Wonder

Benedictus XVI: brief voor het Jaar van de Priester

ter gelegenheid van de 150^e verjaardag van de

Dies natalis van de heilige pastoor van Ars

Rome, 16 juni 2009 (ZENIT.org)

Geliefde broeders in het priesterschap,

Op het komende hoogfeest van het Heilig Hart van Jezus, vrijdag 19 juni 2009 dag die traditioneel toegewijd is aan het gebed voor de heiliging van de priesters -, dacht ik officieel een Jaar van de priester te openen ter gelegenheid van de 150^e verjaardag van de dies natalisvan Jean-Marie Vianney, de heilige patroon van alle pastoors ter wereld¹. Zo een jaar dat wil bijdragen tot de innerlijke vernieuwing van al de priesters opdat hun getuigenis in de wereld van vandaag indringender en krachtiger zou zijn, zal op hetzelfde hoogfeest in het jaar 2010 afgesloten worden. De heilige pastoor van Ars had de gewoonte te zeggen: Het priesterschap is de liefde van Jezus Hart ². Deze treffende uitspraak laat ons voor alles toe genegen en dankbaar te denken aan de immense gave die priesters zijn, niet alleen voor de Kerk maar ook voor de mensheid. Ik denk aan al die priesters die de christengelovigen en de hele wereld het nederige en dagelijkse offer bieden van Christus woorden en daden door zich bij Hem aan te sluiten met hun gedachten, wil, gevoelens en heel hun levensstijl. Hoe zouden we kunnen nalaten hun apostolisch labeur, hun onvermoeibare en verborgen dienstbaarheid, hun alomvattende naastenliefde niet in het licht te stellen? En wat te zeggen van de moedige trouw van zoveel priesters die ondanks de moeilijkheden en het onbegrip waarmee ze geconfronteerd worden, aan hun roeping trouw blijven: de trouw van Christus vrienden die door Hem bijzonder geroepen werden, uitgekozen en uitgezonden?

Ik draag in mij nog altijd de levende herinnering aan de eerste pastoor bij wie ik als jonge priester mijn ambt uitgeoefend heb: hij heeft mij het voorbeeld nagelaten van rimpelloze toewijding aan zijn pastorale dienst; hij stierf terwijl hij de ziekencommunie bracht naar een zwaar zieke. Ik denk ook aan de vele confraters die ik ontmoet heb en blijf ontmoeten, zelfs tijdens mijn pastorale reizen in verschillende landen; allen zijn zij edelmoedig geëngageerd in de dagelijkse uitoefening van hun priesterambt. Doch deze uitspraak van de Heilige Pastoor doet ook denken aan Christus doorboorde Hart en aan de doornenkroon er omheen. En onze gedachte gaat dan uit naar de talloze situaties van leed waarin vele priesters ondergedompeld zijn omdat zij delen in de menselijke ervaring van talloze vormen van verdriet of niet begrepen worden door hen die van hun ambt genieten: hoe zouden we de vele priesters kunnen vergeten wiens waardigheid bespot wordt, die verhinderd worden hun zending uit te oefenen, of vervolgd worden zelfs tot het hoogste getuigenis dat van het bloed?

Er bestaan spijtig genoeg situaties, die men nooit genoeg kan betreuren, waarin de Kerk zelf lijdt onder de ontrouw van sommigen van haar bedienaars. En het is voor de wereld een reden tot ergernis en afwijzing. Wat in dergelijke gevallen voor de Kerk vooral nuttig is, is niet zozeer de kleinzielige bekendmaking van de zwakheden van haar bedienaars, dan wel een nieuw en blij besef van de grootheid van Gods gave, die belichaamd wordt in de stralende figuur van edelmoedige herders, religieuzen die branden van liefde voor God en de zielen, verlichte en geduldige spirituele leiders. Op dit punt kunnen de leer en het voorbeeld van de heilige Jean-Marie Vianney voor iedereen een veelbetekenend referentiepunt zijn: de pastoor van Ars was zeer nederig maar hij was er zich van bewust als priester een immense gave voor Zijn volk te zijn: Een goede herder, een herder naar Gods hart, dat is de grote schat die de goede God aan een parochie kan geven en één van de kostbaarste gaven van Gods barmhartigheid³. Hij sprak over het priesterschap alsof hij zichzelf niet kon overtuigen van de grootte van de gave en de taak die aan een menselijk schepsel toevertrouwd worden: Oh! hoe groot is de priester! moest hij het begrijpen, hij zou het besterven .. God gehoorzaamt hem: hij zegt twee woorden en bij het horen van zijn stem daalt Onze Heer uit de hemel neer en sluit Hij zich in een kleine hostie op ...⁴. En om de gelovigen het belang uit te leggen van de sacramenten, zei hij: Indien wij het sacrament van de priesterwijding niet hadden, zouden wij Onze Heer niet hebben. Wie heeft Hem daar in het tabernakel geplaatst? De priester. Wie heeft onze ziel ontvangen toen ons leven begon? De priester. Wie voedt ze om haar te sterken voor haar bedevaart? De priester. Wie zal de ziel voorbereiden om voor God te verschijnen door ze voor een laatste keer in Jezus bloed te wassen? De priester, altijd de priester. En indien deze ziel komt te sterven (door de zonde), wie zal ze opwekken, wie zal ze rust en vrede schenken? Nog eens, de priester ... Na God, is de priester alles ... De priester zal zichzelf pas goed begrijpen in de hemel⁵. Deze uitspraken die opwellen uit het priesterhart van de Heilige Pastoor, kunnen ons overdreven lijken. Zij tonen echter zijn hoogachting voor het sacrament van het priesterschap. Hij leek ondergedompeld in een gevoel van grenzeloze verantwoordelijkheid: Indien men goed zou begrijpen wat een priester op aarde is, zou men het besterven, niet van angst, maar van liefde ... Waartoe dient een huis vol goud als er niemand is om de deur te openen? De priester heeft de sleutel voor de hemelse schatten: hij is degene die de deur opent, hij is de econoom van de goede God, de beheerder van Zijn bezittingen ... Laat een parochie twintig jaar zonder priester: men zal er de beesten aanbidden ... De priester is niet priester voor zichzelf ... hij is er voor u⁶.

Hij kwam aan in Ars, een klein dorp van 230 inwoners, nadat de bisschop hem verwittigd had dat hij er een hachelijke godsdienstige situatie zou aantreffen: Er is niet veel liefde voor God in die parochie, u zult ze er brengen. Hij besefte dus ten volle dat hij erheen moest om Christus aanwezigheid te belichamen, door te getuigen van Zijn reddende genegenheid: (Mijn God), verleen mij de bekering van mijn parochie; ik stem erin toe te lijden wat Gij wilt, heel mijn leven!; met dit gebed begon zijn zending⁷. De Heilige Pastoor wijdde zich met al zijn krachten aan de bekering van zijn parochie, door voorrang te geven aan de christelijke vorming van het volk dat hem toevertrouwd was. Geliefde broeders in het priesterschap, vragen wij de Heer Jezus de genade dat ook wij de pastorale methode van de heilige Jean-Marie Vianney kunnen leren! Wat wij allereerst moeten leren is zijn totale identificatie met zijn ambt. In Jezus, vallen Persoon en Zending samen: heel Zijn heilswerk was en is de uitdrukking van Zijn kinderlijk Ik dat van in de eeuwigheid voor de Vader staat in een houding van liefdevolle onderwerping aan Zijn wil. In een nederige maar werkelijke analogie, moet ook de priester naar deze identificatie streven. Men moet natuurlijk niet vergeten dat de substantiële doeltreffendheid van het ambt onafhankelijk blijft van de heiligheid van de bedienaar; maar men mag ook niet de buitengewone vruchtbaarheid ontkennen de objectieve heiligheid van het ambt en de subjectieve heiligheid van de ambtsdrager elkaar ontmoeten. De Heilige Pastoor van Ars gaf zich onmiddellijk over aan dit nederige en geduldige werk van harmonisatie tussen zijn leven van ambtsdrager en de heiligheid van het ambt dat hem toevertrouwd was, wat hem uiteindelijk deed beslissen materieel in zijn parochiekerk te gaan wonen: Pas aangekomen, koos hij de kerk als woonst ... Hij ging vóór het ochtendgloren de kerk binnen en kwam er pas buiten na het Angelus van de avond. Daar moest men hem gaan zoeken als men hem nodig had, kan men in zijn eerste biografie lezen⁸.

De vrome overdrijving van de toegewijde hagiograaf mag er bij ons niet toe leiden het feit te negeren dat de Heilige Pastoor ook actief wist te wonen op heel het terrein van zijn parochie: hij bezocht systematisch alle zieken en gezinnen; organiseerde volksmissies en patroonsfeesten; verzamelde en beheerde financiële giften voor zijn liefdadigheidswerken en missiewerken; hij verfraaide zijn kerk met sacrale voorwerpen; bekommerde zich om de wezen van de Providence (een instituut door hem gesticht) en hun opvoedsters; hij had belangstelling voor de opvoeding van de kinderen; stichtte broederschappen en vroeg de leken met hem samen te werken.

Zijn voorbeeld stimuleert me te spreken over de samenwerking met lekengelovigen die steeds ruimer moet worden en met wie de priesters het ene priesterlijke volk uitmaken⁹ en in wiens midden zij staan door hun priesterlijk ambt om allen tot de eenheid van de liefde te brengen, door elkander hartelijk te beminnen met broederlijke genegenheid en anderen hoger te achten dan zichzelf (cfr. Rom. 12,10)¹⁰. In deze context is het passend te herinneren aan het Tweede Vaticaans Concilie dat de priester warm aanbeveelt de waardigheid van de leken en het deel dat hun eigen is in de zending van de Kerk oprecht te erkennen en te bevorderen ... Zij moet welwillend naar de leken luisteren door broederlijk rekening te houden met hun verlangens en hun ervaring en bekwaamheid op de verschillende domeinen van de menselijke activiteit te erkennen, ten einde de tekenen van de tijd met hen te onderscheiden¹¹.

De Heilige Pastoor onderrichtte zijn parochianen vooral door het getuigenis van zijn leven. Door zijn voorbeeld leerden de gelovigen bidden, bleven ze gemakkelijk staan voor het tabernakel om Jezus Eucharistie een bezoek te brengen¹². Het is niet nodig veel te spreken om goed te bidden legde de Pastoor hen uit men weet dat de goede God daar is, in het heilig Tabernakel; men opent zijn hart voor Hem; men geniet van Zijn aanwezigheid. Dat is het beste gebed¹³. En hij riep hen op: Kom te communie, kom naar Jezus, kom van Hem leven, zodat ge voor Hem gaat leven¹⁴. Het is waar, u bent het niet waardig, maar u hebt het nodig!¹⁵. Deze opvoeding van de gelovigen in de Eucharistische aanwezigheid en de communie was bijzonder doeltreffend wanneer de gelovigen hem het heilig Misoffer zagen opdragen. Degenen die erbij waren, zeiden dat het onmogelijk was een gezicht te zien dat zozeer aanbidding uitdrukt ... Hij keek naar de Hostie met zoveel liefde¹⁶. Alle goede werken samen zei hij wegen niet op tegen het Misoffer, want dat is mensenwerk en de heilige Mis is Gods werk¹⁷. Hij was ervan overtuigd dat al de vurigheid van een priester leven afhankelijk is van de Mis: Dat een priester verflauwt, komt doordat hij geen zorg draagt voor de Mis! Helaas! Mijn God! Hoe beklagenswaardig is een priester die doet alsof het iets gewoon is!¹⁸. Hij had de gewoonte aangenomen in elke Mis zijn leven te offeren: Oh! wat doet een priester er goed aan zich elke morgen aan God te offeren¹⁹.

Deze persoonlijke identificatie met het Kruisoffer bracht hem als was het één innerlijke beweging van het altaar naar de biechtstoel. Priesters zouden zich nooit mogen neerleggen bij het feit dat de biechtstoelen leeg zijn en dat de gelovigen van dit sacrament vervreemden. Ten tijde van de Heilige Pastoor was de biecht in Frankrijk niet vlotter noch frequenter dan op onze dagen, rekening houdend met het feit dat de omwenteling van de Revolutie de godsdienstpraktijk lang verstikt had. Maar hij heeft er zich op alle manieren voor ingezet: door prediking, door zijn parochianen proberen te overtuigen met raadgevingen, door hun opnieuw de zin en de schoonheid te laten ontdekken van de sacramentele boete, door hun te tonen hoezeer zij een vereiste is die innig verbonden is met de Eucharistische aanwezigheid. Zo wist hij leven te geven aan een kring van deugdzame mensen. Door zijn lange aanwezigheden voor het tabernakel in de kerk, begonnen de gelovigen hem na te doen; zij gingen naar de kerk om Jezus een bezoek te brengen en waren tegelijk zeker er hun pastoor te vinden die beschikbaar was voor een luisterend oor en vergeving. Later hield de aangroeiende menigte biechtelingen die uit heel Frankrijk kwam, hem tot 16 uur per dag in de biechtstoel. Men zei toen dat Ars het grote ziekenhuis van de zielen geworden was²⁰. De genade die hij bekwam (voor de bekering van de zondaars) was zo sterk dat zij naar hen op zoek ging zonder hen een ogenblik respijt te gunnen, zei de eerste biograaf²¹. Zo dacht de Heilige Pastoor er ook over: Niet de zondaar keert naar God terug om Hem vergiffenis te vragen; maar God loopt zelf de zondaar achterna en doet hem naar zich terugkeren²². Die goede Verlosser is zo vol liefde voor ons dat Hij ons overal zoekt!²³.

Wij allen, priesters, zouden moeten zien dat de woorden die hij in de mond van Christus legt, ons persoonlijk aangaan: Ik zal Mijn bedienaars opdragen hun te verkondigen dat Ik altijd bereid ben hen te ontvangen, dat Mijn barmhartigheid oneindig is²⁴. Van de Heilige Pastoor van Ars kunnen wij, priesters, niet alleen een onuitputtelijk vertrouwen in het Boetesacrament leren zodat wij het opnieuw in het midden van onze pastorale zorg plaatsen, maar ook een methode van heilsdialoog die daarin moet gevoerd worden. Naargelang de boeteling, had de Pastoor van Ars had een andere manier van omgaan. Wie naar zijn biechtstoel kwam vanuit de innerlijke en nederige nood aan Gods vergeving, vond in hem de bemoediging zich onder te dompelen in de stroom van Goddelijke barmhartigheid die alles in zijn loop meesleurt. En wanneer iemand zich pijnigde door zijn zwakheid en onstandvastigheid en vreesde te hervallen, openbaarde de Pastoor hem Gods geheim met een treffende schoonheid: De goede God weet alles. Hij weet vooraf reeds dat u na uw biecht opnieuw zal zondigen en toch vergeeft Hij u. Wat een liefde heeft onze God die zelfs vrijwillig de toekomst wil vergeten om u te vergeven!²⁵. Omgekeerd, wie zich lauw en bijna onverschillig beschuldigde, gaf hij met zijn tranen het bewijs van het leed en de ernst die deze vreselijke houding veroorzaakte: Ik ween omdat u niet weent²⁶, zei hij. Goed, indien de goede God niet goed was, maar Hij is zo goed. Moet de mens dan wreed zijn voor een zo goede Vader²⁷. Hij wekte berouw in het hart van de lauwen door hun, met eigen ogen en op zijn gezicht belichaamd, Gods leed te laten zien over hun zonde. Indien iemand daarentegen kwam met een reeds levendig verlangen naar een dieper geestelijk leven en indien hij ertoe in staat was, maakte hij hem vertrouwd met de diepte van de liefde door de onuitsprekelijke schoonheid te tonen van in vereniging met God en in Zijn aanwezigheid te kunnen leven: Alles onder de ogen van God, alles met God, alles om God te behagen ... oh! wat is dat mooi!²⁸. Hun leerde hij bidden: Mijn God, geef me de genade U zoveel te beminnen als voor mij mogelijk is²⁹.

De Pastoor van Ars heeft in zijn tijd het hart en leven van zoveel mensen weten om te vormen, omdat hij erin slaagde hun de barmhartige liefde van de Heer te tonen. Ook onze tijd heeft grote nood aan zo een verkondiging en getuigenis van de waarheid van de Liefde: Deus caritas est (1 Joh. 4,8). Door Jezus woord en sacramenten wist Jean-Marie Vianney het volk op te bouwen, zelfs indien hij dikwijls beefde ten overstaan van zijn persoonlijke onbekwaamheid, zodat hij meer dan eens verlangde bevrijd te worden van de verantwoordelijkheden van het werk in de parochie waartoe hij zich onwaardig voelde. Doch met voorbeeldige gehoorzaamheid bleef hij altijd op zijn post, verteerd door apostolische ijver voor het heil van de zielen. Hij spande zich in zijn roeping en zending totaal te beleven en beoefende daarbij een strenge ascese: Het is voor ons pastoors een groot ongeluk betreurde de heilige dat de ziel gevoelloos wordt³⁰; en hij maakte hiermee allusie op het gevaar dat de herder loopt wanneer hij gewoon raakt aan de zonde of onverschilligheid van zovele schapen. Hij beheerste zijn lichaam met waken en vasten om te vermijden dat het weerstand zou bieden aan zijn priesterlijke ziel. En hij aarzelde niet zich verstervingen op te leggen voor het welzijn van de zielen die hem toevertrouwd waren en om bij te dragen tot de uitboeting van zoveel zonden die hij in de biecht gehoord had. Aan een confrater priester verklaarde hij: Ik zal u mijn recept geven. Ik geef hun een kleine penitentie en de rest doe ik in hun plaats³¹. Naast deze concrete boetedoeningen die de Pastoor van Ars zich oplegde, blijft de kern van zijn onderricht altijd geldig: Jezus vergiet Zijn bloed voor de zielen en de priester kan zich niet aan hun heil wijden als hij weigert persoonlijk deel te nemen aan die hoge prijs van de verlossing. In de wereld van vandaag, evenals in de moeilijke tijd van de Pastoor van Ars, dienen priesters zich in hun leven en werk te onderscheiden door de kracht van hun evangelisch getuigenis. Paulus VI bemerkte juist: De hedendaagse mens luistert liever naar getuigen dan naar meesters en wanneer hij naar meesters luistert, is het omdat zij getuigen zijn³². Om een existentiële leegte in ons te vermijden en de doeltreffendheid van ons ambt in gevaar te brengen, dienen wij ons steeds opnieuw af te vragen: Zijn wij werkelijk van Gods woord doordrongen? Is dat werkelijk het voedsel dat ons in leven houdt, meer nog dan het brood en de dingen van deze wereld? Kennen wij het werkelijk? Beminnen wij het? Houden wij ons er innerlijk zo mee bezig dat dit woord werkelijk ons leven vorm geeft en onze gedachte inspireert?³³. Zoals Jezus de Twaalf riep om bij Hem te blijven (cfr. Mc. 3,14) en Hij hen pas nadien uitzond om te prediken, zo zijn ook vandaag de priesters geroepen zich af te stemmen op deze nieuwe levensstijl die de Heer Jezus ingevoerd heeft en die precies die van de apostelen geworden is³⁴.

Diezelfde voorbehoudloze aanhankelijkheid aan die nieuwe levensstijl kenmerkte het engagement van de Pastoor van Ars in heel zijn ambt. Paus Johannes XXIII presenteerde in de encycliek Sacerdotii nostri primordia, gepubliceerd in 1959 ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de dood van de heilige Jean-Marie Vianney, diens ascetische fysionomie onder het teken van de drie evangelische raden, die hij voor priesters ook noodzakelijk achtte: Indien voor deze heiligheid van leven, de beoefening van de evangelische raden niet opgelegd wordt aan de priester omwille van zijn klerikale staat, zijn zij voor hem en alle volgelingen van de Heer, niettemin de koninklijke weg van christelijke heiliging³⁵. De Pastoor van Ars wist de evangelische raden te beleven op een manier die aangepast is aan zijn situatie van priester. Zijn armoede was inderdaad niet die van een religieus of monnik, maar degene die van een priester gevraagd wordt: terwijl hij grote sommen geld beheerde (aangezien de rijkste bedevaarders zich niet onthielden van liefdadigheidswerken), wist hij dat alles gegeven werd voor zijn kerk, de armen, zijn wezen en de kinderen van zijn Providence³⁶ en voor de meest behoeftige gezinnen. Dus, hij was rijk om aan anderen te geven en zeer arm voor zichzelf³⁷. Hij gaf als uitleg: Mijn geheim is heel simpel, alles geven en niets houden³⁸. Als het gebeurde dat hij met lege handen stond, zei hij tevreden tegen de armen die zich tot hem richtten: Ik ben zo arm als gij; ik ben vandaag één van de uwen³⁹. Zo kon hij op het einde van zijn leven in volledige sereniteit zeggen: Ik heb niets meer, de goede God kan mij roepen wanneer Hij wil⁴⁰. Zijn kuisheid was ook die van een priester gevraagd wordt omwille van zijn ambt. Men kan zeggen dat het om de kuisheid gaat die noodzakelijk is voor wie de Eucharistie moet aanraken en die ze aankijkt met heel de vurigheid van zijn hart en met dezelfde vurigheid aan de gelovigen geeft. Men zei van hem dat de kuisheid in zijn blik schitterde en de gelovigen gaven er zich rekenschap van als hij naar het tabernakel keek met de blik van een verliefde⁴¹. Ook de gehoorzaamheid van de heilige Jean-Marie Vianney werd helemaal belichaamd door zijn instemming met al het lijden dat verbonden was aan de eisen die het ambt dagelijks stelt. Men weet hoezeer hij gekweld werd door de gedachte aan zijn onbekwaamheid voor het parochiaal werk en door zijn verlangen te vluchten om zijn armzalig leven in de eenzaamheid te bewenen⁴². Alleen de gehoorzaamheid en zijn bezieling voor de zielen konden hem ervan overtuigen op zijn post te blijven. Hij toonde zijn gelovigen en ook zichzelf, dat er geen twee goede manieren zijn om Onze Heer te dienen, er is slechts één, namelijk Hem te dienen zoals Hij gediend wil worden⁴³. De gouden regel voor een leven in gehoorzaamheid leek hem deze: Alleen doen wat men de goede God kan aanbieden⁴⁴.

In deze context van een spiritualiteit die gevoed wordt door de beoefening van de evangelische raden, richt ik een hartelijk verzoek tot de priesters in dit Jaar dat aan hen gewijd is, om de nieuwe lente te verwelkomen die de Geest deze dagen in de Kerk opwekt, vooral dank zij de kerkelijke Bewegingen en nieuwe Gemeenschappen. De Geest neemt in Zijn gaven vele vormen aan ... Hij waait waar Hij wil. Hij doet het op een onverwachte manier, op onverwachte plaatsen en onder vormen die men op voorhand niet kan bedenken ... Hij toont ons ook dat Hij aan het werk is met het oog op het ene lichaam en in de eenheid van het ene lichaam⁴⁵.Wat het Decreet Presbyterorum ordinis hierover zegt is actueel: Door de geesten te onderzoeken om te weten of ze van God komen, zullen zij (de priesters) met geloofszin de vele charismas van de leken proberen te ontdekken, zowel eenvoudige als opmerkelijke charismas, ze met vreugde herkennen en met geestdriftig ontplooien⁴⁶. Diezelfde gaven, die voor heel wat mensen de aanzet zijn tot een hoger geestelijk leven, zijn niet alleen van nut voor lekengelovigen maar ook voor de bedienaars zelf. Uit de gemeenschap tussen gewijde bendienaars en charismas kan een waardevolle bezieling ontstaan voor een nieuw engagement van de Kerk in dienst van de verkondiging en van het getuigenis van het Evangelie van hoop en liefde, overal ter wereld⁴⁷. Ik zou er nog willen aan toevoegen, in de lijn van de Apostolische Exhortatie Pastores dabo vobis van paus Johannes Paulus II, dat de gewijde bedienaar een radicale gemeenschapsvorm heeft en dat die alleen in de gemeenschap van de priesters met hun Bisschop kan gerealiseerd worden ⁴⁸. Deze gemeenschap van de priesters onderling en met hun Bisschop, geworteld in het sacrament van de priesterwijding en tot uiting gebracht in de Eucharistische concelebratie, vertaalt zich in de verschillende concrete vormen van een effectieve en affectieve broederlijkheid⁴⁹. Alleen zo zullen de priesters de gave van het celibaat ten volle kunnen beleven en in staat zijn de christengemeenschappen te laten bloeien waarin de wonderen van de eerste Evangelieverkondiging zich hernieuwen.

Het Paulusjaar dat ten einde loopt nodigt ons uit de persoon van de Apostel der heidenen nogmaals onder ogen te nemen; daarin schittert een stralend voorbeeld van de priester die helemaal aan zijn bedieninggegeven is. De liefde van Christus laat ons geen rust schrijft hij sinds wij hebben ingezien, dat Een is gestorven voor allen. Maar dan zijn allen gestorven (2 Kor. 5,14) en hij gaat verder: En Hij is voor allen gestorven, opdat zij die leven niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die ter wille van hen is gestorven en verrezen (2 Kor. 5,15). Kan een beter programma voorgehouden worden aan een priester die zich inspant om vooruitgang te maken op de weg van de christelijke volmaaktheid?

Geliefde priesters, de viering van de 150^e verjaardag van de dood van de heilige Jean-Marie Vianney (1859) volgt onmiddellijk op de vieringen van de 150^e verjaardag van de verschijningen in Lourdes (1858) die onlangs beëindigd werden. Reeds in 1959 had de zalige paus Johannes XXIII de bemerking gemaakt: Kort voordat de Pastoor van Ars zijn lange verdienstelijke loopbaan beëindigd had, was (de Onbevlekte Maagd) verschenen in een andere streek in Frankrijk aan een nederig en zuiver kind om het een boodschap van gebed en boete te geven, waarvan men de immense spirituele weerklank reeds een eeuw lang kent.Waarlijk, het leven van de heilige priester wiens gedachtenis wij vieren, was op voorhand een levende illustratie van de grote bovennatuurlijke waarheden waarin de zieneres van Massabielle onderricht werd! Hij zelf had een zeer grote devotie voor de Onbevlekte Ontvangenis van de Allerheiligste Maagd, hij die in 1836 zijn parochie had toegewijd aan Maria, zonder zonde ontvangen, en die met veel geloof en vreugde het dogma van 1854 zou vernemen⁵⁰. De Heilige Pastoor bracht zijn gelovigen steeds in herinnering dat Jezus Christus, nadat Hij ons gegeven had al wat Hij ons kon geven, ons nog wou erfgenaam maken van wat Hem het dierbaarst is, namelijk Zijn Heilige Moeder⁵¹.

Ik vertrouw dit Jaar van de Priester toe aan de Heilige Maagd, en vraag Haar in de ziel van iedere priester een edelmoedige vernieuwing op te wekken van deze idealen van totale gave aan Christus en de Kerk die de gedachte en het werk van de Heilige Pastoor van Ars hebben geïnspireerd. Het vurige leven van gebed en bezielde liefde van de gekruisigde Jezus hebben de dagelijkse en voorbehoudloze gave van Jean-Marie Vianney aan God en de Kerk gevoed. Moge zijn voorbeeld onder de priesters dit getuigenis opwekken van eenheid met de Bisschop, met elkaar en met de leken, dat vandaag, zoals in alle tijden, zo noodzakelijk is. Ondanks het kwaad in de wereld weerklinkt het woord van Christus tot Zijn apostelen in het cenakel nog steeds met dezelfde kracht der actualiteit: Weliswaar leeft gij in de wereld in verdrukking, maar hebt goede moed: Ik heb de wereld overwonnen (Joh. 16,33). Het geloof in de Goddelijke Meester geeft de kracht de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien. Geliefde priesters, Christus rekent op u. Naar het voorbeeld van de Heilige Pastoor van Ars, laat u door Hem veroveren en ook u zult in de wereld van vandaag boodschappers zijn van hoop, verzoening en vrede!

Met mijn zegen.

Vaticaan, 16 juni 2009

Benedictus PP. XVI

PASTOOR VAN ARS UITGEROEPEN TOT PATROON VAN ALLE PRIESTERS