Foto
Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
Rondvraag / Poll
wat vind je van de nieuwe site
zeer goed
heel goed
goed
minder
slecht
zeer slecht
Bekijk resultaat

Inhoud blog
  • welkom
  • inleiding
  • Atlantikwall
  • Stranden
  • Kunstmatige havens
  • Voertuigen die ze gebruikten op D-Day
  • Batlle of the Bulge
  • Veldslagen in WO2
  • Japan in WO2
  • PLUTO
  • The dam busters
  • Amerikaanse wapens
  • Duitse wapens
  • granaten in WO2
  • Hoe schakelde de infanterie een tank uit
  • Bezoek aan Normandië
  • siegfriedlinie
  • Maginotlinie
  • Groepen
  • Films over WO2
  • Dank U voor het bezoeken
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Een interessant adres?
    Gastenboek
  • eteclulsotozv
  • Lekker koken
  • Poll
  • Knap gedaan.
  • mooi werk knaapje!

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    Blog als favoriet !
    Hoofdpunten blog biografie
  • Welkom
  • Franklin Delano Roosevelt
  • Sir Winston Leonard Spencer-Churchill
  • Joseph Wissarionowisch Stalin
  • Dwight David Eisenhower
  • George Smith Patton
  • Benito Mussolini
  • Vlatsjeslav Molotov
  • Adolf Hitler
  • Heinrich Himmler
  • Erwin Rommel
  • Günther von Kluge
  • Alfred Jodl
  • Rudolf Hess
  • Josef Mengele
  • Joseph Goebbels
    Rondvraag / Poll
    Wie vond jij de beste compagnie uit WO2
    Able compagnie
    B compagnie
    C compagnie
    Dog compagnie
    Easy compagnie
    Fox compagnie
    Bekijk resultaat

    Dit is een leuke link, met de beste oorlogsfoto's die ooit gemaakt zijn.!































    German cycle battalion




    D-day

    17-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.welkom
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    Voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:




    16-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.inleiding
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De tweede wereldoorlog is ontstaan doordat de Duitsers de eerste wereldoorlog hadden verloren. Daardoor hadden ze een slechte economie en hadden ze grote schulden want ze moesten alles vergoeden voor wat ze hadden gedaan. In de jaren 1930 was het slecht gesteld met Duitsland. Hitler die had meegevochten in de eerste wereldoorlog wou zich nog steeds wreken, en ging in de politiek, en zo werd hij in de volgende verkiezing als staadshoofdverkozen. Dit was de grootste fout die het Duitse volk gemaakt had.
    Duitsland had ook bondgenoten zoals Japan, de Sjovet-Unie en Italië.
    In maart 1938 viel Ditsland Oostenrijk binnen, maar kort daarna vielen ze ook Tsjecho-Slowakije binnen. Polen kon er niet van onder muizen en werd op 1 september 1939 onder de voet van Duitsland geplet. Italie veroverde Albanië in 1939 zonder de hulp van de Duitsers (hun leger was niet al te sterk maar ze konden toch gebieden veroveren , soms met moeite). In 1940 waren Noorwegen en Denemarken aan de beurt. Nederland had zich op 15 mei 1940 overgegeven aan het Duitse rijk. Belgie had zich op 28 mei 1940 overgegeven [voor hen duurde de strijd (tot de overgave) maar 18 dagen]. Frankrijk gaf zich over op 26 mei 1940 (de Duitsers hadden eerst door België naar Frankrijk gegaan en dan de rest van België veroverd). In juni 1940 bezette de Sovjet-unie de baltische landen (Litouwen, Letland, Estland, Bessarabië en Boekovina van Roemenië. Op 7 december 1941 werd Amerika bij de oorlog betrokken. In juni 1942 viel Duitsland de Sjovet-Unie binnen. Met hun blitzkriegtactiek drongen ze diep door in Rusland, maar het was wel de Sjovet-Unie die het eerste Berlijn bereikte.



    6juni 1944
    "operatie overlord"

    In één nacht en dag werden 175.000 militairen met materieel al (waaronder al 50.000voertuigen van diverse aard, van motorfietsen tot tanks en gepantserde bulldozers.) getransporteerd over een afstand van 60 tot 100 km open water en afgezet op een vijandige kust waar ze op felle tegenstand stuitten. Ze werden vervoerd met 5333 schepen en vaartuigen van allerlei aard en bijna 11.000 vliegtuigen. Ze vertrokken uit zowel het zuidwesten van Engeland, uit het zuiden en vanaf de oostkust.

    het begin van het einde

    De Duitse inlichtingendienst (de Abwehr) had half mei in Frankrijk al gerapporteerd
    dat het Franse verzet in opperste staat van paraatheid was gebracht. Hieruit
    kon men opmaken dat de invasie tussen 20 mei en 10 juni kon worden verwacht.
    Tevens hadden de geallieerden al na 30 dagen bepaalde radiocodes gewijzigd,
    die ze normaal pas na drie maanden wijzigden. Het duidelijkste bericht
    kregen ze echter van de BBC, die op 1 en 3 juni het eerste deel van een
    strofe van een gedicht van Verlaine uitzond, namelijk 'Les Sanglots longs
    des violons de l'automne'(De lange snik van de violen van de val). Dit betekende dat de landing dan binnen 48 uur plaats zou vinden, zodra de rest werd uitgezonden. Het tweede deel werd dan
    ook op 5 juni uitgezonden, namelijk 'blessent mon coeur d'une langueur
    monotone' (Kwets mijn hart van een eentonige willoosheid).
     

    de invasie

    De invasie gebeurde in Normandië op 5 stranden.

    * Omaha berach (America)

    * Utah beach (Amerika)

    * Gold beach (Engeland)

    * Sword beach (Engeland)

    * Juno beach (Canada)

     


    Op deze foto zie ongeveer waar ze begonnen met de tocht (de inscheping en de training) en waar ze stranden.




    In het paars zie je hoe ver ze telkens vorderden in de invasie. Eerst moesten ze een echte haven in handen nemen (Cherbourg) want met de kunstmatige havens zouden niet genoeg hebben. Omdat ze niet daar konden aanvallen (het was te goed versterkt naar zee) moesten ze langs achteraan aanvallen en zo hun bevoorradingslijn afsluiten en zo konden ze een echte haven innemen en met de pijlen zie je dan hoe ze verder doorstoten.
     
    Maar er werden ook para's gedropt bij Saint Mère Eglise en nabij Caen.
    Bij Ste Mère eglise waren er veel problemen. Ze moesten tussen de stad en een ondergezet stuk water landen. Als ze in de stad landen werden ze doodgeschoten want dat was als een burcht van de Duitsers, en als ze in het water landen verdronken ze door hun zware uitrusting. Maar ook het franse verzet had een fout gemaakt. ze hadden een gebouw willen laten ontploffen in de stad, maar dat mislukte en het huis stond in brand zodat men de geallieerden makkelijk kon zien.

     

     


    15-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Atlantikwall
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

     

    Het bevel voor de bouw van de zogenaamde Atlantikwall werd op 23 maart 1942
    gegeven door Hitler, die in Bevel nr.40 de defensieve strategie vaststelde
    die elke geallieerde invasie moest voorkomen. In dat Bevel stond dat er
    verdedegingswerken moesten worden aangelegd op de kusten waar een landing
    zou kunnen plaatsvinden, en dat er reservetroepen moesten klaarstaan voor
    een tegenaanval. Tevens stond er dat 'de vijandelijke troepen die waren
    geland vernietigd moesten worden of door een tegenaanval onmiddellijk terug
    de zee in moeten worden gedreven'.
    De noodzaak voor de bouw van zulke verdedegingswerken werd onderstreept door
    de aanvallen van kleine groepen dappere mannen, de commando's. Zo werden op
    28 maart 1942 de sluizen van de Forme Ecluse, het enige droogdok op de
    Atlantische kust dat het grootste slagschip van Duitsland, de Tirpitz, kon
    herbergen, vernietigd (Hierbij verloren de commando's 212 en de Royal Navy
    782 mensen).
    Door deze aanval was Hitler zeer aangeslagen, en hij beval onmiddellijk de
    bouw van meer en grotere verdedegingswerken. Dit leek resultaat te hebben,
    want toen de Engelsen en Canadezen een landing bij Dieppe uitvoerden (18 en
    19 augustus 1942), werden ze ondanks enkele successen verslagen. (Deze
    aanval kostte de Royal Navy 550 doden en gewonden, een torpedobootjager en
    enkele landingsboten, de gevechtstroepen hadden 3670 doden en gewonden
    verloren en tevens 29 Churchilltanks en de Royal Air Force verloor 153
    mensen en 106 vliegtuigen; volgens de Duitsers verloren ze zelf 591 man,
    enkele kanonnen en 48 vliegtuigen)

    De hele Atlantikwall werd in twee jaar gebouwd. In die twee jaar werd er
    voor de bouw van de verdedigingslinie(2685 kilometer) ongelofelijke hoeveelheden beton (zestien miljoen
    kubieke meter) en staal (een miljoen ton) gebruikt. De bouw berustte bij
    Organisation Todt (genoemd naar Dr. Fritz Todt, in 1940 de Duitse minister
    van Bewapening en Munitie), het staatsbouwbedrijf der nazi's onder leiding
    van Alber Speer. Deze organisatie gebruikte als arbeidskrachten
    dwangarbeiders, gevangenen en burgers. Toch was er een tekort aan
    arbeidskrachten, waardoor ook de Duitse soldaten mee moesten helpen.
    De Atlantikwall bestond uit verschillende soorten vestingwerken, met daarin
    ook nog eens tot miniatuurforten omgebouwde kustplaatsjes. Men had het
    zogenaamde Wiederstandsnet, dat een peleton met mitrailleurs en anti-
    tankwapens kon tegenhouden. Ook had men een Stutzpunkt, dat zichzelf in de
    strijd kon verdedigen. In dit Stutzpunkt kon een compagnie of een bataljon
    liggen, gesteund door artillerie. Verder had je een grotere versterkte
    stelling, het Verteidigungsbereich, dat zelfs beschikte over een mobiele
    reserve. Sommige van deze stellingen konden zelfs de zwaarste luchtaanvallen
    weerstaan. In een geheim Duits rapport stond:"Alle fortificaties,
    geschutsopstellingen inbegrepen, maar houwitsers uitgezonderd, moeten zo ver
    mogelijk naar voren worden geplaatst, liefst aan de voet van de duinen. Ze
    moeten strand en water met hun vuur kunnen bestrijken". Het plan was 15.000
    verdedegingswerken aan te leggen (op de dag van de invasie waren er 12.247
    af).
    de reden dat niet alles af was, was het feit dat het versterken van de
    havens, te weten Cherbourg, Saint- Malo, Brest, Lorient en St. Nazaire,
    enorm veel mensen en materieel had opgeslokt (men nam aan dat de
    geallieerden bij een haven zouden landen). De bouw van de tweede linie was
    zelfs nauwelijks begonnen, aangezien Rommel de prioriteit had gegeven aan de
    eerste linie. Ook had de aanvoer van materialen te leiden onder geallieerde
    luchtaanvallen en sabotage door het verzet.
    Uiteindelijk bestond de muur uit niet meer dan goed beschermde
    geschutsemplacementen met een bescheiden bewapening (rond de 3 inch), die
    niet goed verspreid waren. Omdat men aannam dat de geallieerden bij het Nauw
    van Calais zouden landen, was het daar het zwaarst versterkt en dus waren de
    verdedegingswerken daar groter. Hier stonden kanonnen met kalibers van 11
    tot 16 inch (bij Cap Gris Nez), die zelfs de Britse kuststeden Dover, Deal
    en Ramsgate konden beschieten.
    In 1944 was de spreiding als volgt. In het gebied tussen Calais en Boulogne
    stonden 132 kanonnen opgesteld, waarvan 93 in kazematten. In Normandie waren
    dit er slechts 47, waarvan er 27 in betonnen dekking stonden. Van al dit
    geschut was een deel veroverd, wat het moeilijk maakte voor de Duitsers
    aangezien er nu 28 verschillende kalibers waren. Tevens ontbrak de
    bijbehorende richtapparatuur meestal, en hadden de kanonnen een beperkt
    schootsveld, omdat de kazemat eromheen was gebouwd.
    Het vertrouwen van Von Rundstedt en van Rommel in de Atlantikwall was dan
    ook niet erg groot. In een positief scenario zou de muur de aanvallers
    hoogstens 24 uur tegenhouden, maar na een doorbraak was de muur nutteloos,
    aangezien al de stellingen naar voren waren gericht en de achterkant dus
    kwetsbaar was. Rommel heeft zijn commandanten dan ook vaak gezegd dat de
    eerste 24 uur beslissend zouden zijn.

    Dit was iets om de boten tegen te houden (Rommel dacht dat de invasie bij goed
    weer en hoog water; zou worden uitgevoerd, omdat ze dan veel minder strand moesten oversteken). Als de
    landingsboten daar zouden op varen zouden er grote scheuren ontstaan in de bodem van de boot.

    Er werden ook palen in de grond gezet met mijnen op zodat wanneer er een landingsboot op zou varen er
    een groot gat in de boeg van de boot zou geslagen worden {ze noemen ze de asperges van Rommel, (er werd ook zo'n systeem gebruikt in het binnenland; zonder de mijnen er op; om de zweefvliegtuigen tegen te houden, zo konden de zweefvliegtuigen niet landen)}

    Tags:Atlantikwall, Atlantische muur, WO2,WW2,D-day
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stranden
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    Voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De stranden werden ingedeeld in 5 divisies:

    1.   Able sector

    2.   Baker sector

    3.   Charlie sector

    4.   Dog sreen sector

    5.   Dog white sector

    6.   Dog red sector

    7.   Easy green sector

    8.   Easy red sector

    9.   Fox green sector

    10.Fox red sector

    Omaha Beach

    De landing op Omaha was gepland op hetzelfde tijdstip als die op Utah, om
    6.30 dus. Hier alleen ging veel mis. De beschietingen vonden plaats vanaf 40 minuten
    voor de landing, waardoor er niet voldoende tijd was om alle Duitse kanonnen
    uit te schakelen. Ook hier werden de troepen 17 km uit de kust in de
    landingsvaartuigen gezet, maar de zee was hier een stuk ruwer. Hierdoor
    duurde het 3 uur voordat de boten het strand bereikten en raakten de
    landingsgolven door elkaar en uit formatie. Ook de tewaterlating van de
    tanks ging niet goed. In plaats van te wachten tot ze in rustiger water
    waren, werden de tanks op de linkerflank in te woelig water te land gelaten,
    waardoor er 27 verloren gingen en slechts 5 het strand bereikten. Op de
    rechterflank werden de tanks pas ontscheept toen het schip vaste bodem
    voelde. De ruwe zee eiste behalve 27 tanks ook veel geallieerden, de DUKW's. Deze waren beladen met veel noodzakelijk materiaal, zoals artillerie en spullen om versperringen op te ruimen, die
    daardoor nog steeds het strand versperden. Om toch bij het strand te komen
    gebruikte men soms schepen om zich een weg te banen, andere schepen bleven
    aanvalsvoer- & vaartuigen heen en weer varen op zoek naar een opening. Toch werd er men man en macht gewerkt aan het opruimen van de versperringen, wat moeilijk was met te
    weinig materieel uiteindelijk werden er 8 vaargeulen vrijgemaakt.
    De troepen op het strand lagen echter nog steeds onder moordend vuur van de
    Duitsers in hun bunkers en stellingen. Toen kapitein ter zee Harry Sanders
    dit zag stuurde hij zijn 18de eskader torpedobootjagers dicht naar het
    strand om de Duitse posities al hun mannen die er dekking achter zochten te beschieten. Het lukte echter
    toch hen van dichtbij onder vuur te nemen. Uiteindelijk lukte het om de Duitse linies te doorbreken en landinwaarts te trekken, waarna het strand werd overspoeld door troepen, voertuigen en voorraden.

     
    Hierboven dokters die een soldaat verzorgen op het strand met de middelen die ze hadden (dat was niet veel).

    hierboven een landingsboot voor Omaha Beach.

     
    De Amerikanen die net gestrand zijn en het strand oversteken om naar het front te gaan.

    Utah Beach

    De landing op Utah was gepland om 6.30, en om dat te bereiken werd er om
    twee uur 's nachts begonnen met het vegen van mijnen in het landingsgebied
    (wat overigens bij elk strand werd gedaan), waarna de oorlogsschepen op hun
    aangewezen plaatsen gingen liggen, slagschepen en kruisers op 9900 en
    torpedobootjagers op 4500 meter van de kust (soms kwamen ze zelfs
    dichterbij). De afstanden gelden overigens voor elk strand. De vuurdekking
    ter plaatse werd geleverd door de landingsschepen met raketten en kanonnen.
    De troepen werden 17 km van de kust in de landingsvaartuigen gezet, maar de
    zee was niet zo wild, aangezien Pointe-de-Barfleur en Pointe-du-Hoc aan
    weerszijden van het strand lagen. Om 5.30 werden de Marcouf eilanden voor de
    kust veroverd en werd daar luchtdoelgeschut op gezet. Intussen had een
    Duitse batterij het vuur geopend op een van de torpedobootjagers en de
    schepen kregen het bevel om de kust onder vuur te nemen.
    Ondertussen waren de eerste troepen geland, en werden de 32 DD- tanks te
    water gelaten (dichterbij de kust dan gepland, de zee was er rustiger,
    hierdoor ging er geen een in zee verloren) om steun te verlenen.
    Met behulp van deze tanks werden al snel een aantal sleutelposities
    veroverd, waarna er in de tweede golf demolitieteams van de marine aan land
    kwamen om de strandversperringen op te ruimen.
    Aan het einde van de dag waren er over een lengte van 1440 meter alle
    obstakels verwijderd. Verder verliep de landing op Utah goed, en om 18.00
    uur waren er op Utah meer dan 21.000 manschappen, 1700 voertuigen en 1700
    ton voorraden aan land gebracht, en dat ten koste van 'slechts' 197 doden.

     


    Het strand is ingenomen.


    De aanval op Utah beach


    Verzorging op Utah beach

                                                                                        

     

    Gold Beach

    De landing op Gold was ook niet echt simpel. Deze landing moest beginnen om
    7.25 uur, maar daar aangekomen bleek dat over een lengte van 5 kilometer
    2500 obstakels waren aangebracht, wat ervoor zorgde dat het moeilijk was om
    aan land te komen. Tevens hielden de Duitsers, die zich schuilhielden in
    versterkte dorpen, het strand onder een moordend vuur. Hierdoor werden veel
    landingsvaartuigen vernietigd, maar dankzij de steun van de schepen lukte
    het toch om aan land te komen. Vanwege sterke Duitse tegenstand duurde het
    echter twee dagen en 200 slachtoffers voordat ze Port-en-Bessin veroverden

     

    de aanval op Gold Beach (het strand moest nog ingenomen worden)

    de manschappen komen toe met materiaal en gaan naar het front (het strand is ingenomen)

    Sword Beach

    De landing op Sword zou plaatsvinden om 7.25 uur, en ook hier hadden de DD-
    tanks veel moeite met het ruige water, wat ervoor zorgde dat van de 40 te
    water gelaten tanks er 8 meteen zonken. Hierna volgden de landingsboten met
    infanterie, en deze wisten met goed sturen en geluk de obstakels te
    ontwijken. Nadat de Duitsers echter waren bekomen van de schok nam hun
    tegenstand sterk toe, wat ervoor zorgde dat de tweede landingsgolf het veel
    moeilijker had, en dus moesten weer de begeleidende schepen te hulp
    schieten, weer met succes. Na hevige gevechten werd 's middags de rest
    van de divisie aan land gezet, dus ook hier was de landing geslaagd.

     


    de aanval op Juno Beach (Het strand wordt ingenomen)


    ontscheping van LCI (het strand wordt ingenomen)

    Juno Beach

    De landing op Juno zou beginnen om 7.45, maar vanwege vertraging bleek dat

    toen ze bij het strand aankwamen het tij te hoog was om de obstakels te

    vernietigen en vaarroutes te creëren. Hierdoor hadden de landingsschepen

    veel problemen om aan land te komen, en velen raakten beschadigd of zonken.

    Ondertussen namen de begeleidende schepen de Duitse kanonnen, loopgraven en

    andere stellingen onder vuur.

    Ook hier was er een bevelhebber die vond dat de zee te ruw was om de DD-

    tanks te water te laten en besloot ze gewoon aan land te zetten.

    Tegen de avond waren de Canadezen veilig geland, en werden er

    voorbereidingen getroffen om versterkingen te laten landen.

     

     
    Candezen die het strand oversteken (het strand is ingenomen)

     
    Canadezen die het strand ingenomen hebben en proberen een beetje te slapen of graven
    zich in tegen een eventuele tegenaanval van de Duitsers;

     


    Tags:Stranden Normandië,WO2,WW2,Overlord,D-Day
    13-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kunstmatige havens
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    Voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    Het slagen van operatie Overlord hing af van het feit of de geallieerden
    genoeg voorraden en versterkingen aan land konden brengen, om een uitbraak
    uit het bruggehoofd te forceren. De voorraden en versterkingen (denk aan
    uitrustingstukken, eten, munitie) waren nodig, zodat nadat er eenmaal een
    uitbraak was geforceerd de troepen konden blijven oprukken om de
    vijandelijke legers te vernietigen (zo kan een infanteriedivisie alleen aan
    de vijand het hoofd bieden als ze per dag 300 tot 400 ton voorraden krijgen.
    Een pantserdivisie vergt 1200 ton).
    Omdat de Duitsers wisten dat de geallieerden een haven nodig zouden hebben,
    hadden ze alle beschikbare havens zozeer versterkt, dat het onmogelijk was
    deze te veroveren vanuit zee. Deze optie viel dus af.
    De troepen permanent vanaf het strand bevoorraden kon ook niet. Hiervoor
    waren een aantal redenen.
    - Het landen zou te lang duren (men had eb nodig om weg te varen).
    - Het telkens op de stranden landen kon grote schade aanrichten aan het
      schip.
    - Het aantal landingsboten was beperkt, net als het tonnage dat ze konden
      meenemen.
    Ook het weer speelt een rol. Getijden en stromingen konden ervoor zorgen dat
    de bevoorrading moest worden onderbroken, en dat mocht absoluut niet
    gebeuren.
    Tevens kunnen grotere schepen niet dichter dan een zeemijl bij het strand
    komen, maar om de troepen continu te bevoorraden en om tijd te besparen, was
    het absoluut nodig dat de voorraden van de schepen rechtstreeks de
    vrachtwagens in gingen.
    De geallieerden moesten dus een oplossing zien te vinden, en de oplossing
    waar ze mee aankwamen, was zeer gewaagd, namelijk een prefab haven bouwen,
    het kanaal overvaren en zo snel mogelijk opstellen en in gebruik nemen.
    De hele havenoperatie kreeg de naam Mulberry (meervoud: mulberries) mee, wat
    braambes betekent (de braamstruik groeit snel), en ze waren bedoeld om:

    - bescherming te bieden aan de lossende schepen
    - het vlotter laten verlopen van het lossen van ladingen

    Omdat de onderdelen moeilijk over de oceaan konden worden versleept, werden
    ze in Engeland gebouwd (Mulberry A: voor de Amerikanen, Mulberry B voor de
    Engelsen).

    De haven zou bestaan uit:

    - een drijvende buitengolfbreker, bombardons
    - een vaste binnengolfbreker gemaakt uit betonnen caissons en oude schepen
      die speciaal voor dit doel tot zinken zouden worden gebracht, goosberries
      (aalbes)
    - drijvende pieren die van het strand tot de pierkoppen op stutten steunden
      en waaraan schepen konden afmeren.

    In de haven zouden verschillende schepen varen. Omdat de grote
    handelsschepen niet in de haven zelf konden komen, lagen ze verder weg,
    beschermd door bombardons. Hier zette ze hun vracht over op kleinere
    schepen, zoals de Rhino Ferry (een groot stalen vlot voortgestuwd door
    buitenboordmotoren voor het vervoer van voertuigen en tanks. Het woog 400
    ton en was 60 bij 15 meter, en stak bij belasting zo'n 30 cm boven het water
    uit, wat de reden was dat ze rustig water nodig hadden, ze hadden dan ook
    een eigen pier) en op DUKW's (amfibiewagens met 6 wielen, met een snelheid
    van 10 km/uur in het water en 80 km/uur op het land. Ze waren 9 meter lang
    en konden 25 personen of 2270 kg vracht vervoeren). Kleinere vrachtschepen
    zouden lossen aan enorme drijvende kaaien, die verbonden waren met pieren..
    Deze drijvende kaaien waren rechthoekig en via een complex systeem met 30
    meter lange stutten, kabels enz. konden ze aan de getijden worden aangepast,
    zodat er onder elk getijde kon worden gelost. Om de loscapaciteit te
    verhogen, werden er tussenkaaien tussen de grote drijvende kaaien geplaatst.
    Tevens werd er aan sommige kaaien een stalen brug gemaakt, die in het water
    kon zakken. Ook had deze een zijplatform, hierdoor konden LST (Landing Ship
    Tanks) schepen beide verdiepingen tegelijk lossen. Door de kaaien konden de
    voertuigen rechtstreeks naar land rijden, en kon de vracht van de schepen
    ook rechtstreeks in vrachtwagens worden gelost.
    Op het strand zelf zien we dat er op sommige stukken een bekleding nodig
    was, omdat de voertuigen anders vast zouden komen te zitten. Er waren drie
    types bekleding:
    - metalen prefab- platen of gevlochten metaalrollen
    - een plantaardige bekleding op basis van raffia of kokos
    - een mineraalbekleding (viltfilmen doordrongen met asfalt)

    De verschillende onderdelen werden gefabriceerd en verzameld in
    verschillende havens aan de Engelse zuidkust. Hier werden de caissons
    (Phoenix- caissons, betonnen bakken die men kon afzinken, uitgerust met
    Bofors luchtdoelkanonnen, verblijven en schuilplaatsen voor de bemanning en
    munitieruimtes. In totaal werden er voor deze caissons 600.000 ton beton,
    31.000 ton staal en 1,5 miljoen vierkante meter golfplaat) voor D-Day tot
    zinken gebracht, om ze aan het oog te onttrekken en om ze te beschermen.



    via lange bruggen konden ze bij de schepen komen.
    Dit waren allemaal kleine bruggen die op
    boten rusten.

    Zo zag het er uit.

    Zo ligt het er nu nog, dit zijn de overblijfselen.

    12-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voertuigen die ze gebruikten op D-Day
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    Voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    Een landing landing vanuit zee was onmogelijk zonder speciale schepen.
    Hierom werden er vele ontworpen.

    Hier een overzicht:
     

    LST (Landing Ship Tank): Het was zeewaardig en is in staat 60 tanks te vervoeren, rechts zie je ook een LCVP.


     
    LCT (Landing Craft Tank):  Het was een motorboot met deuren in de boeg en was voorzien 
    van een afrit, hij was geschikt voor het vervoeren van 3 tot 5 tanks.


        

     

    LCA (Landing Craft Assault): een aanvalsboot voor de infanterie met een 
    afrit, hij is niet zeewaardig, hij werd vervoerd aan boord van grotere schepen.


     
    LCI (Landing Craft Infatry): een landingsboot voor de infanterie, hij was uitgerust 
    met loopplanken.


    LSI (Landing Ship Infantry) hij vervoerde 12 LCA en 697 manschappen(boven en onder).




    LCT(R) (LCT Rocket): een LCT uitgerust met raketten om de kust 
    te bombarderen, een enorme vuurkracht.


     
    LCT Flak: een LCT uitgerust met luchtafweerkanonnen.


    LSD (Landing Ship Dock): het is een schip met een dok, hij vervoerde 3 LCT of 14 LCA.


    Dit zijn allemaal landingsschepen. natuurlijk gebruikten ze ook andere schepen bv: torpedojagers, kruisers onderzeeërs, mijnvegers maar ook slagschepen
    (foto onder).



    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    Voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De funnies

    Dit zijn gespecialiseerde pantservoertuigen en zijn ontworpen door generaal-
    majoor Percy Hobarts 79ste pantserdivisie, hierom werden ze Hobart's funnies
    genoemd.
    De 79ste pantserdivisie was in 1943 geformeerd op last van Sir Alan Brooke,
    chef van de Britse generale staf. Het doel was om pantservoertuigen te
    ontwerpen die de aanvallende troepen rechtstreeks konden ondersteunen bij
    een landing, en om door de hindernissen, het beton en de mijnenvelden van de
    Atlantikwall te breken.

    Enkele funnies:
    Animated tank
    .

     
    Sherman DD (Duplex Drive): Dit was een tank met twee schroeven en een lap canvas 
    eromheen, waardoor de tank kon varen (hij was niet geschikt voor ruig water.).
    Eenmaal geland was deed men het doek omlaag en was het een gewone tank.


    Sherman Crab = een vlegeltank: Kon doormiddel van ronddraaiende 
    kettingen met daaraan zware ballen die op de grond ranselden, een 
    pad van 3 meter breed mijnenvrij maken.

    Flamethrower, Churchill Crocodile
    Churchill Crocodile: Een tank uitgerust met een vlammenwerper, het schoot 100 m ver.

    Churchill Bobbin Carpet
    Churchill Bobbin: Een tank die een 3 meter breed canvaspad legde over zachte 
    grond.


    Churchill AVRE: Een tank uitgerust met grote mortier (verschoot een
    springlading van 25 pond) om bunkers te vernietigen.



     Churchill AVRE SBG: Een tank uitgerust met een brug voor het overspannen van 
     tankgrachten en versperringen.


     Sherman Firefly: Een tank uitgerust met een 17 ponder kanon.


    Churchill fascine: Een tank uitgerust met takkenbossen voor het opvullen van 
    bijvoorbeeld tankgrachten.


    11-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Batlle of the Bulge
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:


    Op http://users.telenet.be/wo_2 vind je de volledige slag uitgelegd, met meer details, en overzichterlijker weergegeven. Klik op "veldslagen" en dan "Ardennen offensief of battle/the bulge"
    Op 16 December 1944 zijn de duitsers begonnen met het Ardennen offensief en dat duurde tot 25 januari 1945. De Duitsers sloegen daar toe op voledige sterkte. De Amerikanen hadden daar het 101, 502 en een tanksdevisie. Doordat de Duitsers de blitzkrieg tactiek toepasten moesten de Amerikanen vlug vertrekken naar Bastogne, zonder dat ze goed warm gekleed konden worden of bevooraad worden met munitie.
    De bedoeling was om de Maas over te steken en zo Antwerpen en Brussel in te nemen, en zo de gealieerde opmars in tweeën te splitsen. Maar de Duitsers hadden echter problemen met de  brandstofvooraad, manschappe, en met de pantservoertuigen, daardoor hadden bepaalde generaals Hitler proberen te overtuigen om uittewijken naar links enzo het eerste leger van Patton te omsingelen en te vernietigen, maar Hitler luisterde niet naar hen en ging gawoon door. Het grootste veldslag werd uitgevochten in Bastogne en daar was het weer niet echt meewerkend, overal lag er sneeuw in de bossen, vele mannen gingen dood doordat ze in schok raakten als ze geraakt werden(dat door de koude veroorzaakt werd). De Amerikanen werden al rap ontsingeld waardoor ze moeilijk of zelfs niet konden worden bevoorraad. Eisenhouwer had het bevel gegeven aan alle legers om een offensief optstarten tegen de Duitse linie om zo de mannen die in Bastogne zaten te verlossen. Uiteindelijk was het Patton gelukt om door de Duitse linies te breken en zo de Duitsers terug te dringen.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veldslagen in WO2
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    Slag om Grebbeberg: (Nederland)Deze veldslag ging tussen Nederland en Duitsland. Deze veldslag was van 11 mei 1940 tot en met 13 mei 1940. Het was een Duitse overwinning.

    Slag om Duinkerken(Frankrijk)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk tegen  Duitsland. Deze veldslag was van 27 mei 1940 tot en met 21 oktober 1944. Het was een Duitse overwinning.

    Slag om Engeland: Dit was een luchtoorlog tussen Het Verenigd Koninkrijk(RAF) en Duitsland(Luftwaffe). De luchtoorlog was van 10juli 1940 en eindigde op 31 oktober1940. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Tobroek: (Indonesië)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk, Polen, Australië en Tsjecho-Slowakije tegen Duitsland en Italië. Deze veldslag was van 31 maart 1941 tot en met 27 november 1941. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Stalingrad: (Rulsland)Deze veldslag ging tussen de Sovjet unie en Duitsland. Deze veldslag was van 28juni 1942 tot en met 2februari 1943. Het was een Sovjetische overwinning. Een volledige bespreking van de slag om Stalingrad vind je op http://users.telenet.be/wo_2

    Slag om Ambon: (Indonesië)Deze veldslag ging tussen Nederland en Australië tegen Japan. Deze veldslag was van 13 januari 1942 tot en met 3 februari 1942. Het was een Japanse overwinning.

    Slag om Singapore: (Azië)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk en Japan. Deze veldslag was van 30 januari 1942 tot en met 15 februarie1942. Het was een Japanse overwinning.

    Slag om Guadalcanal: (Salomonseilanden)Deze veldslag ging tussen Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland tegen Japan. Deze veldslag was van 7 augustus 1942 tot en met 9 februari 1943. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Kasserinepas: (Tunesië)Deze veldslag ging tussen Amerika tegen Duitsland en Italië. Deze veldslag was van 19 februarie1943 tot en met 25 februari 1943. Het was een Duitse overwinning.

    Eerste slag om El Alamein: (Egype)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk tegen Duitsland en Italië. Deze veldslag was van 1 juli 1943 tot en met 31 juli 1943. Het was Strategisch een Geallieerde overwinning, tactisch was het gelijk.

    Tweede slag om El Alamein: (Egypte)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk tegen de Duitsers. Deze veldslag was van 23 oktober 1943 tot en met 3 november 1943. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Monte Cassino: (Italië)Deze veldslag ging tussen Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Polen, Nieuw-Zeeland, Canada, India, Zuid-Afrika, Frankrijk tegen Duitsland en Italië. Deze veldslag was van 4 januari 1944 tot en met 4 juni 1944. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Hürtgenwald: (Duitsland)Deze veldslag ging tussen Amerika en Duitsland. Deze veldslag was van 11 september 1944 tot en met februari 1945. Het was een Geallieerde overwinning.

    Operatie Market Garden: (Nederland)Deze operatie ging tussen een gemengd valschermleger van de geallieerden en Duitsland. . Het was een Duitse overwinning. Een volledige bespreking van operatie Market garden vind je op http://users.telenet.be/wo_2

    Slag om Overloon: (Nederland)Deze veldslag ging tussen het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Deze veldslag was van 30 september 1944 tot en met 18 oktober 1944. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om rivier Schelde: (Noord-België en Zuidwest- Nederland)Deze veldslag ging tussen de Amerikanen en de Duitsers. Deze veldslag was van 2 oktober 1944 tot en met 8 november 1944. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om Koersk: (Rusland)Deze tankslag(de grootste tankslag in de geschiedenis)ging tussen de Sovjet Unie en de Duitsland. Deze veldslag was van 8 oktober 1944 tot en met 21 oktober 1944. Het was een geallieerde overwinning.

    Slag om Aken: (Duitsland)Deze veldslag ging tussen de Amerikanen en de Duitsland. Deze veldslag was van 8 oktober 1944 tot en met 21 oktober 1944. Het was een Geallieerde overwinning.

    Slag om de Ardennen:(België)Deze veldslag ging tussen de Amerika en Duitsland. Deze veldslag was van 16 december 1944 tot en met 28 januari 1944. Het was een Geallieerde overwinning.Een volledige bespreking van de slag om de Ardennen vind je op http://users.telenet.be/wo_2

    Battle of Midway: Een volledige bespreking van de Battle of Midway vind je op http://users.telenet.be/wo_2


    10-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Japan in WO2
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

                      
    Dit is de Vlag van Japan             Dit is de oorlogsvlag
    (De burgelijke vlag).                   van Japan.

    Op 7 december 1941 vernietigde Japan bij een luchtaanval op Pearl Harbour (Hawai) een groot deel van de Amerikaanse vloot in de Stille Oceaan. Deze verrassingsaanval was het begin van de Tweede Wereldoorlog in Zuid-Oost-Azië.
    Dit zijn de verliezen van Amerika: 2403 man; 5 slagschepen gezonken, 3 beschadigd; 3 kruisers gezonken; 3 destroyers gezonken; 188 vliegtuigen vernietigd, 155 vliegtuigen beschadigd
    en dit zijn de verliezen dat Japan had:29 vliegtuigen verloren, 55 piloten gedood, 5 onderzeeërs gezonken, 9 kikvorsmannen gedood, 1 gevangen.
    Een dag later verklaarde de Nederlandse regering (in ballingschap in Londen) aan Japan de oorlog. Dit in navolging van de Verenigde Staten, evenals de andere geallieerden.In de daarop volgende weken gebeurde er in Indië nog niet veel. Japan had het aanvankelijk nog te druk met de verovering van andere gebieden. Maar op 10 januari 1942 was het zover: Japanse leger- en vlooteenheden zetten een massale aanval in op Nederlands-Indië.De strijd zou bijna twee maanden duren, maar was van het begin af aan hopeloos. De overmacht was te sterk. Het Japanse leger was beter getraind en toegerust dan het KNIL. Ook de Koninklijke Marine en de jonge luchtmachtafdeling van het KNIL waren niet tegen de vijand opgewassen. Op 8 maart 1942 capituleerde het KNIL en werd geheel Nederlands-Indië door Japanse troepen bezet.

    Op 2 september accepteerde generaal Douglas MacArthur als opperbevelhebber van de geallieerde mogendheden  de officiële overgave van Japan op het slagschip 'Missouri' in de baai van Tokio.


    08-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PLUTO
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    The Pipe Line Under The Ocean:pijplijn die op de bodem van de oceaan lag om brandstof van Engeland naar Frankrijk te brengen. Deze pijplijnijnen liepen van Isle of Weight tot aan Cherbourg en van Dungenes tot aan Boulogne.

    
    					

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The dam busters
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
    De dammen in het Rhur gebied werden zo goed beschermd dat ze een speciale bom moesten uitvinden. Ze konden hem niet torpedoderen want er waren stalen netten gevestigd, en ze konden de bom ook niet over het water vervoeren doordat de Duitsers daar 2 grote palen hadden gezet zodat ze er niet voorbij graakten met schepen. dus moest er een speciale bom ontworpen worden.

    In 1942 begon Barnes Wallis met experiment om de dammen in het Rhur gebied te laten ontploffen zodat Duitsland moeilijk kon door gaan met de productie van staal, wat natuurlijk heel belangerijk is in een oorlog. Hij zat te experimenteren met knikkers(die de bom voorstellen)in z'n tuin die liet hij met een katapult over water keilen. als de bom tegen de dam ketste viel loodrecht naar beneden en ontplofte automatisch op 9 meter diepte.Toen hij dat allemaal had uitgedokterd mocht hij in Teddington een van de grootste testtanks gebruiken waar hij het met een grotere katapult mocht proberen en met golfballen om zo de juiste snelheid en hoogte te bepalen dat het vliegtuig moest hebben. Maar niet alles liep van een leien dakje, het menisterie liet zijn ontwerp niet door. hij moest een persoon vinden die een goed woordje kon doen. Wallis ging naar verschillende personen die allemaal hem buitengooide. Z'n laatste hoop was kapitein Harris van Bomber Comand hij liet video's zien van z'n experimenten en Harris was wel overtuigd en deed dus een goed woordje voor Wallis. Dat hielp want toen liet het menisterie z'n idee wel door. hij mocht de bom maken momenteel nog zonder springstof om de val uit een vliegtuig te broberen. dat lukte niet het omhulsel brak telkens opnieuw van die hoogte(46m) dus moetsen ze op 18 meter hoogte vliegen, en dat lukte wel.

    Commandant Guy Gibson kreeg de taak om een gevechtseenheid te vormen en ze te trainen om laag te vliegen boven water op 18m. hij stelde de beste piloten aan om mee te doen aan de opdracht(ze hadden allemaal al veel ervaring, ook in de oorlog)hij moest ze trainen in 5 weken zodat ze dag en nacht blindelings op die hoogte konden vliegen. Maar ze hadden enkele problemen de welington(het vliegtuig waarmee ze bom moetsen droppen)was uitgerust voor hogere vluchten, en niet voor het laagvliegen, wat uiterst noodzakelijk was voor de bom en voor hun eigen veiligheid(ze moesten de hele vlucht zo laag mogelijk vliegen omdat ze niet gezien zouden worden op de radars. Het probleem was dat de hoogtemeter niet precies werkte wat zeer belangerijk is voor de bom, want als hij te hoog gedropt wordt kan het omhulsel breken of kan hij te hoog springen over het water zodat hij over de dam sprong. Daar vond commandant Gibson iets op, ze vestigden 2 lichten op het vliegtuig;op de neus en op de staart; als ze twee bollen mooi naast elkaar stonden wisten ze dat ze op de juiste hoogt stonden. maar er was nog een tweede probleem en dat was dat ze niet konden mikken van die hoogte. ze vonden iets uit;een hoek met op de hoek een gaatje om door te kijken en op de twee benen een spijker als je door het gaatje keek en de 2 spijkers stonden gelijk met de torens zaten ze op 540m de perfecte afstand;zo waren alle problemen opgelost.

    Op de dag zelf werd er in 3 golven gevlogen om de Möhnedam en de Enderdam op te blazen. om 00.00 uur begonnen de aanvallen op de dammen. De Möhnedam had 4 bommen nodig om te breken en de Enderdam had er maar 2 nodig.
    Er waren natuurlijk ook codewoorden bv:
    Nigger: Möhnedam opgeblazen
    Peddel: Enderdam kapot
    Gonner: negatief, de dam staat er nog.

                   
    Dit is commandant Gibson.                                     De Möhnedam die opgeblazen is.

    Dit is de man die de bom uitvond en de manier waarop hij
    moest laten vallen, Barnes Wallis.

    07-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amerikaanse wapens
    WGa nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
     

    Pistol, Cal .45, Automatic, M-1911A1

    Het ontwerp was ontwikkeld door John Moses Browning voor Colt, de eerste versie, de M-1911, werd in 1911 in gebruik genomen door het Amerikaanse leger. Het wapen werd geladen door middel van een magazijn met 7 kogels.
    De M-1911A1 was een verbeterde versie van de Wereldoorlog 1 productie. Het wapen werd geïntroduceerd in de jaren 20 met enkele verbeteringen ten opzichte van de vorige versie:

     

    1. Verbetering van de grip
     2. Vernieuwde trekker. Korter, krommer en er waren nu enkele inkepingen aan de zijkant voor de vingers, zowel voor rechts als linkshandige.
    3. Een verbeterd en wijder vizier
    In de 2e Wereldoorlog werd de M-1911A1 vooral geproduceerd door Colt, Remmington Rand en Ithaca, en in kleinere hoeveelheden door Union Switch & Signal and Singer. Aan het einde van de oorlog waren er zo ongeveer 2,5 miljoen M-1911’s en M-1911A1’s geproduceerd.

     


    Carbine, Cal .30, M1A1

    De M1A1 Carbine was de ‘Airborne versie’ van de M1 Carbine. Het wapen kreeg een opklapbare kolf in plaats van de statische van het eerdere model, de M1 Carbine.
    Het wapen werd in mei 1942 geintroduceerd bij de Airborne troepen en had een magazijn met 15 kogels. Volautomatisch schoot het wapen rond de 650 kogels per minuut af. In praktijk werd dit aantal nooit gehaald, het wapen moest immers herladen na de 15 kogels uit het magazijn.
    Op de M1 Carbine zijn nog vele varianten en verbeterde versies gemaakt, zoals de M2 Carbine en de M3 Carbine.


    Rifle, Cal. 30, M1 “Garand”

    In 1936 koos het Amerikaanse leger voor het semi-automatische wapen, de “Garand”. Hiermee was Amerika het enige en eerste leger met een semi-automatisch geweer. Het wapen bevatte een magazijn met 8 kogels met het standaard .30-6 kaliber. De ontwikkeling van het wapen kostte 15 jaar, uiteindelijk werd een erg goed resultaat afgeleverd.
    Het wapen was zeer moeilijk te herladen als er al een magazijn in zat, half leeggeschoten of vol. Het herlaad systeem was erg sterk, en bevatte een stevige veer. Hierdoor kwam er wel eens een duim tussen de klep en de kamer, wat soms een verbrijzelde duim opleverde. De “Garand-thumb”.
    Tussen 1941 en 1945 werden er ongeveer 4 miljoen wapens geproduceerd, door Springfield en Winchester.


    Thompson Submachine Gun, Cal .45, M1A1

    Versimpelde versie van de Thompson SMG, werd in dienst genomen in 1942. Het wapen schoot .45 kaliber kogels af in magazijnen van 20 of 30 kogels. Het aantal kogels per minuut (RPM of Rounds Per Minute) lag ongeveer bij de 700 kogels. De vroegere versie, de M-1928A1 schoot ook met de 50 kogel ‘drum’ magazijn. Ook dit wapen had een RPM van 700, de M1921 had een RPM van 1000.
    Het grote verschil tussen de M-1928A1 en de M1A1 was dat het doorgrendel systeem nu verplaatst was nar de linkerkant van het wapen in plaats van erboven op.


    Browning Automatic Rifle, Cal .30, M-1918A2

    De BAR verscheen aan het eind van de 1e Wereldoorlog en werd regelmatig gemoderniceerd in 1937 en 1940. De Wereldoorlog 2 versie werd bekend als de M-1918A2.
    De BAR was een lucht gekoeld, gas druk opererend automatisch geweer. De magazijnen bestonden uit 20 kogels van elk het .30 kaliber. Er waren 2 vuuropties, “normal” en “slow”. De RPM voor normal was 500 tot 600, en voor de slow optie 300 tot 350.
    Op de BAR zat een bipod, een soort standaard, sommige soldaten kozen ervoor om deze te verwijderen zodat ze beter konden vuren bij “close-combat”.


    Browning Machine Gun, Cal .30, M-1919A4 $

    Een luchtgekoeld wapen, gevoed door een “Steel ammunition box” met 250 kogels. Allen .30 kaliber. Het wapen had een RPM van 400 tot 500 kogels.
    Het wapen kon gemonteerd worden op een M2 tripod, zodat het een statisch machinegeweer werd op de grond. De Browning kon ook gemonteerd worden op voertuigen, zoals Jeeps, Trucks en ook de Medium Tank M3 Lee.
    In februari 1943 verscheen een ander model, de M-1919A6, deze kreeg een schouderkolf en bipod en kon worden gebruikt als “light machine gun”. Ongeveer hetzelfde idee als bij de BAR.

    [Product Image]


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Duitse wapens
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
     

    De Kar98K

     Het standaard geweer uit de 2e Wereldoorlog gebruikt door de Duitse strijdkrachten. Iedere soldaat werd opgeleid met dit wapen, en velen gingen ook naar de oorlog met dit wapen.
    De Kar98K is een 5 schots grendelgeweer en werd origineel ontworpen in 1898. De Kar98 werd in de 1e Wereldoorlog gebruikt, en na enkele aanpassingen (vooral het verkorten van de loop) werd de Kar98K in gebruik genomen. Met de K staand voor kurz, oftewel kort.


    De MP40

    De meest voorkomende SMG gebruikt bij de Duitsers in de 2e WO was de MP40. Zeer vaak werd de MP40 ook wel, weliswaar incorrect, “Schmeisser” genoemd. Schmeisser maakte wel een eigen SMG, maar dit model was verre van perfect en had vele mechanische problemen.
    De MP40 had een veel beter ontwerp, een stuk eenvoudiger, en werd hierdoor het standaard submachine geweer van de Duitsers.


    MG34

    De MG is een relatief grote machinegeweer(1.22m lang). Hij stond op 3 poten gemonteerd en die zijn allemaal uitschuifbaar. Op de voorste poot staan kussentjes die tijdens het vervoer op de schouder van de drager ruste. Het was ook de eerste machinegeweer dat met een bandmunitie werkte waardoor het een veel grotere vuurkracht had dan z'n tijdgenoten. De vuursnelheid van de MG34 is 800-900 patronen /min met een bereik van 700m direct vuur en 3500indirect vuur.



    De MG 42

    Het all-purpose machinegeweer van de Duitse strijdkrachten, samen met de mg34. De mg42 was de opvolger van de mg34, hij was makkelijker en goedkoper te produceren, en had een hogere vuursnelheid (tot 1400 patronen/min). De vuursnelheid is minimaal 2 maal zo groot dan de Gealieerden hun wapens. De mg42 werd net als de mg34 gebruikt in tanks en in infanterie eenheden(De MG42 is het belangerijkste wapenb van de Infanterie). De Duitsers wilden hun troepen zoveel mogelijk vuurkracht geven, om zo kleinere eenheden sterker te maken. De hoeveelheid mg's vergeleken met het aantal soldaten was in een Duitse eenheid dan ook relatief groot. De mg42 kon gevoed worden door een ammunitiedoos die er op geklikt werd, of gewoon beltfed. De hoge vuursnelheid van de mg42 maakte het nodig dat de loop regelmatig werd vervangen, om vastlopen te voorkomen.Het werd in gebruik genomen aan alle fronten vanaf 1942. De mg 42 had een bereik van 3000m indirect en een bereik van 600m direct vuur.


    V1 en de V2 raket

    Ze werden onder andere gebruikt om op Londen af te vuren. De V1 raket zag er anders uit en was kleiner dan de V2 raket. De V2 raket was dus groter en kon ook doelen bereiken op grotere afstand. De V2 kon een max snelheid halen van 5520km/uur. Met deze snelheid kon hij niet door luchtafweer gestopt worden. De V2 werd veel gebruikt om op Londen af te vuren. De V1 was er eerder dan de V2: het was de eerste raket die door een straalmotor aangedreven werd hier voor kon hij voor zijn tijd een max snelheid van 660km/uur. maar de V1 raket had meer nadelen dan voordelen. Door zijn geringe snelheid kon hij gemakelijk uit de lucht geschoten worden. maar hij was ook niet echt betrouwbaar soms kam hij maar een paar meter van de grond en ontplofte.

     

     v2
    v1


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.granaten in WO2
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
     

    Gamongranaat:dat is een Britse kneedbom en weegt ongeveer 1 kilo, hij is zo groot als een softbal.

    Patato macher:Duitse granaat met een lange steel.


    Fragmentatiegranaat:Amerikaanse granaat, hij is eivormige

    Thermietgranaat: een brandbom die bij een ontsteking een themperaturr van 3000° teweeg brengt.

    06-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe schakelde de infanterie een tank uit
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
    http://users.telenet.be/wo_2 

    Bij het verschijnen van vijandige tanks op het slagveld kwamen de infanteristen in de Tweede Wereldoorlog voor een lastig probleem te staan; hoe kun je in godsnaam een machine verslaan die immuun is voor kogels uit onze huidige wapens?

    Zelfs tanks met minimale bepantsering konden licht geweervuur afweren, dus geweren, machinegeweren, gewone handgranaten en zelfs mortiergranaten konden niet veel aanrichten. De genoemde wapens komen veel voor in het arsenaal van een gemiddeld Infanterie Bataljon aan het begin van de oorlog, in 1939. De eerste generatie goede anti-tank wapens waren geweldig voor hun tijd, en werden veel gebruikt voor ‘Close Combat’ (gevechten van dichtbij), totdat de tweede generatie anti-tank wapens op de markt kwamen in de loop van 1943.


    Gevechten van dichtbij tegen tanks (Close Combat)

    Close Combat tactieken waren de meest gebruikte tactieken die een infanterie-eenheid kon doen tijdens een tankaanval. De wapens die de infanterie bij zich had verschilden keer op keer. De ene keer gewone handgranaten, de andere keer ‘Frag’ granaten, en ga zo maar door. Deze wapens waren het krachtigst tegen de logge tanks, omdat ze domweg niets anders bij zich hadden waarmee ze de tanks te lijf konden gaan. Ook gebruikten de infanterie ‘aanvullingen’ op deze wapens, zoals de Molotov cocktail (niet meer dan een fles met benzine erin die aangestoken werd met behulp van een met petroleum doorweekt stukje stof).
    In de tijd van moderne oorlogvoering (er werden heel wat nieuwe, technisch hoogstaande wapens ontwikkeld tijdens de Tweede Wereldoorlog) was de Molotov cocktail eigenlijk heel primitief. Er werd van de soldaten verwacht dat ze zelf met ideeën kwamen hoe ze een tank konden weerstaan. Achteraf gezien is dit dus heel ouderwets voor die tijd, maar toch bepaalde deze manieren van oorlogvoering een groot deel van het verloop van de oorlog. De ideale aanval op een tank zou natuurlijk een kleine groep mannen zijn, in plaats van een enkele soldaat. Het Duitse leger instructeerde haar infanterie ook op een ‘Close Combat’ manier; de legerleiding liet zelfs onderscheidingen maken die bestemd waren voor Duitse soldaten die hun net geleerde tactiek heel goed toepasten.

    Troepen probeerden steeds meer manieren uit om de vijandige tankbemanning te slim af te zijn. Een van deze manieren was de tankbemanning het zicht te ontnemen. Tijdens een aanval vochten tankbemanningen meestal met hun luik dicht (‘buttoned up’). Dit betekende dat ze alleen wat konden zien door de kijkgaten in hun tank; wat natuurlijk hun gezichtsveld belemmerde. De aanvallen van de infanterie hadden als doel dit nóg meer te belemmeren.

    Rook is altijd al een van de beste vrienden van een soldaat geweest. Elke poging om het gezichtsveld van de vijand te verminderen kwam samen met het risico dat de wind ineens omsloeg, en dat alle rook de verkeerde kant op ging. Maar in de aanvallen van dichtbij (Close Assault) was rook een onmisbaar ‘wapen’. Rookgranaten, rookgenerators (potten gevuld met chemische inhoud) of zelfs de vegetatie (struiken in brand zetten), werden allemaal gebruikt om de vijand het zo moeilijk mogelijk te maken. Zulke voorbereidingen (behalve de rookgranaten) konden alleen gemaakt worden door de infanterie als ze zelf werden aangevallen door tanks, en dus het terrein waar het gevecht op zou plaatsvinden al kenden, en eventueel al enige tankbelemmeringen hadden aangebracht (diepe kuilen of loopgraven). De tanks die aanvielen liepen het risico hun formatie te verliezen terwijl ze door zulk gemanipuleerd landschap raasden, omdat elke tank zocht naar een pad waarbij hun tank zo min mogelijk een doelwit was. Het gebeurde vaak dat de tanks ineens in een dikke laag rook terecht kwamen, terwijl ze van alle kanten belaagd werden door infanterie. Niet echt een fijne gedacht, als je tankcommandant was.

    Maar met rook alleen werd het doel natuurlijk niet vernietigd. Hiervoor had men de hulp nodig van explosieven. In de jaren voordat anti-tank wapens die over lange afstand konden vuren (Bazooka’s enzo) nog niet bestonden, kon men alleen een tank opblazen met explosieven door: of ermee te gooien, of op de tank zelf te springen en het pakketje af te leveren. Een kenmerk van explosieven was dat het niet ontworpen was om een gat te blazen in de tank. Een aantal zwakke punten van een tank waren: de kijkgaten, de ‘motorkap’, en de rupsbanden. Deze delen waren niet met bepantsering bedekt, en dus minder sterk dan de rest van de tank.

    Een Duitse manier van een tank onklaar maken, was deze: Een paar Duitsers plaatsten een blok met explosieven om het kanon van de tank heen, zodat die niet meer gebruikt kon worden nadat de explosieven ontploft waren. Maar de soldaten die een tank onklaar moesten maken verkozen toch een manier waarbij ze niet zelf op de tank hoefden te klimmen. Ze vuurden dan gewoon met hun pistolen of geweren in de kijkgaten, of ze probeerden stukken van de tank open te breken met een koevoet. Bij deze manier (waarbij men niet op de tank hoefde te klimmen) waren er 2 obstakels: het machinegeweer op de tank, en de infanterie die meestal naast de tank liep. Alle moeite werd gedaan om de infanterie te scheiden van de tanks. De verdedigers van het gebied konden dan een traditioneel geweergevecht houden met de infanterie.

    De machinegeweren die op de tank zaten, waren er zo op gemonteerd dat ze gemakkelijke vijandige aanvallers konden neerschieten. Alleen omdat een tankbemanning (en vooral een machinegeweerschutter) niks zag door de rook, betekende dit nog niet dat ze niet vuurden. Het doel van zulke rookgordijnen was dat de communicatie tussen de tanks verwaarloosd werd, en dat elke tank voor zichzelf vocht.
    De aanvallende partij (die de tanks aanvielen) kon niet van achteren aanvallen, omdat ze dan aangevallen zouden kunnen worden door een andere vijandige tank, die achter de desbetreffende tank aankwam.

    Een goede manier om de tankbemanning uit de tank te krijgen, was door het gebruikt van vuur. Vuur is, en blijft, de nachtmerrie van elke man die in een tank zit, samen met munitie en brandstof. Als handgranaten niet door een gleuf konden, konden met petroleum doorweekte stukken stof het wél.


    Afstands anti-tank wapens

    Afstands anti-tank wapens waren veel populairder onder de soldaten als het om tanks aanvallen ging. De meest effectieve manier was de landmijn. Het principe van zo’n mijn is dat hij begraven wordt net onder de oppervlakte, en de tank onklaar maakte (doordat de rupsbanden kapot gingen) als de mijn explodeerde terwijl hij contact maakte met de desbetreffende tank. Een mijn kon ook worden gebruikt op een andere manier; een paar mijnen werden aan elkaar gekoppeld (met behulp van touwen of kabels), en werden dan geplaatst in het pad van de aankomende tank. Een tankbestuurder kon dan misschien één mijn ontwijken, maar geen hele ‘ketting’ van mijnen. Het voordeel van deze manier was dat de infanterie de mijnen kon plaatsen zonder hun beschutting te verlaten.

    Afstands anti-tank wapens waren het meest effectief als ze gebruikt werden in combinatie met andere afstands anti-tank wapens. Van anti-tank geweren werd al snel ontdekt dat de munitie niet door de dikke bepantsering van bijvoorbeeld een Tigertank kwam, maar wel bruikbaar was om kijkgaten kapot te schieten. Geweergranaten (een geweer (bijv. M1 Garand) waar je granaten op kon ‘klikken’, en dan afschieten; een soort mortier) konden ook niet veel doen tegen bepantsering, maar wel tegen de rupsbanden en de zwakke delen van een tank (eerder genoemd in dit artikel). De rupsbanden van een tank waren dus eigenlijk de meest kwetsbare delen van zo’n machine. Alle anti-tank wapens hadden iets gemeen; ze konden een tank beschadigen, maar niet vernietigen.
    Voor een lange tijd werden afstands anti-tank wapens zelfs gebruikt met de tactieken van anti-tank wapens voor ‘Close Combat’. Vijandige tanks konden worden uitgeschakeld, of van het gezichtsveld ontnomen, door een combinatie van rook, mijnen en munitie die de bepantsering beschadigde. Infanterie die de tanks van dichtbij zouden aanvallen, lagen te wachten totdat de tanks bijna over hun heen reden, en konden dan op de tank springen samen met hun verzameling explosieven, ontvlambare stoffen en handgeweren. Hun eigen machinegeweerschutters en geweerschutters (van de infanterie) moesten wel eerst de vijandige infanterie (die naast de tank liepen) neerschieten, voordat de infanterie aan de aanval begon.

    Voordat de US launcher, raket, anti-tank of Bazooka geïntroduceerd werd, kon de infanterie eigenlijk nooit rekenen op volle winst. Toen de infanterie een Bazooka tot haar beschikking had, konden ze met twee man tegelijk op een tank schieten vanaf een afstand van ongeveer 100 meter, met een behoorlijk grote kans op slagen. In tegenstelling tot eerdere anti-tank wapens, kon de kop van de raket (de ‘Warhead’) wél door de bepantsering van een tank heen komen, en schade doen binnenin de tank, terwijl de infanterie niet bovenop de tank zelf hoefde te klimmen en de lading persoonlijk aan te brengen. De Britse PIAT (anti-tank gun) volgde snel na de Bazooka, maar werden allebei snel verslagen door de Duitse Panzerschrek. De Geallieerden werden steeds zwakker als het om anti-tank wapens ging, en terwijl de Geallieerde troepen in West-Europa de vrijwel ‘nieuwe’ Bazooka’s in handen kregen, kwamen de Duitsers met tanks met nóg zwaardere bepantsering; de Duitse tanks waren nu dus nog moeilijk kapot te krijgen.


    Samenvatting

    De infanteriesoldaten van de Tweede Wereldoorlog waren niet goed genoeg bewapend om met een hele colonne tanks af te rekenen. De ontelbare trainingen die ze kregen bleken tijdens het echte gevecht slechts gedeeltelijk van pas te komen. Het was een risicovolle onderneming, tanks aanvallen. Aanvallen van dichtbij (Close Combat/Assault) leerden de soldaten uit eigen ervaring en improvisatie. Tanks waren bedoeld om uitgeschakeld te worden door grote artilleriekanonnen, en niet door een paar handgranaten. Het is ook zeker niet raar dat in de jaren na de oorlog de infanteriesoldaten een gigantische sprong in de oorlog tegen tanks hadden meegemaakt. Tanks konden nu van dichtbij, en van enorme afstanden worden vernietigd. Maar nog steeds is de tank een van de krachtigste voertuigen in de militaire toekomst en geschiedenis, maar de Tweede Wereldoorlog heeft er wel voor gezorgd dat infanteriesoldaten nu wel meer tegen tanks kunnen doen dan alleen maar vluchten.


    05-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bezoek aan Normandië
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De 5 stranden zijn nog altijd te bezoeken maar de meeste monumenten zijn noch het meest bewaard op Omaha beach, daar staan nog de meeste restanten van bunkers en andere dingen. Op Utah staat mijlpaal 0, vandaar hebben hebben ze beginnen tellen hoever ze landinwaarts zaten.

    Saint-Lauret-sur-Mer: daar is een Amerikaans kerkhof dat wereldberoemd is. Op het kerkhof liggen er 9386 doden begraven waarvan 307 onbekenden, er is ook een grote  muur met de vorm van een halve cirkel gezet waar al de vermisten op zijn genoteerd, op die muur staan 1557 namen genoteerd. er staat een cirkelvormige kapel, gebouwd uit stenen van Vaurion met trapstreden van graniet afkomstig uit ploumanac'h. De fries is versierd met een replica van de medaille van het Amerikaanse congres en het altaar is gemaakt van marmer uit de Pyreneeën. Boven het altaar plaats het dankbare Frankrijk een lauwerkroon voor de soldaten die gestorven zijn voor de bevrijding van Europa. Het mozaïek op het plafond symboliseert Amerika dat haar zonen zegent die ten strijde trekken. Er is een kruis neergezet op  punt WN 62 als eerbetoon aan de Duitse soldaten van de 716e infanteriedivisie die die op Omaha gesneuveld zijn.

     

      




    dit is een foto van de ingang


    voor de muur der vermisten staat ook een gebouw waar er invasie
    kaarten gehangen zijn (ze zijn wel 2m op 2m) dit is een van de 2.

    hierboven is een foto uit de kapel.

    Point-du-hoc: de plaats is 12ha groot. de 30 m hoge krijtrots was  krachtig versterkt door de Duisters, die er een batterij neerzet hadden met 6 155 mm kanonnen van Franse makelij, opgesteld in ruime cirkelvormige plekken onder de blote hemel. hierdoor konden de kanonnen in alle richtingen schieten, de kanonnen werden begeleid door een observatiepost aan de rand van de krijtrots. hun bereik was 20km

        



    Longues-sur-Mer: het had 4 kazematten, 300m achter de schutterscommandopost, opgesteld in een halve cirkel om zo wijd mogelijk tussen oost en west te kunnen manoeuvreren. door hun positie boven de kliffen hebben ze geen enkel zicht op de smalle zandstrook benenden. om dat brpbleem op te  lossen werd een 20 mm kanon in de richting van het strand opgesteld. als je dat bezoekt kan je de bunkers zien en delen van de kanonnen.

     








    dit is een tobruk. Daar zaten de Duitsers in met een MG42(machinegeweer) of met een gewoon standart wapen. Ze zaten er mooi beschut en hadden een mooi uitzicht om te schieten want de meeste velden waren vlak. Het was ook moeilijk om ze te raken met granaten. het was ongeveer 1.75m diep.

    Sainte-Mere-Eglise: daar zijn er veel paratroepers geland, toen was dat een echte burcht. in de kerk hangen nu glasramen met een speciale betekenis uit de 2de WO. Dit stadje is ook bekend om de para dat aan de kerktoren hing. Hij deed 2 uur alsof dat hij dood was want ze hadden in z'n been geschoten en de rest is dood. nu hangt er aan de kerktoren een pop.


    Saint-Mere-Eglise ingenomen door de Amerikanen.











    De pop die nu aan de kerk hangt (Steele)

    Pegasus Bridge: daar zijn de zweefvliegtuigen geland van Jhon Howard. op 20m van de brug waren ze geland zonder dat de Duitsers het hoorden. in 20min hadden ze de brug ingenomen en al de explosieven verwijderd .Ze moesten de brug innemen omdat hij van strategisch belang was.

         

    natuurlijk zijn er ook veel musea te bezoeken:

    musée de memorial: van alles over de oorlog

    musée des épaves sous: over de marine

    musée du debarquement: van alles uit de zee(tanks...)

    musée airborn:  over de para's in Sainte-mere eglise.


    04-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.siegfriedlinie
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De Siegfriedlinie, ook wel Westwall genoemd, is een verdedigingssysteem in Duitsland, bestaande uit meer dan 18.000 bunkers.
    De linie loopt van Kleef aan de Nederlandse grens tot aan de Zwitserse grens en heeft een lengte van meer dan 630 km.
    De linie werd gebouwd tussen 1938 en 1940 in opdracht van Adolf Hitler. (Hij liet zich voor de naam inspireren door Wagner.) Dit gebeurde als antwoord op de Franse Maginotlinie, een gigantisch forten- en gangenstelsel langs de Duitse grens, dat de Duitsers de nodige angst inboezemde. Hitler wilde echter zo min mogelijk hulpbronnen besteden aan dit project; hij geloofde in de aanval en niet in de verdediging. Hij wilde de economie aan een aanvalsoorlog dienstbaar maken, en niet aan een verdediging. Bovendien was het Duitse aanvalsplan gebaseerd op het Von Schlieffenplan, waarin voor de Siegfriedlinie geen plaats was.
    Om het Duitse moreel toch hoog te houden, werd de linie aangelegd. De werking was louter psychologisch bedoeld: als oppepper voor de Duitsers en als afschrikking voor de Fransen. De linie kon echter niet worden vergeleken met de Maginotlinie. Behalve de (slecht bemande) bunkers, bestond de linie verder uit een rij zogenaamde asperges en andere versperringen.
    In september 1939 waren slechts 100.000 à 200.000 soldaten in de linie gelegerd. Frankrijk had hiertegenover 100 divisies (bijna 800.000 man) die er door konden breken wanneer zij wilden, waarna men simpelweg naar Berlijn had kunnen doorstoten. Dit gebeurde echter niet, en in mei en juni 1940 vielen de Duitse troepen aan. Niet via de Siegfriedlinie, maar dwars door de Belgische Ardennen.
    In 1944-45 werd de Siegfriedlinie relatief makkelijk door de Amerikanen doorbroken. De Duitsers trokken zich terug achter de Rijn. Net als de Atlantikwall was deze verdedigingslinie niet erg effectief.

     


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maginotlinie
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    De Maginotlinie is een Frans verdedigingswerk bestaande uit bunkers, dat is aangelegd in het interbellum (Een interbellum (van het Latijn inter (tussen) en bellum (oorlog)) is een periode tussen twee oorlogen. Specifiek wordt ermee de periode tussen de Eerste- en de Tweede Wereldoorlog bedoeld.). Het bestond uit 58 verdedigingswerken en 400 kazematten.
    De Franse minister van Defensie André Maginot diende het plan in bij zijn regering. Zijn miljarden kostende project trok een zware wissel op de Franse economie, juist in een tijd van economische crisis. Verdediging tegen Duitsland werd echter van levensbelang geacht, met name toen Adolf Hitler aan de macht kwam.
    De linie bevond zich op de grens van Frankrijk en Duitsland en werd beschouwd als een verdedigingswerk dat onmogelijk door de Duitsers kon worden gepasseerd. De linie bestond uit antitankversperringen, "drakentanden", bunkers en enorme forten. Duizenden kanonnen stonden klaar, met hun lopen op Duitsland gericht. Enorme ondergrondse gangenstelsels waren aangelegd, voorzien van rails, zodat de Franse soldaten van fort naar fort konden worden verplaatst zonder gevaar van beschietingen. Er waren ondergrondse slaapplaatsen, eetzalen en zelfs bioscopen. De soldaten raakten echter behoorlijk depressief van de sombere gangen en moesten regelmatig vervangen worden.
    Van 1933 tot 1938 lagen weinig tot geen Duitse troepen tegenover de honderdduizenden Fransen in hun zwaar versterkte verdedigingslinie. In september 1939 vocht vrijwel het gehele Duitse leger in Polen en bleven slechts 100.000 à 200.000 reservetroepen achter aan de Franse grens. Frankrijk ondernam echter geen enkele actie. Duitsland, dat op dat moment andere prioriteiten had, deed o De linie bevond zich op de grens van Frankrijk en Duitsland en werd beschouwd als een verdedigingswerk dat onmogelijk door de Duitsers kon worden gepasseerd. De linie bestond uit antitankversperringen, "drakentanden", bunkers en enorme forten. Duizenden kanonnen stonden klaar, met hun lopen op Duitsland gericht. Enorme ondergrondse gangenstelsels waren aangelegd, voorzien van rails, zodat de Franse soldaten van fort naar fort konden worden verplaatst zonder gevaar van beschietingen. Er waren ondergrondse slaapplaatsen, eetzalen en zelfs bioscopen. De soldaten raakten echter behoorlijk depressief van de sombere gangen en moesten regelmatig vervangen worden.
    Van 1933 tot 1938 lagen weinig tot geen Duitse troepen tegenover de honderdduizenden Fransen in hun zwaar versterkte verdedigingslinie. In september 1939 vocht vrijwel het gehele Duitse leger in Polen en bleven slechts 100.000 à 200.000 reservetroepen achter aan de Franse grens. Frankrijk ondernam echter geen enkele actie. Duitsland, dat op dat moment andere prioriteiten had, deed ook niets, en zo bleef het een half jaar stil aan het front. Deze periode heette de "Sitzkrieg" (zittende oorlog), drôle de guerre (oorlogsgrap, grappige oorlog) of "phoney war"(nepoorlog).
    Duitsland besloot voor de Tweede Wereldoorlog niet langs de Maginotlinie te trekken maar vanuit België Frankrijk binnen te vallen; het zogenaamde Schlieffenplan uit de Eerste Wereldoorlog werd bij wijze van spreken herbruikt. Nadat ze met de Britten hadden afgerekend draaiden de Duitse divisies naar het oosten en veroverden zo de Maginotlinie vanaf de achterkant. Het gehele, miljarden verslindende project, was dus uiteindelijk voor niets geweest.
    Heden kunnen enkele forten en delen van de linie open voor het publiek. Sommige locaties zijn nog in uitstekende staat. Zo is het grootste verdedigingswerk van de linie, de Hackenberg bij Veckring, nog immer te bezoeken.
    ok niets, en zo bleef het een half jaar stil aan het front. Deze periode heette de "Sitzkrieg" (zittende oorlog), drôle de guerre (oorlogsgrap, grappige oorlog) of "phoney war"(nepoorlog).
    Duitsland besloot voor de Tweede Wereldoorlog niet langs de Maginotlinie te trekken maar vanuit België Frankrijk binnen te vallen; het zogenaamde Schlieffenplan uit de Eerste Wereldoorlog werd bij wijze van spreken herbruikt. Nadat ze met de Britten hadden afgerekend draaiden de Duitse divisies naar het oosten en veroverden zo de Maginotlinie vanaf de achterkant. Het gehele, miljarden verslindende project, was dus uiteindelijk voor niets geweest.
    Heden kunnen enkele forten en delen van de linie open voor het publiek. Sommige locaties zijn nog in uitstekende staat. Zo is het grootste verdedigingswerk van de linie, de Hackenberg bij Veckring, nog immer te bezoeken.


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groepen
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:

    1.      Devesie (landmacht) is een organisatie van 10.000 - 20.000 mensen.

     

    2.      Een brigade is een gevechtseenheid van 2.000-4.000 soldaten.

     

    3.      Een eskader is een groep oorlogsschepen die in formatie varen. De samenstellingvaneen eskader is niet vastgesteld. De definitie van een eskader verschilt per land.

     

    4.      Een bataljon bestaat uit ca. 400 tot 800 militaire

     

    5.      Een eskadron bestaat uit 15 - 17 gevechtswagens of pantserwagens en staat onder bevel van een ritmeester (Cavalerie) of een kapitein (Marechaussee).De grootte is vergelijkbaar met die van een compagnie

     

    6.      Een compagnie bestaat uit ongeveer 100-150 manschappen

     

    7.      Een eskader is een groep oorlogsschepen die in formatie varen. De samenstelling van een eskader is niet vastgesteld. De definitie van een eskader verschilt per land.

     

    8.      Een peloton bestaat uit zo'n 20 tot 40 soldaten met aan het hoofd een officier: doorgaans een Luitenant. De plaatsvervangende commandant (ook wel: opvolgend commandant) is een Onderofficier, meestal een sergeant-majoor. Een peloton bestaat weer uit een aantal afzonderlijke groepen met een grootte van zo'n 10 militairen, met aan het hoofd een onderofficier, meestal een sergeant.

     

    9.      Een squadron gevechtsvliegtuigen varieert bij NAVO-landen van 12 tot 24 vliegtuigen. Bij de marine is een squadron de aanduiding voor een groep van 3 of 4 gelijke schepen

     


    03-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Films over WO2
    Ga nu naar de verbeterde website van deze blog.
    voor meer informatie en een volediger uitleg ga je naar:
    1 A bridge to far
    2 All Quiet at the Western Front
    3 Anzio
    4 Auswitz (Documentaire ( BBC )
    ( 5 De Bezetting (Documentaire)
    6 Berlin Airlift
    7 Band of brothers
    8 Battle of britain
    9 Battle of The Bulge
    10 Battlefront
    11 Cross of iron
    12 Colditz
    13 Conspiracy
    14 Die falcher
    15 Days of Glory
    16 D-Day : The stuggle to break out (deel 1 Documentaire BBC)
    17 D-Day : allies at war (deel 2 Docomentaire BBC)
    18 D-Day : That dream that died (deel 3 Documantaire BBC)
    19 D-Day To Berlin ( Documentaire)
    20 D-Day 6.6.44 (Documentaire ( BBC ))
    21 D-Day Codename Overlord (Ducumentaire ( ORION 14 CHANNEL ))
    22 Death Inside Hitlers Bunker (Documentaire)
    23 Das Boot
    24 De Tweeling
    25 De Aanslag
    26 Der Untergang
    27 De ijssalon
    28 Escape From Sobibor
    29 Entrusted
    30 Enemy At The Gates
    31 El Alemein
    32 Edelweiss Pirates
    33 Flag of our fathers (Documentaire)
    34 Gastons War
    35 Ghetto
    36 Het was maar een mof
    37 Het Bitterekruid
    38 Het Was Maar Een Mof (Documentaire)
    39 Het Adelaarsnest (Documentaire)
    40 Hards War
    41 Hood the bismark
    42 Het Meisje Met Het Rode Haar
    43 Hitler The Rise Of Evil
    44 Hitler Germany in color (Documentaire)
    45 Killing Hitler (Documentaire)
    46 Kelly’s Heroes
    47 Midway
    48 Napola elite fur den furher
    49 Nuremberg
    50 Out Of The Ashes
    51 Pastorale 1943
    52 Pearl Harbour
    53 Raid on rommel
    54 Rossenstrasse
    55 Sophie Scholl
    56 Stalingrad
    57 Saints And Soldiers
    58 Soldaat Van Oranje
    59 Saving Private Ryan
    60 Shindlerslist
    61 The second front
    62 The Longest Day
    63 The Fallen
    64 The Bridge At Remagen
    65 The Graid Raid
    66 The lost Battalion
    67 The last drop
    68 The Eagle Has Landed
    69 The Great Escape
    70 The Big Red One
    71 The Pianist
    72 The Guns Of Navarone
    73 The Island On Bird Street
    74 Thin Red Line
    75 The Bridge On The River Kwai
    76 To End All Wars
    77 To Hell And Back
    78 The Memphis Belle
    79 U-751
    80 Varians War
    81 Uprising
    82 WWII In Woord En Beeld (Documentaire)
    83 Where Eagles Dare
    84 Wereld In Oorlog (Documentaire)
    85 When Trumpets Fade
    86 Weapons Of World War II
    87 WindTalkers
    88 633 Squadron
    89 Zwartboek.

    01-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dank U voor het bezoeken
     


    >

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!