Wonder

^«Haal onmiddellijk die kruisbeelden uit de kamers!» De officier in uniform is categorisch: de wet van het Duitse Rijk dat begin 1940 oppermachtig is verbiedt dit religieus teken in openbare gelegenheden. Niemand onder de aanwezigen voert het bevel echter uit. Een paar dagen eerder, tijdens de inwijding van een nieuw gebouw van het ziekenhuis van Mödling, nam een zuster de verantwoording op zich om in ieder vertrek een kruisbeeld te laten ophangen, iets wat niemand anders durfde te doen. Deze zuster, Restituta Kafka, is zalig verklaard op 21 juni 1998 door Johannes Paulus II zij is de eerste martelares van Oostenrijk.
Helena Kafka is geboren op 1 mei 1894 in Brünn-Hussowitz, in Moravië (het huidige Brno in de Republiek Tsjechië). Haar vader, een eenvoudige schoenmaker, moet hard werken om zijn zeven kinderen de kost te kunnen geven. Het gezin vestigt zich weldra in Wenen. De kinderjaren van Helena zijn getekend door de armoede, maar zij krijgt een zeer katholieke opvoeding. Direct na de verplichte schooljaren gaat het meisje werken als dienstmeisje en vervolgens werkt ze in een winkel. Helena, die iets wil doen ten dienste van zieken, wordt ziekenverzorgster in het ziekenhuis van Wenen-Lainz. Daar ontmoet ze zusters Franciscanessen van de Christelijke Naastenliefde, bekender als de Zusters Hartmann, naar de naam van de straat waar hun moederhuis staat. Het meisje besluit in te treden in deze congregatie om zich nog vollediger te kunnen wijden aan het werk voor de naaste door middel van een aan God gewijd leven. Als postulante is Helena een jaar werkzaam in Lainz; vervolgens wordt haar kandidaatstelling onderzocht door drie zusters. Een bruidsschat die in beginsel is verplicht kunnen haar ouders niet betalen, maar haar vroomheid en ijver pleiten in haar voordeel: ze wordt in het noviciaat geaccepteerd en ontvangt samen met veertien andere meisjes op 23 oktober 1915 het kleed van de Orde.. Ze krijgt als religieuze de naam Zuster Restituta. H.Restituta is een Romeinse maagd martelares uit de III^e eeuw.
De novicemeesteres leert de jonge zusters een aantal heel eenvoudige praktijken die iemand echter ver kunnen voeren op de weg naar de volmaaktheid: regelmatige biecht, dagelijkse communie, bezoek aan het Allerheiligste, devotie tot de Heilige Maagd, rozenkrans. Zuster Restituta zal die altijd trouw blijven; zij zal uit haar devotie voor Onze-Lieve-Vrouw der Zeven Smarten een grote kracht putten. In oktober 1916 legt ze haar eerste geloften af. In 1919 begint ze in het ziekenhuis van Mödling, in de voorstad van Wenen, en wordt er weldra benoemd tot eerste assistent op de operatieafdeling. De geneesheer-directeur van deze kliniek, dokter Stöhr, is een veeleisende man met een moeilijk karakter, die al meer dan eens een zuster de moed heeft doen verliezen. De verstandhouding tussen chirurg en assistent komt snel tot stand. Door haar moeilijke jeugd heeft Helena geleerd geduld te oefenen, zich te schikken naar het karakter van anderen zonder evenwel na te laten duidelijk te zeggen wat ze ervan vindt indien dit noodzakelijk is. Ze houdt van haar werk en van haar patiënten; haar fantasierijke geest is vruchtbaar aan ideeën waarmee de zorg kan worden verbeterd.

Zuster Resoluta

n Mödling ziet men al snel dat de dingen waarmee zuster Restituta zich belast ook slagen. Ze is klein van stuk en ook al enigszins gezet, maar werkt snel en goed. Door haar resoluut karakter krijgt ze de bijnaam van zuster Resoluta. In de zustercommunauteit is ze een element van aanstekelijke vrolijkheid; tijdens de recreaties en speciaal met Carnaval is ze onweerstaanbaar geestig. Ze weet dat feesten en momenten van gezamenlijke ontspanning de zusters helpen moedeloosheid en droefgeestigheid te boven te komen. Zij vormt ook een brug tussen dokter Stöhr en de mensen die door het soms bruuske optreden van deze arts waren gekwetst. Zij vindt altijd een oplossing wanneer iemand in nood moet worden geholpen: «Geen bed beschikbaar», krijgt een zieke te horen op een dag dat hij zich komt laten opereren. Zuster Restituta krijgt het onmiddellijk voor elkaar dat er in een vertrek dat voorlopig als kamer zal dienen een bed wordt neergezet.
We moeten toegeven dat zuster Restituta geen zuster is als alle anderen. Ze brengt haar ex-patiënten vaak thuis een bezoek; na een uitputtende dag gaat ze zich soms in een nabij gelegen brasserie ontspannen en krijgt van de eigenaar een kop goulasch, haar lievelingsgerecht, en een pul bier aangeboden. Dat was men binnen de congregatie allemaal niet gewend. Het vastberaden karakter van zuster Restituta heeft als keerzijde een zekere bitsheid waardoor men zich overvallen voelt: ze neemt geen blad voor de mond en heeft haar eigen opvattingen. Sommige zusters zijn een beetje bevreesd voor haar! Al deze tekortkomingen waarvoor ze zichzelf iedere maand in de communauteit, tijdens de schuldbekentenisbijeenkomst in het kapittel op de borst slaat verhinderen niet dat zij wordt bemind en geacht. Dat ze iedere avond zelfs als het al heel laat is haar geestelijke krachten gaat vernieuwen tijdens een lang onderhoud met Jezus in het tabernakel is niet onopgemerkt gebleven.
In de loop van de vele jaren dat ze werkzaam is op de operatiekamer verwerft zuster Restituta een bepaalde competentie die zo reëel is dat de jonge artsen soms de indruk hebben dat zij de praktiserend arts is: ze hoeven haar nauwelijks te vragen om een chirurgisch instrument, of ze heeft het al gereed in haar handen! Hoewel zwaar van lijf en altijd pijn aan de voeten, moet ze de hele dag staan, maar toch regeert ze op de operatiezaal en lijkt alles eenvoudig voor haar. Met de invloed die ze heeft kan ze een apostolische rol vervullen voor de patiënten en het medisch personeel. In Mödling wordt het gewoonte zuster Restituta te gaan raadplegen als men een probleem heeft: om goede raad, materiële steun of een opbeurend woord te horen... Religieuzen van andere instituten die haar patiënten zijn geweest vragen haar voor hen te komen zorgen in hun klooster. Al dit succes dat haar beroepshalve en menselijk gesproken ten deel valt wekt echter naijver. Jonge artsen stellen het niet bepaald op prijs dat zij hen categorisch verbiedt in het voorvertrek van de operatieafdeling te roken; ze vinden dat zij het terrein te veel in beslag neemt en in hun licht staat.

«Moge God aanwezig zijn...»

anaf de annexatie van Oostenrijk door Duitsland, in maart 1938, heeft het regime getracht zijn controle over alle sectoren van het maatschappelijk leven uit te breiden; de katholieke Kerk moet het in het bijzonder ontgelden. De nazis proberen de ziekenhuissector van haar kerkelijk karakter te ontdoen door al wat christelijk is voor zo ver mogelijk uit te bannen. Een dergelijke politiek is helaas niet het monopolie van totalitair geregeerde landen. In november 2009 heeft een arrest van het Europees Hof van Justitie Italië willen verplichten de aanwezige kruisbeelden in de overheidsscholen te verwijderen. In verzet tegen de agressieve deconfessionalisering, had Paus Benedictus XVI op 15 augustus 2005 gezegd: «In het openbare leven is het van belang dat God, bijvoorbeeld door middel van het Kruis, aanwezig is in de openbare gebouwen; dat God aanwezig is in ons gemeenschapsleven; anders worden de verschillen onverenigbaar omdat onze gemeenschappelijke waardigheid niet meer wordt erkend.» Vervolgens bedankte de Paus op 17 december 2010 de ambassadeur van Italië voor het verzet van zijn regering ten aanzien van het arrest dat tegen de kruisbeelden was gericht, met de volgende woorden: «Men kan onmogelijk een authentiek maatschappelijke vooruitgang denken na te streven en tegelijkertijd de godsdienstige factor ter zijde schuiven en zelfs uitdrukkelijk afwijzen, zoals men tegenwoordig op verschillende wijzen geneigd is te doen. Een daarvan is bij voorbeeld de poging uit openbare gelegenheden de uitstalling van religieuze symbolen te weren, als eerste het kruisbeeld dat ongetwijfeld het symbool bij uitstek is van het christelijk geloof maar tegelijkertijd alle mensen van goede wil aanspreekt en, als zodanig, geen factor van discriminatie is.»
Een van de artsen van de kliniek, dokter Stumfohl, is eerzuchtig en openlijk nazi, lid van de S.S. Zijn aanwezigheid wordt voor de zusters, en in het bijzonder voor zuster Restituta aan wie hij een hekel heeft, snel een bedreiging. Van haar kant maakt zij er geen geheim van dat ze principieel tegen het nationaal socialisme, onverenigbaar met de katholieke godsdienst, is gekeerd. Sommige zusters zijn bang en zeggen tegen haar: «Praat niet zoveel, houd je mond.» Stumfohl heeft zijn informanten die overal in de kliniek spioneren. Hij verbiedt de zusters een priester te roepen om stervenden bij te staan, tenzij deze hier uitdrukkelijk zelf om hebben gevraagd; een zuster zal de kliniek moeten verlaten omdat ze op een avond een priester heeft laten roepen om een stervende de laatste sacramenten toe te dienen. Zuster Restituta verzet zich tegen de methodes van deze onbekwame geneesheer, in het bijzonder op een dag dat hij klaar staat om zonder reden de voet van een patiënt te amputeren; ze weigert mee te werken door hem er kalm op te wijzen dat die medisch onnodige ingreep de patiënt zonder reden levenslang gehandicapt zou maken. Stumfohl is woedend maar moet wel inbinden. Een andere keer, toen hij had geweigerd dat een priester aan een Pool het Heilig Oliesel toediende, stopte zuster Restituta een kruisbeeld in de handen van de zieke en bad voor hem tot hij vredig was gestorven. Dan krijgt de zuster van de arts een waarschuwing: als het nog eens gebeurt, zal ze voor de gevolgen moeten opdraaien.

Beschuldigend carbonpapier

p een ochtend in december 1941 komt zuster Restitutie het kantoor van een secretaresse op de afdeling radiologie binnen. Ze heeft in haar hand de tekst van een satirisch gedicht dat is gericht tegen Hitler en dat in het geheim onder de Oostenrijkse soldaten, die in het Duitse leger zijn gerekruteerd, van hand tot hand gaat. Ze vraagt aan de secretaresse dit document op haar schrijfmachine te kopiëren; maar in haar haast is de zuster niet zo voorzichtig dat ze de deur dicht doet; terwijl ze het gedicht dicteert hoort een onbescheiden oor alles. Dr. Stumfohl juicht: hij vindt zelfs het carbonpapier terug dat voor een duplicaat van de kopie was gebruikt. Hij heeft nu de kans de zuster die hij niet kan uitstaan bij de Gestapo aan te geven. Twee maanden lang gebeurt er niets; de zusters stellen elkaar gerust; maar de 18^e februari 1942, Aswoensdag, komen vier agenten van de Gestapo de operatieafdeling binnen waar zuster Restituta, in haar wit ziekenhuisschort, naast dokter Stöhr staat; deze laat de soldaten wachten. Wanneer de operatie waarmee men bezig is, is afgelopen, wordt de zuster gearresteerd en terstond meegenomen. Diezelfde avond laat de generaal overste alle zusters vragen volstrekte geheimhouding te betrachten, «in het belang van de zuster zelf».
De Gestapo probeert tevergeefs, door middel van marteling, van zuster Restituta de naam te weten te komen van de persoon die haar de gewraakte tekst had gegeven. Begin maart hoort men dat zuster Restituta is overgebracht naar het regionaal huis van bewaring van Wenen: het geval is ernstig. Ze zal er dertien maanden blijven. Ze lijdt onder de eenzaamheid: ze mist de communauteit erg, te meer daar de bezoeken van de zusters schaars zijn. Op bepaalde momenten dat ze terneergeslagen is, vraagt ze zich verbitterd af: «Hebben ze mij zo snel vergeten, ik die zo hard voor de congregatie heb gewerkt?» Ze weet niet dat post en bezoeken drastisch beperkt zijn: één bezoek per twee maanden, één brief per maand. De zuster is echter wel geestelijk met de communauteit verbonden; aan haar generaal overste schrijft ze: «Daar, dichtbij het tabernakel, zijn wij allen met elkaar verenigd en geen enkele kloof kan ons van elkaar scheiden.»
Haar medegevangenen valt op hoe zachtmoedig ze is en hoeveel aandacht deze kleine vrouw voor de anderen heeft, zij die wordt aangesproken met het verkleinwoord Restl. Deze zuster die zich in de duisternis en de schaduw van de dood bevindt wordt al snel een licht in de nacht voor haar medekrijgsgevangenen. Ze besteedt bijzondere zorg aan één van hen die gevangen zit wegens kindermoord; deze ongelukkige vrouw lijdt aan een huidziekte en kan zelfs haar voedsel niet met eigen handen aanpakken. De andere schreeuwen haar toe: «Je hebt je baby van honger laten sterven, nu is het jouw beurt!» maar zuster Restituta geeft haar uit haar handen te eten. Ze weet dat Jezus niet is gekomen om de rechtvaardigen, maar om de zondaars te redden.

«Het komt goed»

n de nationaalsocialistische gevangenis zijn melk en boter voorbehouden aan mensen van Duitse bloede; de anderen hebben er geen recht op. Zuster Restituta deelt haar portie met de niet-Duitse, joodse of andere vrouwen. Tegen de vrouwen die de hele tijd niets anders doen dan klagen en woorden van wanhoop spuien zegt de zuster altijd: «Het komt goed, alles komt goed; het kwaad kan niet zegevieren.» Wanneer het gerucht zich verspreidt dat ze berecht gaat worden, nemen al haar medegevangenen haar gezegde over: «Het komt goed; we zullen voor je bidden», zelfs zij die zichzelf atheïst noemen. Maar ze antwoordt onverstoord: «Nee, ik kom niet terug, ik zal sterven.»
Op 29 oktober 1942 verschijnt zuster Restituta voor het Volkstribunaal van Wenen. Ze wordt beschuldigd van het «schrijven van een provocerend gedicht» dat gericht is tegen de Führer en van het «uitgeven van een staatsvijandig traktaat». In werkelijkheid was de beschuldigde niet de schrijver van het gedicht en de uitgave in kwestie bestond uit één enkele kopie op carbonpapier. Het Hitlerregime zocht een voorwendsel om de katholieke Kerk een hak te zetten in de persoon van een zuster die juist bekend stond om haar houding van verzet. Men herinnerde zich dat zij het was die de kruisbeelden aan de muren van het ziekenhuis had opgehangen. Aan het eind van dit schijnproces wordt de beschuldigde veroordeeld tot onthoofding «wegens samenzwering tegen het vaderland en poging tot hoogverraad». Haar tijdens de zitting aanwezige zusters zijn geschokt, maar zij hoort het vonnis in alle kalmte aan; wanneer hij hoort wat het vonnis is, zal dokter Stumfohl huilend uitroepen: «Dat heb ik niet gewild!»
De een na de ander doet een poging het leven van de franciscanes te redden. Dokter Stöhr doet een verzoek om gratie op grond van haar beroepsbekwaamheid; zuster vicaris (eerste assistent) vertrekt naar Berlijn; de aartsbisschop van Wenen komt ook tussenbeide. Vanaf 1 januari 1943 begint de congregatie met deze intentie een eeuwigdurende novene voor de apostel Judas Thaddeus die zeer wordt vereerd in de Germaanse landen. Al deze pogingen stuiten op de onverzettelijkheid van Martin Bormann, de grijze eminentie van de Führer: deze beschouwt de executie die de enige in haar soort zal blijven voor wat religieuzes van het Duitse ras betreft als onontbeerlijk ter intimidatie van de geestelijkheid en de hele katholieke Kerk.
Voortaan zit zuster Restituta opgesloten in de cel van de ter dood veroordeelden waar ze zes maanden zal blijven. Haar medegedetineerden lukt het echter toch bij haar te komen; Anna Haider, een communiste, die aan de doodstraf is ontsnapt, vertelt: «Zuster Restituta zat de rozenkrans te bidden. Ik knielde voor haar neer en zag dat ze huilde. Ik zei tegen haar: Mijn God, Restl, nu is het jouw beurt! Ze antwoordde me: Denk niet dat ik huil omdat ik moet sterven; ik huil van vreugde omdat jij zult leven. Aan het slot zei ze tegen mij: Ik heb voor Christus geleefd, voor Christus zal ik sterven... ja, ik zal sterven! Die woorden zijn voor altijd in mijn hart gegrift.»

De zielenarts

ezus Christus, de zielenarts, besloot deze ziekenver- zorgster die patiënte is geworden persoonlijk te verzorgen. Hij maakt gebruik van de kwaadaardigheid van het nazi regime om de ruwe bolster te kraken als een noot, waardoor het van bovennatuurlijke liefde brandende hart dat erin verborgen zat tevoorschijn komt. Zuster Restituta werkte hard in de kliniek, maar ze bezat bepaalde macht om dingen te beslissen, ze was zoals men zei een instelling op zich. In de gevangenis is ze alleen nog maar een vijand van het volk, vernederd, uitgehongerd, bestemd voor het schavot. Deze religieuze, die zo overliep van bedrijvigheid, die s ochtends om half vier opstond, krijgt van God lijdzaamheid opgelegd: het reglement verbiedt haar de slaapplaats voor half zeven te verlaten. Ze stond graag aan het roer: ze moet nu haar gevangenbewaarders gehoorzamen en zich laten geleiden als een lam naar het slachthuis. Het was haar weelde dat ze zich geheel en al kon inzetten voor de zieken: ze kan hun niets meer geven... behalve haar woordeloze gebrokenheid die ze aanbiedt als offergave voor hen.
De franciscanes heeft een medegevangene opgemerkt die zwanger is en haar baby wel eens zou kunnen verliezen als gevolg van ondervoeding. Ze geeft haar regelmatig een deel van haar portie aardappelen. In november 1942 komt in de gevangenis een meisje ter wereld; haar moeder wil haar laten dopen onder de naam Restituta; uit voorzorg brengt Restl haar van dit plan af; het meisje zal Helena heten, de doopnaam van haar die haar door haar offers heeft gered. De bewondering onder de gedetineerden neemt toe. Een van hen verklaart: «Een dergelijk geloof, een dergelijke goedheid, een dergelijke zelfverloochening is absoluut uniek!» Van zijn kant zal de aalmoezenier van de gevangenis, Mgr. Köck, erkennen: «Ze is voor mij een grote steun geweest in de uitoefening van mijn ambt onder de gevangenen.»

«Ja, Vader!»

en maand voor haar dood schrijft de veroordeelde aan haar generaal overste: «Ik wacht er iedere dag op dat mijn kruisweg de Calvarieberg bereikt... hetzij nu of later, dat de heilige Wil van God geschiede. In die heilige Wil ligt heel mijn troost besloten; elke dag zeg ik ja, Vader! en alles gaat goed.» Drie dagen na haar veroordeling heeft ze de zusters haar testament laten bezorgen. Ze vraagt hun om vergeving voor alle veroorzaakte overlast en bedankt hen voor de ontvangen weldaden; ze vergeeft hen die haar kwaad hebben gedaan, in het bijzonder dokter Stumfohl; ze vraagt hun niet te huilen maar te bidden, opdat zij een goede dood zou mogen sterven. Op 31 januari 1943 schreef ze bijvoorbeeld: «Ik heb overvloedig ervaren hoe de Verlosser en diens Moeder ons nooit in de steek laten. Ik weet dat ik mijn kruis geen seconde langer hoef te dragen dan God heeft voorgeschreven. Niet door mijn verdiensten bewandel ik deze weg met zoveel moed, maar dankzij de ontelbare gebeden en opofferingen die iedere dag voor mij ten Hemel opstijgen.»
Op 30 maart 1943 kondigt men de veroordeelde onverwacht aan dat het ogenblik van haar executie is gekomen. Bevend hernieuwt ze de offergave van haar gehele persoon zoals ze die had gedaan op de dag van haar professie. Ze nemen haar de professiering af en al haar kleren , die worden vervangen door een kleed van papier; ze zal sterven in de armoede van H. Franciscus. Mgr. Köck en een andere priester, eerwaarde Ivanek, staan haar bij. Op het moment dat ze naar het schavot wordt gebracht vraagt ze aan eerwaarde Ivanek haar een kruisteken op het voorhoofd te maken. Even later horen de priesters het doffe geluid van het mes dat neervalt: «Wij dachten toen dat de Hemel een God liefhebbende ziel rijker was.» Een medegevangene en overlevende zal met deze woorden getuigen: «Meerderen onder ons, die eveneens ter dood waren veroordeeld, zeiden: Ik zou willen sterven als zuster Restituta.»
Op 4 december 1942 hadden de nazis, uit vrees dat zuster Restituta zou worden vereerd als martelares, verboden haar lichaam aan haar congregatie terug te geven: het wordt dus in een gemeenschappelijke kuil geworpen. Door schrik overmand durven de zusters zelfs niet meer over haar te praten. Eerwaarde Ivanek kan het stilzwijgen echter niet bewaren; hij vertelt hun van de dood van zuster Restituta die zo stichtend was en haalt haar laatste woorden aan: «voor Christus heb ik geleefd; voor Hem wil ik sterven». Eerwaarde Schebesta, haar biechtvader zal op zijn beurt een getuigenis afleggen: «Het norse en zeer resolute karakter van zuster Restituta heeft me altijd verwonderd, want ze was in wezen heel zachtaardig... Ik dacht wel dat God voor haar een zware beproeving in petto had... Het staat voor mij als een paal boven water: in de gevangenis is ze een Heilige geworden.» De eerste begunstigde van de hemelse bemiddeling van de martelares is Josefine Zimmerl, een oude vrouw, een medegevangene van haar. Als moeder van een verzetsman die was geëxecuteerd en zelf in het verzet, kon ze nauwelijks op enige clementie van de autoriteiten rekenen. Op een dag had zuster Restituta echter tegen haar gezegd: «Het eerste dat ik aan de goede God zal vragen als ik in de hemel ben is dat Hij jou bevrijdt.» Op 1 april, twee dagen na de executie van de zuster, krijgt Josefine te horen dat ze vrij is.
Tijdens de zaligverklaring van zuster Restituta heeft Johannes Paulus II benadrukt: «Wat haar het hoofd heeft gekost is haar bekentenis tot het Kruis van Christus. Ze heeft die in haar hart bewaard en hernieuwd, vlak voor haar executie en vroeg daarbij aan de aalmoezenier haar een kruisteken op het voorhoofd te maken. Wanneer we naar de gelukzalige zuster Restituta kijken kunnen we zien tot welke geestelijke hoogten iemand kan worden gebracht als hij of zij zich overgeeft in de weldoende handen van God... Ons Christenen kan heel wat dingen worden afgenomen. Maar men zal ons het Kruis als teken van ons heil niet afnemen. Wij zullen niet toestaan dat het uit het openbare leven wordt verwijderd... Dank, zuster Restituta Kafka, dat u tegen de stroom van de tijdgeest bent ingezwommen!» Vervolgens riep de Paus, zich richtend tot de jongeren, uit: «Plant in jullie leven het Kruis van Christus! Het Kruis is de ware boom des levens!»

From: Jozef Truijen.

Interview van Zuster Emmanuel Maillard met Maria Simma

Maria Simma is een mystica uit onze tijd. Zij werd geboren in 1915 in Oostenrijk en overleed er in 2004. Vanaf haar vijfentwintigste kreeg ze naar eigen zeggen regelmatig bezoek van zielen uit het vagevuur die haar om gebed vroegen. Ze was een zeer eenvoudige vrouw die in armoede leefde. In het boek Mijn belevenissen met de zielen van het vagevuur, uitgegeven door Sainte Anne in 1974, getuigt ze van haar ervaringen.

Hierna een interview dat Zuster Emmanuel Maillard (1) met haar had.

Maria Simma uit Oostenrijk

Maria Simma leefde in een klein huisje in Sonntag, een lieflijk dorpje in het Oostenrijkse Vorarlberg. Zij was een simpele landelijke vrouw, die in armoede leefde, zeer katholiek en nederig en werd in haar taak nauw bijgestaan en aangemoedigd door haar parochiepriester. Sinds haar kinderjaren bad zij vurig voor de zielen in het Vagevuur. Toen ze 25 jaar was kreeg ze bijzondere ervaringen. Ze kreeg "bezoeken" van zielen uit het Vagevuur. Maria schreef hierover verscheidene boeken en haar ervaringen zijn een unieke aanvulling van de geschriften van diverse heiligen die over deze aangelegenheid schreven. Maria Simma overleed op 16 maart 2004.

Zuster Emmanuel Maillard uit Medjugorje kwam op een bijzondere wijze in contact met haar geschriften en werd er uitermate door geboeid. Toen ze vernam dat zij nog leefde twijfelde ze dan ook geen enkel ogenblik om met Maria Simma contact op te nemen en haar te gaan bezoeken. Hierna het verslag dat zij erover uitbracht (overgenomen uit brochure; zie eveneens www.bloggen.be/medjugorje/archief.php?ID=113701?)

De eerste ontmoeting

Zr. Emmanuel: Maria, kunt u ons vertellen hoe u voor de eerste maal door een ziel uit het Vagevuur werd bezocht?
Maria: Ja, het was in 1940. Tijdens een nacht, rond 3 of 4 uur 's ochtends, hoorde ik iemand in mijn slaapkamer binnenkomen. Dit maakte me wakker: ik keek op om te zien wie er in hemelsnaam mijn slaapkamer kon zijn binnengetreden.

Zr. Emmanuel: Was u bevreesd?
Maria: Neen, ik ben helemaal niet bang. Zelfs als klein kind zei mijn moeder mij dat ik bijzonder was, omdat ik voor niets bang was.

Zr. Emmanuel: Zo, die nacht....vertel ons!
Maria: Wel, ik zag iemand die mij volledig vreemd was. Hij wandelde langzaam voor- en achterwaarts. Ik zei streng tot hem: "Hoe bent u hier binnengekomen?" Maar hij bleef ongeduldig verder rondwandelen in mijn slaapkamer alsof hij niets had gehoord. Daarop vroeg ik hem opnieuw: "Wat bent u aan het doen?" Toen hij nog steeds geen antwoord gaf, sprong ik uit mijn bed en poogde ik hem vast te grijpen, maar ik tastte enkel in het duister. Er was absoluut niets. Ik ging terug naar mijn bed en opnieuw hoorde ik hem voor- en achterwaarts stappen.
Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat ik deze man kon zien, terwijl hem niet kon vastgrijpen. Ik stond opnieuw op om hem tegen te houden, maar weer greep ik in de leegte.
Verward keerde ik terug naar mijn bed. Hij kwam niet meer terug, maar ik kon geen slaap meer vatten. De volgende dag, na de Mis, ging ik naar mijn geestelijke begeleider en vertelde hem alles. Hij vertelde me dat indien dit opnieuw zou gebeuren, ik niet moest vragen: "Wie bent u?", maar "Wat verlangt u van mij?"
De daaropvolgende nacht kwam de man terug. Het was zeker dezelfde persoon. Ik vroeg hem: "Wat verlangt u van mij?" Hij antwoordde: "Laat drie Missen voor mij opdragen en ik zal bevrijd zijn."
Toen begreep ik dat dit een ziel uit het Vagevuur was. Mijn geestelijke begeleider bevestigde dit en gaf me de raad om deze arme zielen nooit iets te weigeren, maar met edelmoedigheid alles te aanvaarden wat ze vroegen.

Zr. Emmanuel: En daarna, gingen de bezoeken door?
Maria: Ja. Gedurende verscheidene jaren waren er enkel maar drie of vier zielen, vooral tijdens de maand november. Nadien werden het er meer.

Een liefdeswonde

Zr. Emmanuel: Wat vragen deze zielen van u?
Maria: In de meeste gevallen vragen ze om Missen te laten opdragen en dat er iemand zou bij aanwezig zijn. Zij vragen tevens om de Rozenkrans te bidden en om de Kruisweg te doen.

Thans is de hoofdvraag: Wat is juist het Vagevuur? Ik zou zeggen dat het een prachtige uitvinding is van God. Ik zal u mijn indruk weergeven. Veronderstel dat er zich op een dag een deur opent en dat er een prachtig iemand verschijnt, uitzonderlijk mooi, van een schoonheid die we op deze aarde niet kennen. U bent onder de indruk en gefascineerd door deze persoon vol van licht en schoonheid, die lijkt aan te geven dat hij dolverliefd is op u, met een liefde waarvan u zelfs nog nooit hebt durven dromen. U voelt eveneens een groot verlangen om één te zijn met deze persoon. Het vuur van deze liefde dat in uw hart brandt zet u ertoe aan om u in zijn armen te gooien en u volledig op hem te verlaten.

Maar wacht, plots realiseert u zich dat u zich in maanden niet meer gewassen hebt, dat u slecht ruikt, dat uw neus loopt, uw haar vet is en door elkaar ligt, dat er zich grote vlekken op uw kleding bevinden, en zo verder. U zegt dan tot uzelf: "Neen, ik kan mezelf niet in deze staat vertonen. Ik moet me eerst gaan wassen, een douche nemen, iets moois aantrekken en dan kom ik terug."

Maar de liefde die in uw hart is ontstaan is zo intens, zo brandend, zo sterk dat deze vertraging, om u mooi te maken, niet draaglijk is. En de pijn van die afwezigheid, zelfs al duurt die maar enkele minuten, is een vreselijke wonde in uw hart. De pijn is evenredig met de hevigheid van de onthulling van die liefde, met andere woorden, het is een "liefdeswonde".

Dat is nu precies het vagevuur. Het is een vertraging veroorzaakt door onze onzuiverheid, een wachten op Gods omhelzing, een liefdeswonde die een zodanig groot lijden veroorzaakt, een wachten, een nostalgie van liefde. Het is net dit branden, dit verlangen dat ons zuivert van wat nog onzuiver is in ons. Het Vagevuur is een plaats van verlangen, een dol verlangen naar God, een God die we al kennen, omdat we Hem al hebben gezien, maar met wie we nog niet zijn verenigd.

Nu ga ik aan Maria een vraag stellen die een essentieel punt moet duidelijk maken.

Zr. Emmanuel: Maria, hebben de zielen in het Vagevuur, ondanks alles, vreugde en hoop in het midden van het lijden?
Maria Simma: Ja, geen enkele ziel uit het Vagevuur wenst terug te keren naar de aarde. Ze hebben kennis van het grote onbekende. Ze wensen enkel om niet te moeten terug keren naar de duisternis der aarde.

Hier zien we het verschil met het lijden dat wij hier op aarde kennen. In het Vagevuur is er een zekerheid van eeuwig met God te zullen kunnen leven, zelfs al is de pijn van de ziel vreselijk. Het is een onwankelbare zekerheid. De vreugde is groter dan de pijn. Er is niets op aarde dat hen opnieuw hier wil doen leven. Hier op aarde is nooit iemand helemaal zeker van iets.

Zr. Emmanuel: Maria, kunt u ons nu vertellen of het God zelf is die deze zielen naar het Vagevuur stuurt dan wel of het de zielen zelf zijn die hiervoor kiezen?
Maria Simma: Het is de ziel zelf die wenst naar het Vagevuur te gaan omdat ze rein wil zijn alvorens naar de Hemel te gaan.

De zielen in het Vagevuur zijn volledig vastgehecht aan Gods wil: zij verheugen zich in het goede, zij verlangen onze liefde en ze hebben heel erg lief: ze hebben God lief en hebben ons ook lief. Ze zijn volkomen verenigd met de Geest van God, het Licht van God.

Zr. Emmanuel: Maria, op het ogenblik van de dood, ziet men God dan in het volle licht of eerder op een sombere, duistere wijze?
Maria Simma: Op een eerder sombere en duistere wijze, maar tegelijk in een dergelijke helderheid dat het voldoende is om een groot verlangen te veroorzaken.

Eigenlijk is het een oogverblindende helderheid als u het vergelijkt met de duisternis op aarde! En het is nog altijd niets vergeleken met het volle licht van de ziel die weet dat deze in de Hemel komt. Hier kunnen we verwijzen naar "bijna-doodervaringen". De ziel wordt zo door het licht aangetrokken dat het een kwelling is om na zo'n belevenis in het lichaam op aarde te moeten terugkeren.

Menslievendheid dekt een groot aantal zonden

Zr. Emmanuel: Maria, kunt u ons vertellen welke de rol van Onze Lieve Vrouw is met betrekking tot de zielen van het Vagevuur?
Maria: Ze bezoekt hen dikwijls om hen te troosten door hen te vertellen dat ze vele goede dingen hebben gedaan. Ze bemoedigt hen.

Zr. Emmanuel: Zijn er bijzondere dagen waarop deze zielen worden bevrijd?
Maria: Vooral met Kerstmis, Allerheiligen, Goede Vrijdag en beide Hemelvaartsdagen

Zr. Emmanuel: Maria, waarom gaat iemand naar het Vagevuur? Wat zijn de zonden die het meeste leiden tot het Vagevuur?
Maria: Zonden tegen de naastenliefde, tegen de mildheid, een hard hart hebben, vijandigheid meedragen, laster en roddel verspreiden en al deze zaken.

Gemene dingen, laster en roddel zijn de grootste onvolmaaktheden die een langdurige zuivering vereisen. Maria geeft ons nu een voorbeeld dat haar zodanig trof dat ik dit met u wil delen. Op een dag werd haar gevraagd om ze er kon achterkomen of een vrouw en een man zich in het Vagevuur bevonden.

Tot grote verbazing van diegenen die dit hadden gevraagd, bevond de vrouw zich al in de Hemel en was de man nog steeds in het Vagevuur en dit terwijl de vrouw ooit een abortus had ondergaan en de man dikwijls naar de kerk ging en blijkbaar een waardig en gelovig leven leidde.

En zo zocht Maria naar meer informatie om er zeker van te zijn dat ze zich niet had vergist, maar blijkbaar was het de waarheid. Ze stierven beiden praktisch op hetzelfde ogenblik, maar de vrouw toonde een diep berouw en was zeer nederig, terwijl de man niets anders had gedaan dan op iedereen kritiek te geven, te klagen en laster over iedereen te vertellen. Dat is de reden waarom hij zo lang in het Vagevuur moest verblijven. En Maria vervolgde: "wij mogen niet oordelen over uiterlijke schijn."

Andere zonden tegen de menslievendheid zijn al onze afwijzingen van mensen van wie we niet houden, het weigeren om vrede te sluiten, het weigeren om te vergeven en al de bitterheid die we van binnen opslaan.

Maria verduidelijkte ook dit punt met een voorbeeld dat ons tot nadenken stemt. Het is een verhaal over een vrouw die ze heel goed kende. Deze vrouw overleed en bevond zich in het Vagevuur, het laagste en vreselijkste niveau, met het grootste lijden. Toen ze Maria Simma kwam bezoeken vertelde ze waarom: zij had een vriendin en tussen hen was een grote vijandschap ontstaan. Zij zelf was hier de oorzaak van. Zij had deze vijandschap jaren en jaren aangehouden, ook al had haar vriendin haar meerdere malen gevraagd om vrede te sluiten en zich met elkaar te verzoenen. Maar elke keer had ze dit geweigerd. Toen ze vreselijk ziek werd, bleef ze haar hart gesloten houden en weigerde ze de ultieme verzoening die haar was aangeboden door haar vriendin tot op haar sterfbed. Ik geloof dat dit een goed voorbeeld is van de betekenis van een diep ingewortelde haat. Ook onze woorden kunnen vernietigend zijn: we kunnen er niet genoeg de nadruk opleggen hoezeer een kritisch of bitter woord kan doden, maar ook hoe een zacht woord daarentegen kan helen.

Zr. Emmanuel: Maria, vertel ons wie diegenen zijn met de grootste kans om recht naar de Hemel te gaan?
Maria: Deze die een goed hart hebben tegenover iedereen. Liefde overwint het grootste aantal zonden. Sint-Paulus zelf vertelt ons dit.

Zr. Emmanuel: Wat kunnen wij hier op deze aarde doen om het Vagevuur te vermijden en recht naar de Hemel te gaan?
Maria: We moeten veel doen voor de zielen in het Vagevuur, omdat zij ons op hun beurt zouden helpen. We moeten veel nederigheid hebben, want dat is het grootste wapen tegen het slechte, tegen de duivel. Nederigheid drijft het slechte terug.

Ik moet u een mooie getuigenis vertellen van Vader Berlioux (die een mooi boek schreef over de zielen in het Vagevuur), over de hulp die door deze zielen wordt verleend voor hen die hun lijden verzachten door hun gebeden en lijden. In dat boek vertelt hij het verhaal van een dame die op een bijzondere wijze toegewijd was aan de arme zielen en die haar leven opofferde voor hun bevrijding.

Op het ogenblik van haar dood, werd zij hevig aangevallen door een duivel die zag dat zij hem ging ontsnappen. Onmiddellijk was de hele ondergrond verenigd tegen haar en zij werd volledig omsingeld door de duivelse troepen. De stervende vrouw streed ondraaglijk toen ze plots in haar kamer een menigte zag aankomen van een oogverblindende schoonheid en de hele duivelse horde op de vlucht deed slaan. Ze naderden haar bed en spraken tot haar met de meest hemelse aanmoedigingen en woorden van troost. In haar laatste ademzucht, weende ze in grote vreugde: wie zijn jullie? Wie zijn jullie a.u.b., waarom doen jullie zoveel goeds voor mij?

De weldadige bezoekers antwoordden: "We zijn bewoners van de Hemel. Uw hulp heeft ons gelukzaligheid gebracht. En nu komen wij uit dankbaarheid u helpen om de overkant van de eeuwigheid te bereiken en u te bevrijden van deze plaats van smart om u in de vreugde van de Heilige Stad te brengen."

Met deze woorden kwam er een glimlach op het gelaat van de stervende vrouw, haar ogen sloten zich en zij sliep in, in de vrede van de Heer. Haar ziel, zuiver als een duif, voorgesteld aan de Heer des Heren, had zoveel beschermelingen en advocaten rondom zich. Het waren allemaal zielen die zij had bevrijd en die haar dankbaar waren. Ze trad de Hemel binnen in volle glorie, in triomf en onder het luid applaus en de zegen van al diegenen die zij had bevrijd uit het Vagevuur. Moge ook ons dit geluk ooit overkomen.

En zo zijn de zielen die door onze gebeden worden bevrijd enorm dankbaar: zij helpen ons tijdens het leven en dit is duidelijk voelbaar. Ik kan u alleen maar sterk aanbevelen dat u dit zelf zou ondervinden! Zij helpen ons: zij kennen onze noden en verkrijgen vele genaden voor ons.

Zr. Emmanuel: Maria, Ik denk aan de goede dief die zich naast Jezus aan het kruis bevond. Ik zou werkelijk graag willen weten wat hij voor Jezus had gedaan dat die Hij hem beloofde dat hij diezelfde dag nog bij Hem in het Koninkrijk zou zijn?
Maria: Hij aanvaardde nederig zijn lijden en zei dat dit gerechtigheid was. Jezus moedigde hem aan. Hij had vrees voor God, wat nederigheid betekent. Ook ga ik u een voorbeeld geven van hoe goede daden heel wat zonden kunnen wegspoelen: ik kende een jongeman van om en bij de twintig jaar, uit een nabijgelegen dorp. Dit dorpje was enorm getroffen door een reeks van lawines die een heleboel mensen hadden gedood. Op een nacht hoorde hij vanuit zijn ouders huis een lawine naast de deur naar omlaag stormen. Hij hoorde mensen schreeuwen met een doordringende en hartverscheurende angst die uitriepen: "Spaar ons! Kom, spaar ons! We zitten in de val onder de lawine!" Hij sprong onmiddellijk uit zijn bed en vloog naar beneden om deze mensen te gaan redden. Ook zijn moeder had deze angstschreeuwen gehoord. Zij verhinderde hem buiten te gaan en ging voor de deur staan: "Neen! Laat anderen hen helpen. Niet altijd wij! Het is te gevaarlijk buiten, Ik wil niet nog een dode!" Maar omdat hij door deze angstschreeuwen zo diep was getroffen, voelde hij dat hij deze mensen moest redden en daarom duwde hij haar opzij en zei haar: "Ja! Ik ga! Ik kan hen zo niet laten sterven!". Hij ging naar buiten en op zijn weg werd ook hij door een aardbeving getroffen en stierf.

Drie dagen na zijn dood bracht hij mij 's nachts een bezoek en zei mij: "Laat drie missen voor mij opdragen en dan zal ik bevrijd zijn van het Vagevuur." Ik ging zijn familie en vrienden inlichten en deze verbaasden zich dat er enkel drie missen nodig waren om hem te bevrijden uit het Vagevuur. Zijn vrienden zeiden mij: "Ik zou niet graag in zijn plaats geweest zijn op het ogenblik van zijn dood, indien u wist welke slechte dingen hij ooit gedaan heeft!" Maar de jongeman had hierop geantwoord: "Ziet u! Ik heb een daad van zuivere liefde gesteld door mijn leven op het spel te zetten om deze mensen te willen redden. Het is dankzij die daad dat de Heer mij zo vlug in de Hemel verwelkomde." Zo ziet u...liefdadigheid dekt heel wat zonden.

Dit verhaal toont ons dat liefdadigheid, een eenvoudige daad van liefde vanuit het hart, voldoende was om deze jongeman te zuiveren van een losbandig leven. De Heer had van deze daad van liefde blijkbaar Zijn werk gemaakt. Maria Simma had er nog aan toegevoegd dat daar zonder die jongeman misschien nooit nog de kans had gekregen om zo'n grote daad van liefde te stellen en dat alles voor zijn ziel slecht zou kunnen zijn afgelopen. Maar de Heer, in Zijn genade, zag hem, op het ogenblik dat hij voor Hem verscheen, op zijn mooist, zuiverst, omwille van die daad van liefde.

Het is heel belangrijk om ons, op het ogenblik van onze dood, helemaal toe te vertrouwen op God.

Maria vertelde me het verhaal van een moeder met vier kinderen die ging sterven. In plaats van opstandig en bezorgd te zijn, zei ze: "Heer, Ik aanvaard de dood, als het Uw wil is, en ik plaats mijn leven in Uw handen. Ik vertrouw mijn jongens aan U toe en ik weet dat U zorg zult dragen voor hen."

Maria zei dat deze vrouw, door haar enorm vertrouwen in God, onmiddellijk naar de Hemel ging en het Vagevuur vermeed.

Daarom kunnen we werkelijk zeggen dat liefde, nederigheid en vertrouwen op God de drie gouden sleutels zijn om ogenblikkelijk naar de Hemel te gaan.

Laat een Mis opdragen voor hen

Zr. Emmanuel: Maria, kunt u ons nu vertellen wat het meest doeltreffend is om zielen te bevrijden uit het Vagevuur?
Maria: De Heilige Mis.

Zr. Emmanuel: Waarom de Heilige Mis?
Maria: Omdat het in de Heilige Mis, Christus Zelf is die Zich offert uit liefde voor ons. Het is het offer van Christus Zelf aan God, de mooiste opoffering. De priester vertegenwoordigt God, maar het is God Zelf die Zich opoffert voor ons. De kracht van de Heilige Mis voor de overledene is nog groter voor hen die een grote waarde aan de Heilige Mis hechtten tijdens hun leven. Als zij tijdens hun leven aan de Eucharistieviering waren gehecht en met hun hart baden, als ze tijdens de weekdagen naar de Mis gingen, naargelang hun mogelijkheden, dan halen ze een groot voordeel uit de missen die voor hen worden opgedragen. Ook hier oogst men wat men gezaaid heeft.

Een ziel in het Vagevuur ziet heel duidelijk op de dag van zijn of haar begrafenis of we werkelijk voor hen bidden of dat we enkel daar zijn om onze aanwezigheid te tonen. De arme zielen zeggen dat het niet de tranen, maar de gebeden zijn die hen helpen. Dikwijls klagen ze er over dat mensen naar hun begrafenis gaan zonder zelfs één enkel gebed tot God te richten voor hen, maar dat ze wel vele tranen laten lopen, terwijl dit laatste nutteloos is.

Wat de Heilige Mis aangaat, zal ik u nu een mooi voorbeeld geven van de Abt van Ars die zich richtte tot zijn parochianen. Hij vertelde hen:

"Mijn kinderen, een goede priester had het ongeluk een vriend te moeten verliezen die hij enorm hoog in schatte en daarom bad hij veel voor de rust van die ziel. Op een dag maakte God hem bekend dat zijn vriend zich in het Vagevuur bevond en enorm leed. De heilige priester geloofde dat hij niets beter kon doen dat het Heilige Offer van de Mis aan zijn geliefde overleden vriend op te offeren. Op het moment van de consecratie nam hij de hostie tussen de vingers en zei: "Heilige Eeuwige Vader, laat ons een ruil doen. U houdt de ziel vast van mijn vriend die zich in het Vagevuur bevindt, en ik hou het Lichaam van Uw Zoon in mijn handen. Goede en Barmhartige Vader, bevrijd mijn vriend en ik Offer U Uw zoon met alle verdiensten van Zijn dood en Passie. Het verzoek werd beantwoord. Op het ogenblik dat hij de hostie omhoog hield, zag hij de ziel van zijn vriend, schitterend in glorie opstijgen naar de Hemel. God had de ruil aanvaard. Mijn kinderen, als we wensen dat een ziel die ons echt nabij was, uit het Vagevuur wordt bevrijd, laat ons dan hetzelfde doen: laat ons een offer aanbieden aan tot God, door het Heilige Offer, Zijn Geliefde Zoon met alle verdiensten van Zijn dood en Passie. En God zal u dit niet kunnen weigeren."

Verspil uw aardse lijden niet

Er is nog een andere, zeer krachtige wijze om de arme zielen te helpen: het offeren van ons lijden, onze boeten zoals vasten, verzakingen, enz en uiteraard ons onvrijwillig lijden zoals gewone ziekten en rouw.

Zr. Emmanuel: Maria, u bent dikwijls uitgenodigd geworden om te lijden voor deze arme zielen, met de bedoeling hen te bevrijden. Kunt u ons vertellen wat u hebt ervaren en ondergaan tijdens deze ogenblikken?
Maria: De eerste keer vroeg een ziel mij of ik er geen bezwaar tegen zou hebben om drie uur met mijn lichaam te lijden, voor haar, en dat ik daarna opnieuw gewoon zou kunnen doorwerken. Ik zei tot mijzelf: "het zal allemaal wel over zijn in drie uur, ik kan dit aanvaarden." Die drie uren gaven mij de indruk dat ze drie dagen duurden, zo pijnlijk was het. Maar op het einde keek ik naar mijn uurwerk en ik zag dat het inderdaad maar drie uur had geduurd. Die ziel heeft mij verteld dat door dit lijden drie uur lang te aanvaarden, ik haar had gespaard van twintig jaar extra Vagevuur!

Zr. Emmanuel: Ja, maar waarom leed u maar enkel drie uren om twintig jaar Vagevuur af te lossen? Wat was uw lijden dan meer waard dan haar lijden?
Maria: Dat is omdat het lijden op aarde niet dezelfde waarde heeft. Als we op aarde lijden, kunnen wij groeien in liefde en verdiensten verkrijgen, wat met het lijden in het Vagevuur niet het geval is. In het Vagevuur dient het lijden enkel en alleen om ons te zuiveren van de zonde. Op aarde hebben wij alle genaden. We hebben de vrijheid om te kiezen.

Dit allemaal is zo bemoedigend omdat het een buitengewone betekenis geeft aan ons lijden. Het lijden dat geofferd word, vrijwillig of onvrijwillig, zelfs de kleinste opofferingen zoals teleurstellingen, gewone ziekten, rouw ... als we deze met geduld ondergaan en ze met nederigheid verwelkomen, dan hebben deze kleine daden een ongekende kracht om de zielen te helpen.

Het beste wat we kunnen doen, aldus Maria Simma, is onze pijnen te verenigen met die van Jezus, door ze in de handen van Onze Lieve Vrouw te plaatsen. Zij is diegene die het beste weet hoe ze te gebruiken, omdat wij dikwijls de hoogste noden rond ons niet kennen.

Dit allemaal zal Maria ons uiteraard terugschenken op het ogenblik van onze dood.

U ziet, de pijnen die wij hebben opgeofferd zijn onze meest dierbare schatten in de andere wereld. We moeten iedereen hieraan herinneren en hen aanmoedigen wanneer zij lijden.

Schenk uw gebeden niet met tegenzin

Nog een andere zeer effectieve wijze is, volgens Maria Simma, de kruisweg, omdat we door te bezinnen over het lijden van de Heer, de zonde beetje bij beetje beginnen te haten en de redding wensen voor alle mensen en deze hartenwens brengt grote verlichting aan de zielen in het Vagevuur.

De kruisweg brengt ons ook tot berouw. Het berouw kan beginnen van zodra we onszelf met de zonde confronteren.

Nog een ander betekenisvolle hulp voor de zielen in het Vagevuur is het opzeggen van de Rozenkrans, alle vijftien mysteries, voor het belang van de overledenen. Door de Rozenkrans worden er elk jaar vele zielen bevrijd uit het Vagevuur en, het moet gezegd, het is de Moeder van God zelf die de zielen uit het Vagevuur komt bevrijden. Dit is enorm mooi omdat de zielen in het Vagevuur Onze Lieve Vrouw de "Moeder van Barmhartigheid" noemen.

De zielen vertellen eveneens dat aflaten een onschatbare waarde hebben voor hun bevrijding. Het klinkt eigenaardig, maar het zou misdadig kunnen lijken om geen gebruik te maken van deze schat die de Kerk voorstelt ten gunste van de zielen. Het onderwerp van aflaten zou te veel tijd in beslag nemen om hier te bespreken, maar ik kan verwijzen naar een prachtige tekst, geschreven door Paus Paulus VI in 1968 over dit onderwerp. U kunt er uw parochiepriester naar vragen of er gewoon naar vragen in een godsdienstige boekenwinkel.

Ook kunnen we zeggen dat een grote hulp voor de zielen in het Vagevuur het bidden in het algemeen is. Alle soorten gebeden. Ik hou eraan om u hier een getuigenis te geven van Hermann Cohen, een Joodse artiest, die zich tot de Katholieke godsdienst bekeerde in 1864 en die een grote verering had voor de Eucharistie. Hij verliet de gewone wereld om binnen te treden in een zeer strenge religieuze orde. Hij aanbad regelmatig het Heilig Sacrament waarvoor hij een grote verering had. Tijdens zijn aanbidding, smeekte hij de Heer om zijn moeder, van wie hij zielsveel hield, te bekeren. En zo wierp Hermann zich, ziek van verdriet, nederig voor het Heilig Sacrament, in diepe smart, biddend: "Heer, Ik ben U alles verschuldigd, dat is waar. Maar wat heb ik U geweigerd? Mijn jeugd, mijn hoop in deze wereld, mijn welzijn, de familievreugde, een misschien wel hard verdiende rust. Ik heb alles opgeofferd van zodra u mij riep. En u, Heer, Eeuwige Goedheid, die mij heeft beloofd om mij het honderdvoudige terug te schenken, hebt mij de ziel van mijn moeder geweigerd. Mijn Heer, ik bezwijk onder dit martelaarschap, ik zal stoppen met klagen."

Hij weende zijn arme ziel uit toen plots een geheimzinnige stem in zijn oor fluisterde: Mens met een klein geloof! Uw moeder is gered. Weet dat uw gebed almachtig is in Mijn aanwezigheid. Ik heb al diegenen die u hebt aanroepen voor uw moeder verzameld, en mijn Voorzienigheid heeft haar in beschouwing genomen in haar laatste uur. Op het ogenblik van haar heengaan ben Ik tot haar gekomen. Zij zag me en weende: "Mijn Heer en Mijn God!" Heb moed want uw moeder heeft de verdoemenis vermeden en uw vurige smeekbede zal haar ziel spoedig bevrijden van de verbondenheid met het Vagevuur.

En we weten dat Vader Hermann Cohen, spoedig daarna, tijdens een tweede verschijning vernam dat zijn moeder was opgestegen naar de hemel.

Ook beveel ik sterk de gebeden aan van de Heilige Brigitta van Zweden voor de arme zielen. Laat mij iets heel belangrijks toevoegen: de zielen in het Vagevuur kunnen niet langer iets doen voor zichzelf. Zij zijn totaal hulpeloos. Als de levenden niet voor hen bidden zijn ze totaal verlaten. Daarom is het belangrijk u bewust te zijn van de onmeetbare en de ongelofelijke kracht die ieder van ons in zijn of haar handen heeft om de zielen die lijden te bevrijden.

We moeten geen twee maal nadenken om een kind te helpen dat voor onze ogen neerviel of uit een boom viel en dat een gebroken been heeft. Uiteraard zouden wij alles voor dit kind doen. Op dezelfde manier zouden wij ook zorg moeten dragen voor deze zielen, die alles van ons verwachten, uitkijkend naar de geringste opoffering, hoopvol voor de minste van onze gebeden, om hen van hun pijn en smart te bevrijden. En het zou uiteraard ook fijn zijn om liefdadig te zijn.

Ik denk bijvoorbeeld aan de vriendelijkheid van de Barmhartige Samaritaan uit het Evangelie, tegen de halfdode man aan de kant van de weg. Deze man was volledig afhankelijk van de goedheid van zijn voorbijganger.

Zr. Emmanuel: Maria, waarom kan men niet langer verdiensten verkrijgen in het Vagevuur en op aarde wel?
Maria: Omdat op het ogenblik van de dood de tijd om verdiensten te verkrijgen beëindigt. Zolang wij op deze aarde leven kunnen wij het kwade dat wij hebben aangericht nog herstellen. De zielen in het Vagevuur benijden ons hiervoor. Zelfs de Engelen zijn jaloers op ons omdat wij de mogelijkheid hebben om te groeien zolang wij hier op aarde zijn.

Zr. Emmanuel: Maar dikwijls geeft het lijden op aarde aanleiding tot innerlijke opstand, waarbij wij het erg moeilijk hebben op dit te aanvaarden en te ondergaan. Hoe kunnen wij het lijden beleven zodat het zijn vruchten afwerpt?
Maria: Lijden is het grootste bewijs van onze liefde voor God en als wij dit goed opofferen kan dit vele zielen helpen.

Zr. Emmanuel: Hoe kunnen wij het lijden aanvaarden als een geschenk en niet als een straf, zoals wij dikwijls doen?
Maria: We moeten alles schenken aan Onze Lieve Vrouw. Zij is diegene die het beste weet wie dit en dat lijden nodig heeft om te worden gered.

Aan dit onderwerp van het lijden wens ik een buitengewone getuigenis die Maria Simma ons vertelde toe te voegen. Het was in 1954 en een reeks van dodelijke lawines had het naburige dorp van Maria getroffen. Daarop volgden er nog andere lawines, maar op een wonderlijke wijze hielden die op, voordat ze het dorp bereikten zodat er geen schade was.

De zielen legden uit dat er in dit dorp een zieke vrouw was overleden die niet goed behandeld was. Zij had gedurende dertig jaren enorm geleden. En ze had al haar lijden opgeofferd aan de bescherming van het dorp.

De zielen legden Maria uit dat het dankzij het offer van die vrouw was, dat het dorp gespaard bleef van de lawines.

Zij had haar lijden met geduld gedragen. Maria vertelt ons dat, indien zij in een goede gezondheid had verkeerd, het dorp niet zou gespaard geweest zijn en voegt er aan toe dat pijnen die nederig en met geduld worden gedragen meer zielen kunnen redden dan gebeden (maar gebeden helpen ons wel om ons lijden te dragen).

We moeten het lijden niet altijd als een straf beschouwen. Het kan niet alleen worden aangewend ter compensatie van onszelf, maar bovenal voor de anderen. Ook Christus was volledig onschuldig en hij heeft Zijn diepe lijden ondergaan voor de aflossing van onze zonden.

Enkel in de Hemel zullen we alles weten dat we hebben verkrijgen door te lijden met geduld in eenheid met het lijden van Christus.

Zr. Emmanuel: Maria, komen de zielen in het Vagevuur in opstand tegen hun lijden?
Maria: Absoluut niet! Zij wensen zichzelf te zuiveren. Zij begrijpen dat dit nodig is.

Op het ogenblik van de dood

Zr. Emmanuel: Wat is de rol van berouw of spijt op het ogenblik van de dood?

Maria: Berouw is heel belangrijk. De zonden worden in alle geval vergeven, maar er blijven de gevolgen van de zonden. Indien iemand een volledige aflaat wenst te verkrijgen op het ogenblik van de dood, wat recht naar de Hemel gaan betekent, dan moet de ziel bevrijd zijn van al de gevolgen.

Hier zou ik een belangrijke getuigenis willen vermelden van Maria Simma. Op een dag vroegen familieleden haar na te gaan of een vrouw uit hun familie haar ziel al dan niet verloren was gegaan, omdat ze een ontzettend slecht leven had geleid. Ze verongelukte toen ze uit een trein viel. Een ziel vertelde aan Maria dat deze vrouw was gered uit de hel omdat ze op het ogenblik van haar dood tot God had gezegd: "U hebt gelijk mij het leven te benemen, omdat ik u nu niet langer kan ontstemmen." Die ene zin wiste al haar zonden. Dit voorbeeld heeft een zeer grote betekenis, omdat het aantoont dat één enkel ogenblik van nederigheid, van berouw, op het ogenblik van de dood ons kan redden. Dit betekent niet dat ze niet naar het Vagevuur ging, maar ze vermeed wel de hel die ze misschien wel had verdiend door haar goddeloos leven.

Zr. Emmanuel: Maria, op het ogenblik van de dood, is er dan nog een moment waarin de ziel nog steeds de kans krijgt om zich tot God te keren, zelfs na een zondevol leven, vooraleer deze de eeuwigheid binnengaat. Een tijd tussen de zogenaamde dood en de werkelijke dood?
Maria: Ja. De Heer geeft iedereen een aantal minuten om zich over zijn zonden te berouwen en te beslissen: ik aanvaard of ik aanvaard niet om God te zien. Het is daar dat we de film over ons leven te zien krijgen. Ik heb weet van een man die geloofde in de Kerkelijke leer, maar niet in het eeuwige leven. Op een dag werd hij hevig ziek en gleed in een coma. Hij zag zichzelf in een kamer met een bord vooraan waar al zijn daden stonden op geschreven, de goede en de slechte. Toen vielen het bord en de muren van de kamer naar beneden en alles was onmetelijk mooi. Toen ontwaakte hij uit zijn coma en besliste zijn leven volledig te veranderen.

Dit lijkt veel op de getuigenissen van "bijna-doodervaringen", het ervaren van het bovennatuurlijke licht is zo'n belevenis dat deze mensen daarna niet meer wensen te leven zoals voorheen.

Zr. Emmanuel: Maria, onthult God zich aan alle zielen met dezelfde intensiteit, op het ogenblik van de dood?
Maria: Aan iedereen wordt Gods kennis over zijn leven gegeven en ook het lijden dat volgt, maar de intensiteit is niet dezelfde voor iedereen. De intensiteit van Gods openbaring hangt af van het leven dat de ziel heeft geleid.

Zr. Emmanuel: Krijgt de duivel de toelating om ons aan te vallen op het ogenblik van de dood?
Maria: Ja, maar de mensen krijgen ook de genade om hem te weerstaan, om hem weg te drijven. Als ze met de duivel niets willen te maken hebben, heeft de duivel geen enkele macht.

Zr. Emmanuel: Dat is goed nieuws! Wanneer iemand weet dat hij spoedig zal sterven, hoe kan die zich dan het beste voorbereiden?
Maria: Door zichzelf volledig aan God toe te vertrouwen. Offer al uw lijden. Wees volledig gelukkig in God.

Zr. Emmanuel: En welke houding moet iemand aannemen voor een ander die gaat sterven? Wat is het beste dat we voor die persoon kunnen doen?
Maria: Bid hard! Bereid hem voor op zijn dood. Men moet de waarheid spreken!

Zr. Emmanuel: Welk advies zou u aan de mensen geven om heilig te worden op aarde?
Maria: Wees zeer nederig! We mogen niet met onszelf bezig zijn. Trots is de grootste valkuil.

Zr. Emmanuel: Maria, vertel ons, kan men aan de Heer vragen om het Vagevuur op deze aarde te mogen beleven, met het oog om het niet te moeten doorstaan na dit aardse leven?
Maria: Ja. Ik kende een priester en een jonge vrouw die beiden met tuberculose in het ziekenhuis lagen. De jonge vrouw zei tot de priester: "Laat ons aan de Heer vragen om hier zoveel mogelijk te mogen lijden, zodat we recht naar de Hemel zouden mogen gaan." De priester antwoordde dat hij dit niet durfde te vragen aan God, maar een kloosterlinge die zich in de nabijheid bevond, had het gesprek opgevangen. De jonge vrouw overleed vóór de priester. De priester verscheen daarna aan de Zuster: "Had ik maar hetzelfde vertrouwen gehad als deze jonge vrouw, dan zou ik onmiddellijk naar de Hemel zijn gegaan."

De "inwoners" van het Vagevuur

Zr. Emmanuel: Maria, zijn er verschillende niveaus in het Vagevuur?
Maria: Ja, er is een groot verschil op het niveau van het morale lijden. Elke ziel heeft een uniek lijden, voorbestemd voor deze ziel en er zijn vele niveaus.

Zr. Emmanuel: Weten de arme zielen wat er gaat gebeuren in de wereld?
Maria: Ja, niet alles, maar veel.

Zr. Emmanuel: Vertellen deze zielen u soms wat er gaat gebeuren?
Maria: Ze zeggen eenvoudig dat er iets voor de deur staat, maar ze zeggen niet wat. Ze zeggen alleen wat nodig is voor de bekering van de mensen.

Zr. Emmanuel: Is het lijden in het Vagevuur pijnlijker dat het hevigste lijden op aarde?
Maria: Ja, maar dan symbolisch. Het zit hem in de ziel.

Zr. Emmanuel: Ja, ik denk dat het moeilijk is om dit te omschrijven, maar komt Jezus zelf naar het Vagevuur?