Heilige Aartsengel Michaël, verdedig ons in de strijd; wees onze bescherming tegen de boosheid en de listen van de duivel. Wij smeken ootmoedig dat God hem zijn macht doe gevoelen. En gij, vorst van de hemelse legerscharen, drijf Satan en de andere boze geesten die tot verderf van de zielen over de wereld rondgaan, door de goddelijke kracht in de hel terug.

Amen.

Matthéüs 24:32 Leert dan van de vijgeboom deze les: wanneer zijn hout reeds week wordt en de bladeren doet uitspruiten, weet gij daaraan, dat de zomer nabij is.

Israël is de vijgeboom. De les van de vijgeboom is dat het fysieke herstel van Israël sinds 1948 in gang is gezet. Sinds die datum heeft de wereld de geboorte mogen meemaken van de staat Israël in het oude land van hun vaderen. Geen enkele vorige generatie heeft dit teken mogen zien en dat geeft aan hoe laat het is op Gods tijdklok. Zoals de voorzegde rampspoed over de kinderen van Israël is gekomen, zo zal ook de zegen over hen worden uitgestort. De Bijbelse profeten vertellen dat het herstel van Israël, en geen andere gebeurtenis, het teken zou zijn dat het aftellen is begonnen. Het herstel van Israël is een waar mirakel, het is een Gods wonder! Het is wonderbaar dat wij vandaag in een tijd leven waarin wij mogen zien dat alles voor de grote dag van de wederkomst van de Here Jezus in gereedheid wordt gebracht. Israël is terug in het land dat God onder ede aan hen heeft beloofd.

Maar Israël is niet gewenst in deze wereld. Die weerzin wordt al beschreven in Psalm 83:5 Komt laten wij hen als volk verdelgen, zodat aan de naam van Israël niet meer wordt gedacht.

Men is druk bezig Gods volk op allerlei gebied te kleineren en te isoleren. Vandaag vecht het volk van Israël voor haar voortbestaan en leeft het in angst voor totale vernietiging.Maar allen die de “steen Jeruzalem” heffen, zullen zich deerlijk verwonden (Zacharia 12:3). God zegt niet, dat Hij de naties die zich tegen Israël keren zal straffen! Nee, Hij zegt:,, Ik zal hen zoeken te verdelgen” De Here zal zoeken te verdelgen wie zich verzet tegen de volvoering van Zijn plan met Israël. En dit plan is de oprichting van Zijn Koningsheerschappij op aarde, vanuit Jeruzalem.

HET GLORIERIJKE KRUIS

"het Teken van de Mensenzoon "

Aan iedereen om de wereld te redden : Geschiedenis van het Verschijnen

 (Schriften van Madeleine)

EERSTE VERSCHIJNING

De Goede Week, dinsdag 28 maart 1972 om 4.35 uur

Na het raam van haar slaapkamer geopend te hebben, maakt Madeleine zich klaar om, zoals iedere ochtend, het gebed tot de Heilige Drieëenheid te bidden als haar man zich om half vijf naar de fabriek begeeft.

Toen bespeurde zij, enigszins naar rechts, een schitterende glans aan de hemel. Verschrikt gaat ze weer op bed liggen, en denkt dat het misschien een "vliegende schotel" is, want sommigen beweren die te zien.

Acht tot tien minuten later keert zij terug naar het raam : niets meer. Daarna, ineens, op dezelfde plaats, vormt zich aan de hemel een ontzaglijk groot lichtend Kruis dat zich langzaamaan tegelijkertijd vanuit de uiteinden vormt : vanuit de basis, de armen en de top, om elkaar in het midden van het Kruis te raken.

De armen en het bovenstuk zijn even lang, het is een immens Kruis, recht omhoog, indrukwekkend, wonderbaar, schitterend, maar zacht om naar te kijken en de hele horizon verlichtend : "Een beetje groter dan het Kalvariëkruis van Dozulé als ik het van dichtbij bekijk", maakt zij duidelijk.

Maar Madeleine weet en zegt dat woorden te kort schieten om weer te geven wat zij ziet.

Een paar seconden later hoort zij, uitgesproken met een krachtige, ernstige en voorname stem :

"ECCE CRUCEM DOMINI !"

Die weergalmen als in een kerk, waarop zij een Kruisteken maakt.

Daarna, zachtjes en heel rustig, een andere stem als van opzij :

"U zult dit Kruis doen kennen en u zult het dragen."

Nog enkele seconden en "plotseling" is alles weg. Zij heeft een klein stukje papier genomen om deze drie woorden neer te schrijven, waarvan zij de betekenis niet kent.

Bijna twee uur lang huilt zij, want :

- "Hoe dit Kruis te doen kennen ?"...

- "Hoe dit aan de mensen te zeggen ?"...

- "Hoe te overtuigen dat Jezus daar is en dat zijn Kruis hoog boven de wereld verheven staat ?"

Wat zijn gebod betreft :

"Niemand zal mij geloven..."

Zij voegt toe :

"Ik dacht dat alleen heiligen verschijningen hadden... Ik ben slechts een armzalig schepsel, een arme zondares met berouw..."

Diezelfde morgen, na de mis, besluit Madeleine aan de eerwaarde l’Horset (pastoor van de parochie), naar de betekenis van deze drie Latijnse woorden te vragen : hij is verbaasd, vraagt waar ze vandaan komen, te vergeefs, en geeft haar de vertaling :

"Zie het KRUIS van de HEER !"

Madeleine is erg bedroefd geworden : zij voelt geen enkele geestelijke Aanwezigheid meer tijdens de mis, denkt dat zij dit wonderbare Kruis nooit meer zal zien. Zij voelt zich verlaten maar blijft heel kalm en in een zeer grote vrede. Dat blijft zo gedurende bijna vijftien dagen.

Daarna overstroomt een uiterste innerlijke vreugde haar geest. Zij begrijpt de reden : indien Jezus haar zijn Kruis heeft getoond, is dat niet om haar in de steek te laten en het is evenmin een Boodschap voor haar alleen.

Maar hierop voelt Madeleine zich verscheurd. Haar van nature wel zeer bedeesde instelling en het gebod van Jezus om het Kruis te doen kennen, zijn moeilijk verenigbaar. Sterven zou haast een oplossing zijn; natuurlijk was dit maar een vluchtige opwelling.

Nu beleefde Madeleine een periode van lange, diepe en vruchtbare overpeinzingen : dit Kruis staat hoog verheven boven de wereld, maar men heeft er geen flauw idee van, òf men weet het niet, òf men is het weer vergeten. En toch is Dit hun enige hoop. Het is er om ons te redden en in herinnering te brengen dat Jezus zoveel geleden heeft om ons vrij te kopen.

Toch zijn de verbazing en verbijstering die dit visioen bij Madeleine heeft veroorzaakt, anders, en overtreffen niet de geestelijke Vreugde die zij sinds april 1970 ondervindt. Zij schrijft dan ook :

"Het ware geluk bestaat uit de geestelijke vreugde, uit het verenigen van zijn geest met die van Jezus, uit het zich laten leiden door de Heilige Geest zoals een kind door zijn moeder".

Zij voegt in haar gebeden tot God welwillend toe :

"Doe allen die U in de Heilige Communie ontvangen, de geestelijke Vreugde genieten die U mij gegeven heeft; dat zij, evenals ik, bij iedere communie mogen putten uit de echte Vreugden van uw Aanwezigheid".

Op Witte donderdag, 30 maart 1972, vertelt Madeleine "in de biecht" het verhaal van haar visioen van het Kruis, aan de priester die enigszins had aan gedrongen om daar achter te komen.

"Het is soms moeilijk om een dergelijk geheim te bewaren", een geheim dat zelfs niet wordt toevertrouwd aan haar oude moeder van drie en tachtig, of eigen man, schrijft zij.

www.myriam-van-nazareth.net

“Het Woord is Vlees geworden, en Het heeft onder ons gewoond”

WAAROM IS JEZUS MENS GEWORDEN ?

(door “Myriam van Nazareth”)

God had de mens volkomen heilig geschapen. Reeds de eerste mensen (Adam en Eva) in het Aards Paradijs bezondigden zich echter aan hoogmoed en ongehoorzaamheid jegens hun Schepper. Hierdoor werd de zonde geboren. Dit wordt de zondeval genoemd : de mensenziel verloor haar volmaakte heiligheid, en deze vlek werd als een besmetting van geslacht op geslacht overgedragen. Daarom spreken wij van de erfzonde. Hierdoor werd de mens de toegang tot de Hemel (het Eeuwig Leven in gelukzaligheid van de ziel die “heengaat” in staat van genade) ontzegd.

Via de profeten van het Oud Testament beloofde God aan de mensheid de Verlossing : een onvoorstelbare daad van uitboeting waardoor God zich opnieuw met de mensheid zou kunnen verzoenen, en de Hemel opnieuw geopend zou worden. Als groot symbool voor deze verzoening tussen God en de mens zond God Zijn eigen Goddelijke Zoon, Jezus Christus, in de wereld. Jezus moest echter de Verlossing niet als God voltrekken, doch als mens, omdat de verzoening slechts mogelijk was door een vergoedend menselijk lijden in een menselijk lichaam. Wij moeten dit zien als een compensatie voor het grote onrecht dat Gods goedheid en Liefde hebben moeten lijden door de ontelbare en onvoorstelbare zonden. Lijden is onaangenaam op het wereldse vlak, maar is een bron van zeer grote verdiensten op het bovennatuurlijke vlak.

God had Zijn Zoon onmiddellijk als volwassen mens kunnen laten verschijnen, doch om het offer volkomen te maken, liet Hij Hem alle fasen van het mens-zijn doorlopen : Jezus moest geboren worden als hulpeloos kind, uit een vrouw. Geen enkele vrouw zou echter waardig geweest zijn om Gods Zoon te dragen, want elke mens droeg de erfzonde... behalve MARIA, die als enige door God bevoorrecht was met een volmaakt heilige ziel, zonder de erfzonde. Dit wordt de Onbevlekte Ontvangenis genoemd. Door de Onbevlekte Ontvangenis van Maria had God de verzoening met de mensheid door de komst van Zijn Zoon in de wereld ingeluid : Maria werd als eerste bevrijd van de smet van de erfzonde. Zij was de volmaakt heilige, de mens zoals God deze had bedoeld : volkomen zuiver, en vrij van elke zondige neiging.

Vóór de zondeval was er geen lijden, geen ziekte, geen pijn. Door de erfzonde werd het menselijk lichaam tot instrument van uitboeting voor de zonden van het hele mensdom. In Gods ogen vormen alle mensen van alle tijden één geheel. Precies daardoor is het mogelijk dat een mens door eigen lijden in lichaam, geest of gevoelens de zonden van andere mensen uitboet. Hierin schuilt de verklaring waarom Jezus de Verlossing van de hele mensheid op zich kon nemen.

Reeds aan de profeten van het Oud Testament werd de komst van de Messias aangekondigd. De Messias, ook de Christus genaamd, was de Gezalfde van God, die de mensheid het eeuwig Heil zou brengen. De Messias  was Gods eigen Zoon. De belofte van de komst van de Messias op aarde werd gedaan aan Gods “uitverkoren volk”, de joden van Israël. De joden wisten dus dat de Christus uit hun eigen
volk zou opstaan. De Messias kwam inderdaad : Jezus Christus, geboren uit een zeer heilige tak van het geslacht van koning David. Doch zeer velen herkenden Hem niet als de lang verwachte Verlosser. Zij zagen in Jezus van Nazareth een nieuwe profeet, maar niets méér. Sommige verlichte zielen herkenden Jezus wèl als de Messias, en zo werd Israël verdeeld tussen twee partijen : enerzijds zij die Jezus herkenden als de Christus, de Messias (zij werden de eerste christenen), en anderzijds zij die weigerden, Hem als de Messias te herkennen. Deze laatsten bleven joden. Ook heden ten dage zijn de joden nog steeds in afwachting van de “Messias”, want zij nemen niet aan dat de ene ware Messias, de enige Christus, reeds gekomen is met Jezus van Nazareth.

De verstarde joden die in Jezus niet de Messias wilden zien, zagen in Hem een bedreiging : voor hen was Hij iemand die het jodendom, de oude overlevering van God Zelf aan het “uitverkoren volk”, kwam verstoren. De meest hardnekkigen onder hen, de Farizeeën en de schriftgeleerden, waren van oordeel dat Jezus, de “profeet uit Nazareth”, uit de weg geruimd moest worden. In hun ogen was Hij een godslasteraar, die zo verwaand was dat Hij Gods Wet durfde vernieuwen, en die zichzelf “op godslasterlijke wijze” de Christus, de Messias, de Zoon van God noemde. De vervolging begon, en nam steeds ergere vormen aan, tot Jezus uiteindelijk gevangen genomen werd. De profeten van het Oud Testament hadden aangekondigd dat de Messias zou lijden en sterven tot heil en verlossing van Zijn volk. Deze profetie  is in vervulling gegaan : Jezus werd op de avond van Witte Donderdag, na een vreselijk lijden in hart en ziel, in de Hof van Gethsemani gevangen genomen en stierf op Goede Vrijdag op Golgotha (de Kalvarieberg) op het Kruis, na een onvoorstelbaar lijden. Onder het Kruis stond Zijn Moeder Maria, in een onmetelijk lijden van hart en ziel. Zij werd hier onze Medeverlosseres. Tijdens die uren vanaf Gethsemani tot Kalvarie boette Jezus door onbeschrijflijke pijnen en totale uitputting de zonden uit van elke mensenziel die gelooft dat Hij de Verlosser is en die werkelijk in het eeuwig Heil, het eeuwig Leven, gelooft en ernaar verlangt. Jezus heeft de Hemel geopend. Om werkelijk de Hemel binnen te gaan, moet de mens slechts liefde en dankbaarheid betonen aan Jezus, de Verlosser, en aan Maria, de Medeverlosseres, en moet hij zich bereid tonen om zijn eigen lijden te aanvaarden om de uitboeting van de zonden, die door Jezus is begonnen, voort te zetten tot heil van de hele mensheid.

Naast de schepping zelf, is de Menswording van Jezus het grootste geschenk van Liefde dat God de mensheid ooit heeft bereid. Als antwoord op de eerste menselijke zonde, deze van de hoogmoed, kwam Gods Zoon Zichzelf op aarde vernederen door een leven te leiden als mens, ten prooi aan de zwaarste ontberingen, liefdeloosheid, lijden en een verschrikkelijke dood, als losprijs voor de mensenzielen van alle eeuwen. Hij trok de Goddelijke Gerechtigheid over Zich om de eeuwige zaligheid in het vooruitzicht te stellen aan elke ziel die gelooft dat Hij mens is geworden om haar te verlossen uit de slavernij van het kwaad dat haar voor eeuwig van de volmaakte Hemelse Liefde wil verwijderen.

(door “Myriam van Nazareth”)

Lieve Jezus, mijn Verlosser,

Ik smeek U, prent in mijn hart de gesteldheid van Uw Hart en van het Smartvol Hart van Maria op Golgotha, opdat de diepten van het Mysterie van de Goddelijke Liefde voor mij ontsloten worden.

Brand de beleving van Uw Verlossingsmysterie in mijn hart, opdat het daar voor eeuwig een brandmerk van Uw Liefde moge achterlaten.

Lieve Moeder Maria, allerzuiverste Bloem der Hemelen,

Aan Uw voeten betreur ik mijn zwakheid.

Wil mij behoeden voor alle valstrikken van het kwaad, dat mijn zwakheid uitbuit om mij in dwaling te brengen.

Hoezeer verlang ik toch naar U, o allermooiste der zielen, vrij van alle zonde en almachtig tegen alle bekoring, verleiding en misleiding.

Slechts om één bloem uit Uw Hart smeek ik U, o verheven Koningin der reinheid, en ik zal gezond worden.

Moge het licht uit Uw ogen mijn gids zijn, en mogen Uw tranen om mijn zonden mij wassen van al mijn ondeugden, die het Kruis van Jezus verzwaren.

www.myriam-van-nazareth.net

WAAROM LEEFT DE MENS ?

OVER HET WARE GELUK EN DE ZIN VAN HET LEVEN

(door “Myriam van Nazareth”)

De vragen die de mens wellicht het meest bezighouden, zijn deze naar de zin van het leven hier op aarde, en deze naar het ware geluk. Nochtans kent de kern van onze ziel in feite de antwoorden. Waarom stellen wij ons dan deze vragen ? Omdat het antwoord voor ons bewustzijn verborgen is toen de mens door de zondeval de ware heiligheid verloor. Met de erfzonde is een sluier gevallen over het ware doel van een mensenleven. Jezus zegt in het Evangelie dat wie, om Hem te volgen, wereldse dingen opgeeft, het honderdvoudig terug zal krijgen en eeuwig Leven zal ontvangen. Dit toont aan wat de ware bedoeling van het leven op aarde is : ALLES afstemmen op God, in dienst van Gods Heilsplan (het Plan van God tot Verlossing van de zielen uit het kwaad). De Eeuwige Vader heeft ons de sleutel van Zijn Heilsplan getoond in het leven van Zijn Zoon hier op aarde : het uitdrukkelijk aan God aanbieden van lijden als offer van verzoening voor de zonden, geeft verlossing van zielen. Zoals God een plan had met de Menswording van Zijn Zoon Jezus, heeft Hij ook met ieder van ons een plan. Ieder mens wordt geboren met een bepaalde taak, een opdracht die God hem meegeeft voor dit leven. De mens kan slechts gelukkig zijn als zijn ziel voelt dat zijn leven verloopt in de richting van de verwezenlijking van dat plan. Wij worden echter niet “met blote handen” op de wereld geplaatst om onze opdracht uit te voeren : ieder van ons krijgt van God bepaalde genaden en gaven, die wij moeten gebruiken om ons doel te bereiken. Dat doel is, onze bijdrage te leveren tot de vervulling van Gods Heilsplan, opdat de mensheid haar oorspronkelijke heiligheid terug zou winnen en Gods Rijk op aarde gevestigd moge worden. Jezus was de Messias, de Gezondene van God die aan de mensheid de komst van het Rijk Gods op aarde kwam verkondigen, en Hij heeft ons met Zijn predikingen (het Evangelie, dat Gods ene en Eeuwige Waarheid leert) en het voorbeeld van Zijn leven en Lijden ten dienste van Gods Heilsplan geleerd hoe ieder van ons zijn bijdrage daartoe moet brengen. Gods Plan met ons heeft nooit iets te maken met wereldse, materiële doeleinden. Toen God de aarde schiep, en vervolgens de mens om de aarde te bewonen, werd  het de mens toegestaan om alles op de aarde te gebruiken om aan zijn levensbehoeften te voldoen. Maar de mens is verblind geworden door de influisteringen van het kwaad, en de dingen die als middelen waren bedoeld, zijn tot doelen op zichzelf geworden : de mens streeft niet langer naar de loutere bevrediging van zijn behoeften, hij streeft de middelen tot die bevrediging na als doelen op zich, om rijkdom en aanzien te verwerven en zijn medemens te domineren. Onze ziel echter, voelt hierover onvrede, want in haar is nog steeds een kern van de oorspronkelijke heiligheid, waardoor zij voelt dat de mens zich in het dagelijks leven van God afsnijdt door het materiële tot doel van zijn leven te maken. Het ware doel van het leven, namelijk het vervullen van onze taak om Gods Heilsplan te verwezenlijken, wordt genegeerd. Het gevoel van onvrede dat hierdoor in de ziel ontstaat, is wat wij noemen : niet gelukkig zijn. Heel vaak is dit gevoel zo vaag dat de mens zelf niet weet wat hem precies scheelt en waarom hij zich “niet goed in zijn vel voelt”. Het dagelijks leven maakt ons blind voor de ware reden en het ware doel van ons bestaan, vooral zodra ons kruis zwaar wordt. Een leven zonder kruis is onmogelijk. Ieder mens moet zijn deel afbetalen van de schuld die het hele mensdom tegenover de Goddelijke Gerechtigheid heeft, als gevolg van de erfzonde en van alle zonden die alle mensen samen sedertdien bedreven hebben. Vele onaangename gebeurtenissen worden veroorzaakt door krachten van het kwaad. Waarom laat God dit gebeuren ? Omdat bepaalde tegenslagen nodig zijn voor de groei van onze ziel of van de ziel van andere mensen, en omdat lijden noodzakelijk is voor de verlossing van de wereld (zie de tekst “De Waarde van Lijden en Gebed als Wapens tot Bevrijding van de Wereld uit de Zonde”, zoals geïnspireerd aan “Myriam van Nazareth”). Wanneer de mens niet bidt, grijpt God niet in, want Hij heeft ieder van ons een vrije wil gegeven en maakt daar nooit inbreuk op. Wanneer hij wèl bidt, kan hij verhoord worden. Indien de verhoring niet (of niet op korte termijn) komt, betekent dit dat een langdurig offer nodig is. Waarom, is een Goddelijk Mysterie waarin wij over het algemeen geen inzage krijgen. In dat geval kunnen wij ons offer kracht bijzetten door te trachten, ons lijden te dragen in een geest van overgave, aanvaarding, en indien mogelijk blijmoedigheid.

Eén van de sleutels tot een heilig leven is het volgende : stel Uzelf bij elk van Uw handelingen, woorden, gedachten en bestrevingen de vraag “Kan dit vruchten voortbrengen voor de komst van het Rijk Gods ?” Hoe vaker U die vraag met “ja” kunt beantwoorden, des te sneller groeit U in heiligheid, draagt U bij tot de verwezenlijking van Uw taak hier op aarde, en helpt U bij de verlossing van zielen. Herinner U opnieuw het Woord van Jezus, dat wie offers brengt om Jezus te volgen, het honderdvoudig terugkrijgt en eeuwig Leven zal ontvangen. Jezus volgen, doet de mens die zijn wereldse behoeften achteruit stelt om door zijn offers, boete, verstervingen en gebed zijn naaste bij te staan, en die zichzelf en zijn hele leven aan God opdraagt, bijvoorbeeld door toewijding aan de Heilige Maagd Maria. Telkens U op die vraag “ja” kunt antwoorden, draagt U bij tot het ware geluk in Uw ziel, een gevoel van stille vreugde, vrede in het hart, ondanks alle lijden, want een ziel die deze sleutel tot de heiligheid waarlijk gebruikt, leeft in vereniging met God. Deze ziel is zich opnieuw bewust geworden van de ware zin van het leven, de opdracht die zij op deze wereld te vervullen heeft : haar roeping. Deze roeping is in haar gelegd door de Vader, zij is zich ervan bewust geworden door zich open te stellen voor de Heilige Geest, en zij geeft er gestalte aan door de Zoon, Jezus Christus, te volgen. Dit laatste kan de ziel op zeer vruchtbare wijze doen door navolging van het onuitsprekelijk machtige voorbeeld van onze Hemelse Moeder Maria.

 (door “Myriam van Nazareth”)

Lieve Moeder Maria,

Wees mijn eerste zonnestraal in het morgenuur, mijn Hemelse glimlach die de kwellingen van de nacht doet buigen voor de beloften van het Licht.

Wees mijn bloem onder de middagzon, mijn bron van verrukking in de loomheid onder de lasten van mijn levensweg.

Wees mijn ster bij het vallen van de avond, mijn Teken tot bemoediging in de beproevingen van de dreigende nacht van de ziel.

Wees mijn maan in het duister van de nacht, opdat Gods Licht mij moge leiden naar de hoop van de nieuwe dageraad.

Allerliefste Kind Jezus,

Aanschijn van mijn kleine Redder, Spiegel van de Onschuld die Gods Licht naar alle zielen leidt, hoezeer verheugt zich mijn hart in de aanblik van Uw kinderogen.

O grote Veroveraar van het messiaanse tijdperk, kleine Koning der armoede, geboren onder de onmetelijke rijkdom van het Mysterie van de Menswording. Hoeveel zonden zouden reingewassen worden in de tranen uit Uw beminnelijke ogen. Hoevele ongelukkigen zouden hun aardse vreugde en hun eeuwig Heil danken aan de woorden van Liefde uit Uw mond, Bron van Hemelse Rozen.

O eindeloze vreugde van Maria, de Moeder der moeders, door de stralen van Gods Geest werd U toevertrouwd aan de allerheiligste Kelk van de Onbevlekte Lelie. Als Goddelijke Bewoner van het uitverkoren Tabernakel van Maria's Moederschoot was U het Hart van de mooiste Bloem der Hemelen.

U kwam onder ons om hartewonden te zalven met Uw allerzuiverste glimlach.

U kwam om moedertranen te drogen met de kussen van Gods Mond, aan de wereld gegeven om het Verbond der Goddelijke Liefde te prediken.

Kostbaarste Diamant gedragen onder de kroon van Maria's Onbevlekt Hart, strooi de rijkdommen van Uw zuiverheid in alle harten die beroofd zijn van de kinderlijke onschuld, hen door God geschonken.

Raak onze kinderen met de stralen van Uw verrukkelijke deugdzaamheid, opdat zij Uw voorbeeld tot het uiterste zouden navolgen.

Verteder onze moeders met de hartveroverende blik uit Uw kinderogen, opdat zij daarin de kracht mogen putten om hun moederliefde te laten openbloeien als bloesems onder de Zon van Gods Geest.

Verover alle zielen met de uitstraling van Uw allerzoetste Aanschijn, opdat onze wereld herboren moge worden uit het Heiligdom van Maria, dat zoveel schoonheid, goedheid en zuiverheid over de zielen heeft gebracht.

© © ©

Elk eerbetoon aan Jezus als Kind draagt een verlangen in zich om de zuiverheid, de onschuld en het kindschap met al zijn lieftallige eigenschappen ook in Uzelf nieuw leven in te blazen. Gebed tot het Kind Jezus is zeer krachtig om de bezoedelingen der wereld uit U of uit een medemens te laten verwijderen. Het voert U terug tot de wortels van Uw mens-zijn zoals God het ooit heeft bedoeld : eenvoud, nederigheid, heiligheid, zuiverheid.