Maria, machtige Koningin van Hemel en aarde,

gouden Stem van de Heilige Geest.

Temidden der stormen van zonde en ongerechtigheid

In dit tranendal, heeft mijn hart Uw Klok gehoord,

die mij roept tot de verdediging van Gods Rijk.

Hoe is de wereld ten prooi aan onrecht, want de zielen

beminnen Gods Werken niet meer, en verafgoden nu hun

vergankelijke, materiéle belangen.

O Meesteres van alle zielen door Goddelijke volmacht,

ik smeek U om het vuur van de ware Liefde in alle zielen,

opdat alle wereldse afgoden verbrand mogen worden.

Ik smeek U om het zaad van het ware geloof in Gods Werken

en in het Eeuwig Leven, opdat de woestijn van de goddeloosheid

moge veranderen in een paradijs van bloemen van heiligheid.

Ik smeek U om het doopsel van alle zielen in het water van

Goddelijk Leven, opdat alle onrecht op de wereld moge verdrinken.

Daartoe, O Draagster van Goddelijk Licht, geef ik U mijn hele wezen,

mijn hele leven, al mijn lijden en offers, en alle beproevingen en lijden

van de hele mensheid.

Wil dit alles bekleden met de volmaakte verlossende macht van het

Lijden van Jezus Christus, van Uw Smarten, van alle Heilige Missen

die ooit op aarde zijn opgedragen, en van het Heilig Kruis als Teken

van de eindoverwinning van de ene ware God over alle duisternis.

Moge ook deze alomvattende offerande en de oneindige macht van

Uw voorspraak, deze wereld totaal herschapen worden.

Moge de God der volmaakte Liefde dit gebed bekleden met het

Goddelijk Zegel, opdat het de geboorte van Zijn Geest in alle

zielen moge helpen bespoedigen.

AMEN.

De kern van de joodse cultuur was de joodse religie, waarvan de fundamentele overtuiging misschien het best wordt samengevat met de woorden die de boeren uitspraken als ze hun eerste oogst aan God opdroegen, beschreven in Deuteronomium 26,5-9;

(…) Mijn vader was een zwevende Arameeér. Hij trok naar Egypte en woonde daar als vreemdeling met een handvol mensen, maar ze groeiden uit tot een zeer groot en machtig volk. De Egyptenaren begonnen ons slecht te behandelen ; ze onderdrukten ons en dwongen ons tot slavenarbeid. Toen klaagden we tot de HEER, de God van onze voorouders, onze nood. Hij hoorde ons hulpgeroep en zag ons ellendig slavenbestaan. En de HEER bevrijdde ons uit Egypte, met sterke hand en opgegeven arm, op angstaanjagende wijze, met tekenen en wonderen. Hij bracht ons hierheen en gaf ons dit land , dat overvloeit van melk en honing.

Deuteronomium is het laatste boek van de Pentateuch , de vijf boeken die gezamenlijk ook wel de ‘Thora worden genoemd. Waarschijnlijk werden ze rond de tijd van de Babylonische ballingschap geschreven, in de zesde eeuw v.C. , en ze vertellen het volgende verhaal. De ‘zwervende Arameeér’ Abraham verliet de Soemerische stad Ur ( in het huidige Irak ) en trok naar het land van de rivier de Jordaan. God sloot een verbond met hem, waarin Hij beloofde dat Abrahams afstammelingen een groot volk zouden worden en dit land zouden bewonen. Zijn familie verhuisde echter naar Egypte, waar ze inderdaad veel nakomelingen kregen en ‘Israél’ werden, oftewel de Joden. Ze werden tot slaaf gemaakt, maar God redde hen met de exodus, beschreven in het gelijknamige tweede boek. Hij leidde hen niet alleen uit Egypte naar het beloofde land Palestina, maar gij gaf ze ook de Wet, een reeks voorschriften over hoe de enige God moest worden vereerd en hoe men met elkaar moest omgaan. De Wet werd samengevat in de tien geboden die God rechtstreeks op stenen platen schreef en aan Mozes gaf. De joden geloven dat Mozes alle vijf de boeken heeft geschreven, hoewel zijn dood wordt beschreven aan het einde van Deuteronomium. Andere boeken beschrijven de verdere geschiedenis van de Joden ; hoe ze onder diverse koningen trouw bleven aan de Wet en de verering van de enige God, of deze getrouwheid juist verloren. Daarom zond God een reeks profeten die Israél moesten terugleiden naar de ware religie. Deze boeken vormen de basis op de Joodse Heilige Schrift, hoewel er ten tijde van Jezus geen ‘officiele’ opvatting was over welke boeken gezaghebbend waren en welke niet. Enkele hiervan zouden later deel gaan uitmaken van wat christenen ‘het Oude Testament’ noemen. Dit is wat de Joden destijds geloofden over hun geschiedenis, een historie die nauw verbonden was met God. Ze geloofden dat hun volk door God was uitverkoren. Hij sprak niet alleen met hen via de Wet en de Profeten, maar trad op cruciale momenten ook in hun belang op, zoals bij de exodus. Nare gebeurtenissen, zoals de Babylonische ballingschap, werden geïnterpreteerd als afkeuring van God, mogelijk omdat het volk hem ontrouw was. Ze geloofden dat God een eeuwig verbond met hen had, waardoor het land Palestina van hen was. Bij wijze van tegenprestatie moesten zij zich aan de Wet houden. Als teken van verbond werden Joden besneden ; dit belangrijke kenmerk onderscheidde hen van anderen. In het Nieuwe Testament vinden we de termen ‘besneden’ en ‘onbesneden’ als verwijzing naar respectievelijke Joden en niet -Joden. God gaf de afstammelingen van Abraham niet alleen het land Palestina, maar ook de heilige hoofdstad Jeruzalem. Daar stond in de oudheid de tempel, een van de opmerkelijkste gebouwen - die eeuwen eerder was gebouwd door koning Salomo en in de eerste eeuw v.C. door Herodes de Grote werd herbouwd en in ere hersteld ; dit was het centrum van de joodse religie.

WORDT VERVOLGD.

Jeanne-Blandine werd op 17 oktober geboren, helemaal alleen, gewoon als een “grote”. Vandaag is zij zes weken en komt ze thuis. Wij kunnen ons het leven zonder haar niet meer voorstellen; nochtans was haar aankomst in ons gezinnetje hoogst onwaarschijnlijk. Twee maanden lang groeide ze comfortabel bij mama, maar dan vindt de eerste ramp plaats: ik geloof dat ik een miskraam krijg. Maar de spoed-echo toont ons een kleine baby in volle vorm. Ik verlaag mijn dagdagelijks ritme van activiteiten en wacht met ongeduld op de volgende controle-echo. De bloedingen zijn opgehouden, maar een enorme bloedklonter heeft zich gevormd. Ondertussen groeit de baby. Met vier maanden een nieuwe ramp: het amnionvlies verdraagt de door de bloedklonter veroorzaakte irritatie niet langer. De vruchtzak breekt en de baby bevindt zich in een nagenoeg droge omgeving. De gynaecologen voorspellen haar spoedig overlijden. En ze stellen voor om dit te vervroegen. Zij wijzen nadrukkelijk op het risico voor de longen van de baby en de risico’s op infecties die deze gebroken vruchtzak met zich meebrengt. Besmettingen die de baby zouden kunnen laten sterven, maar die ook schade bij de mama kan veroorzaken.

Ik word enkele dagen opgenomen, mag dan naar huis en hervat in afwachting mijn normale activiteiten. Maar in afwachting waarvan? Een wonder? Of het einde van deze eindeloze miskraam? In deze tijd van zoeken is er één zekerheid: wij willen dit leven niet inkorten. Wij bevragen ons over de begrafenis van vroegtijdig geboren baby’s: burgerlijke stand, begrafenisondernemer… De volgende echoscopie is echter nogmaals goed: wel geen vermeerdering van vruchtwater, maar een kind dat beweegt en groeit. Wij besluiten dan tot het volgende: ik blijf zo strikt als mogelijk liggen en er wordt een zeer nauwgezet toezicht op tekenen van infectie ingesteld, evenals een verscherpt toezicht op de groei van de baby. De weken gaan voorbij, de baby blijft groeien. Op zes maanden bewijst een grondigere echoscopie hetgeen men vreesde: de longen ontwikkelen zich slecht en het hart lijdt eronder. Voor der rest blijft de groei perfect.

Veertien dagen later doet een nieuwe bloeding ons naar het ziekenhuis terugkeren. Men besluit tot overbrenging naar een universitair ziekenhuis. Daar verfijnt een magnetische resonantie scan de diagnose: de afwezigheid van vruchtwater heeft tot een ernstige longhypoplasie geleid. Volgens de gynaecologen is er geen hoop meer voor de baby; volgens de kinderartsen neonatologen zijn de overlevingskansen, met of zonder blijvende letsels, ongeveer 50% als de geboorte in optimale omstandigheden verloopt: geplande keizersnede in aanwezigheid van intensieve pediatrische zorg. De gynaecologen antwoorden dat een keizersnede in dit stadium een te groot risico voor de moeder inhoudt in verhouding tot de reële vooruitzichten voor de baby. Wij besluiten eenvoudigweg te wachten en hopen dat de baby zich nog een maand lang braaf zal houden. Maar na een week, besluit de baby om geboren te worden. Alles gebeurt zeer snel. De gynaecologen en de kinderartsen worden door onze juffrouw op snelheid gepakt. Zij wordt langs de normale weg geboren in de zetel en verrast iedereen door te schreeuwen en door haar verwoede pogingen om te ademen. Aangezien niets voorbereid is, is het de vroedvrouw die de eerste zorgen toedient. Het team van neonatologie komt enkele minuten later aan en Jeanne-Blandine krijgt hoogtechnologlische intensieve zorgen toegediend. Na enkele dagen bereikt zij een begin van ademhalingsautonomie. Beetje bij beetje, vermindert men de bijstand.

.

Sedert enkelen dagen is Onze Heilige Vader, de Paus, en via hem de ganse Kerk, het voorwerp van zeer hevige aanvallen vanuit alle windstreken en soms zelfs vanuit de schoot van de Kerk zelf. Hoe zouden wij, bij het zien daarvan niet kunnen denken aan Onze Heer die geleid voor het sanhedrin als eerste verwijten, laster en slagen moest verdragen vanwege zijn vervolgers. “Maar Hij zweeg en antwoordde niets” zegt ons de evangelist Sint Marcus. En waarom dan? Omdat Hij bad en alles aanbood voor ons heil en dat van de wereld.

Onze Heilige Vader die bij zijn verkiezing tot de Stoel van Peturs de woorden hernam van Onze Heer: “Ik stuur u als een lam te midden van de wolven”, was zich goed bewust van de harde taak en het enorme lijden dat hem wachtten door deze last te aanvaarden. Dan deed hij beroep op onze gebeden om niet in zijn taak te falen. Vandaag meer dan ooit, heeft hij die gebeden nodig om het roer van het schip van Petrus stevig te houden in de storm en tegenover de vijanden die proberen het te laten vergaan. De Heilige Don Bosco wijst in zijn beroemde droom ons de twee kolommen waaraan het schip Petrus moet aanmeren om niet in de storm ten onder te gaan: de Eucharistie en de Heilige Maagd Maria.

Teneinde het verzoek van Onze Heilige Vader te beantwoorden en ons inspirerend op de droom van Don Bosco, stellen wij u voor om zaterdag 14 februari een noveen aan Onze Lieve Vrouw te beginnen tot zondag 22 februari, feest van de leerstoel van Sint Petrus. Diezelfde zondag kunnen wij onze communie speciaal aanbieden voor de intenties van Onze Heilige Vader en van de gehele Kerk.

Hoe talrijker en vuriger wij zullen zijn, hoe krachtiger de adem van de genades zich zal laten voelen om Onze Heilige Vader en de Kerk te steunen.

Stuur deze mail dus in vele richtingen verder. Onderaan deze mail vindt u het noveengebed aan Onze Lieve Vrouw en het verhaal van de droom van Don Bosco.

Als u aan dit gebedsinitiatief beslist deel te nemen kan u een lege mail sturen naar volgend adres: neuvainepourlepape@googlemail.com, me in de onderwerplijn enkel de tekst “Ik neem deel aan de noveen voor de Paus”.

“Vraag en gij zult verkrijgen”.

In Christo

Vanwege gelovigen die zoals u de Kerk en de Paus liefhebben.

Noveen tot Onze Lieve Vrouw

Onze Vader

3x Wees gegroet

Glorie zij de Vader

Vervolgens dit gebed:

Zeer Heilige Moeder van God, door Onze Heer uitverkozen om Moeder en beschermster te worden van de Universele Kerk, het is met het grootst mogelijke vertrouwen dat wij Uw zeer machtige hulp inroepen voor deze zelfde Kerk die strijdt op aarde.

Bescherm, zo smeken wij, met een bijzondere zorg en met deze moederlijke liefde waarvan U brandt, Onze Zeer Heilige Vader Paus Benedictus XVI, de bisschoppen en de priesters die verenigd zijn met de Heilige Stoel van Petrus. Wees de beschermster van al diegenen die ijveren om de zielen te redden te midden van de angsten en de tegenspoed van deze wereld. Amen.

Mater Ecclesiae, ora pro nobis

Sancte Petre, ora pro nobis

Een droom van Don Bosco

De droom van de twee zuilen

Jongens ik wil jullie vanavond een droom vertellen. Het is waar, iemand die droomt weet niet wat hij doet. Maar aan jullie zou ik bijna mijn zonden durven vertellen, als ik niet bang was u allen aan de haal te zien gaan en het huis te zien instorten.

Dus vertel ik deze droom voor uw geestelijk voordeel. Wat ik ga zeggen heb ik een paar dagen geleden gedroomd.

Denkt u eens even in, dat ge net aan de rand van de zee staat, of liever op een eenzame rots en dat ge nergens land ziet dan het klein stukje waar ge opstaat. Op die onmetelijke watervlakte ziet ge een ontelbare menigte schepen in slagorde geschaard. Hun voorsteven loopt uit op een ijzeren punt, een soort lans, zodat hij alles doorboort waar hij tegenaan stoot.

Deze schepen zijn bewapend met kanonnen en vol met geweren en andere wapens; bovendien zijn ze geladen met brandbare stoffen en ook met boeken. Zij trekken op tegen een schip dat veel groter en hoger is dan de anderen. Dit trachten ze lek te stoten met hun punt, zij willen het in brand steken of op een andere manier schade berokkenen, zoveel zij kunnen. Het grote schip is volledig uitgerust en omgeven door kleinere schepen. Deze ontvangen van het grote schip commando seinen en voeren verschillende bewegingen uit om zich te verdedigen tegen de vijandelijke vloten. De wind is tegen hen en de woelige zee schijnt eerder in het voordeel van de vijanden.

Midden op het uitgestrekte watervlak rijzen twee stevige zuilen omhoog niet ver van elkaar. Op de ene staat een beeld van de H.Maagd, de Onbevlekte en aan haar voeten een bord met het opschrift:” Auxilium Christianorum”; op de andere, die veel hoger reikt en breder is een Hostie in grootte evenredig aan de zuil. Ook hier hangt een bord en het opschrift is “ Salus credentium”.

De opperbevelhebber op het grote schip is de Paus van Rome. Wanneer deze de woede van de vijanden ziet en de ongunstige conditie waarin zijn getrouwen verkeren,denkt hij erover, de stuurlieden van de kleine schepen bij zich te roepen en te beraadslagen wat er gedaan moet worden. Die stuurlui komen en houden krijgsraad met de Paus.

Wanneer het beraadslagen enige tijd geduurd heeft en de wind en de zee steeds woester worden, zendt de Paus heb terug om het bestuur over hun eigen schepen weer op zich te nemen.

Dan bedaart de storm enigszins en de Paus roept opnieuw de stuurlui bij zich, terwijl het admiraalschip zijn koers vervolgt.

Maar de orkaan steekt weer op, angstwekkend. De Paus staat aan het roer en spant al zijn krachten in om het schip te sturen tussen de twee zuilen. Aan deze zuilen hangen ankers en zware haken aan stevige kettingen.

De vijandelijke schepen richten al hun aanvallen op het pausschip en doen wanhopige pogingen om het tegen te houden en tot zinken te brengen. Sommige met geschriften, met boeken, met brandbare stoffen, waarmee ze volgeladen zijn en die ze aanboord van het pausschip trachten te gooien. Anderen doen het met kanonnen,met geweren en scherpe pieken. De strijd neemt in hevigheid toe. Wel stooten de schepen hun voorsteven tegen het grote schip, - met volle kracht komen de stoten aan,- maar het is vergeefse moeite: de aanvallers bereiken niets.

Opnieuw doen ze een poging: nutteloze pogingen en verspilling van kracht en munitie. Het grote schip zet rustig en onvervaard zijn weg voort. Wel gebeurt het dat een hevige stoot een scheur of een gat doet ontstaan in de zijwand, maar telkens als zo’n averij is opgelopen, waait er een bries van de twee zuilen en ogenblikkelijk is de schade hersteld en het gat gestopt.

Intussen springen bij de vijand kanonnen uit elkaar, geweren barsten en de andere wapen en scherpe pieken breken doormidden.

Een aantal schepen botsen tegen elkaar en zinken. De vijanden worden razend van woede, zij worden handgemeen en beginnen te vechten met de blanke wapens, met handen en vuisten, onder vloeken en verwensingen. Daar valt de Paus, zwaar gewond. De mannen die om heen staan, schieten toe en helpen hem overeind. Weer wordt de Paus getroffen, hij valt en sterft.

Bij de vijanden gaat een overwinningsgeschreeuw op; een onbeschrijfelijke jubel trilt over hun schepen. Zij vergissen zich: zodra de Paus gestorven is komt een nieuwe Opperpriester in zijn plaats. Zo vlug hebben de stuurlui hem gekozen, dat het doodsbericht van de ene Paus gelijk aankomt met de tijding van de keuze van zijn Opvolger. Nu vermindert zichtbaar de moed van de tegenstanders.

De nieuwe Paus overwint alle hindernissen en bereikt met zijn schip de beide zuilen. Midden tussen de twee kolommen aangekomen maakt hij met een ketting die aan de voorsteven hangt, het schip vast aan een anker van de zuil met de Hostie.; met de andere ketting meert hij de achtersteven aan een anker, dat vastzit aan de kolom met het beeld van de Onbevlekte Maagd.

Nu ontstaat er een geweldige beweging. Alle schepen , die tot dan toe het schip van de Paus hadden bestookt, slaan op de vlucht in een verschrikkelijke verwarring. Zij botsen tegen elkaar en brengen elkaar tot zinken. De zinkende schepen trachten de andere mee te sleuren in de diepte. Enkele scheepjes, die dapper met de Paus gestreden hebben, komen zich het eerst vastleggen aan de beide zuilen.

Andere schepen, en deze zijn talrijker, hebben zich uit vrees ver van het strijdgewoel teruggetrokken. Zij liggen nu ver weg, en wachten voorzichtig af. Wanneer ze dan zien, dat de laatste wrakstukken van de vernietigde schepen in de diepte verdwenen zijn, varen ook zij vlug naar de twee zuilen en leggen zich vast aan de haken die daar van afhangen. Dan blijven ze stilliggen in veilige rust , samen met het grote schip, waarop de Paus verblijft. Nu heerst er grote kalmte op zee.

Toen Don Bosco zover gevorderd was met zijn droomverhaal, vroeg hij aan Don Rua:” Wat denk je van deze geschiedenis”?

Don Rua antwoordde:” ik zou zeggen; Het schip van de Paus is de Kerk waarvan hij het opperhoofd is: de schepen zijn de mensen; de zee is de wereld. Degene die het grote schip verdedigen zijn de mensen die goedgezind zijn en die gehecht zijn aan de H.Stoel. De anderen zijn de vijanden die de Kerk met alle middelen trachten te vernietigen. De twee reddingbrengende zuilen zijn de devotie tot de H.Maagd en tot het Allerheiligst Sacrament der Eucharistie.” Don Rua zie niets van de gevallen Paus en ook Don Bosco zweeg erover. Allen voegde hij erbij: “Je hebt het goed gezien. Maar één uitdrukking moet je verbeteren; de schepen van de vijanden zijn de vervolgingen. Er staan de Kerk vreselijke beproevingen te wachten. Wat tot nu toe gebeurd is heeft niets te betekenen in vergelijking met hetgeen nog komen moet. Haar vijanden worden aangeduid door de schepen, die trachten, als het mogelijk was, het grote schip te doen zinken.

Twee middelen zijn er om redding te vinden in deze algemene ondergang: godsvrucht tot de Allerheiligste Maagd Maria, veelvuldige H.Kommunie. Zelf moeten we alle moeite doen om deze twee dingen te beoefenen en ze overal door iedereen te doen beoefenen.

Bron: Don Bosco kring St Thomas van Aquino instituut december 1959 onder leiding E.H.Baert.

PALESTINA. 1

De Joden woonden al vele eeuwen in Palestina, aan de oostkant van de Middellandse Zee, maar ze waren al heel lang niet echt onafhankelijk. In de zesde eeuw v. C. waren ze door de Babyloniérs verslagen en weggevoerd en leefden ze vijtig jaar in de traumatische Babylonische ballingschap. Daarna volgde overheersing door de Perzen ( die een machtige rijk in het oosten opbouwden ) en vervolgens door de Seleuciden, een dynastie die volgde op het bewind van de Macedonische generaal Alexander de Grote. In de tweede eeuw v. C. kwamen ze in opstand tegen de Seleuciden, maar in de eerste eeuw werden ze verslagen door de Romeinse generaal Pompejus. Vanaf dat moment maakte Palestina deel uit van het Romeinse Rijk. Ondanks het hete en droge klimaat bestond het land voornamelijk uit landbouwgrond. Galilea, in het noorden, had een natter en zachter klimaat. Daar stroomde de Jordaan in en uit het Meer van Galilea, waar op grote schaal werd gevist. De meeste mensen werkten op het land, op eigen, kleine boerderijen of als pachters op het land van grootgrondbezitters. Na de dynastie van de Makkabieeén kwam die van Herodes aan de macht. Palestina werd niet letterkijk ‘bezet’ door de Romeinen. Ze lieten het bestuur van het koninkrijk over aan de koning, als een soort afhankelijkheid vorst. De Romeinen wilden niet echter over Palestina heersen of het torenhoge belastingen opleggen. Sterker nog, het land leverde hen verlies op. Het ging erom een stabiel en vriendschappelijk gebied te bezitten nabij de grens met het vijandige Prezié om zo het belangrijkere Egypte en Syrié te beschermen. Deze situatie moest zo min mogelijk inspanningen gehandhaafd worden en dus werden de meeste lokale aangelegenheden overgelaten aan de koning. Vanaf 37 tot 4 v.C. was dit koning Herodes de Grote, een autoritaire persoon die kapitalen uitgaf aan de bouw van grote gebouwen en nieuwe steden. Als ondergeschikte van Rome moest Herodes eer bewijzen aan de keizer en diens buitenlandbeleid respecteren, maar verder had hij grotendeels de vrije hand. Na de dood van Herodes verdeelde Casear Augustus Palestina onder de zoons van de koning, die daarna als onderkoningen op ongeveer dezelfde wijze regeerden als hun vader. De zoon die heerste over Judea ( de zuidelijke regio van Palestina met daarin Jeruzalem ) bleek incompetent. In 6 n.C. werd hij afgezet en een Romeinse prefect ging dit deel van Palestina rechtstreeks regeren. Het was een nogal ondankbare taak om prefect van Judea te zijn. De Romeinen beschouwden dit land als een vreselijke uithoek die werd bewoond door krankzinnige barbaren met een vreemde religie en ze verbleven er niet graag. Bovendien had de prefect slechts een paar duizend manschappen, wat bijlange na niet genoeg was om behoorlijk toezicht uit te oefenen in het gebied. Daarom besteedde hij de meeste tijd aan Caesarea, een Romeinse plaats aan de kust, en liet de dagelijkse leiding van Judea en Jeruzalem over aan de joodse hogepriester die zo’n beetje als premier fungeerde ; hij bepaalde de belasting, handhaafde de orde, enzovoorts.

Wordt vervolgd.

.

‘Christus verhoogd als de slang in de woestijn’

(n.a.v. Johannes 3:14)

In de tijd dat Jezus te Jeruzalem verbleef om met Zijn leerlingen deel te nemen aan de feestelijkheden rond het Pascha, kwamen velen tot geloof in Zijn Naam (Joh. 2:23). Tijdens de feestweek in Jeruzalem wordt Jezus ’s nachts bezocht door Nicodemus. In Joh. 3:2 blijkt deze Farizeeër diep onder de indruk als hij zegt: ‘niemand kan deze tekenen doen, die Gij doet, zo God met hem niet is.’

Jezus, de van God gekomen Leraar, heeft een hemelse boodschap voor Nicodemus. Jezus zegt: ‘Voorwaar, voorwaar, zeg Ik u: Tenzij dat iemand wederom geboren wordt, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien.’ (vs. 3). Een totale vernieuwing van de mens is nodig. Een hartgrondige verandering. Je kunt niet blijven die je bent. Er zal wat met een mens moeten gebeuren tussen wieg en graf, en héél wat ook. Wil iemand het aangekondigde Koninkrijk van God binnengaan, dan moet hem dat vanuit de hemel gegeven worden. Om het komende Rijk te mogen meemaken, moet men ‘van bovenaf verwekt worden’. Geboren joden zijn niet automatisch burgers van Gods Koninkrijk; evenmin geboren christenen. Er is een geboorte uit de Geest nodig. Deze geboorte is een ondoorgrondelijk gebeuren, waarvan de Schriften meer dan eens getuigen.

Een schriftgeleerde van formaat, zoals Nicodemus, zou toch op de hoogte moeten zijn van het eenstemmige getuigenis van de profeten (Jer. 31:31-34; Ezech. 36:22-32; Zach. 12:10). Van bovenaf zou een geestelijke vernieuwing in Israël werkelijkheid worden. Dit gebeurde op de Pinksterdag en daarna.

Met een nieuwe profetie uit de hemel sluit Jezus Zijn antwoord af (vs. 11,12). Tegenover het ‘wij weten’ van Nicodemus plaatst Jezus een ánder gezamenlijk weten. ‘Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Wij spreken, wat Wij weten, en getuigen, wat Wij gezien hebben; en gijlieden neemt Onze getuigenis niet aan. Indien Ik ulieden de aardse dingen gezegd heb, en gij niet gelooft, hoe zult gij geloven, indien Ik ulieden de hemelse zou zeggen?’ Zo verwoordt Jezus op aarde het gezamenlijke getuigenis van Vader en Zoon. Zij spreken met grote kennis van hemelse zaken.

Zullen deze dingen geloofd worden? Als de ‘aardse dingen’ in de kring van Nicodemus zo weinig geloof vinden, hoe zullen zij dan ooit geloof hechten aan wat Jezus te vertellen heeft over de ‘hemelse dingen’? Nooit is iemand werkelijk in de hemel geweest. Alleen de grote Zoon van Adam vormt een uitzondering op die regel. Jezus is de Enige ter wereld die hemelse dingen kan verkondigen. Daarvoor moet men immers in de hemel zijn geweest. Zo behoort Hij dus aan de hemel toe, waar Hij van eeuwigheid was en keert Hij daarheen terug. Maar die terugkeer zal geschieden op een bijzondere wijze. Ze zal juist zó geschieden als de verhoging van de slang in de woestijn.

Christus neemt in gedachten Nicodemus mee naar de woestijn. En dan maar niet zomaar een woestijn, maar die heel bepaalde woestijn van Numeri 21. Nicodemus was als schriftgeleerde heel goed met die geschiedenis bekend. Wat was er aan de hand? Het volk van Israël was gelegerd aan de grens van het beloofde land Kanaän. Zou het nú dan eindelijk zover zijn dat ze het land mochten binnentrekken, veroveren en daarna rustig bewonen? Maar dan is er een teleurstelling. Ze mogen niet door het land van het broedervolk Edom trekken. Dat betekent dat ze een grote omweg zullen moeten maken. Opnieuw uitstel dus, opnieuw wordt een beroep gedaan op het geduld en uithoudingsvermogen van het volk. En dan gaat er een zondige ondankbaarheid gisten bij deze mensen. Ze gaan murmureren tegen Mozes en vooral tegen God. Ze zijn zo verbitterd door de tegenslag dat ze Gods zegeningen niet meer opmerken. Ze beledigen God door Hem niet te erkennen voor Zijn trouwe zorg. Ze durven zelfs zó ver te gaan dat ze zeggen: dat manna, dat brood uit de hemel? O, daar walgen we van. Dan blijkt dat God niet met Zich laat spotten. Er waren in dat woestijngebied gevaarlijke, giftige slangen. God laat die slangen als straf met opzet los. Het krioelt van de giftige slangen. Velen worden gebeten en sterven. Het lijden van de vele stervenden, wier ellende nog door brandende dorst wordt verzwaard, brengt het volk tot bezinning. Ze roepen: wij hebben gezondigd en vragen om Mozes’ voorbede. Dat geschiedt en op Gods bevel maakt Mozes dan een koperen afbeelding van de gifslang en plaatst die op een staak. Ieder die op de opgeheven slang het oog richt, wordt genezen van zijn dodelijke vergiftiging.

‘Gelijk Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft, alzo moet de Zoon des mensen verhoogd worden.’ Daarnaar wordt verwezen. En de vergelijking ligt in dat ‘verhogen’. Evenals bij het gebeuren in de woestijn is hier de achtergrond een Goddelijke beschikking. Een reactie op boze werken - namelijk moedwillige ongehoorzaamheid jegens God! Christus is aan het kruis verhoogd. Letterlijk is dat een ‘verhoging’ want aan het kruishout van Golgotha hangt Christus zichtbaar tot in de wijde omtrek. In feite is dat een ‘vernedering’, want de kruisdood is een schandelijke dood. Tóch is dat voor Christus tegelijkertijd ‘verhoging’, want zo wordt Hij ‘verheerlijkt’ als de gehoorzame Knecht des Vaders. Zo gaat het voor hem door lijden tot heerlijkheid, via het kruis naar de kroon.

Waarom als de slang verhoogd? Wel, Christus komt om van de zonde te verlossen. Maar dan wordt Hij Zelf aan het kruis tot zonde gemaakt. Hij komt om de vloek weg te nemen. Maar als een gevloekte hangt Hij aan het hout. Hij komt om de slang satan de kop te vermorzelen. De grote Vernieler van de slang wordt tentoongesteld alsof Hij Zélf de slang was! Maar Hij bleef als Lam Gods in Zichzelf rein en volkomen, hoewel Hij tot zonde is gemaakt. Zo kan deze vlekkeloze Christus volkomen reinigen die door Hem tot God gaan. Als de slang verhoogd. Terecht spreken uitleggers van ‘drieërlei verhoging’. Verhoging aan het kruis. Verhoging aan Gods rechterhand in heerlijkheid, maar dan niet meer als een Gevloekte. En verhoging in de prediking. Preken is niet anders dan Christus omhoog heffen in de woestijn van de verlorenheid als het enige medicijn.

Om behouden te worden is zowel voor Jood en christen nodig gelovig op te zien naar het kruis van Golgotha. In het gesprek met Israël dient duidelijk gemaakt te worden dat Jezus met respect naar Mozes verwees. Mozes heeft immers Gods bevel uitgevoerd. Gezegd mag en moet worden, dat Jezus eerbied heeft voor de woorden Gods. Menigmaal citeert Hij het Oude Testament met instemming. Wat ook geldt, is dat Hij laat zien dat Mozes van Hem heeft getuigd. Het vermelden van Mozes met wie de Schriftgeleerden en Farizeeën zo hoog wegliepen, was bij uitstek geschikt om de aandacht van Nicodemus te boeien! Zelfs Mozes - zo wilde Jezus zeggen - heeft door het verheffen van de slang aan de staak van Mijn kruisiging een typische voorstelling gegeven! Hij getuigde door de Geest van Christus. Dit schrijft Petrus in zijn eerste brief (1 Petr. 1:11): ‘Onderzoekende, op welken of hoedanigen tijd de Geest van Christus, Die in hen was, beduidde en te voren getuigde, het lijden dat op Christus komen zou, en de heerlijkheid daarna volgende.’

Lieve Moeder Maria, Medeverlosseres van de mensheid,

Door U gaf de Eeuwige Vader Zijn Zoon Jezus aan de wereld, om door het offer van Zijn Lijden en Zijn Bloed de mensheid te verlossen uit het rijk der duisternis.

Ik, Uw dienaar, werp mij voor Uw voeten neer opdat U met de offerande van mijn liefhebbend hart het verlossende Lijden van Uw Goddelijke Zoon aan de Vader zou opdragen tot redding van de wereld.

God van liefde,

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder het Lijden van Jezus' Hart in de Hof van Gethsemani.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder het verscheurde Hart van Jezus bij het verraad en de gevangenneming.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de pijnen van het door slagen getekende Aanschijn van Jezus.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de talloze wonden van Jezus' Lichaam bij de geseling.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de pijnen van het met doornen gekroond Hoofd van Jezus.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de diepe schouderwonde van de kruisdragende Jezus.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de pijnen van de doorwonde voeten van Jezus tijdens de martelgang naar Kalvarie.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de pijnen van Jezus' handen en knieën bij Zijn herhaalde vallen onder het Kruis.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de bloedende spijkerwonden in Jezus' handen en voeten aan het Kruis.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de pijn van de vernederingen en bespottingen van Jezus vanaf Zijn gevangenneming tot aan Zijn kruisdood.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder de uitputting, honger en dorst van Jezus vanaf Zijn gevangenneming tot aan Zijn kruisdood.

Aanvaard uit de handen van mijn Hemelse Moeder alle pijnen en folteringen van Jezus' Lichaam in doodsstrijd aan het Kruis.

O bitter wenende Moeder, Medeverlosseres aan de voet van het Kruis, de Liefde liet Jezus uit Uw schoot geboren worden, de haat heeft Hem in het doopsel van Zijn eigen Bloed in Uw schoot teruggelegd.

Toon Uw bloedend en stervend Kind aan de ogen van mijn hart, opdat het van liefde moge breken.

O Maria, machtige Voorspreekster, ik smeek U, al Zijn Lijden samen met mijn liefde, dank en berouw door Uw heilige handen aan de Eeuwige Vader te willen aanbieden als zoenoffer tot redding van de wereld, en in het bijzonder tot bekering en redding van de zielen die ik U uit mijn hart toevertrouw. Wil hen wassen in het Allerheiligste Bloed van Christus, opdat de duisternis van hun dwalingen gekruisigd worde.
AMEN.

Lieve Moeder Maria,

Reeds bij Uw Onbevlekte Ontvangenis werd Uw ziel gedrenkt in het Bloed van de Verlossing.

Reeds bij het betreden van onze wereld was zij met de vrucht van het rijk der hemelen gekroond.

Geen genade uit Gods Heilige Bron, of ze werd overvloedig over U uitgestort.

Geen straal uit het Eeuwige Licht van de Scheppende God, of U werd ervan doordrongen.

Geen bloem uit Gods Tuin der volmaakte deugden, of U werd ermee gekroond.

Geen vlam uit het oneindige vuur van Gods Liefde, of Uw Hart nam haar in zich op.

Geen voedsel van eeuwig leven, of Uw bloed werd ermee verzadigd.

Geen water uit de sprankelende Fontein van Gods Zuiverheid, of Uw ziel werd ermee gewassen.

Geen lieflijke geur uit Gods Tuin van heiligheid, of Uw hele wezen heeft hem geademd.

Geen mysterie uit het Heilsplan van de Goddelijke Drieëenheid, of Uw geest mocht het bewaren.

Geen Woord gesproken door Hem die was, is, en zal zijn, of het werd in Uw Hart gegrift.

Geen weg van de aarde naar de hemel, of hij werd in Uw ziel uitgetekend.

Geen list van de meester der duisternis, of zij werd door U overwonnen.

Geen zonde die de ziel verwondt, of zij werd onder Uw voeten gelegd.

Geen schaduw van bederf, of hij werd uit Uw besloten Tuin geweerd.

Geen schoonheid uit de schatkamer van Gods Liefde, of Uw wezen werd ermee bekleed.

Geen parel uit Gods handen, of hij werd in Uw Tempel tot rijping gebracht.

O Onbevlekte Moeder, in dit tranendal is mijn ziel tot de bedelstaf veroordeeld. Mag ik ooit delen in de rijkdommen waarmee Uw ziel bij haar ontvangenis werd bekleed, opdat ook ik een troonplaats voor het Paradijs moge worden.
AMEN.

Hoodstuk 1.

Hoe begon het christendom ? Sommigen beweren dat het zo oud is als de tijd zelf, omdat het christendom de waarheden van God onderwijst. Anderen zeggen dat het christendom, zoals wij dat kennen, een uitvinding was van keizer Constantijn ( + - 274-337 n. C. ) en weinig vandoen had met Jezus zelf. Volgens de meeste historici vindt het christendom echter zijn oorsprong in de beweging die werd begonnen door de volgelingen van Jezus van Nazaret, een joodse prediker uit Galilea die in ongeveer 30 n. C. door de Romeinen werd geéxecuteerd.

DE ACHTERGROND.

Het Romeinse Rijk.

Jezus werd geboren tijdens de opkomst van het Romeinse Rijk. Vooral latere christenen vonden dit een opvallend feit. De stad Rome, die zijn macht geleidelijk aan op het Italiaanse schiereiland en daarbuiten had uitgebreid, was tot voor kort een republiek geweest. Aan het begin van de eerste eeuw n. C. had Rome zijn rivalen, Carthago en de Griekse staten, verslagen en had het min of meer de gehele kustlijn van de Middelandse Zee in handen, maar ook Gallié, dat was ingelijfd door de briljante maar wrede Julius Caesar. De eerste Romeinse keizer was Caesars neef, Octavianus, een man die minstens zo opmerkelijk was als zijn beroemde oom. Na de moord op Caesar in 44 v. C. won Octavianus de ontstane burgeroorlog. Hij versloeg Marcus Antonius en diens geliefde, Cleopatra, en voegde zo Egypte toe aan het Romeinse grondgebied. Hij veranderde zijn naam in Caesar Augustus, weigerde een andere titel te gebruiken dan princeps ( ‘eerste’ ) en creéerde in wezen de bestuurlijke structuur van het Romeinse Rijk. Hij handhaafde het systeem van de oude republiek en de senaat behield zogezegd het bestuur van het rijk. Verkiezingen voor de senaat werden echter door Augustus gemanipuleerd, zodat nieuwe leden vooral zijn belangen behartigden. Hoewel de senaat bleef bestaan, was het de keizer die regeerde. Vooral onder Augustus’ meer buitensporige opvolgers was het niet ongevaarlijk om senator te zijn. Augustus reoganiseerde de ambtenarij, vaardigde nieuwe wetten uit, liet nieuwe kunstwerken maken, bekrachtigde de traditionele religie van Rome en gaf de voormalige republiek een stevige keizerlijke basis. Onder Caesar Augustus werden het hedendaagse Spanje, Frankrijk, Noord – Afrika en de Balkan veroverd. De keizer was veel meer dan alleen de ‘eerste’ onder gelijken. In 12 v. C. trad Augustus in de voetsporen van Julius Caesar door pontifex maximus te worden, de hoogste priester binnen de traditionele Romeinse religie. Zo ontstond een officiéle verbinding tussen godsdienst en staat, die beide werden verpersoonlijkt door één man ; de keizer. Augustus bekrachtigde ook de cultus van Julius Caesar, waarbij laatstgenoemde als een god werd gezien. Augustus zelf werd na zijn dood in 14 n.C. formeel tot god verklaard. Vanaf dat moment waren alle keizers officieel goden, zelfs tijdens hun leven. Wat dat precies inhield, is onduidelijk ; waarschijnlijk geloofden sommige mensen daadwerkelijk dat hun keizer goddelijk was, terwijl andere het zagen als een patriottisch idee zonder enige echte betekenis. Soms geloofden men dat de keizer onder invloed stond van een goddelijke geest die zijn acties stuurde ; dan werd ‘de geest van Caesar’ vereerd.

Gods Schepping is als een tuin. Elke ziel is een bloem. God is overal aanwezig: Hij is de zon boven de tuin, Hij laat genaden neerregenen, en Hij is aanwezig in het levensprincipe dat in de bodem de bloei van de bloemen bestuurt. Ik ben de bundel stralen uit de Goddelijke Zon: de Brug tussen de zon en de bodem, tussen God en Zijn Schepping. Ook thans ben Ik gezonden als een zonnestraal van hoop, van Licht, van bemoediging, van geluk, van bezieling.

Vele zielebloemen worden reeds bij hun eerste bloei – tijdens hun jeugd – van het Goddelijk Leven afgesneden doordat hun voedingsbodem vergiftigd wordt door verkeerde voorstellingen van God en van het leven. Vele jonge zielen worden door hun ouders en door andere zielen aan wie zij voor hun opvoeding zijn toevertrouwd, onwerkzaam en onvruchtbaar gemaakt voor de Werken van verlossing en heiliging die God in hen wil voltrekken, doordat hen een negatief beeld wordt voorgehouden over God, over zichzelf, over het geluk, over de ware Liefde, over het leven, over de toekomst. Deze zielen worden van hun vertrouwen en hun levenslust beroofd. Zij groeien op zonder hoop, omdat zij het leven slechts hebben leren beschouwen als een last, een aaneenschakeling van ongerechtigheden zonder uitzicht. Zij groeien op zonder geloof, omdat zij niet hebben geleerd, voorbij de oppervlakkige schijn der wereldse dingen te kijken. Zij groeien op zonder liefde, omdat zij de ware geborgenheid en het ware begrip niet hebben ervaren, en alles als vijandig of als minderwaardig hebben leren zien.

Zielen van Mijn Hart, velen onder jullie zijn als bloemen met geknakte stengels of verwelkte blaadjes. Zij nemen nauwelijks het voedsel op dat God in hun bodem heeft verzameld. Zij lijken geen baat te hebben bij het zonlicht van liefde en bewustmaking. De regen der genade – de beproevingen als telkens nieuwe wegen via dewelke God de ziel kansen geeft om tot Hem te naderen – is voor hen eerder een kwelling, een bedreiging, een bevestiging voor de duisternis van hun wereldbeeld, want zij voelen in deze Bron van Leven niets anders dan kilte, troosteloosheid, ontmoediging, en een schijnbare bevestiging van het feit dat niets hen liefheeft, ook God niet. Het is alsof deze zielebloemen een leven lang elke dag stilletjes sterven, en niet in staat zijn om waarlijk te leven.

Bloempjes van God, Ik, Maria, ben de Meesteres van de zielen, de Koningin van de Bloemen en de Moeder van Liefde. Ik ben naar jullie gezonden om jullie onder Mijn hoede te nemen. Ik kan jullie nieuwe ogen geven, ogen die de Waarheid van Licht en hoop schouwen die onder de troosteloze oppervlakte van de wereldse dingen en de gebeurtenissen van het leven schuil gaat. Ik kan jullie een nieuw hart geven, een hart dat in staat is om te voelen dat alles, ook het schijnbaar negatieve, door God wordt toegelaten omdat Zijn Liefde voor jullie grenzeloos is. Precies onder de moeilijkst begaanbare wegen heeft God Zijn grootste schatten voor het Eeuwig Leven begraven.

Hen die als jonge bloem ontmoedigd zijn en niet meer in zichzelf geloven, noch in de Liefde van God, druk Ik op het hart dat zij slechts ongelukkig en onwerkzaam zijn omdat zij alles in hun leven slechts volgens de oppervlakkige schijn hebben leren beoordelen. Achter alles, achter elke beproeving, achter elke onvolkomenheid, achter elke pijn, ligt een onoverzienbaar grote werkelijkheid van Liefde. Achter de donkerste wolken schijnt de zon. Ook gedurende de nacht houdt de zon niet op te schijnen. De les is deze: het Licht is altijd aanwezig, maar wordt vaak niet gezien. De werkelijkheid is dus heel anders dan de zielen deze op een gegeven ogenblik waarnemen. Zo is het ook met de dingen van de ziel, met de stand van jullie leven en met de ontwikkelingen op jullie levensweg. De grootste poel van ellende, de meest eindeloos schijnende reeks beproevingen en tegenslagen, een uitzichtloze staat van het gemoed: dit alles is een deklaagje, dat een immense werkelijkheid van Licht en Goddelijke Liefde verbergt, want alles, ook het negatieve, het ontmoedigende, het terneerdrukkende, het pijnlijke, het verlammende, is een poort naar het geluk, die slechts wacht om geopend te worden. De sleutel tot deze poort ligt in de vrije wil van de zielen.

Wanneer jullie je vrije wil aan Mijn voeten neerleggen, neem Ik de heerschappij over jullie hele wezen en leven in de hand, en vestig Ik in jullie stap voor stap het Rijk van het Goddelijk Licht. Ik laat jullie uit Mij opnieuw geboren worden, Ik laat jullie leven op Mijn harteklop. Ik laat jullie kijken door Mijn ogen, die zien wat werkelijk IS: het Goddelijk Plan van Liefde achter alles wat jullie nu nog verplettert omdat jullie slechts de duisternis van de zwarte wolk zien, en niet de oceaan van vlekkeloos Licht boven deze wolk.

Zielen, Mij is macht gegeven om jullie te bevrijden door jullie te leiden naar de volheid van het Licht van Liefde en bewustwording. Geef jullie daarom aan Mij, totaal, onvoorwaardelijk en voor eeuwig. Ik ben verrukt over elke bloem die zich door Mij laat oprichten, want ook de geringste onder jullie maakt voor God een groot verschil. Hoe prachtig is het vergeet-mij-nietje wanneer het bloeit in volle levenskracht. De mens kan erover heen kijken, God niet: Hij ziet de immense wereld die in dit bloempje verscholen zit. Deze immense wereld, en nog veel méér, draagt ieder van jullie in zich: hij heet ‘de kiem der heiligheid’, ‘de kiem van het Goddelijk Leven’. Hij draagt de Goddelijke Liefde, de essentie van de ware levenskracht. Ondanks de aanwezigheid van dit zaad van heiligheid – van deze getuige van Gods Werken – in de kern van de ziel, dringen zich gevoelens van falen, van onvermogen, van ontmoediging op, omdat jullie wijze van kijken verwrongen is. Het is alsof de kiem der heiligheid in jullie ziel bedolven ligt onder een dikke laag slijk, zodat zij niet meer ademt en het licht en de warmte van de zon niet meer kan voelen omdat Gods kracht daadwerkelijk niet meer tot jullie doordringt. De eerste stap naar een wedergeboorte is daarom de oprechte toewijding van jullie hele wezen aan Mij, opdat Ik jullie in de diepte kan veranderen, zelfs tot en met jullie wijze van denken, voelen en zien. De tweede stap is het geloof in het feit dat de dingen, ook jullie met duisternis beladen herinneringen, NIET zijn zoals jullie deze totnogtoe hebben gezien. Zodra deze beide voorwaarden vervuld zijn en de ziel deze toewijding en dit geloof werkelijk beleeft, kan Ik in haar de wonderwerken voltrekken die haar echte verlossing, die Jezus voor haar heeft afgekocht, zullen voltooien.

DE ROZENKRANS.

De rozenkrans, als voortdurende meditatie en stille dagelijkse contemplatie

( Johannes XXIII ), met de bijbel als achtergrond kan de christenen tot een

vlugge en diepe kennis brengen van de schriften. De aanhalingen kunnen een

voor een gelezen worden door iedere Weesgegroet ; maar men kan ze ook

lezen in een keer na het mysterie en de gebedsintentie. Zo bidden dringt door

tot de grondslagen van ons geloof om voortgang te maken in de liefde tot

God en de mensen.

DE BLIJDE MYSTERIES.

Jezus Christus is het beeld van God, rechtmatig is Hij Gods gelijke. Maar Hij

heeft zich in het beeld van Gods kracht ontledigd ; Hij werd gelijk aan de mens

( Fi 1. 2,6-7 ) Z. J. n. 364.

De boodschap van de Engel aan Maria.

* Wij bidden opdat de Heer ons ertoe brengt altijd zijn wil te doen in geloof

En liefde.- Onze Vader…

* De Engel Gabriél werd van Godswege gezonden naar Nazareth tot een maagd

die verloofd was met een man die Jozef heette, de naam van de maagd was Maria. –

Wees gegroet…

*. De Engel trad bij haar binnen en sprak ; “Verheug U, Begenadigde, de Heer is

Met U !”. Wees gegroet…

* Maria schrok van dat woord en vroeg of wat die groet toch kon betekenen.

Wees gegroet…

* De Engel zei haar ; “Vrees niet Maria, want gij hebt genade gevonden bij de

Heer”.- Wees gegroet…

*. “Zie gij zult zwanger worden en een zoon ter wereld brengen en gij moet hem

De naam Jezus geven.” - Wees gegroet.

*. Maria sprak tot de Engel ; “Hoe zal dit geschieden, daar ik geen man beken ?”

- Wees gegroet…

*. Hierop gaf de Engel haar ten antwoord ; “De Heilige Geest zal over U komen

en de kracht van de Allerhoogste zal U overschaduwen. Daarom zal wat ter wereld

gebracht Heilig genoemd worden”. - Wees gegroet…

*. Nu zei Maria ; “Zie de dienstmaagd des heren, mij geschiede uw woord”.

- Wees gegroet…

*. Het woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben

zijn heerlijkheid aanschouwd. – Wees gegroet…

*. Dit alles is geschied, opdat de profetie van Jesaja vervuld zou worden ; “Zie

de maagd zal zwanger worden en een zoon ter wereld brengen en men zal hem

de naam Immanuel God – met- ons- geven.” - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem

alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig

hebben.

Het bezoek van Maria aan Elisabeth.

Wij bidden opdat de liefde de leden van iedere familie, stad en volk zou samenhouden. - Onze Vader.

*. In die tijd reisde Maria zo vlug naar het bergland van Juda om Elisabeth

te bezoeken. - Wees gegroet…

*. Zij ging het huis van Zacharia binnen en begroette Elisabeth. – Wees gegroet…

*. Toen Elisabeth de groet van Maria hoorde, voelde zij dat het kind in haar

lichaam leefde en zij werd vervuld van de Heilige Geest. - Wees gegroet…

*. Zij jubelde het uit tot Maria ; “Geprezen zijt gij, Maria, onder de vrouwen en

geprezen is ook het kind dat gij verwacht.” - Wees gegroet…

*. “Waaraan heb ik het te danken dat de moeder van mijn Heer bij mij op bezoek

komt ?” - Wees gegroet…

*. “Toen ik uw stem hoorde, begon het kind in mij van vreugde te bewegen.”

- Wees gegroet…

*. “Zalig zijt gij die geloof geschonken hebt aan wat de Heer u heeft toegezegd”.

- Wees gegroet…

*. Maria sprak ; “Mijn hart prijst hoog de Heer, van vreugde juicht mijn geest

om God.” - Wees gegroet…

*. “Hij zag welwillend neer op de kleinheid zijner dienstmaagd, van heden of prijs

elk geslacht mij zalig.” - Wees gegroet…

*. “Hij die machtig is, deed aan mij wonderwerken, heilig is zijn naam.” - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons voor het hellevuur en neem

alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De geboorte van Jezus.

Wij bidden voor de kinderen, de jongeren, hun ouders en voor de verstandhouding in de huisgezinnen. - Onze Vader…

*. Gij, Bethlehem zijt lang niet de minste onder de steden van Juda want uit u zal een leidsman geboren worden die herder zal zijn over Israél. - Wees gegroet…

*. In die tijd besliste de Keizer van Rome, Augustus, een volkstelling te houden in heel het rijk. Iedereen moest gaan naar de plaats waar hij vandaan kwam. - Wees gegroet…

*. Jozef ging weg uit Nazareth om zich te laten opschrijven te Bethlehem, de stad van David, met zijn vrouw Maria, die in verwachting was. - Wees gegroet…

*. Te Bethlehem was er voor hen geen plaats in de herberg. - Wees gegroet…

*. Toen zij daar waren, bracht Maria een zoon ter wereld, haar eerste kind, wikkelde het in doeken en legde het neer in de kribbe. - Wees gegroet…

*. Een kind is ons geboren, een Zoon werd ons geschonken, Hem wordt de macht op de schouders gelegd en men noemt hem ; Wonderbare Raadsman. – Wees gegroet…

*. Nu waren er herders in de buurt, opeens verscheen hun een Engel van de Heer.

- Wees gegroet…

*. De Engel zie hun ; “Ik verkondig U een vreugdevolle boodschap ; heden is U een Redder geboren, Christus de Heer in de stad van David.” - Wees gegroet…

*. Een hemelse heerschare verheerlijkte God met de woorden ; “Eer aan God in den hoge en vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft.” - Wees gegroet…

*. Ook de wijzen uit het Oosten kwamen te Bethlehem om Jezus hulde te brengen. - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze schulden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De opdracht van de tempel.

Wij bidden voor de priesters, religieuzen en missionarisroepingen. Onze Vader…

*. Maria en Jozef brachten het kind Jezus naar Jeruzalem om het aan de Heer op te dragen. - Wees gegroet…

*. Zo luidde het voorschrift van de wet van Mozes ; “Elk eerstgeborene van het mannelijk geslacht moet aan de Heer toegeheiligd worden.” - Wees gegroet…

*. Een zekere Simeon, een wetgetrouw en vroom man, die Israels vertroosting verwachtte, kwam door de Geest gedreven naar de Tempel. - Wees geroet…

*. Hij nam het kind in de armen en verkondigde Gods lof. – Wees gegroet…

*. “Uw dienaar laat gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan.” – Wees gegroet…

*. “Mijn ogen hebben thans uw heil aanschouwd dat Gij voor alle volken hebt bereid ; een Licht dat voor de heidenen straalt, een glorie van uw volk Israel.” – Wees gegroet…

*. Simeon zei tot zijn moeder ; “Zie, dit kind is bestemd tot val en opstanding van velen in Israel.” - Wees gegroet…

*. Het kind is bestemd tot teken dat weersproken wordt opdat de gezindheid van velen openbaar zou worden. - Wees gegroet…

*. Bidden wij voor al diegenen die het waardig zijn. - Wees gegroet…

*. De profetes Anna dankte God en sprak over het kind tot allen die de bevrijding van Jeruzalem verwachtten. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze schulden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De terugvinding van Jezus in de tempel.

Wij bidden voor allen, die geroepen zijn de waarheid, de rechtvaardigheid en de liefde in de wereld te dienen. - Onze vader…

*. Toen Jezus twaalf jaar was, mocht hij voor het eerst mee voor de viering van het paasfeest te Jeruzalem. - Wees gegroet…

*. Na de feestdagen keerden zij naar Nazareth terug, maar Jezus bleef in Jeruzalem achter, zijn ouders gingen hem zoeken. – Wees gegroet…

*. Toen zij Jezus vonden, keerden zij terug naar Jeruzalem, terwijl ze hem overal zochten. - Wees gegroet…

*. Pas na drie dagen vonden zij hem in die tempel. – Wees gegroet…

*. Jezus zat midden tussen de leraren en stelde vragen en luisterde naar wat die geleerde mensen zeiden. – Wees gegroet…

*. Iedereen die Hem hoorde, verbaasde zich over zijn verstand en zijn rake antwoorden. - Wees gegroet…

*. Zijn moeder zegde ; “Jongen, waarom hebt gij ons dit aangedaan ? Overal hebben wij U gezocht.” - Wees gegroet…

*. Jezus antwoordde “Waarom hebt gij mij gezocht ? Wist gij dan niet dat ik in het huis van mijn Vader moest zijn ?” - Wees gegroet…

*. Zij begrepen niet wat hij daarmee bedoelde. - Wees gegroet…

*. Jezus ging met hen mee naar Nazareth en hij was hun gehoorzaam. Hoe ouder Jezus werd, hoe meer wijsheid hij kreeg. Hij stond in de gunst bij God en de mensen. - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze schulden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De droeve Mysteries.

En bevonden als waarachtig mens heeft Hij zichzelf ontledigd. Tot de dood was hij gehoorzaam aan God, zijn Vader, ja tot de dood op het kruis. ( EII. 2,7-8 ) Z.J. n. 364.

*. De doodstrijd van Jezus.

Wij bidden voor diegenen die vervolgd worden, de slachtoffers van haat en geweld. Voor de Kerken van de stilte. - Onze Vader…

*. Na het laatste Avondmaal begaven Jezus en zijn leerlingen zich naar de Olijfberg in een tuin “Getsemane” geheten. - Wees gegroet…

*. Jezus zei hun “In deze nacht zult gij allen aanstoot aan Mij nemen. Want er staat geschreven ; Ik zal de herder slaan en de schapen zullen verstrooid worden.” - Wees gegroet…

*. Aan het landgoed gekomen, nam hij Petrus, Jacobus en Johannes met zich mee. Hij begon bedroefd en beangst te worden. – Wees gegroet…

*. Jezus sprak tot hen ; “Ik ben bedroefd tot stervens toe, blijf hier en waak met mij.” Wees gegroet…

*. Toen Jezus de apostelen in slaap vond, zei Hij ; “Waak en bid dat gij niet op de bekoring ingaat. De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.” – Wees gegroet…

*. Nadat Hij een weinig verder was gegaan, wierp Hij zich ter aarde en bad dat dit uur, als het mogelijk was, aan Hem mocht voorbijgaan. - Wees gegroet…

*. Jezus bad ; “Abba, Vader, voor U is alles mogelijk, laat deze kelk mij voorbijgaan.” - Wees gegroet…

*. “Maar toch niet wat Ik, maar wat God wil.” - Wees gegroet…

*. Nu verscheen Hem een engel uit de hemel om Hem te sterken. – Wees gegroet…

*. Jezus zegt dan tot zijn leerlingen ; “Nu is het uur gekomen waarop de Mensenzoon wordt overgeleverd in de handen van de zondaars. Sta op ! Laten we gaan.” – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze schulden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De geseling van Jezus.

Stellen wij ons de foteringen in vele landen voor, wij bidden dat er de geest van vrede en verzoening komt onder de mensen. - Onze Vader…

*. Judas ging recht op Jezus af en zei “Gegroet Rabbi” , en hij kuste hem. Jezus sprak tot hem ; “Vriend, zijt ge daarvoor hier ?” – Wees gegroet…

*. Toen kwamen de soldaten naar voren, grepen Jezus en maakten zich van hem meester. Toen lieten alle leerlingen Hem in de steek en namen de vlucht. - Wees gegroet…

*. De mannen die Jezus bewaakten bespotten Hem en sloegen Hem. Ze wierpen een doek over zijn hoofd en vroegen Hem “ Wees nu eens een profeet, wie is het die U gelagen heeft ?” - Wees gegroet…

*. Voor de hoge raad brachten velen valse getuigenissen tegen Hem in, maar hun getuigenissen stemden niet overeen. – Wees gegroet…

*. De hogepriester stelde Hem de vraag ; “Zijt Gij de Christus, de Zoon van de Gezegende ?” Jezus antwoordde ; “Ja, dat ben Ik.” - Wees gegroet…

*. “Gij zult de Mensenzoon zien zitten aan de rechterhand van de Macht en komen op de wolken des hemels.” - Wees gegroet…

*. Toen scheurde de hogepriester zijn gewaad en riep uit ; “Ge hebt de Godslastering gehoord. Wat denkt U ?” Allen antwoorden dat Hij de dood verdiende. – Wees gegroet…

*. Jezus werd voor Pilatus, de landvoogd geleid en deze stelde Hem vragen. – Wees gegroet…

*. Pilatus sprak tot het volk ; “Wie wilt gij dat ik u zal vrijlaten, Barabbas of Jezus die Christus genoemd wordt ?” Ze antwoordden ; “Barabbas” . - Wees gegroet…

*. Pilatus liet Jezus geselen en gaf hem over om gekruisigd te worden. – Wees gegroet…

*.

* O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De doornenkroning van Jezus.

Wij bidden voor hen die geestelijke of tijdelijke verantwoordelijkheid te dragen hebben in onze maatschappij. – Onze Vader…

*. Toen namen de soldaten van de landvoogd Jezus mee in het pretorium en verzamelden de hele afdeling rondom Hem. – Wees gegroet…

*. Zij trokken Hem zijn kleren uit en hingen Hem een rode mantel om. – Wees gegroet…

*. Ze vlochten een kroon van doorntakken en zette die op zijn hoofd. – Wees gegroet…

*. Ze gaven Hem een rietstok in zijn hand. Dan vielen ze voor Hem op de knieen en bespotten Hem met de woorden ; “Gegroet, Koning der Joden ! - Wees gegroet…

*. Ze bespuwden Hem, pakten de rietstok en sloegen Hem op het hoofd. – Wees gegroet…

*. Nadat zij hun spel met Hem gedreven hadden, ontdeden ze Hem van de mantel, trokken Hem zijn eigen kleren weer aan en voerden Hem weg. – Wees gegroet…

*. Velen hebben ontsteld gestaan over Hem, zo misvormd was Hij, zo onmenselijk van voorkomen en zijn schoonheid beneden die van mensenkinderen. – Wees gegroet…

*. Wij beschouwden Hem als een getroffene, als iemand die door God is geslagen en vernederd. – Wees gegroet…

*. Het waren onze pijnen die Hij droeg en onze smarten, die Hij op zich nam. – Wees gegroet…

*. Hij is doorboord om onze zonden, mishandeld om onze misdaden, want op Hem rust de straf van ons heil en door zijn striemen is er genezing voor ons. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef onsd onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De kruisdraging van Jezus.

Wij bidden voor allen die lijden omwille van de eenzaamheid, voor de zieken, de gevangenen, de immigranten en de bejaarden. – Onze Vader…

*. Zelf zijn kruis dragend trok Jezus de stad uit naar wat de Schedelplaats heet, in het Herbreeuws Golgota. - Wees gegroet…

*. Toen zij de stad uitgingen, ontmoetten ze een Cyreneeer, Simon genaamd, en vorderden hem op tot het dragen van Jezus’ kruis. – Wees gegroet…

*. Ze belaadden Simon met het kruis om het achter Jezus te dragen. – Wees gegroet…

*. Een grote volksmenigte volgde Hem, ook vrouwen die zich op de borst sloegen en over Hem weeklaagden. – Wees gegroet…

*. Jezus keerde zich om tot hen en sprak ; “Dochters van Jeruzalem, weent niet over Mij maar weent over uzelf en over uw kinderen. – Wees gegroet…

*. “Gelukkig de onvruchtbaren, wier schoot niet heeft gebaard en wier borst niet heeft gevoed.” - Wees gegroet…

*. “Als men zo doet met het groene hout, wat zal er dan met het dorre gebeuren. – Wees gegroet…

*. Er werden ook twee anderen meegevoerd, twee misdadigers, om samen met Hem ter dood te worden gebracht. – Wees gegroet…

*. Men mishandelde Hem en Hij heeft het aanvaard. Hij heeft zijn mond niet geopend. - Wees gegroet…

*. Als het lam dat naar de slachtbank geleid wordt en als het schaap dat voor zijn scheerder verstomt, zo heeft Hij zijn mond niet geopend. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De kruisdood van Jezus.

Wij bidden voor de bekering van de zondaars en voor alle Christenen, die geroepen worden om op te zien naar het doorstoken hart. – Onze Vader…

*. Ze sloegen hem aan het kruis en met Hem nog twee anderen, aan elke kant een en Jezus in het midden. - Wees gegroet…

*. Jezus zeide “Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen”. – Wees gegroet…

*. Ze verdeelden zijn kleren onder elkaar, door er om te dobbelen. Het volk stond toe te kijken. - Wees gegroet…

*. Een van de misdadigers zei ; “Jezus, denk aan mij wanneer Gij in uw koninkrijk gekomen zijt.” En Jezus sprak tot hem “Voorwaar, Ik zeg u vandaag nog zult gij met mij zijn in het paradijs.” - Wees gegroet…

*. Jezus zei tot zijn moeder “Vrouw, ziedaar uw zoon. “Vervolgens tot zijn leerling “Ziedaar uw moeder”. “En van dat ogenblik nam de leerling haar bij zich op. - Wees gegroet…

*. Omstreeks drie uur riep Jezus met luider stem ; “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten ?” - Wees gegroet…

*. Opnieuw riep Jezus met luider stem ; “Vader, in uw handen beveel ik mijn geest.” Nadat Hij dit gezegd had, gaf Hij de geest. - Wees gegroet…

*. Bij het zien van wat er gebeurd was, loofde de honderdman God en hij zei ; “Deze was waarlijk een rechtvaardige.” - Wees gegroet…

*. Toen de soldaten zagen dat Jezus reeds dood was, sloegen zij Hem de benen niet stuk, maar een van hen doorstak zijn zijde met een lans. Terstond kwam er bloed en water uit. - Wees gegroet…

*. Jozef van Arimatea samen met Nikodemus wikkelde het lichaam van Jezus in zwachtels, legde het in zijn eigen graf en rolde een Steen voor de ingang. - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De Glorierijke Mysteries.

Daarom heeft God Hem zeer verhoogd en Hem, de hoogste Naam gegeven, opdat wij zijn macht erkennen en steeds belijden : Jezus is waarlijk de Heer. ( Fit. 2,9-11 ). Z.J. n. 354.

De verijzenis van Jezus.

Wij bidden voor de overledenen opdat zij rusten in het grote paaslicht. – Onze Vader…

*. Na de Sabbat, bij het aanbreken van de eerste dag van de week, kwamen Maria Magdalena en de andere Maria naar het graf kijken. - Wees gegroet…

*. De Engel zei tot de vrouwen ; “Jezus, de Gekruisigde is niet hier. Hij is verrezen. Ga nu terstond aan zijn leerlingen zeggen : Hij is verrezen van de doden en nu gaat Hij U voor naar Galilea, daar zult gij Hem zien.” - Wees gegroet…

*. De andere leerling, die Petrus vergezelde ging ook het graf binnen hij zag en geloofde. - Wees gegroet…

*. Twee leerlingen van Jezus waren op weg naar Emmaus. Jezus ging met hen mee en verklaarde hun al wat in de Schrift op Hem betrekking had. – Wees gegroet…

*. Zij herkenden Jezus aan het breken van het brood. – Wees gegroet…

*. Op de avond van de eerste dag van de week kwam Jezus binnen, ging in het midden van de apostelen staan en zei ; “Vrede zij u”. Wees gegroet…

*. Jezus blies over hen en zei “Ontvang de Heilige Geest. Als ge iemand de zonden vergeeft, dan zijn ze vergeven ; als ge ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven. – Wees gegroet…

*. Jezus zei tot Thomas “Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen, steek uw hand uit en leg die in mijn zijde en wees niet Langer ongelovig maar gelovig.” - Wees gegroet…

*. Jezus is verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk. – Wees gegroet…

*. Jezus vroeg voor de derde maal : “Simon, zoon van Johannes hebt ge Mij lief ?” Hij antwoordde : “Heer, Gij weet dat ik U bemin. “Daarop zei Jezus : “Wijd mijn schapen.” - Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De Hemelvaart van Jezus.

Wij bidden dat de hoop de weg mag verlichten van onze broeders en alle mensen. - Onze Vader…

*. “Ik stijg op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God.” - Wees gegroet…

*. “Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.” - Wees gegroet…

*. “Gaat en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen en doopt hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.” - Wees gegroet…

*. “Ik ben met U alle dagen tot aan de voleinding van de wereld.” - Wees gegroet…

*. De Heer Jezus, na met de apostelen gesproken te hebben, werd ten aanschouwe van hen omhoogeheven en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. – Wees gegroet…

*. Twee mannen in witte gewaden zeiden tot de apostelen ; “Mannen van Galilea, wat staat ge daar naar de hemel te kijken ?” - Wees gegroet…

*. “Deze Jezus, die van u is weggenomen naar de hemel, zal op dezelfde wijze wederkeren als gij Hem naar de hemel hebt zien gaan.” - Wees gegroet…

*. Daarna keerden de apostelen van de Olijfberg naar Jeruzalem terug. – Wees gegroet…

*. Jezus is opgevaren ten hemel en zit aan de rechterhand van de Vader. – Wees gegroet…

*. Klapt in de handen, gij alle volken, juicht voor God, laat schallen uw stem. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De Nederdaling van de Heilige Geest.

Wij bidden de Heilige Geest, zalig licht, voor de Kerk, haar bisschoppen, priesters en leken. - Onze Vader…

*. Zij bleven allen eensgezind volharden in het gebed samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus en met de broeders. – Wees gegroet…

*. Plotseling kwam uit de hemel een gedruis alsof er een hevige wind opstak en heel het huis waar zij gezeten waren was er vol van. – Wees gegroet…

*. Er verscheen hun iets dat op vuur geleek en dat zich, in tongen verdeeld, op ieder van hen neerzette. - Wees gegroet…

*. Ze werden allen vervuld van de Heilige Geest en zij begonnen te spreken in vreemde talen, ieder drukte zich uit volgens de gave van de Geest. – Wees gegroet…

*. Het samengekomen volk zei buiten zichzelf ; “Wij horen in onze eigen taal spreken, de woorden van God.” - Wees gegroet…

*. Velen lieten zich dopen, zodat op die dag ongeveer drieduizend mensen zich aansloten. - Wees gegroet…

*. Zij legden zich ernstig toe op de leer der apostelen. - Wees gegroet…

*. Zij bleven trouw aan het gemeenschappelijk leven en ijverig bij het breken van het brood en in het gebed. – Wees gegroet…

*. Zij loofden God en stonden bij het hele volk in de gunst. – Wees gegroet…

*. Elke dag bracht de Heer er meer bijeen, die gered zouden worden. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De Tenhemelopneming van Maria.

Wij bidden dat Maria voor de wereld een waarachtig teken van hoop mag zijn. - Onze Vader…

*. Er verscheen een groot teken aan de hemel een vrouw, bekleed met de zon, de maan onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. – Wees gegroet…

*. Maria is opgenomen ten hemel, vreugde is er bij de engelen. Zij loven en prijzen de Heer. - Wees gegroet…

*. Bevallig zijt gij, dochter van Jeruzalem schoon als de maan, stralend als de Zon. – Wees gegroet…

*. Barmhartig is de Heer, van geslacht tot geslacht, voor hen die Hem vrezen. – Wees gegroet…

*. Terecht heeft zij het bederf van de dood niet gezien, omdat zij op wonderbare wijze de moeder is geworden van de gever van het Leven. – Wees gegroet…

*. Zij is het begin, het beeld van de Kerk der voleinding. – Wees gegroet…

*. Zij houdt de hoop in ons levend en is een troost voor het volk onderweg. - Wees gegroet…

*. Gij zijt de glorie van Jeruzalem, de vreugde van Israel, de roem van ons volk. – Wees gegroet…

*. Maria is het lichtend teken van de vaste hoop en de vertroosting van het pelgrimerende volk van God. – Wees gegroet…

*. O, mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons voor het hellevuur en neem alle zielen tot U in het paradijs, vooral hen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.

De Kroning van Maria in de Hemel.

*. Wij bidden dat, door trouw aan het Vaticaans Concilie, onze Godsvrucht tot Maria opbloeit uit waar geloof en tot navolging van haar deugden. – Onze Vader…

*. Maagd Maria, in de glorie van uw Zoon, houdt Gij niet op voor ons, arme zondaars, ten beste te spreken. – Wees gegroet…

*. Gij waakt over de Kerk, waarvan Gij de Moeder zijt. – Wees gegroet…

*. Gij waakt over ieder van uw kinderen. - Wees gegroet…

*. Gij brengt ons voortdurend bij Uw Goddelijke Zoon. – Wees gegroet…

*. Wij bidden U dat, dank zij de H. Geest, het geloof wordt uitgediept en versterkt in heel het Christen volk. - Wees gegroet…

*. Dat de eenheid het haalt op de kiemen van verdeeldheid. - Wees gegroet…

*. Dat de hoop in de harten herleeft bij hen, die ontmoedigd zijn. – Wees gegroet…

*. Voor de Kerk, voor haar herders, voor de Godgewijde zielen. Voor de familievaders en moeders. - Wees gegroet…

*. Voor de kinderen en de jongeren, voor de mannen en de vrouwen van de derde leeftijd. - Wees gegroet…

*. Voor hen, die getekend zijn door lichamelijke of geestelijk lijden, voor hen die vervolging lijden omwille van hun geloof. - Wees gegroet…

Dit  jaar  400  jaar  geleden  -  op  26  mei  1605  -  werd  Maria  Margaretha  van  Valckenisse
te  Antwerpen  geboren.  Wat  hebben  wij  oud- katholieken  te  maken  met  deze  vrouw  die
de  geschiedenis  is  ingegaan  als  'de  heilige  non  van  Oirschot' ?  Deze  vraag  zal  in  dit  stukje 
beantwoord  worden.

Maria  van  Valckenissen  Vader  was  secretaris  van  de  stad  Antwerpen,  haar  Moeder  was 
verwant  aan  Margaretha  van  Parma,  een  halfzuster  van  koning  Filips II  en  van  1558  tot 
1567  landvoogdes  der  Nederlanden.  Reeds  vroeg  voelde  ze  zich  aangetrokken  tot  een 
religieus  leven.  Toen  zij  elf  jaar  oud  was  ontmoette  ze  Anna  van  de  H.  Bartholomeus,
de  stichter  van  de  Antwerpse  Karmel.  Deze  spaanse  karmelietes  was  de  onafscheidelijke
gezellin  van  de  kloosterhervormster  Teresa  van  Avila  geweest.  Pas  in  1624,  na  de  dood 
van  haar  beide  ouders  en  met  de  toestemming  van  haar  voogd,  trad  Maria  van  Valckenisse
bij  de  Antwerpse  Karmel  in  en  ontving  ze  de  kloosternaam  Maria  Margaretha  ab 
Angelis  (  der  Engelen ). 

De  Karmel  in  Oirschot.

In  1618  had  Silvester  Lintermans  besloten  om  in  zijn  huis  te  Oirschot  een  karmelietessenklooster
te  stichten.  Het  zou  evenwel  tot  1644  duren  voordat  dit  voornemen  werd  verwerkelijkt. 
In  1629  vielen  de  stad  's-Hertogenbosch  en  de  gehele  Meierij,  waaronder  ook  Oirschot, 
in  handen  van  de  protestantse  Republiek.   Begrijpelijkerwijs  vond  Lintermans  bij  zijn  pogingen
om  juist  in  dit  woelige  gebied  een  klooster  te  stichten  bij  de  oversten  van  de  orde  in  Antwerpen
aanvangkelijk  geen  gehoor.  Maar  dankzij  bemiddeling  van  de  Franse  koninginmoeder  Maria  de 
Medicis  bij  stadhouder  Frederik  Hendrik  gelukte  het  hem  zowel  toestemming  als  bescherming  voor 
de  kloosterstichting  te  verkrijgen.  Samen  met  de  uit  Oirschot  afkomstige  lekenzuster  Anna  van
de  heilige  Teresa  ( Anna  de  Cort )  en  een  derde  zuster  kwam  Maria  Margaretha  der  Engelen  op 
21  mei  1644  in  Oirschot  aan  en  ging  ze  in  het  nieuwe  klooster  wonen.  Maria  Margaretha's  roem
verspreidde  zich  snel.  Ze  hielp  velen  met  adviezen,  bood  troost  en  daadwerkelijke  steun, 
bijvoorbeeld  in  1654  na  de  explosie  van  het  arsenaal  in  Delft.  Voormalige  zieken  beweerden 
op  haar  voorspraak  genezing  te  hebben  gevonden.  Haar  voeten  vertoonden  vanaf  1654  stigmata,
de  wonden  van  Christus.  Op  5  februari  1658  stierf  ze  na  een  lange  tijd  van  ziekte  en  lijden 
in  geur  van  heiligheid.  Haar  lichaam  toonde  geen  tekenen  van  bederf ;  er  stroomde  olie  uit, 
die  men  in  flesjes  en  met  doeken  opving. 

Een  wonderbaarlijke  genezing  in  Amersfoort.

De  roem  van  de  'heilige  non  van  Oirschot'  en  van  het  stoffelijk  overschot  dat  niet  verging 
en  olie  afscheidde  trok  vele  duizenden  belangstellenden  naar  het  opgebaarde  lichaam  in  de
kloosterkapel.  Een  medicus  uit  Den  Bosch  en  vertegenwoordigers  van  de  medische  faculiteit 
van  de  Leuvense  universiteit  stelden,  dat  het  om  een  bovennatuurlijk  verschijnsel  ging.
Hoge  vertegenwoordigers  van  de  Karmel  startten  een  onderzoek  naar  het  lichaam  en  naar 
de  intussen  op  gang  gekomen  wonderbaarlijke  genezingen.  In  1661  verscheen  te  Parijs  een 
boek  dat  tot  Maria  Margaretha 's  verdere  bekendheid  in  binnen -  en  buitenland  bijdroeg...
Op   Hemelvaartdag,  18  mei  1662,  slikte  Damiana  van  Dabeleer,  vrouw  van  de  bierbrouwer
Herman  van  Bombergen,  een  scherpe  doorn  in.  Zij  behoorde  tot  de   parochie  van  de  H.
Georgius  op  't Zand  in  Amersfoort.  Vergeefs  werd  de  hulp  van  verschillende  artsen  ingeroepen.
Op  Sacramentendag,  8  juni,  wreef  zij,  nadat  zij  de  communie  had  ontvangen,  met  de 
wonderdadige  Maria  Margaretha  der  Engelen -  olie  over  haar  keel  en  was  op  slag  genezen.
Dit  soort  voorvallen  zorgde  voor  veel  pelgrims  naar  Oirschot.

Terug  naar  Oirschot.

Deze  openlijke  verering  was  de  Staten -  Generaal  een  doorn  in  het  oog.  In  juli  1663  greep 
de  overheid  in  en  liet  het  lichaam  van  de  'heilige  non  van  Oirschot'  in  een  nachtelijke  actie
in  beslag  nemen  en  onder  begeleiding  van  tientallen  soldaten  van  Oirschot  naar  Den  Bosch 
overbrengen.  Begin  augustus  werd  het  lijk  in  de  doopkapel  van  de  destijds  protestantse 
Sint  Jan  in  Den  Bosch  begraven.  Het  graf  werd  met  een  zware  steen  afgedekt.  Vandaag
bevindt  zich  hier  een  gedenkplaat  in  de  grond.  De  twaalf  nonnen  die  nog  in  het  klooster 
woonden  werden  in  augustus  1663  verdreven  en  stichtten  in  het  Zuid - Nederlandse,  nu 
Belgische  Mol  een  nieuw  klooster.  In  1795  werd  het  graf  geopend  en  een  deel  van  haar 
gebeente  naar  Leefdaal  bij  Leuven  overgebracht.  Pas  in  1930  lukte  het  de  Karmel  de 
voormalige  kloostergebouwen  in  Oirschot  opnieuw  te  verwerven.  Op  zolder  van  het  klooster
is  vandaag  een  klein  museum  ingericht.  Hier  staat  in  een  houten  kistje  het  sinds  enkele 
jaren  uit  Belgié  teruggebrachte  gebeente  van  Maria  Margaretha  der  Engelen. 

Nordstrand.

Op  26  mei  1662 -  haar  57e  geboortedag -  werd  Maria  Margaretha  naast  de  heilige  Teresa
van  Avila  kerkpatrones  van  de  katholieke  kerk  op  het  Duitse  eiland  Nordstrand.  Hoe  kwam 
Maria  Margaretha  der  Engelen  op  Nordstrand  terecht ?   Vanaf  1654  kwamen  dijkenbouwers 
en  hoofdaandeelhouders  vanuit  de  Republiek  naar  Noordstrand.  Daar  kregen  ze  godsdienstvrijheid
en  mochten  ze  een  katholieke  kerk  bouwen.  De  pastorale  zorg  op  het  eiland  werd  door  oratorianen 
uitgeoefend.  Deze  congregatie  van  wereldpriesters  had  nauwe  banden  met  de  Karmel.  Dit  verklaart
de  keuze  voor  Teresa  van  Avila  en  haar  geestelijke  dochter  Maria  Margaretha  als  kerkpatronessen.

De  keuze  voor  Maria  Margaretha  als  tweede  kerkpatrones  was  in  meer  opzichten  toepasselijk.
Als  karmelietes  bracht  zij  de  geestelijke  verbinding  tussen  Oratorie  en  Karmel  tot  uitdrukking, 
als  Vlaams - Brabantse  belichaamde  ze  de  verbinding  met  het  land  van  herkomst  van  de 
immigranten,  die  zo  hun  eigen  lokale  heilige  in  den  vreemde  "meenamen".  Als  katholieke  non
die  haar  protestanste  omgeving  getrotseerd  had,  symboliseerde  zij  bovendien  de  kracht  en  de
geloofwaardigheid  van  het  katholicisme.  Want  ondanks   de   godsdienstvrijheid  leefden  ook  de 
katholieken  op  Nordstrand  in  een  gebied  dat  sinds  1528  luthers  was.

Beide  kerkpatronessen  staan  model  voor  een  bepaalde  oriéntatie   van  het  christelijk  leven ;
een  vroomheid  waarin  gebed  en  contemplatie  centraal  staan,  gecombineerd  met  een  leven 
in  gemeenschap.  Maria  Margaretha  stond  vanaf  het  begin  in  de  schaduw  van  Teresa, 
wier  naam  de  oud - katholieke  kerk  op  Nordstrand  vandaag  nog  draagt.  Zij  was  de 
geestelijke  dochter  of  zelfs  kleindochter  van  Teresa.  Wellicht  drukt  de  keuze  voor  Maria 
Margaretha  der  Engelen  als  kerkpatrones  naast  Teresa  van  Avila  de  hoop  uit,  dat  een  begonnen 
kerkelijke  hervorming  in  de  kerk  blijft  doorwerken  doordat  geestelijke  kinderen  en 
kleinkinderen  het  werk  voortzetten.

Het  is  opmerkelijk  dat  iemand  die  niet  heilig  verklaard  is  kerkpatrones  wordt.  In  1662,
ten  tijde  van  de  eerstesteenlegging  van  de  kerk  op  Nordstrand,  verkeerde  Maria  Margaretha
op  het  hoogtepunt  van  haar  roem,  tot  ver  in  het  buitenland.  Wellicht  verwachtte  men  dat 
ze  spoedig  officieel  zalig  en  heilig  verklaard  zou  worden  en  wilde  men  hierop  vast 
vooruitgrijpen.  Tot  op  heden  is  dit  echter  niet  gebeurd.

A. B.