in its f*** eye! Door mijn tegengerochel en vastberaden blik moet de vierpoter mijn gedachten geraden hebben want hij richtte zijn fluim welgemikt op een Duitser een aantal meter naast mij (Rudy, heb je de lama gezien? ). Tot ieders groot jolijt demonstreerde het spekeldier zijn kunsten op verscheidene nationaliteiten, racist kun je het allerminst noemen.
De tour zette zich voort naar een hotel totaal geconstrueerd uit zout (ook het strodak meneer de gids? ). Verder dineerden we aan één van de vijftien eilandjes (Incahuani) in de zee van zout, vroegere koraalriffen van dit languitgedroogd meer. Voor het eerst nuttigden we lamavlees en het moet gezegd (sorry Kathleen) het was verrassend smakelijk. Een culinaire tip voor de baby-albino-lamaprijswinnaars. Op de terugweg stopten we nog aan solferstinkende bubbelbronnetjes (veroorzaakt door ondergronds gas) en enkele zoutheuveltjes. Ontginningen van zout, in bergjes opgehoopt om te laten drogen en voor makkelijk transport. Onderweg hielpen we een 4x4 in panne (hilariteit) en voerde Sebastián (de chofér) zijn toeristengrapje, slapen achter het stuur, op. Je kan hier inderdaad uren blijven rijden eer je tegen één van de omliggende bergen botst. Tenzij een toerist of panne-geparkeerde auto zich op de wrong time, wrong place bevindt. (BTW Johnny B, kozzen Johnny D, fear and loathing el salar, tegengekomen. Vroeg:"If we could spare a little bit of salt for his tequila-shot", altijd lachen met den JD, zijn tonsuurke leek al aardig aangebrand...O ja, he didn't remember you.)
Ondertussen hadden we al nieuws gekregen van een organisatie rond straatkinderen vanuit, U raadt het nooit, Santa Cruz. In ijltempo keerden we terug. Van Uyuni naar Sucre naar Cochabamba en uiteindelijk Santa Cruz. Alles per bus en met de nodige plas -en slaappauzes tussendoor. Want zelfs al gaat alles goed op zo'n bus (wat je nooit kan voorspellen, met wat maatschappij of automerk je ook travelt) kan je nooit een oog dicht doen. Er heeft altijd minstens één Boliviaan zo'n transistorradiootje mee om iedereen te plezieren met eindeloze Boliviaanse schlagers. Uren zaten we met onze MP3-spelers op (ik ken iemand die dat graag zal horen en ik betwijfel nu of ik nog wel zin heb/het nog zin heeft om die proeven te doen Jorinde) om enige muzikale afwisseling te veroorloven.
Over die hele tocht terug kan ik weinig kwijt. De laatste busreis naar Santa Cruz however is toch nog even de moeite te vermelden: Boliviaans ongewoon liet het dak, ondanks de hevige regenval, niets door, small wonder. We hebben geen panne gehad, fortunate. En dankzij deze niet-aanwezige ongemakken kunnen we enkel kijven over de gekleurde bevolkingsomstandigheden. Deze (10-13 uren durende) reis 's nachts werd onderhouden door volgende Boliviaanse beruchtheden: for starters, on the immediate right: de Santa Cruzse kletstante. Backseats: de Sucrese zwaargewicht snurkkampioen, categorie 60+'ers. In front, de beroemde droombabbelaar uit de Yungas. In the back, het twee en halfjarig natuurtalent, de jankhals and lovely mum. And last but not least: young Bolivian Waldorff and Steddler memming for the whole journey. Slaapdronken bereikten we ons hostalletje van toen, waar we nog vijf uren mochten wachten (en ons vermaakten met twee baby-toucans) eer we op een bed konden neerploffen.
Morgen mogen we ons voorstellen en alle tekenen wijzen erop dat het echt wel eens raak kan zijn. ¿The Odyssee to an end?
Aangezien velen ons als toeristen duiden, zien we ons genoodzaakt ons zo te gedragen (bek). We draaien den boel om (en niet zoals Jeroen zich voorstelde dat de organisaties naar ons moeten toekomen). We trekken eerst rond en ondertussen mailen we naar her en der om ons ter beschikking te stellen, met resultaat overigens . Maar daar bericht ik later meer over. Voor Uw toeristische Boliviaanse thuisfolder geef ik volgend verslag omtrent de voorbije week. Voor de geïnteresseerden onder jullie: mijn bagage mag zo goed als verloren beschouwd worden MAAR, Philip, Nutella bestaat hier ook!!
Via Cochabamba trokken we door naar Sucre (La Ciudad Blanca), initiële hoofdstad van Bolivië (La Paz beschouwend) en studentenstad bij uitstek. Hiervoor zaten we tien uren op een gewone bus, en weer zo één...
BOLIVIAANSE BUSSEN, MIJNE DAMES EN HEREN, ZIJN ALS ATTRACTIES IN EEN PRETPARK.
Na de gebruikelijke uurvertraging (waar we in de terminal als uitheems soort werden voorgesteld door een Boliviaanse bompa aan zijn kleinkind, bompa beetje dronken gokte ik) kregen we na een half uur rijden een eerste pauze. 'Por la cena' brulde de buschauffeur (20u.30) vanuit zijn cabine. Twee uur later stonden we plots stil in the dark middle of nowhere. In een discussie tussen chauffeur en medewerkers luidde veelal het woord 'agua' en na enig gepruts onder de motorkap werd de tocht verdergezet... tot 2 km verder. Zelfde verhaal. Weer 2 km later zien we door de passagiersruit twee Boliviaantjes, gewapend met emmer en zaklantaarn in niemandsland naar een kreek hollen om water te hozen. Tien minuten later bleek de oververhitting een feit en besloegen vette stoomwolken de ruiten van de bus. Ze hebben het gevaarte mirakuleus weer aan de praat gekregen en de hemel gaf wat bijstand met een fikse storm en bakken regenwater. We raken er stilaan van overtuigd dat een douche in een Boliviaanse bus geen optie is maar een certitude (cfr. Radja River in Walibi). Het dak van deze bus was een waar vergiet. Weer geen slaap en een beproefde niveauverhoging geduld en lijdzaam ondergaan. Om 6u.45 arriveerden we in de terminal Sucre en na ochtendglorende 2 km-wandeling kropen we onder de lakens.
Sucre is een rustige stad, en ongeveer een halve km hoger dan Cochabamba. Voor ons eerder een tussenstation naar de mijnwerkersstad Potosí. Bovenop een berg prijkt een groot kruis dat 's nachts nuonrood oplicht. Eromheen staan talloze antennes (het verhaal gaat dat een Sucrer vertwijfeld afvroeg of god wel bereikbaar zou zijn en ja, nu stop ik met die flauwe, goddeloze grapjes maar de katholieke verwijzingen in dit land zijn uitermate extreem. Misschien doordat, of juist daarom dat, 95 procent van de bevolking katholiek is).
Potosí dus, de hoogste stad ter wereld, gelegen op 4090 m hoogte (sorry Astrid, zat er zo'n 200 m naast). Een voelbaar hoogteverschil van anderhalve kilometer. Deze busaffaire (normale tijdsduur 4 uren) begon na een half uur tuffen. Slecht teken 1: Annelies had iets tegen de onderkant van de bus voelen kloppen. Slecht teken 2: de bus reed met een slakkegangetje op een vlak stuk. Verwarrend teken 3: bus stopt aan een tankstation wat zou kunnen verwijzen naar een bijna lege naftetank. Toch niet, nadat alle passagiers uit de bus gestapt waren zagen we iemand op de rug onder de bus liggen. Een raadselachtig defect. Een klein uur later stopte er een andere bus en mochten we overstappen. Deze buschauffeur moest als opdracht gekregen hebben om de verloren tijd in te halen want hij sjeesde door de bochten als een volleerd busracepiloot. Net als in een rollercoaster (U mag zelf kiezen dewelke) trok de bus zichzelf traag maar gestaag de helling op naar de top (tak-tak-tak-tak-...). Op het hoogste punt bleef het even wachten op de vrije val. Je voelde gewoon dat de koppelingspedaal ingeduwd en gehouden werd en met een rotvaart doken we de bochten, zo langs ravijnen ed, in.
Vanaf de Potosíterminal was het nog een km of drie stijl bergopwaarts wandelen. Afzien. De ijle lucht zorgt voor een zuurstoftekort van jewelste in functie van het respiratieapparaat en de spieren. De tijd dat we daar verbleven had ik dag in dag uit last van een zeurende, en uiteindelijk deprimerende hoofdpijn met gevolg dat van schrijven niets in huis kwam. Graag had ik die kater tijdelijkgeruild voor een ander hoogte-misselijk-verschijnsel: impotentie.
Potosí werd enkel gebouwd in funtie van de zilver -en zinkmijnen in Cerro Rico (rijke berg). Andere industrievormen kom je hier niet tegen. De stad telt ook een tachtig kerken (...), een teken van haar eens zo rijke geschiedenis.
Tegenwoordig zijn de mijnen in handen van mijnwerkerscoöperaties. De mijnwerkers kunnen dus niet staken omwille van de echt middeleeuwse omstandigheden waarin zij nu wroeten als mollen (bijna enkel en alleen handwerktuigen, temperatuurverschillen variërend van onder nul tot 45 graden celsius). Zij zijn zelf verantwoordelijk voor de opbrengst. Na 7 - 10 jaar 'mogen' de meeste arbeiders op pensioen. That is als na medische controle vaststaat dat hun longcapaciteit voor de helft gereduceerd is door giftige stoffen in de mijnen (silicosis pneumonia). Onze vrouwelijke gids, Roberta Recibido, borsthoog, krachtig en getatoueerd (zoals bijna alle Bolivianen hebben we willen merken), bracht ons eerst naar de mijnwerkersmarkt. Daar lagen oa immense zakken coca. Aangezien de mijnmensen van toeristen een presentje verwachten, kan je hen dynamiet, alcohol, coca en/of geharde mengsels van 1) banaan, hasj en anijs (ziet eruit als grijze puimsteen) of 2) ?, hasj en anijs (zwart blokje) aanbieden. Met zo'n dynamietstaaf stond ons gidsje doodleuk onder onze neus te zwaaien alsof ze één van de vele zwervershonden wou laten apporteren. Achteraf bleek de staaf nog onschadelijk tot er een lont met detonator en een zakje met kleine roze bolletjes aan toegevoegd werd. Bovenop de berg kregen we een demonstratie dynamietexplosie (staat op tape). Daarna mochten we de mijnen zelf in, uitgerust in gele overall en helm met lamp. Door smalle gangetjes, waar we af en toe moesten wijken voor langsdenderende mijnwerkers met kruiwagens, was zo'n pot op je kop meer dan welkom. Een aantal zilvermollen gaven we dynamiet en coca. in de berg zelf waren op verschillende plaatsen twee beeldjes geboetseerd die de mijnmannen gemoedelijk aanspreken met 'tío' (nonkel/oom). Deze voorstellingen van de duivel verwijzen naar de gedachte dat, omwille van de werkomstandigheden, de mijnwerkers hel dichter inschatten dan hemel. Zij brengen elke dag offergaven, gaande van sigaretten, coca of alcohol om de welwil van de gehoornde te bekomen en zo werkongevallen te vermijden.
De alcoholofferande is een curieus gebeuren waarin ze een kluts links van het beeld op de grond gieten en daarbij Pachamama (moeder aarde) bedanken, rechts gieten om tío te eren en dan een goeie slok nemen om zichzelf elke dag wat moed in te drinken. Als je dan op de bidons alcohol 96 graden afleest slik je wel even.
Vrouwen mogen in de mijnen niet werken (één of ander bijgeloof). Zij zitten buiten bij de restafval om eventuele bruikbare mineralen uit de hoop te vissen.
Info voor onzen brouwer: - Paceña is het meest gedronken bier en kan je ook overal vinden. - Huari is een ander bier van dezelfde brouwerij maar niet overal te krijgen (Santa Cruz) - Cochabamba serveert vooral Taquiña en heeft ook een eigen bier: Chicha Cochabambina, een straf biertje schijnt, ik heb er nog niet van kunnen profiteren. - In Potosí kennen ze ook hun eigen merk: Potosina (smaakt wat naar Maes).
Ik heb heel wat te schrijven en start bij het begin van deze week:
Dat je in Santa Cruz alles kan kopen werd even gedemonstreerd door een 10-jarig meisje dat, op vraag naar een zakmes in haar overladen kraampje, even leuk met een springmes, met mannenhandbreed lemmet, en dito vlindermes stond te zwaaien alsof ze met poppen aan het spelen was. Daarvoor raakten we verzeild in een optocht voor autonomia in Santa Cruz. Compleet met toeters en bellen, vlaggen, voetzoekers en scanderingen (¿Santa Cruz para la autonomia? ¡Si!) verzamelden honderden mensen op La Plaza voor een haastig in mekaar getimmerd podium waar leiders vurige pleidooien hielden.
Woensdag namen we een shared taxi (trufi) richting Yapacani en zouden we dus uitstappen in Buena Vista, het dorp ervoor op zo'n 100 km van Santa Cruz (+/- 2u. rijden). Met niet minder dan negen mensen werden we de Nissan Sentra ingepropt. Vijf volwassenen en vier kinderen, je kan je het vertier en plezier op een warme woensdag van 40 graden celsius wel inbeelden. De trufiman was een gezellige dikkerd (anders zaten we misschien met tien in de trufi) die na de klassieke vraag van waar we kwamen wist te zeggen "Brujas ¿No?" met kort daarna "Bruselas es la capital de Bélgica ¿No?". Over Anderlecht geen woord Na driekwart van het traject afgelegd te hebben werden we staande gehouden door een volksblokkade waartoe de reden ons onbekend was. Kilometers voor en na de blokkade stonden vrachtwagens, bussen, trufi's, taxi's, etc, stil. Enkel motards konden door. Wij kregen de helft van ons geld terug (10 bolivianos = +/- 1 euro pp) + de tip om de blokkade te doorwandelen en aan de andere kant van de file een taxi te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Overal waar we passeerden lagen mensen op, in, onder en tussen camions en bussen voor een langerekte siësta (wat konden ze anders doen?). Na drie kilometer wandelen met volle bepakking en 40 graden op de bol wisten we een taxi te strikken. Een uur later arriveerden we in Buena Vista. Diezelfde avond nog meldde zich una guia (gids) in onze verblijfplaats aan. We spraken af om 11u. 's anderendaags om hem de kans te geven alle info te verstrekken.
Donderdag: Na de verkregen informatie probeerden we nog prijzen in te winnen bij andere touroperators, zonder resultaat. We besloten om met Julian Velasquez de jungle voor twee dagen en één overnachting in te trekken.
In de namiddag maakten we, op aanraden van de Lonely Planet, een 1-uur wandeling naar el rio Surutú voor een verfrissende duik. Normaal gezien zouden we het dorp El Cairo aan onze rechterzijde passeren maar het gehucht moet zo klein geweest zijn dat het aan onze ogen ontsnapt is. Links van de weg zagen we al water flonkeren. Met de zongeklopte gedachte dat we zeker al een uur aan het stappen waren liepen we al kleerworstelend naar el rio Surutú. De 'machtige' rivier was een schijntje in vergelijking met wat het in andere jaargetijden zou zijn. Traag en op maximaal kniehoogte kabbelde de stroom voorbij. Na een eerste plons werd duidelijk dat we meer met een ploeterbad voor kleuters en baby's te maken hadden, de geschatte watertemperatuur bedroeg 28 graden... heeeel verfrissend. Annelies werd nog tijdig tegengehouden door een dame, die de was deed, toen ze naar een dieper en in de schaduwliggende plek plensde. Als we het goed verstaan hebben zwemmen daar stekende appelsienen die je een pijnlijke nachtrust beloven.
PARQUE NACIONAL AMBORÓ (430.000 hectare) De avonturen van Aléx en Lis in de broese.
Om 8u. 's morgens stond onze gids voor de deur met een krakkemikkige, zwaar gedeukte cuatro por cuatro. De chofér van de jeep was een vriendelijke oude heer die beweerde de beste van de streek te zijn. Dit moesten we beamen na een rit van een dik uur over een karrespoor en door een rivier. De 4WD was een stevig vooroorlogs geval waaruit alle tierlantijntjes verwijderd waren. Na tien kilometer controlerend in de linkerachteruitkijkspiegel gekeken te hebben stapte onze ouwe grapjurk ook nog eens uit, met een oversized schroevendraaier in de hand, om het linkerachterwiel op losse schroeven te onderzoeken... Door drie slagbomen en willekeurig verspreide lemen hutten kwamen we aan start. Aangezien onze degelijke gids (wel geen vrolijke Frans) moeilijkheden had met onze namen werden we Aléx en Lis gedoopt. Eerste opdracht was de 'camping' temidden de jungle te bereiken. Een wandeling van twee uren met elke een lichte bepakking op de rug en 6 kg water aan de hand. De camping bleek een inham in een rotsmuur van ongeveer 12 m lang en 3 m breed, genoeg voor één tent, een geïmproviseerde keuken en een platgemaakt middenstuk. Op 20 m ervan kon je (deze keer) een frisse duik nemen in de rivier Macuñucu, heerlijk. Na la comida (middagmaal: spaghetti met ui, paprika, tomaat, erwten, bonen en stukjes zwanworst) en het opzetten van de tent kregen we een welverdiende siësta. Daarna trokken we door de rivier naar twee cascadas, een struikeltocht over grote rotsblokken en ondiep water met mossige, glibberige stenen (vraag maar aan Annelies , ikzelf scheurde de naad van mijn broek ter hoogte van ; Bolivia goedkoop:ok, kwaliteit:nee). Zonder veel ongelukken bereikten we de watervallen waar het ook verkwikkend baden was.
Vóór deze wandeling ervoer ik mijn eerste coca-belevenis. Julian bood mij cocabladeren aan en aangezien ik de nacht ervoor amper geslapen had (mucho calor, mucho mosquitos y mucho ruido de habitantes hasta 2u.30 de la noche) wou ik deze ervaring niet missen. Het smaakt bitter en is haast niet te pruimen. Maar het bereikte het effect dat hoewel je weet dat je lichaam oververmoeid is, je geest dit allemaal ontkent. Het leek te zeggen: "Vooruit, hop met de beentjes, ¡Vamos!". Ik weet ook ook, dat wanneer ik weer voet in België zet, meteen 'in het potteke zal mogen pissen' ten bewijze dat ik doping gebruik binnen de minivoetbalwereld. Ik hoop hiermee toch op enige omstandigheidsgerelateerde sympathie te mogen rekenen. Dankuwel. La cena bestond uit een voedingrijke soep met alle groentes van voorheen + stukken aardappel. En aangezien Julian de koffie en thee vergeten was kregen we uit een plantgetrokken Amboró-eigenste thee. Lekker.
Zoals het een goede gids betaamt sliep Julian in de open lucht en bracht al heel vroeg alles in gereedheid. El desayuno bestond uit brood met marmelade of caramelachtige stroop + de befaamde Amboró-thee. Meteen daarna kregen we een stevige wandeling voorgeschoteld naar één van de toppen van het natuurgebied. Lastig, moeilijk en soms gevaarlijk. Toen we héél voorzichtig het pad verder beklommen en zoekend opzij keken, om een dier te spotten dat daar volgens Julian verscholen zat, doorbraken we plots een colonne mieren. Die hadden het niet op ons begrepen en overzwermden onze in sandaalgestoken voeten. Hun beten drongen als brandende naalden in ons bloot vel en ik heb nog nooit zo vlug een uitgeroepen "¡Adelante!" door onze gids begrepen. Deze vleesetende mieren (nog werk voor Michel VDB) hebben blijkbaar de tactiek om hun prooi in grote getale te bespringen en al gifspuitend dood te prikken. Mensen zijn te groot om enig doodsgereutel te bekomen, na een kwartier was de brandende pijn verdwenen. Het gezochte dier werd nimmer gezien.
Het uitzichtpunt bovenop de berg was magnifico, superbe, valt moeilijk te beschrijven. Foto's moeten soelaas brengen (zie: http://be.msnusers.com/Boliviapics, --> klik links op 'Afbeeldingen' --> YES).
Ook bezochten we la cueva des aves (vogels). Vanuit de Macuñucu stonden we middenin een kloof naar de wanden te turen waar donkerbruine vogels zaten te dutten. La comida bestond deze keer uit rijst met als saus idem groenten + mais en tonijn. Na het opbreken van de campplaats en zonder (welverdiende) siësta vatten we de terugtocht aan. Langs een andere weg keerden we terug naar start en een hoonlachende mono (aap) begeleidde onze aftocht.
Van enig wildlife hebben we weinig gezien. Behalve het hol van een gordeldier, de keutels van een hert, twee soorten honderdpoten, een kleine kikker, een grote groene sprinkhaan, één soort vis, een colonne mieren en één groot soort parelhoen in een hoge boom (+ de vogels in de grot), heerst er een overbevolking aan insekten. Vooral opdringerige vliegen en bijen/wepsen laten je geen seconde met rust. Heel idylisch waren de wolken kleurrijke vlinders waar we eenmaal doorgewandeld zijn. Een ware streling voor het oog en bron voor een zweverige cocafantasie.
De avond van terugkomst was er feest in Buena Vista maar we waren te afgepeigerd om zelfs de stierengevechten te gaan bezien. Vandaag (zondag) is het verder feesten geblazen op la plaza. Fanfares spelen hits tegen de sterren op en de mensen zijn uitgelaten blij en dansen rond de kiosk. Wij vertrekken.
Vorig weekend hebben we geprobeerd om eindelijk wat uit te rusten na een turbulente startweek. Niet alleen blijft mijn bagage zoek, ook enkele andere dingen blijken onvindbaar. Mucho mas tarde.
Santa Cruz heeft enkele gezichten. Een heel duidelijk verschil manifesteert zich in week-weekendopzicht: Des weeks vloekt het hier van de claxonerende auto's (voorang van rechts ea wordt gegeven aan diegene die het eerst tuutert), een zwerm mensen, al-wat-maar-te-dragen-valt-verkopers en bedelaars. Elke deurpost langs de straat is bezet met één of andere typ uit voorgaande zin. Het is de grootste termietennest van heel Bolivia. Des weekends echter lijkt iedereen zich terug te trekken uit de zon. Een dag en nacht verschil. Straten liggen er verlaten bij, auto's (taxi's) rijden sporadisch rond en zelfs de bedelaars lijken de rustdagen te respecteren. 's Avonds verzamelt iedereen op La Plaza (el centro de ciudad) voor een gezelige babbel, een spelletje schaak, slurpen aan hete cafe en nietsdoenerij of het luidkeels in kring bidden (wie heeft die mensen wijsgemaakt dat god doof is?).
We hebben echt genoten van de tweedaagse rust en stilte en hebben ons zaterdag neergevleid in het grote stadspark (Gran Parque Urbano). Dit park is niet te vergelijken met enig ander park dat ik tot dusver gezien heb. Naar wat op de kaart lijkt een groene zone, is er geen grassprietje te bekennen. Bomen (vooral palms) werden vermoedelijk door een half dronken Boliviaan geplant. Het ontbreken van tafels en stoelen/banken noodzaakt de bezoeker om op de grond te gaan zitten/liggen maar aangezien dat bestaat uit stof (die door felle windstoten gracieus de lucht ingeslingerd wordt), keien en mieren is dit weinig uitnodigend. Zeker wanneer je een handdoek vergeten bent...
Zondag hadden we nog altijd geen bericht teruggekregen van Callecruz. Naar Boliviaanse normen is dit meer dan normaal aangezien je hier makkelijk een week kan wachten. Ongeduldigaards zoals we zijn probeerden we gisteren de organisatie in kwestie te bezoeken. We namen een taxi en duwden een papiertje met het adres in de handen van de oude, vriendelijke taxichauffeur. Na even de wenkbrauwen gefronst te hebben reed hij ons naar de Anillo Siete oftewel ring 7 van de stad. In de wijk El Porvenir moest hij de weg vragen naar District 9, doch niemand kon daar antwoord op geven. Onze ongelooflijk hulpvaardige taxidriver vroeg aan quasi alle passanten (en zelfs een collega-taximan) waar zich deze organisatie en/of district 9 bevond. Niemand langs de stoffige en hobbelige landwegels van de buitenwijk kon iets hieromtrent vertellen. De taxichauffeur is in halve zinsverbijstering uit de taxi in een telefooncel gesprongen om het nummer van de organisatie (die op ons briefje stond) te bellen... geen antwoord. Uiterlijk in balans maar vermoedelijk innerlijk beroepshalve geshockeerd lieten we ons terugvoeren naar het centrum van de stad, de brave mens rekende ons met ontroerend ontredderde en verontschuldigende ogen, minder aan.
Dit is niet het eerste geval van plotse verdwijningen. De dag ervoor wilden we, op aangeven van The Lonely Planet (no offense), een eetgelegenheid opzoeken. Toen we de straat gevonden hadden sprongen de huisnummers van 385, met slechts één verlaten gebouw tussen, naar 375. Het restaurantje zou zich daartussen moeten situeren. Een volgend etablissement werd, na een wandeling van een uurenhalf, evenmin gevonden, in die straat leek het of iedereen zijn huisnummer kon kopen. Huisnummer 16 lag vlak naast 200 enz. Ook leuk voor nieuwbakken postbodes denk je dan. Uit pure frustratie en met grote honger zijn we dan maar het eerste het beste eethuis dat ons ok leek binnengestapt.
Gisterenavond hebben we de koppen eens bij elkaar gestoken en beslist om niet langer hier, in Santa Cruz, te blijven. De stad is te rijk en te westers om hier degelijke hulp te bieden, we are heading for Cochabamba. Onderweg zullen we even stoppen in Buena Vista aan het Nacional Parque Amboró om een groot stuk natuur te bewonderen.
Vandaag hebben we deze voormiddag met de taxi de internationale luchthaven Viru Viru nogmaals bezocht om ons beklag te doen over mijn verdwenen bagage. Deze taxichauffeur was een leukerd die na de vraag gesteld te hebben van waar we kwamen repliceerde met: 'Aaaah, Bandamme é' waarna je prompt verbaasd-geërgerd de ogen ten hemel draait (sorry Jean Claude, you're no real belgian mf). De baliemensen van American Airlines beloofden ons een seintje te geven van zodra de rugzak zou toekomen en hem op te sturen naar waar wij op dat moment zouden verblijven. Normaal gezien duurt het maar 2 tot 3 dagen eer verloren bagage toekomt. Dat de mijne al een week zoek is deed hen toch zenuwachtig voetenschuifelen. Deze namiddag zal ik dus een grote rugzak, wat kleren + toiletbenodigdheden moeten aanschaffen. Shoppen met andere woorden, en neen, ik had het veel liever anders gezien.
We kunnen hier niet op ons gat blijven zitten, we hebben nog wat apen in onze mouwen. Andere hulporganisaties situeren zich meer ten westen van het land en die richting trekken we.
Rest mij nog enkel te melden dat Stijn elke week in de nieuwsbrief van MVC Linea Recta een rubriekje zal laten verschijnen met, zoals hij het noemt, Las aventuras de HanneS. Meer weet ik er ook niet van en blijft het voor mij evenzeer een verrassing. Er zal vermoedelijk wel gefoefeld worden met foto's... Inschrijven kan op http://mvc.linearecta.be.
Sinds enige tijd circuleren pamfletten in de straten van Santa Cruz met bijhorende vraag of iemand enige informatie kan verstrekken omtrent afgebeelde persoon.
Indien U meer kan vertellen, gelieve dat voor Uzelf te houden of uitgebreid te vermelden in reactie.El person met het beste verhaal, de meest gevatte opmerking of de mooiste zinsspeling , krijgt een pracht van een baby-albino-lama toegestuurd. Aarzel niet en reageer ahora
Gracias voor de reacties todo el mundo, ik probeer er zoveel mogelijk in 1 bericht te beantwoorden. En voelt iemand zich achteruit geschoven aanvaard ik niet anders dan dat hij/zij mij dit binnen de tien kalenderdagen, van aangezicht tot aangezicht duidelijk maakt (gij wordt sowieso genegeerd Philip, pendejo, stuurt mijn bagage én vijf potten Nutella nu op, pronto ).
Gisteren hebben we dus een bezoek gebracht aan La Aldea de Niños, opgericht door Padre Alfredo oftewel Pater Alfred J. Spiessberger. Dit is een kinderdorp in een buitenwijk van de stad, wijk La Belgica (voor de ongelovige Thomassen onder jullie zal ik de stadskaart persoonlijk onder de neus schuiven), voor verlaten kinderen opgesplitst in de daycare (zijn niet allemaal verlaten, er zijn ook kienekes die door de ouders afgezet worden omdat die moeten werken), el residential de los niños y de las niñas en een afdeling voor veel te jonge moeders. We werden daar heel hartelijk ontvangen en kregen meteen een invitatie om vandaag, snoens, een hapje mee te eten. We moesten ons enkel nog aanmelden aan het secretariaat in het centrum van Santa Cruz. Na een abuselijk bezoek aan Padre Alfredo himself werden we doorverwezen naar een ook Engelspratende Duitse (Sisi). Dat liep een beetje uit op een klein verhoor over onze kwaliteiten (meet professore de la education fysical y professore de l' Englais). Aangezien we ook de kans hadden om in het kinderdorp te verblijven leek dit ons een gepast project. Er was wel sprake van Regels maar daar werd niet dieper op ingegaan. Uiteindelijk werden we toch redelijk enthousiast uitgenodigd om a 8 hora des morgens aan het kinderdorp onze opwachting te maken voor een rondleiding. Wij beschouwden dit als een test en zijn vroeg gaan slapen. We moesten immers om kwart na zeven van ons hostelletje vertrekken om een driekwartierwandeling alginder te vervullen... en ze wisten dat. Had ik al vermeld dat El Padre een Duister is... en megakatholiek? Dit ter enige verduidelijking naar de rest van dit bericht.
Iets over acht deze morgen werden we rondgeleid in de daycare en werden redelijk onmiddelijk overstroomd door schreeuwende en energetisch wezende kindertjes. Zij probeerden om ter luidst en in hun beste Boliviaans Spaans ons vanalles duidelijk te maken (we zijn nog steeds met de vertalingen bezig). Toen Annelies een kleuter in de armen nam was het hek van de dam en kwam er niet veel anders uit dan 'a mi, a mi' wat na zorgvuldig onderzoek zoveel blijkt te zeggen als 'aan mij, aan mij'. Toen los niños even les kregen mochten we al verpozend meevolgen, we hebben veel bijgeleerd op relatief korte tijd Daarna kregen ze speeltijd en brak de a mi-hel weer los. Deze energieslorpende bezigheid kwam een half uur voor de middag ten einde. Genoeg om op adem te komen en te proberen de uitgerokken kleren weer te doen krimpen (probeert dat maar eens).
Blijkbaar waren we uitgenodigd op een soort van uitgebreide BBQ voor alle kindjes en medewerkers (voor de culinair geïnteresseerden onder jullie: vlees (kip en ?) met tomaatjes, ajuin, yuca (= maniok) en rijst (in gesmolten lokale kaas, zeer aan te raden). Neen Wes, dit is geen haalbaar voorstel voor de eeting. Na de begroeting met alle begeleiders en na ondervraging van een jonge Duitse vrijwilligerswerkster bleek dat de Regels indien men in het internaat verblijft uitermate streng zijn. Zo moeten zowel kinderen als begeleiders om 9 uur het bed opzoeken, mag men het internaat niet uit (tenzij op zondag en na veel gesmeek) en moet men ongeveer 7 dagen op 7 werken.
Wie ons een beetje kent weet dat wij niet op een overuurtje kijken. Doch hebben wij voor ons vertrek ook gezegd dat het een beetje vakantie is en we nog het één en ander willen bezichtigen in onze vrije tijd. Dit leek ons een beetje, en met veel respect voor het werk van El Padre, op een katholistisch concentratiekamp en na enig wikken en wegen hebben we besloten ons niet in dit internaat te laten opsluiten. En aangezien we financieel niet voorzien hebben om twee tot drie maanden op hostel te blijven kunnen we ook niet elke dag op en af gaan. Mijn met blaren-aangetaste voeten kreunden bij dit vooruitzicht. Ook lusten wij ook wel eens een fris pintje (zeker met dit zwoele weer ) en dat is `natuurlijk`des duivels. We zijn Sisi op het secretariaat gaan opzoeken om te vertellen dat we niet in dit project zullen stappen omwille van bovenvermelde redenen. We verwachten trouwens nog antwoord van Callecruz, een meer vrijzinniger organisatie in de stad. Dat zal meer in onze aard liggen.
Verder: - is mijn bagage nog altijd niet aangekomen. - heb ik nog geen fotomateriaal om te bewijzen dat las chicas hier zijn. - nog een woordje aan den Stefan: als ge het paswoord nog weet open ik een zwarte pagina - de wijk voor kuisvrouwen (ik heb de indruk dat er al meerdere jobaanbiedingen zijn) wordt ter zijner tijd gezocht, vereisten mogen al doorgemaild worden. - kijken we reikhalzend uit naar de ongetwijfeld opiniebeluste reacties jullie-entwege.
Tijd en ñogelijkheid oñ een eerste bericht op poten te wetten... dqt is qls de verbinding niet oñ de woveel tijd verbroken zordt... Woqls jullie ñisschien ql geñerkt hebben ñoet ik nog even zennen qqn dit toetsenbord (qwerty + qndere opties).
Na een reis van ongeveer 31 uur zijn we eindelijk beland in Santa Cruz, de rijkste stad, naar we later vernamen, van Bolivia. We zitten op dit moment in een goedkoop hostelletje, niet ver van de Plaza de 24 septiembre, centrum van Santa Cruz. Een eerste probleem heeft zich ondertussen gemanifesteerd: ik ben mijn bagage al kwijt... Die van Annelies is gelukkiglijk wel aangekomen. Sorry zus, er rust een vloek op jouw materiaal
Na een wilde taxirit hebben we ons dus geïnstalleerd in dit hostelletje en hebben gisteren nog een redelijk lange stadswandeling gemaakt. Hoewel zebrapaden overbodig lijken zijn de woeste stadschauffeurs vriendelijke wildemannen. Ze zullen je heus niet overhoop rijden zolang je maar niet de intentie hebt het zebrapad voor hun neus te gebruiken, verder geldt de wet van de opdringerigste. Winkels zijn hier per wijken ingedeeld. Gisteren zijn we zo de electronicawinkelwijk doorkruist, gevolgd door de optica en farmaciewijk, en dit op zoek naar enige vorm van voedsel. Na jetlag-gerelateerd gewander stuitten we op de straatmarkt, el mercado. Daar hebben we toch enige blikken voeding kunnen kopen.
In ons hostelletje zit een Hollander (inderdaad pa, ze zitten o-ve-ral) die hier al twee maanden aan zijn masterthesis rond bosbeheer werkt. Hij heeft ons al enig wegwijs gemaakt en ons wat ingelicht betreffende de plaatselijke gewoontes. Alles is hier beschikbaar maar dan ook alles en dat tegen heel goedkope prijzen. Het enige probleem is enkel de gewenste winkel te vinden, en wanneer die gevonden is kan je meteen vrolijk prijzen vergelijken bij zijn 35 collega`s-concurrenten in dezelfde straat. 's Avonds hebben we dan nog een pizzaatje (inderdaad heel toeristisch, maja) gaan eten, een pintje en ongelooflijk hete en zoete koffie gedronken op de Plaza. Naar het schijnt moet je een week opletten met eten, daarna zou de maag aangepast zijn en kan men zonder veel zorgen een ijsje eten of een ijsgekoelde blitzkleurige limonade drinken die overal op straat aangeboden wordt.
Vandaag blijkt mijn bagage nog steeds niet aangekomen, wist mij de vriendelijke hostess via telefoon, na veel engels-spaans gebrabbel (uitleggen met handen en voeten gaat zo moeilijk via telefoon) te melden. Morgen mag ik eens opnieuw bellen. Verder hebben we la departemental de turismo bezocht en ons voorgesteld als Belgische studenten die op zoek zijn naar trabajo voluntario, kwestie enige bureaucratie (die is hier verrassend enorm aanwezig) te ontwijken en meer info te winnen. Na nog een stadswandelingetje en een uurtje zelfstudie Spaans zitten wij dus in dit internetcafe. Morgen gaan we naar de luchthaven en een bezoek brengen aan het huis para los niños van padre Alfredo.
Verder kan ik nog vertellen dat het hier snikkend heet is en dat ook, in mijn geval, enige aanpassing vergt... en ook natuurlijk om jullie een beetje jaloers te maken O enneuh, lieve vrienden, de dames hier zijn uiterlijk niet zoals we ons voorstelden Verder verwacht ik graag enige reacties van jullie uit, het zal ons plezieren.
Ik heb de (algemene doch overgelukkige) indruk dat jullie graag meer verwachten van deze site. Uiteraard zal dat zeker gebeuren maar er wordt ongeveer tot en met aankomst in Bolivië weinig aangepast.
Ik vind het niet interessant om dagelijks/wekelijks te melden wat er allemaal omtrent voorbereiding gebeurd is of andere dinges te schrijven... Aangezien ik hier toch nog altijd rondloop kunnen de geïnteresseerden mij gewoon een smsken sturen of een belleken geven. Trouwens ontbreekt het mij aan inspiratie en schrijftalent om trots op te zijn.
Reeds velen onder jullie hebben bevestigd aanwezig te zijn op de groooooote uitwuiffuif en dat doet me enorm veel plezier. Voor alle duidelijkheid wil ik zeggen dat bloemen noch kransen gewenst zijn, if you know what I mean. Jullie aanwezigheid is mijn grootste genoegdoening. En ja, partners zijn ook meer dan welkom, zolang ze zindelijk en beleefd zijn en blijven.
* * * DE GROTE UITWUIFFUIF * * * 11/11/2006 * * * SIOUX * * *
Beste familie en vrienden,
Zaterdagavond, 11 nov. 2006, geven Annelies en ik een uitwuiffuif. Dit feest gaat door in de Sioux te Gent vanaf 21u.
Voor wie de context nog niet kent: Annelies en ik vertrekken twee dagen later voor drie maanden naar Bolivië als ontwikkelingshelpers. Normaal gezien zal dit vooral educatieve opvolging en amusementsprojecten zijn voor straat -en weeskinderen in en rond Santa Cruz.
Neem dus NU die agenda en verwijder alles wat er momenteel op zaterdagavond 11/11/2006 te vinden is en plaats in dikke vette hoofdletters bij 21u.: UITWUIFFUIF A en HA SIOUX
Voor diegenen die de Sioux niet weten liggen: - Platteberg 8, 9000 Gent - Voetgangers en fietsers: St-Pietersnieuwstraat richting Vooruit, aan de lichten rechtdoor wandelen en eerste straatje rechts (vóór de Minardschouwburg, bronzen oude man met hoed op trap) en dan weer eerste straatje rechts, grote bruine poort aan de rechterkant na +/- 20 m.). - Auto:www.mappy.be, ed.
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
Ik ben Hannes Vankeirsbilck
Ik ben een man en woon in Gent (België) en mijn beroep is bediende VMF.
Ik ben geboren op 27/12/1979 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: ...
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
. Huishoudelijke taken, verdeeld volgens een wekelijks vooropgesteld persoonlijk schema. Opfrissen, kuisen onder toezicht van de educador tot aan het ontbijt. Daarna krijgen ze algemene taken toegewezen in functie van de gemeenschap. De paden en perkjes onderhouden, huisvuil en andere naar de storthoop brengen en dergelijke meer. Ze maken er zich rap van af (persoonlijk herkenbaar 
) om dan tot de middagmaaltijd te ontspannen, gaande van sport tot spelletjes spelen tot televisiekijken. Dit hangt uiteraard wat af van de weersomstandigheden, we hebben hier al een paar zondvloedjes doorsparteld. Dit is één van de momenten where I kick in. Sport en ontspanning is één van mijn persoonlijke voorkeuren om mensen en zeker kinderen beter te leren kennen. 
) tot het personeel ons buitenjoeg in het miezerige weer.
). Verder dineerden we aan één van de vijftien eilandjes (Incahuani) in de zee van zout, vroegere koraalriffen van dit languitgedroogd meer.
; Bolivia goedkoop:ok, kwaliteit:nee). Zonder veel ongelukken bereikten we de watervallen waar het ook verkwikkend baden was.
--> klik links op 'Afbeeldingen' --> YES).
, krijgt een pracht van een baby-albino-lama toegestuurd. 
Aarzel niet en reageer ahora 
Daarna kregen ze speeltijd en brak de a mi-hel weer los. Deze energieslorpende bezigheid kwam een half uur voor de middag ten einde. Genoeg om op adem te komen en te proberen de uitgerokken kleren weer te doen krimpen (probeert dat maar eens).
zijn.
){kind=link}