31/03
Vandaag staat een excursie op de Amazone rivier op het programma: van Letitia westwaarts tot in Punto Nariño. Met enkele tussenstops onderweg. Veelbelovend, alleen over het vertrekuur is er nog wat onenigheid: 6:30u, 7 u, 7:30, 8u en 8:30. Ik sta voor alle zekerheid maar op om 6 uur, mijn gewoon uur. Ik pak alles in, ontbijt met een beker met weer een nieuw fruitsap. Nu is het Camocamo. De vrucht lijkt op kleine druifjes en ze geven een rosé sap af, maar met meer smaakt dan de Franse rosé. Om half acht gaat de dueña van de bed en breakfast naar de Malecon van Leticia. Een legendarisch begrip in La Havana, maar een groezelige buurt in Leticia. Na een half uur wachten moet ik formulieren invullen (dat is een goed teken) en ik word naar een veredelde metalen kano geleid. Ik zat daar helemaal alleen. Verdacht, want ik weet dat in een georganiseerde tour stap voor één dag. Maar uit de palavers (ze denken allemaal dat ik geen woord Spaans versta maar ze dwalen!) verneem ik dat de groep heeft afgehaakt wegens al te enthousiaste algemene buikloop. Ze willen de tour daarom afgelasten. Ik protesteer en met het argument dat de diarree mensen hun tour vooruit betaald hebben (ik gok uiteraard) en dat het bijgevolg voor het bedrijf geen punt is of ze fysisch nu deelnemen of niet, gaan ze overstag. Maar ik moet wel overstappen naar een kleinere boot. Lijkt me logisch, dus aanvaard ik het compromis.
Maar dan begint het. De reispapieren kloppen niet meer en moeten helemaal van vooraf aan vernieuwd worden. En daarmee moeten ze naar een kantoor dat aan de andere kant van het stadje ligt. Goed om half negen is de administratieve rompslomp in orde en we vertrekken. Maar dan moet ie - echt niet te voorzien- benzine gaan kopen. We zijn geen 500 m op de Yacuaracaca (want een naam ik ben drie maal moeten herbeginnen met hem te noteren), een bijrivier van de Amazone of de motor valt uit. De diagnose luidt dat er een onverlaat water in de benzine tank gegooid heeft. Terug en dan gebeurt er iets raars. Ze hevelen de tank van het bootje over naar een vat en herhalen dat proces twee maal. Hoe ze daarmee water kunnen scheiden van olie is me niet duidelijk. Maar ja ik ben geen chemicus en bovendien geen Colombiaan. Maar wonder boven wonder de motor start opnieuw! We vertrekken opnieuw, maar niet inde goede richting. Hij moet nu eerst nog een lading goederen oppikken voor de haltes onderweg. Dan mot ie nog eens terug voor zijn gsm! Het effectieve vertrekuur is half tien! Stalen zenuwen moet ne mens hier hebben.
Eerste stop is Porto Algería. Eeen indianengemeenschap, zoals ze dat hier noemen, met flink wat half gedomesticeerde wilde dieren. Een mico perosa ( een mini-luiaard), twee soorten aapjes (churuco en mico titi), een chiquiro (een waterzwijn), een anaconda van twee meter, een nutria (een soort fret), en een tigrillo (een mini tijger).
Tweede stop is Isla Micos. Het apeneiland. Er wonen daar naar het schijnt meer dan 200 soorten. Maar op het traject waar de toeristen mogen komen, wemelt het van één enkele soort. Een vrijpostige soort mico titi. Maar een andere familie van die van de eerste stop. Deze zijn vingervlug en doen niet liever dan hoeden, brillen, fototoestellen ed te stelen. Ik neem mijn voorzorgen, maar die beestjes van amper 20cm hoog springen gewoon op mijn hoofd, mijn schouders, mijn rug en zo voort. Ik schud ze van me af, vooraleer ze iets kunnen pikken. Plezant voor eventjes, maar niet direct mijn ding.
Derde halte is een ander indianendorp: Macedonia van de Ticuna stam. Om hun koopwaar aan te bieden hebben ze een enorme hut gebouwd. Een maloka, waar ze vroeger hun algemene vergaderingen dan de stam hielden. Helemaal opgetrokken in hout en met een dak van palmbladeren. Enkele vrouwen in namaak traditionele kledij , zingen en dansen een welkomlied in hun taal. Lijkt erg veel op chinees verdorie! Als begeleiding hebben ze een mono-trom en gerammel van schelpen.
Aan de rio Roleto Yaku krijg ik een middagmaal voorgeschoteld van Pirarucu vis. Een Amazone vis die naar het schijnt 2-3 meter lang kan worden. Goed maar niets speciaal. Lijkt op kabeljauw. Dan varen we verder naar het Lago Tarapoto op zoek naar roze dolfijnen. In de Amazone leven namelijk twee zoetwater dolfijnsoorten: roze en grijze. De roze wordt makkelijk 7 meter lang. De grijze is kleiner en minder beweeglijk. Hij kan bijvoorbeeld zijn hoofd niet afzonderlijk bewegen. De grotere roze kan dat wel en bij overstromingen waagt de roze zich dan ook in ondiep water in de ondergelopen bossen. Dolfijnen bekijken is een tijdrovende bezigheid. Het duurt een half uur vooraleer ik er een zie. In alle vorige gevallen keek ik net even niet in de juiste richting. En dan zag ik alleen nog veel luchtbellen en opspattend water.
Degene die zie is een grote roze die half uit het water wipt. Een ferm beest zeg! Iets later zie ik ook een grijze. Fotograferen is er niet bij. Als je er een ziet boven komen, kom je te laat want de volgende seconde is ie terug verdwenen. En ik weet maar één ding met zekerheid: in de buurt van de dezelfde plaats waar hij boven kwam, komt ie niet terug. Hij kan intussen makkelijk 100 meter verder zitten. En dan kom je weer te laat, want de waterplas is erg groot.
Dan breekt een onweer los en de motor valt opnieuw uit. In het midden van een meer. Al goed dat het niet op de Amazone gebeurt. De stroming is hier erg sterk en in enkele minuten ben je al honderden meters mee gesleurd. Te midden van allerlei pijn van het woud §(takken en hele bomen zen). Kortom gevaarlijk om de kapseizen. Tegen ik goed doorweekt ben, krijgt ie de motor terug aan de praat. Hij zet me af aan mijn hotel vertrekt. Ik loop achter hem en vraag hoe ik begot moet terug geraken. Hij weet echter van niets. Dat ziet er niet goed ui; helemaal alleen op de Amazone en op 2-3 uur varen naar Leticia.
Ik probeer te bellen naar de bootmaatschappij, maar de dekking van Mobystar blijkt hier geen dekking te hebben. Dus bel ik bel met de gsm van de uitbaatster van mijn hotel. Ik moet blijkbaar de bootbus terug nemen. Het ticket is al betaald aan AlbertOOOO. Laat ons hopen dat het werkt, want ik heb geen enkel papiertje.
s Avonds kan ik kiezen voor vlees of vis. Het vlees is hier echt niet te pruimen en we zitten boven op de Amazone. Dus kies ik ondanks de35° en de 85 % luchtvochtigheid (gecheckt) voor vis. Ik krijg me daar een filet van wel 300gr op mijn bord met een doorsnee van een zwaardvis. Dorade blijkt hier een wel erg grote vis te zijn: één a twee meter!. Het vlees van de vis met een oranje limoen erbij smaakt heerlijk! En dan twee maatbekers lulo sap. Waw.
