Op een bijeenkomst van de Mariale gemeenschap "Moeder van de Vrede" werd Mevrouw Tanghe uitgenodigd om te komen vertellen over haar overleden zoontje Reinhard. De pastoor van Meetkerke deed de inleiding. Al de inlichtingen zijn te bekomen bij de Pastoor, Dorpweg, 67 8377 Meetkerke. Tel. 050/31-32-07.

Het leven van Reinhard is een verhaal van diep geloof, een verhaal dat over een héél leven gaat, tot over de grenzen van de dood.
Mensen moeten dat kunnen doorgeven aan elkaar. Het is eenvoudig maar toch zo echt. Wij moeten gesterkt worden in ons geloof. Laten wij met grote liefde en dankbaarheid luisteren naar wat God, Jezus en Maria aan en voor de mensen doen. God is werkelijk bezig met ons. God laat de mensen niet los. Hij geeft genoeg grote en kleine tekens. Is ons hart wel voldoende geopend om deze tekens dankbaar te ontvangen?

Lieve mensen ik kom jullie hier vertellen over de ervaring die ik meemaakte met mijn overleden zoontje. Het is vandaag 15 jaar geleden dat hij ziek werd en toen is het verhaal begonnen.

Laat ons eerst een weesgegroetje bidden. In gans het verhaal is Onze Lieve Vrouw nauw verbonden.
Reinhard Thange is geboren op 3 juni 1970. Toen ik uit de verdoving kwam legde de zuster hem in mijn armen en zei: "Kijk Cecile, hier is dat klein ventje van jou". Het was een pracht van een kind. Toen ik het goed bekeken had, vond ik dat dat kind zo iets mooi's uitstraalde en ik zei tegen zuster Amandine: "Dat kind zullen we nooit lang mogen behouden, dat straalt zo iets schoons uit". De zuster zei: "Maar Cecile toch, Cis een gezonde baby met alles erop en eraan". Ik was voor een heel stuk gerust gesteld, maar s'avonds vertelde ik het aan Daniël, mijn man. Hij werd kwaad en zei: "Cecile vertel dat nooit aan een normaal mens, want ze zullen zeggen, die vrouw van Daniël slaat door!"
Daarna is daarover nooit meer gesproken. Reinhard groeide op als een normaal kind, maar hij ging heel graag op zijn eentje op ontdekkingstocht Op een dag bracht een gemeentewerkman de kleine terug. Op zijn driewielertje was hij een heel eind van huis geraakt. Een andere keer was hij met een grote voetbal op de Gistelsesteenweg aan het spelen. De bal rolde over en weer de steenweg en Reinhard erachter aan. Mevrouw van de fietsenwinkel die het gevaar waarin de kleine zich bevond zag, bracht hem terug. Ik had altijd angst als hij zegde ik ga met die of die spelen, dat er met hem iets zou gebeuren. In de buurt werd een nieuwe grote visvijver aangelegd. Reinhard heeft mij moeten beloven dat hij daar nooit naar toe zou gaan. Hij heeft zijn belofte gehouden. In de zomer van 1976 werd Daniël al huilend wakker en zegde: "Cecile ik moet jou eens iets vragen. Hebt gij nog altijd dat voorge voel dat wij onze Reinhard gaan verliezen". Ik zegde: "Ja Daniël en het komt altijd maar dichter en dichter bij". Verder werd er daarover niet meer gesproken en op 1 mei 1977 deed Reinhard zijn eerste Heilige Communie. Wat voor mij een vreugdevolle dag had moeten zijn, werd een dag van diepe droefheid. Tijdens de Heilige Mis heb ik de ganse tijd geweend. Na de Mis kregen de kinderen allemaal een roos aangeboden. Reinhard kwam met zijn roos naar mij. "Mamaatje waarom weent gij?" "Reinhardje dat is van blijdschap" en hij gaf de roos aan mij. "Reinhardje willen wij dat roosje aan Onze Lieve Vrouwke geven?" "Mama wilt gij dan dat roosje niet van mij?" "Zeker Reinhardje geef dat roosje maar aan mij en dan gaan wij het samen aan Onze Lieve Vrouwke geven". het was niet met tegenzin maar ook niet met zijn volle goesting, maar toch deden wij dat. Ik plaatste Reinhard boven op het altaar en hij gaf zelf zijn roos aan Onze Lieve Vrouw. In die Heilige Mis van zijn eerste Communie wist ik dat het niet lang meer kon duren. Maar over het hoe, wanneer en waarom had ik geen antwoord.

Dan kwam die zondag, 5 februari 1978. Die dag ontdekten wij dat Reinhard zwaar ziek was en dringend geopereerd moest worden. Ik bleef dag en nacht bij hem in het ziekenhuis. Dinsdag, 7 februari 1978 zat ik aan zijn bedje en Reinhard lag te slapen. Ik had zoveel verdriet en pijn dat ik dacht dat ik zelf doodging en ik kon het aan niemand vertellen. Dan dacht ik aan, Onze Lieve Vrouwke naast en onder het kruis van Jezus. Aan haar vroeg ik de sterkte om mijn kind verder naar zijn sterven te begeleiden. Plots ging alle pijn van mij weg, en mijn hart werd vervuld van een enorme vreugde, sterkte en liefde. Om 9.15u. werd Reinhard wakker, ik was heel rustig en gaf hem een zoentje. Toen zei hij: "Mamaatje als ik doodga mag ik dan nog altijd mijn naam bewaren?" "Natuurlijk schatje, bij de geboorte krijg je een naam die je meedraagt ook in de hemel. Onze Lieve Vrouwke zal wel aan Sint Pieter zeggen: zet de poort van de hemel maar gauw open voor Reinhardje". "0 ja Mama en Onze Lieve Vrouwke zal dan mijn tweede Mama zijn en dan mag ik overal met haar naar toe gaan". Dan zegde hij plots: "Mamaatje hoe zal ik Onze Lieve Vrouwke herkennen?" "Dat is niet moeilijk, wat hebt gij aan Onze Lieve Vrouwke gegeven op de dag van uw eerste Communie?" "Wel Mama mijn roos" "Onze Lieve Vrouwke zal U staan opwachten met die roos in haar hand." Dan zegde hij plots: "Mamaatje zijn er in de hemel ook legoblokken". Hij speelde enorm graag met lego. "Ja Reinhardje in de hemel zijn zoveel kindjes, dus zullen er ook heel veel legoblokken zijn". Zo was hij al voor een stuk gerustgesteld, zodat hij daar ook kon spelen met lego. Toen heb ik voor de eerste keer geweend, dat gesprek ging zo door merg en been. Dan sloeg hij zijn rechter armpje om mij heen en zei: "Mamaatje gij moet geen verdriet hebben, nu ben ik hier nog en als ik in de hemel ben, ben ik heilig en sterk en dan zal ik nog dichter bij U zijn 'en ik kom zeker nog naar U terug". Ik zegde in mijn eigen, wat vertelt hij nu toch allemaal, en ik zei: "Reinhardje in de hemel zal het zo goed zijn dat gij niet meer wilt terugkomen". "Mamaatje " zegde hij, "het is beloofd, ik kom zeker nog eens naar jou terug". "Ewel jongen als je dan toch zo sterk ervan overtuigd bent dat U gaat terugkeren dan mag je dat niet voor mij alleen doen, maar ook voor Papa". "Mama, 't is beloofd, 't is beloofd". Dat gesprek ging verder en ik zei: "Reinhardje wat zou Mama nog voor U kunnen doen als gij in de hemel zijt?" "Mama ik zou veel bloemen op mijn graf willen want ik zie dat graag en de put mag niet te diep zijn". "'t Is goed, ik zal er voor zorgen dat de put niet te diep is, dat er veel bloemen op staan en ik zal er nog een lantaarntje zetten, dan kan ik 's avonds ook nog komen als het donker is."
Reinhard is twee maanden in het ziekenhuis geweest. Toen zegden de dokters dat er niets meer aan te doen was. Toen zegde ik: "Dan gaat Reinhardje mee naar huis, en hij blijft hier geen seconde langer." "t Is in orde" zegden de dokters, "neem hem maar mee".
Op 3 april is hij meegekomen naar huis. Hij was zo blij en gelukkig en hij liep hier terug rond, wat in de kliniek niet meer ging omdat hij zo zwak was. Hij is nog 18 dagen thuis geweest. 8 dagen voor zijn dood zei hij: "Mamaatje ik zou toch naar de hemel willen gaan, maar ik ben nog maar 7 jaar, vindt gij ook niet dat ik daar te jong voor ben?" "Ja jongen maar als ze je in de hemel nodig hebben, zal je toch moeten gaan." "Ja, ja Mamaatje. Mamaatje je moet geen verdriet hebben, ik kom nog terug naar jou, 't is beloofd. Weet je wat ik dan zo fijn zal vinden? Ik kom dan door de deuren en vensters. Ik zal jou kunnen zien maar jij mij niet meer.". Als moeder denk je dat je alles goed doet, maar ook als moeder haal je soms kemels uit en bij mijzelf zei ik, voor Reinhard sterft veil ik vergiffenis vragen. Op 24 februari, de avond dat hij de heilige sacramenten gehad heeft en het Vormsel ontving zei ik: "Reinhardje, Mamaatje heeft je misschien ook wel eens pijn gedaan of iets verkeerds gedaan en ik wil je daarover vergiffenis vragen". "Maar Mamaatje toch, jij bent toch de beste Mama van de wereld." Nu teer ik daar nog op. Wij laten allemaal wel eens steken vallen. Ik heb nu al zo dikwijls tegen Reinhard gezegd. Jongen als het zo ver komt met je moeder, zet dan je voeten maar tussen de deur. Ik probeer wel mijn best te doen, maar het lukt toch niet altijd. Reinhard stierf dan op 22 april 1978 om 3uur in de morgen. Hij hield zijn belofte. Om 3uur in de namiddag toen alles geregeld was voor de begrafenis lagen Daniël en mijn schoonbroer die peter was van Reinhard, met hun hoofden op de tafel in de keuken te snikken. Ik hoorde dat en ging er naar toe. "Allee jongens, waarom ligt gij hier zo te wenen. Reinhard is toch in de hemel. Wij hebben voor hem toch al gedaan wat wij konden". Mijn schoonbroer zei: "Tante Cecile dat is niet waar gij hebt evenveel kemels geschoten als wij dat doen." "Dat is waar nonkel Marcel, maar ik heb hem vergiffenis gevraagd". Op dat moment zei Reinhard tegen mij: "Mama en nu ga je zwijgen, gij moet alle kritiek van anderen niet aannemen, doe jij maar voort zoals je bezig bent". Op woensdag, 26 april om 10u. werd hij begraven. Hem afhalen in het mortuarium deed heel veel pijn. Aan de deur van de kerk viel alle pijn af. Er kwam over mij een zaligheid, een vrede, ongelooflijk. Ik dacht als dat de hemel is, niets mooiers kan er zijn. De ganse Mis heb ik dat gelukzalig gevoel gehad. Toen hoorde ik Reinhard voor de tweede keer.. "Mama, waarom zitten al die mensen hier te wenen? Ik ben hier toch zo gelukkig, en ik blijf altijd bij jou." Op het kerkhof komen wij aan het graf. Ik was blij dat die processie van handjes geven voorbij was. Als iedereen weg was, de familie ook, ging ik naar de grafdelver. Ik vroeg hem: "Hoe diep is dat graf? 1.50m." Ik nam de schup uit zijn handen en vulde de put tot ongeveer 1m. "Maar madame dat mag niet volgens de wet". Ik zei: "Dat mag wel, want ik heb het Reinhardje beloofd, en hij zal toch niet meer weglopen." Die mens stond er verslagen bij. Dan heb ik hem geholpen het kistje in het graf te zetten en heb de put zelf helemaal toegedekt met aarde, er al de bloemen op gezet, zodat zij niet zouden beginnen met hem op te graven en dieper te leggen. In de namiddag ben ik terug gegaan. Alles lag daar onveranderd.
Nu slaan wij een heel stuk over, tot zondag, 15 maart 1981. Daniël en ik werden op hetzelfde ogenblik gewekt. "Mama, Mamaatje, Mama". Daniël zegde: "Er roept een van de kinderen, ga eens kijken". Op de badkamer was niemand. Koenraad lag rustig te slapen. Ook Gudrun lag in haar kamer te slapen gelijk een roos. Ik kwam terug op onze slaapkamer. Daniël lag in bed te snikken en te schreien. Hij zei: "Weet ge wie geroepen heeft?" Ik zei: "Ja, Reinhard". "Waarom heeft hij dat gedaan?" "Ik weet het niet". Ik ging terug naar bed en Reinhard riep weer. "Mama, Mamaatje". Ik wilde vragen wat ik voor hem kon doen. Maar plots kon ik niet meer spreken. Daniël en ik zijn de ganse dag zo gelukkig geweest. Hij kwam mij overal achterna en zei: "Dat was toch iets raar". Ik zei: "Zo hadden Reinhard en ik afgesproken en zo moest Reinhard dat doen voor jou en voor mij".
In de namiddag gingen wij naar mijn schoonmoeder. Daniël heeft een neef die Priester is, Georges de Kempen, die in Spermalie directeur is. Hij heeft voor enkele tijd een hartstilstand gehad en is klinisch dood geweest. De moeder van Daniël was zijn meter. Hij zei tegen haar: "Tante Lucienne, toen ik klinisch dood was heb ik iets meegemaakt, zo iets wonderlijk. Ik heb voor een stukske de hemel gezien". "Met zulke flauwe kul moet gij bij mij niet zijn" zei ze. Daniël en ik keken naar elkaar, wij wisten beter.

Juli 1981.
Onder de vakantie ben ik leidster van de Vlaamse Toeristenbond. Deze reis ging naar Italië. 1 week, van 10 tot 17 juli. met een groep van 125 man. Op 14 juli was er een dagwandeling met de ganse groep. Ik had het geluk dat er in die groep een echtpaar was die de gave hadden een ganse groep te boeien. Zo kon ik rustig aan de staart van de groep lopen. Wat een zaligheid, alleen. Dan zegde Reinhard: "Mamaatje ge zijt hier niet alleen, ik ben hier ook". "Reinhard, als ik op reis ben, moet gij zorgen voor thuis, dat was onze afspraak". "Mamaatje gij moet U niet ongerust maken. Thuis gaat alles goed, maar gij moet hier nog een week langer blijven". Dan hebben wij nog wat gebabbeld. Toen zei ik: "Reinhardje ik zal eerst echt geloven dat gij bij mij zijt als ik een teken krijg. In Sint Andries moet nog een. Reinhard geboren worden." Als ik een teken vraag is Reinhard altijd dadelijk weg.
's Avonds in het hotel: Fax voor Cecile, dat zij nog een week moet blijven voor de volgende groep. Daniël kwam ook na. Bij onze thuiskomst sorteren wij de post. Ik keek eens in het parochieblad dat onder de vakantie voor een ganse maand was en wat zag ik: Worden tot kind van God gedoopt: Reinhard Dirix, Gistelse steenweg, 545. Ik was heel nieuwsgierig hoe dat kind aan die naam kwam.
Drie jaar later in januari 1984 gingen wij met de sterrestoet uit. Met bus van huis tot huis. Steun voor Silouam. (project van de gemeente) Ik had de rechterkant van de steenweg en wisselde voor de linkerkant. Op nr. 545 ging de deur open en in de gang reed een kleine blonde jongen op zijn driewieler. Ik zegde aan die madame: "Is dat Reinhard?" Die madame heel verwonderd: "Kent gij hem?" Ik zei: "Neen, maar hoe bent U aan die naam gekomen?" "Dat is een heel trieste geschiedenis. In 1979 hadden wij een dochtertje en dat is na een paar maand gestorven. Evelientje ligt op het kerkhof begraven recht tegenover een jongetje dat Reinhard heette. Voor ons nieuw kindje hadden wij geen naam, want het was een jongen en wij hadden een meisje verwacht. Mijn man zegde: Wij gaan hem Reinhard noemen zoals dat kindje dat juist tegenover Evelientje ligt. 't Is een schone naam en 't is een mooi kindje." Ik zeg tegen haar: "Reinhard die voor Evelientje ligt is mijn zoon". Reinhard zei: "Mama gelooft gij nu nog niet echt dat ik bij U ben?"

Op 15 januari 1992. Het was een woensdag en wij waren met een groep op wintersport in Oostenrijk. In de namiddag had ik enkele uren vrij. In mijn eentje ging ik een wandeling maken door het besneeuwde landschap. Ik genoot van de pracht van de natuur en van het moederziel alleen zijn tussen al die witbesneeuwde bergen. En ik dacht aan zoveel mensen die daar niet van kunnen genieten en ziek liggen in ziekenhuizen en sanatoria. Ik nam mijn rozenkrans uit mijn zak en begon het rozenhoedje te bidden. "Mama, Mamaatje, mag ik met jou meebidden?" "Maar ja jongen, dan zijn wij met zijn tweeën." Hij zegde al de intenties die ik in gedachten gedaan had, voor stervenden, zieken, gehandicapten. Wij baden de rozenkrans, dat was echt zo zalig. Ge kunt U dat niet voorstellen wat dat moet zijn in de hemel als ge het nu hier zo al kunt meemaken. Daarna vroeg ik aan Reinhard: "Hoe gaat het bij ons thuis?" "Heel goed, ge moet U geen zorgen maken." "En met Gudruntje", die zat in de examens. "Zij werkt heel hard en zal wel slagen. Ik zal wel een beetje zorgen voor haar." Ik was weer gerust. Toen zei ik: "Reinhardje geef mij toch nog eens een teken dat ge werkelijk bij mij geweest zijt". "Maar Mamaatje toch". "Tut, tut, tut". "Maar Mama toch". "Ik wil een teken van U". Ik ging terug. 1 1/2 uur op, nu 1 1/2 uur terug. Het laatste gedeelte ging langs een andere weg, en ik moest een weg oversteken. Op dat ogenblik kwam er met snelle vaart een BMW afgestormd. Ik ging achteruit. Als die auto voorbij was, wilde ik terug de baan oversteken. Op dat ogenblik kwam er van de rechterkant een grote vrachtwagen met oplegger. Ik ging snel terug op dat wandelpad, want met dat gespetter van die smeltende sneeuw zijt ge snel vuil. Ik stond zo te kijken en wat zag ik? Op de volledige breedte van die vrachtwagen onder het venster een brede band van lichtgroene kleur met zwarte letters REINHARD. "Jongen wat ga je nog allemaal doen met je moeder?"

In december 1986 ben ik voor de eerste keer in Medjugorge geweest. Ik was daar voor de eerste keer en zou graag bij een verschijning aanwezig zijn. Ik zat in de verschijningsplaats naast Maria die op dat ogenblik de verschijning had. Zij keek naar één punt. Ik keek ook, maar zag niets. Plots kreeg ik een gelukzalig gevoel. Had Reinhard voor hij stierf niet gezegd: "Waar Onze Lieve Vrouw zal zijn, zal ik ook mogen zijn."

Dat is zowat het verhaal van Reinhard. Met de feestdagen, Pasen, Allerheiligen enz. hing ik altijd een klein zelfgemaakt versje of zo iets aan het kruisje op zijn grafje. Nu zei hij: "Mama in plaats van altijd iets over mij te schrijven ga ik jou dingen vertellen die je moet opschrijven, hang dat. maar aan mijn kruisje. De mensen zullen dat wel lezen." Op zekere dag vroeg ik aan Reinhard: "Welke taal spreken jullie in de hemel?' "In de hemel spreken wij de taal van de liefde. Alles is hier goedheid, vreugde en liefde. In de hel is het de taal van de haat. De mensen geloven niet meer in de hel, maar ze is vreselijk. Al die onvrede in de wereld is duivelswerk." "Als de mensen niet weten hoe zij van elkaar moeten houden moeten zij het maar vragen aan Jezus en Maria".
Dit is het gebedje: "Lieve Jezus, maak ons hart gelijk aan het Uwe, en vervul het met hemelse liefde elke dag opnieuw."
Ook bidden maakt je hart vrij. Vele mensen lopen met een steen' in hun hart en daardoor zijn ze droef en ongelukkig. "Mamaatje bidt veel want ik zie je zo graag blij. Ik bid met je mee, bidt veel, bidt veel voor de vrede. Ik blijf van je houden, van Papa, van mijn broertje en zusje. Ik bid met je mee voor iedereen die het nog niet kan." Dit was in 1990.

1991. "Mama het is goed dat wij op Allerheiligen en Allerzielen de doden herdenken. Niet alle afgestorvenen gaan naar de hemel, maar gaan eerst nog naar het vagevuur. Maar zij hebben de hemel mogen zien. Hun hart brandt van verlangen om in de hemel te komen. Dat kan enkel door het gebed. Als zij in de hemel zijn bidden zij voor jullie en zijn sterke voorsprekers voor jullie. Op aarde tot Onze Lieve Vrouw de rozenkrans bidden is een sterk gebed. De Moeder Gods is de poort van de hemel. Zij houdt van ons en wil niets liever dan ons in de hemel zien. Ik zou aan alle Papa's en Mama's iets willen vragen. Leer Uw kindjes bidden en bidt met hen mee. Ga naar de Heilige Mis met uw kinderen. Jezus komt echt op het altaar. Vanuit de hemel zie ik wat op de aarde gebeurt en wat ze allemaal met hun kinderen durven doen. Maak uw kinderen weerbaar en sterk zodat ze hun toekomst aankunnen. U heeft voor een groot stuk het toekomstige geluk van uw kinderen in handen en werkt daar a.u.b. aan mee. Zeker, het is moeilijk en lastig maar bidt. Dan krijgt gij de kracht om het aan te kunnen. Daarna wacht U de voldoening. Het is gelukt! Bidt ook voor de zieken en voor de vrede. Ik bid met U mee .

15 oktober 1992. "Mama, ik moet U iets heel bijzonders zeggen. Ik ben zo blij dat jullie mij graag zien. In de hemel ervaren wij nog steeds de blijvende liefde van jullie op aarde. In mijn korte leven was ik zo blij en gelukkig. Ik mocht zoveel spelen en mij vuil maken. Lieve Mama in de hemel komen zoveel kindjes die niet hebben mogen leven en blij zijn. Die kindjes zijn engeltjes zoals wij. Die kindjes bidden en smeken hier om vergeving voor hun Mama's. God is zo vergevingsgezind en barmhartig, als de mensen maar willen bekennen dat het zeer groot kwaad is. Mama a.u.b. schrijf het op, er moet zoveel gebeden worden voor de grote mannen die de landen regeren. Zij zijn zo stout en oneerlijk, ook in België. Zij doen zoveel mensen lijden door hun dwaze beslissingen. God is boos op hen. God zegt: hun-harten zijn als stenen. Lieve mensen bidt ook veel voor de Priesters. Staat niet vingerwijzend te oordelen over de Priesters. Zij zijn mensen zoals U. Bidt dat zij het volhouden in deze moeilijke tijden. De kerk bestaat niet enkel uit Priesters. De Kerk zijn jullie allemaal en de Priesters zijn de bedienaars. Help en steun ze. Moedig ze aan. Beste mensen kom terug het Heilig Misoffer bijwonen, want Jezus komt echt op het altaar. Geloof dat toch a.u.b. De genade van de Eucharistie is zo groot. Moet het weer oorlog worden om de mensen terug in de kerk te krijgen? Wij bidden in de hemel om erbarming voor de wereld. Bidt toch met ons mie. Mama als antwoord op je vraag. In de hemel zijn geen oude mensen. Als men oud sterft krijgt men in de hemel de volle glorie van zijn jong zijn terug. Ik ben en blijf 7 jaar, maar volmaakt zoals de anderen. In de hel worden ze geworpen zoals ze zijn: monsters. Mamaatje wees niet ongerust over wat de mensen vertellen over deze brieven. De ene mens denkt na, en dat is goed, de anderen vinden het flauwe kul, en nog anderen vinden het zinsbegoocheling. Blijf maar bidden lieve Mama; en blijf eenvoudig, zo mag ik van Jezus en Moeder Maria dicht bij jou blijven, want ik zie je zo graag.

Kerstmis 1992. Hij had gevraagd om dat in een hartvorm te schrijven.
Lieve mensen, geloof maar dat Jezus werkelijk uit de Heilige Maagd Maria is geboren. Het was voor Maria een wonderlijke ervaring. Met de kleine Jezus in haar armen begon ze aan het Verlossingswerk, dat haar veel tranen en veel zorgen, maar ook veel vreugde heeft bezorgd. Tot op heden smeekt zij aan de mensen: Bidt, bidt toch en zet je hart voor Jezus open. Alleen met bidden kan de vrede komen in je hart en in de harde wrede wereld. Mama het zal niet lang meer duren voor aleer er een grote ommekeer zal plaats vinden in de wereld en de mensen zullen verschieten. De enen zullen héél bang zijn omdat zij zoveel kwaad hebben gedaan en de lieve mensen heel blij en vol van vreugde. De mensen moeten zich bekeren en God erkennen als een liefdevolle Vader. Lieve Mama er is in deze vredevolle dagen van Kerstmis zoveel genade te bekomen en zoveel liefde van de hemel. Ook vergiffenis. De kleine Jezus ligt altijd met zijn armpjes wijd open om de bekeerlingen liefdevol te omhelzen. Lieve Mama, niemand doet nog kwaad zeggen ze. Dat ieder voor zichzelf de 10 geboden overleest en dan diep in zijn hart kijkt. Dan zouden de biechtstoelen moeten vol lopen. Mama ik kan U een voorbeeld geven van het kwaad. De mensen kijken teveel naar T.V. en wat zien ze allemaal? Filmen over moorden en sex, dat zet vooral jonge mensen aan tot kwaad. Ook de kwaadsprekerij en slechte vaders en moeders die geen aandacht hebben voor hun kinderen en dan verschieten zij dat ze mislopen. Dan hebt U nog de macht van het geld. Mama ik zie je zo graag, ook Papa, Koenraad en mijn kleine zusje met Yvan. (Yvan is de verloofde van Gudrun. Zij trouwen dit jaar). Mama, maak je geen zorgen. Blijf bidden.

Ik denk dat ik toch een klein beetje verteld heb hoe het gaat. mensen hebben mij gevraagd hoe zo een gesprek gaat. Dat gaat van hart tot hart. De woorden die hij zo spreekt moet ik zo opschrijven.
Op die 15 de maart hebben wij hem wel werkelijk gehoord zoals wij spreken. Ik zou dat nog graag hebben, zo dat iedereen dat hoort, maar daar heb ik geen macht over.

Wij gaan eerst nog een weesgegroetje bidden vooraleer ik de volgende boodschappen inspreek. Op donderdag 18 maart 1993 om 9.45u. herhaalde Reinhard een boodschap en voegde eraan toe "Mamaatje het is dringend, schrijf dat op en geef het aan alle mensen."
Lieve Papa's en Mama's leer uw kinderen bidden, maak ze weerbaar en sterk voor hun toekomst door de waarden van het bidden en van het geloof. Kom iedere zondag naar de Heilige Mis. God bestaat echt hoor, ook de hemel, de hel en het vagevuur.
Jezus komt in de Heilige Mis echt op het altaar als liefdeoffer voor de mensen.
Spijtig Mamaatje, maar dat geloven de mensen echt niet meer en toch is het echt waar. Ik bid in de hemel met U allen mee, hier is alles stralend mooi en vol van echte liefde. Geloof maar dat doodgaan niet echt dood is, maar een prachtig nieuw leven begint. Een eeuwig leven voor hen die in de hemel komen. Ik ben en blijf 7 jaar ook in de hemel, maar volmaakt zoals alles hier volmaakt is in Gods glorie. Vanuit de hemel kan ik zien wat de mensen op aarde met de kinderen doen. Het is zeer groot kwaad. Door de grote onrechtvaardigheid, de liefdeloosheid en het puur egoïsme, kunnen zulke wreedheden jegens kinderen gebeuren. Bid toch a.u.b. voor de kinderen en de jeugd. Bid voor de wereld zodat er vrede komt.
Lieve mensen bidt voor uw afgestorvenen, want niet iedereen komt in de hemel en dat zijn voor die pas overledenen grote drama's. Was ik maar goed geweest in mijn leven, had ik maar in God geloofd.
Uw gebed is nodig voor hen. En zij zullen U dankbaar zijn.
Ik vraag aan Jezus en zijn Moeder Maria dat Hij U allen mag zegenen en ik bid voor U met hemelse liefde.

Op 30 juli 1993 stierf Koning Boudewijn. Ik was juist op reis. Op het ogenblik van de begrafenis was ik in Wenen. Ik vroeg aan de gids waarom de vlaggen halfstok hingen. "U zijt toch van België". "Ja". "Koning Boudewijn wordt vandaag begraven. Uw Koning was een Koning die aansprak voor gans Europa. Hij was een liefdevol mens en kan dienen als voorbeeld voor veel getrouwde mensen. Hij wordt hier in Oostenrijk zeer sterk gewaardeerd".
Die reis verliep heel goed, want ik beveel al mijn reizen aan Onze Lieve Vrouw aan. Toen ik terug thuis kwam op 18 augustus 1993 s' morgens om 9.45u. ging ik naar het grafje van Reinhard, om te zien of de 'bloemetjes er nog stonden en toen zei ik: "Reinhardje, jongen zouden wij nu samen een weesgegroetje bidden voor onze Koning Boudewijn". Hij zei toen heel spontaan, ik had nog nooit zo vlug een antwoord gekregen. "Mamaatje, Koning Boudewijn is met zeer veel liefde opgenomen in de hemel. Hij is een Koning naar Gods' Hart. Ook hier is hij de kindervriend en hij kent snij al. Wij, de Koning en de kinderen bidden hier samen voor de bekering van België. Dat zou U hier eens moeten zien Mamaatje". Reinhard lachte, dat maakte mijn moederhart blij. "Koning Boudewijn wordt heilig verklaard, want veel mensen zullen zich bekeren naar zijn voorbeeld". Ik vroeg: "Reinhard moet ik dat aan de Koningin laten weten?" "Neen Mama, Koning Boudewijn heeft zijn vrouw reeds een teken gegeven." En hij voegde er bij: "Lieve mensen, bidt toch a.u.b."

Op 12 september 1993 zei Reinhard:
"Lieve Mama er zal in de hemel met Allerheiligen niet veel vreugde zijn. God is bedroefd en wij ook. De mensen houden niet meer van God en daarbij doen ze zoveel kwaad. De grote onverschilligheid, die maar altijd erger wordt, de ongeboren kindjes die vermoord worden. Mamaatje, wij vrezen dat als de Barmhartigheid van God zal overslaan in kwaad worden, dan zal de wereld daveren en schudden. De straf zal zeer zwaar zijn, en zeer veel pijn doen. Wees niet bang Mamaatje, ik mag jullie beschermen. Moet de wereld een bloedbad worden, door het ongeloof en het machtsmisbruik.
Lieve Mama, het eerste gebod blijft nog altijd: Bemin God en het tweede: Bemin uw naaste als jezelf. Haat nooit, maar vergeef. Wil je gelukkig zijn, laat dan de liefde van God in je hart binnen. Weet je Mama als het concecratie is in de Heilige Mis, dat Jezus opnieuw echt de kruisdood sterft voor de vergeving van de zonden. De mensen weten in al hun hoogmoed niet meer wat zij doen. Bidt toch lieve mensen en bekeer U, dan komt er vrede in uw harten en in de wereld. Maak er in uw leven terug een gewoonte van om te bidden tot Onze Lieve Vrouwke. Vraag aan Moeder Maria haar voorspraak en bescherming.
Lieve mensen het is zeer dringend".

Vrijdag 14 januari 1994. 18.06u.
"Lieve Mama eindelijk kan ik U bereiken. Ik kon niet binnen in je hart. Waarom was het zo dicht? Heb je het zo druk?
Lieve Mama laat a.u.b. je hart open, zo kan mijn hemelse liefde je verwarmen, vredig maken en blij.
Wij bidden in de hemel opdat alle mensen hun harten open houden, zo kunnen zij bezield worden met de Goddelijke Liefde. Zo zouden de mensen dan met hun hart spreken in plaats van met hun mond. En dan kan er echte vrede komen in de wereld."

Zondag, 16 januari 1994. Reinhard in de Mis van 11 uur.
"Lieve Mama, de mensen leven teveel voor materialistische dingen en willen steeds meer. Zo zijn ze echt ongelukkig. God zegt: In armoe en oorlog weten zij nog dat ik besta en kunnen zij bidden. Ik zal ze opnieuw moeten leren bidden. Iedere familie moet voor de toekomst een kruisbeeld en een Mariabeeldje in huis hebben, want beide zijn de Verlossers van de wereld, ook een gewijde kaars en gewijd water. De mensen moeten matig zijn in eten en drinken. Zij moeten delen met hen die zoveel minder hebben".

Op vrijdag 25 maart 1994 zegde Reinhard:
"Lieve Mama, mag ik vragen dit nog op het briefje te zetten? Mamaatje, de mensen moeten van nu af bij zich zelf een gewetensonderzoek doen, zodat zij kunnen zien wat zij van hun leven gemaakt hebben. Zo kunnen zij zich bekeren. Ik mag nog niet zeggen waarom ze dit moeten doen maar zeker is het dat de tijd die komen gaat geen rozen zal brengen, omdat veel mensen uit vrije wil God afstoten. Mamaatje, Jezus zegt nog tegen mij, met Zijn armen wijd open: Mijn lieve kleine Reinhard in mijn grote barmhartigheid en liefde ben ik gestorven en verrezen voor alle mensen, om hun kwaad te verzoenen met de Vader, ook ik heb mijn kruis gedragen zoals zovelen, maar zij willen niet aannemen dat Ik de Mensgeworden Zoon van God ben.
Mamaatje, de mensen moeten bidden opdat zij sterk staan voor hetgeen komen gaat."

10 juni 1994 zegde Reinhard:
"Lieve mensen bidt met mij het hemelgebedje "Lieve Jezus wij zetten ons hart open voor Uw vergeving, kom van nu af met uw liefde in ons hart wonen."

3 oktober 1994.
"Lieve Mama, willen de mensen echt vreugde beleven, dat kan enkel door zich te bekeren, te waken en te bidden. Bidden alleen is de redding, want het grote werk van God is nabij. Spijtig Mamaatje, veel mensen kennen zelfs het Onze Vader niet meer, noch de Geloofsbelijdenis, de akten van geloof, hoop en liefde en het berouw is ver te zoeken. Want de onverschilligheid is zo groot. De 10 geboden zijn gegeven om bij zich zelf te kunnen zien wat verkeerd is geweest.

8 oktober 1994.
De Heilige Sacramenten heeft Jezus zelf ingesteld tot geluk van de mensen. De Heilige Mis is het voornaamste Mamaatje.
Moeder Maria komt bij mij en zegt: Het doet mijn moederhart zo'n pijn, het grote lijden en sterven van mijn Goddelijke Zoon Jezus wordt zo weinig vereerd. Wat een Grote smart, die liefdeloosheid. Tot op vandaag smeek ik over heel de wereld, dat de mensen zich toch zouden bekeren en bidden. Het zou _goed zijn wanneer de gebeden opnieuw zouden worden verspreid, in alle gezinnen, ook het bidden van mijn rozenkrans."
Toen Reinhard sprak dat Moeder Maria zoveel smart had en toen hij sprak over de kruisweg zei hij nog: "Mama, wanneer het lijden van Jezus wordt herdacht en vereerd bij de kruisweg zingen de mensen best dit lied:
Spaar ons Heer en bekeer de zielen, door het ongeloof, door het vermaak misleid. Spaar ons Heer en bekeer de zielen, o blijf niet vergramd in de eeuwigheid, door het Bloed van uwe wonden".
En ik zegde: "Maar Reinhardje toch hoe kent gij dit lied? Ik heb dat U nooit geleerd en zeker niet in je korte leven."

Op 29 oktober 1994 zegde Reinhard nog:
"Maria zegt: Geloven in God de barmhartige Vader, in mijn Goddelijke Zoon Jezus en in de Heilige Geest, dat is toch zo eenvoudig als je geloofd met een hart vol liefde. Dat zei Maria dan.
Weet je Mama, al de kinderen in de hemel troosten Jezus. Wij zijn de vreugde van de hemel en de balsem op Jezus Heilig Hart. Komt allen en put uit de bron van Jezus barmhartige Liefde, want God is Liefde".

Op 15 december 1994, 18.50u. Jezus zegt, aldus Reinhard:
"Lieve mensen waakt en bidt en verzoen je met elkaar. Wil je als mens gelukkig zijn, wil je als mens vreugde hebben, wil je als mens liefdevol zijn, komt dan tot mij met al je verdriet en met al je zorgen en wordt niet bitter door ellende. Zet je hart open voor Mij en Ik kom het verkwikken met mijn liefde en mijn vrede. Vraagt en ge zult verkrijgen, vertrouw je toe aan Mij, wees niet bang wat je leven ook moge zijn. Mijn Liefde is onuitputtelijk, alle liefde komt van Mij want Ik ben Liefde".

Op 17 december 1994. 8.20u.:
"Lieve Mama Jezus zegt: lieve mensen blijf toch niet in de kou staan en zoek verkwikking van mijn Goddelijke Liefde. Ik ben geboren, Ik heb geleden en Ik ben de kruisdood gestorven, beladen met al de zonden. Mijn geboorte was een onuitsprekelijke vreugde voor mijn Moeder, mijn kruisdood haar diepste verdriet. In de hemel werd Maria opgenomen met lichaam en ziel en tot Koningin gekroond.
Moeder Maria wil de wereld tot bekering brengen en vraagt overal met aandrang: bidt toch lieve mensen.
Ja Mama, God zal ingrijpen op deze wereld en de wereld zuiveren van alle kwaad. Lieve Mama daarom moeten de mensen hun hart zuiver houden en bidden opdat zij klaar zouden zijn voor dat grote moment. Lieve Mama laat alle dagen, dagen zijn van gebed en veel liefde, en wees niet bang ik zal U beschermen. Laat de liefde triomferen in je hart door een oprechte` biecht. Ik vergeef je van harte zegt Jezus."

Donderdag, 23 februari 1995, om 9.15u.
Lieve Mama vraag mij steeds niet opnieuw wanneer alles zal gebeuren dat weten wij ook niet. Dat beslist God alleen maar dat Jezus reeds afdaalde naar de aarde, dat is waar, dat hebben wij gezien door de grote omstraling waarmee Jezus vertrokken is. Waakt en bidt, bid zoveel ge kunt, de rest doe ik wel. Houd je hart steeds naar Jezus gericht, zodat wanneer Hij op aarde komt, Hij in je hart kan binnentreden. Je zult omstraald worden door Zijn Liefde wanneer Jezus in je hart binnen komt. Een grotere liefde en vreugde zal je nog nooit hebben meegemaakt. Hou je dus steeds klaar voor dat grote moment. Zeg dat de mensen regelmatig naar de biecht moeten gaan, zodat hun hart zuiver is, zeg het toch aan iedereen en bid Mamaatje.
Lieve Mama ik houd van jullie allemaal. Ik ben nog steeds blij met een Mama zoals gij. Zeg dit alles toch steeds aan iedereen en bid."

10.15u.:
"Lieve Mama, de mensen willen steeds altijd alles weten wat er gaat gebeuren. Ze moeten gewoon altijd klaar zijn. Dan stellen zij zich geen vragen. Het is zo onbegrijpelijk voor de mensen die onuitsprekelijke bovennatuurlijke liefde van God. Als zij toch maar een beetje meer geloof in God hadden, zouden ze beter die Liefde begrijpen. En ze ook beantwoorden en zij zouden veel gelukkiger zijn.

Het is de grote onwil van de mensen die God zo droevig maakt en soms boos. God zal jullie op de wereld gewoon laten voelen hoe graag Hij de mensen ziet en ook hoe kwaad Hij kan zijn.
Het is aan jullie om klaar te zijn voor Zijn ontvangst. Lieve Mama en nu geen vragen meer stellen, maak je hart klaar voor Zijn komst en wees blij."

11.07u.:
Mamaatje jullie leven nu reeds in de tijd van duisternis, het grote kwaad. Als dit kwaad zijn hoogtepunt krijgt zal de wereld helemaal overschaduwd worden. Het zal dan pikdonker worden en de mensen zullen heel bang zijn. Ik weet niet voor hoelang nog, maar het kwaad is hemeltergend. Wij kunnen in de hemel haast niet meer geloven dat de mensen, geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, tot zulk een groot kwaad in staat kunnen zijn. Daarom weten wij dat de grote ingreep van God niet lang meer zal uitgesteld worden.
Zo onverwacht zal het komen en toch zo weinig mensen zullen klaar zijn.
Dat wordt een groot drama, een chaos en veel paniek. De mensen zullen roepen: Wat moeten wij doen? Ze moeten gewoon op hun knieën vallen en vergiffenis vragen uit het dienste van hun hart. Ze meren God erkennen en beminnen." Toen zei Reinhard: "Mamaatje nu ben je zeker moe, hè."

Woensdag, 5 april 1995 om 9.35u.
Zei Reinhard nog: "Lieve Mama, wat zie ik je graag, ik weet het wel het is niet gemakkelijk voor jou om dit allemaal op te schrijven en openbaar te maken. Maak je geen zorgen Mamaatje voor wat de mensen van je denken, belangrijk is wat God over je denkt. en dat Hij blij met je is. Want anders zou ik voorzeker niet met je mogen spreken. De mensen hebben kritiek en bedenkingen, het is zo moeilijk om dat allemaal te vatten, omdat zij geen liefde hebben en hun hart sluiten. Ze zeggen altijd er is nog nooit iemand teruggekomen om te zeggen hoe het daar is. Maar Jezus is toch verrezen en verschenen. En maakt zich aan veel mensen bekend. Ook nu nog op de dag van vandaag. De hemel, de hel en het vagevuur, ze bestaan maar nu hebben veel gelovige mensen hun twijfels. In de twaalf artikelen van het geloof staat alles wat de mensen moeten geloven. Ze moeten hun leven richten om doelbewust God te beminnen om zo in de hemel te kunnen komen.
Lieve mensen zet uw hart toch open voor de grote liefde, voor de grote terugkomst, want dan zullen hun ogen opengaan. Ze zullen hun mond niet meer dicht krijgen van verbazing en sommigen van hevige schrik.
Mamaatje gaan wij nu samen de rozenkrans bidden, dat zal Moeder Maria blij maken en wij zullen met al de kindjes in de hemel meebidden en ze zijn hier niet te tellen, met zoveel zijn wij. Wees toch blij Mama.

6 april 1995. Donderdag 8.40u.
"Mamaatje je vraagt mij nog steeds hoe het mogelijk is dat ik naar jou mag terugkeren om gewoon met jou te spreken. Jij bent toch nog steeds mijn lieve Mama en ik ben toch jou kindje nog.
Het is jou grote liefde voor mij Mama die mij steeds naar jou doet terug keren".
Reinhards' stem klonk heel blij. Daarna klonk zijn stem heel kordaat.
"Ik zou naar alle mensen willen roepen: zie mekaar toch graag en doe niemand geen pijn, de LIEFDE Mama daar zitten alle 10 geboden in verwerkt. De hemel op aarde is nog niet voor morgen, want er is nog zo weinig liefde.
BIDDEN is toch de enige redding.