Donderdag 20 november 2008

                                                                                                                 Vader Benedictus 5.

Ontmoeting met de Heilige Benedictus

Omstreeks 23u knielde ik voor mijn avondgebed. Vele gedachten spookten door mijn hoofd. Dag in, dag uit wachtte ik op Vader Benedictus, opdat die me weer zou komen helpen. Veel was er in een maand gebeurd. Maar veel bleef mij onduidelijk. In gebed verzonken, voelde ik een korte stuiptrekking. Toen ik de ogen opende, knielde ik in een lege donkere zuilengang. Voor me stond de Heilige Benedictus die bezorgd keek:

“Wees gegroet gezondene van de engelen!

Heb je de woorden van je engelbewaarder niet begrepen, toen hij je zei dat je de boodschappen in alles moest volgen? Waarom verberg jij je voor hen wier hart God laat ontbranden om jou bij te staan. Waarom wil je wegvluchten uit je stad, ik heb je toch gezegd dat het werk hier moet beginnen? Je moet in het verborgene blijven tot het nieuwe jaar aanbreekt. Maar zij die jou in het verborgene vinden moet je opnemen en laat hen samen met jou alles voorbereiden.

Mijn lieve zoon, laat je gedachten niet benevelen door die mistige aanhaligheid van de boze! Wees op je hoede en let op dat je gedachten slechts op één doel gericht zijn: de opdracht die jij door je jawoord gekregen hebt!

De engel van de verkondiging heeft je opgedragen Gods kinderen bijeen te brengen voor een gebedsnacht, ik droeg je op een huis in de stad te zoeken!

Ik zeg je, het werk begint in jouw stad. Hier huist iets in het verborgene dat jullie door je gebed en je strijd moeten verzwakken, voor het de wereld in trekt. Vlucht niet weg uit de stad, roep de strijders bij je! Bewapen je met de kracht van het geloof en strijd met gebeden! Het gebed is het enige wapen dat de vijand kan verwonden.

Hoed je ervoor de ‘degen van gebed’ af te laten stompen door veel woorden. Dat vele praten maakt de innerlijke stem onduidelijk. Zoek naar de stilte van het hart die in jullie ziel verborgen is. De stilte is het smidsvuur dat jullie degens scherpt en sterkt, tegen de machten van de hel.

Ga het hectische van het leven uit de weg om het innerlijk oor weer op God af te stemmen. De laatste maand gaf jij je vaak over aan vreemde stemmen en daardoor werd je de betekenis van de boodschappen vertroebeld. Reinig je daarvan en volg de woorden die de Aartsengel Gabriël je brengt vanaf Gods troon! Bestaat er dan een grotere genade dan door God uitverkozen te zijn en Hem te dienen?

Bereid je voor op een tijd van rondtrekken, want de volgende jaren zul je in geen van de gemeenschappen een thuis vinden. Samen met broeders zal je een hemels gewaad dragen en een wereld intrekken die zijn aangezicht steeds meer van God afkeert en in het lokkende vuur van de hel kijkt?

De stad die in de stilte van de bergen zal worden opgericht zal je woning zijn. Daar zul je een thuis vinden die je niet meer zult verlaten.

In jullie verlorenheid spreken jullie over de vernieuwing van Gods Kerk. Jullie begrijpen echter niet dat die geen vernieuwing nodig heeft. De kerk in nood zoals die in Europa haar gezicht laat zien en zoals die zich steeds meer in jouw stad manifesteert, heeft een missie nodig! God wil dat jullie, kinderen van God, gesterkt door de koren der engelen als missionarissen erop uit trekken om Gods kinderen die nog niet zien en horen de ogen te openen voor Hem en de oren te openen voor Zijn stem. Maar zoals de aartsengel je gezegd heeft: behoed je ervoor ook maar één enkeling te bekeren of te beleren. Jullie moeten niet naar blinden gaan en hen beelden laten zien noch naar doven gaan en voor hen preken. Jullie moeten ook niet tot de blinden spreken, noch de doven beelden laten zien! Jullie missie is een missie van stilte en gebed. Neem de mensen mee naar die stilte. Bekeer en beleer hen niet, maar geef ze over aan de Heilige Geest, Hij zal hun harten doen ontbranden en hun ziel witwassen.

Ga de wereld in en verkondig de stilte. Bid met de zoekenden en verdwaalden en neem hen mee naar de stilte want daar openbaart zich Gods stem”

Langzaam veranderde zijn bezorgde gezichtsuitdrukking in een hoopvolle uitdrukking.

Lieve beschermeling van de machtige engelen:

Veel harten werden ontvlamd en veel mensen vonden de weg naar de boodschappen en naar jou, neem hun hulp aan want daarom heeft God hen bij het begin van het werk naar jou gezonden! Jullie weg zal lang en vol hindernissen zijn, maar de zegen voor de wereld zal groot zijn. De bron van het werk ontspringt in jouw stad. Van daaruit zul je de kinderen des hemels bezoeken en met hen bidden. Neem ze bij de hand en laat hen het rijk der stilte zien. Het rijk der stilte, Gods verborgen tempel in de stilte van de ziel van Zijn kinderen.

God gaf je engelbewaarder de opdracht om jou de weg daarheen te wijzen. Hem werd gegeven jouw blik op deze weg te richten. Reeds lang bereidt hij je daar behoedzaam op voor, maar nu is de tijd aangebroken waarnaar generaties lang verlangd werd. Hij zal je de weg naar de eeuwige tempel laten zien. Jij echter moet deze weg tonen aan de kinderen van de hemel.”

Toen hoorde ik hoe een gedempt luiden van een zware (grote) klok in de zuilengang doordrong. Eerbiedig klonk de diepe klank in de zuilengang en deed Benedikt eventjes inhouden. Ik keek even om waar ik eigenlijk was. Ik kon niet veel onderscheiden. Het was een zuilengang. Er was geen raam. Alleen kaarsen gaven licht aan de duisternis. Vader Benedictus stond vlak voor me.

Aan het einde van de hal kon ik door de gloed van de kaarsen een poort onderscheiden. Die scheen donkerrood te gloeien. Toen verhief Benedict zijn stem weer:

“Concentreer je geest en laat je niet verstrooien. Het is niet belangrijk wat er om je heen is. Je blik moet op de weg gericht zijn! Luister naar het luiden van de klok. Zij kondigt het naderende begin aan. Zij maant de heerscharen aan zich toe te rusten.”

Toen zweeg hij weer. Een beetje later hield de klok op met luiden en een merkwaardige stilte trad in, het begon zacht te ruisen. Er streek iets door de hal als een zachte wind.

“Hoor je dat? Gods stem!  Wat een aanmoedigend geluid! Die stilte van de hemel!

Pas op voor veel gebeden. Denk na over de jaarwisseling! Laat God die nacht tot de mensen spreken. Schenk Hem jullie hele bestaan. Gods Geest zal jullie opwekken. Laat het stil zijn! Dat moet je Gods kinderen leren.

Maak het jullie niet gemakkelijk! Onderwerp je aan de beproeving je geest te concentreren en richt je verscherpte blik op God. Kijk in jullie ziel en stel je open zodat Gods Geest jullie zielen kan ontbranden

Herinner je dat de aartsengel van de Heer je opgedragen heeft de taal van de nieuwe generatie bekend te maken. Hij droeg je op, met blinde ogen te zien, met dove oren te horen en met stomme lippen te belijden.

Ook al is deze weg voor velen van Gods kinderen in het begin nog zo moeilijk, toch zullen ze zo het vertrouwen in Gods Geest vinden, die hen zal leiden op deze zwijgende tocht der stilte en begeleiden naar Gods rijk.

Mijn lief kind:

Ik kan jou de stad der stilte niet meer laten zien voordat jij je blik weer verscherpt en de boodschappen beseft! Ik zeg je: kom tot bezinning en volg de woorden van de hemel!

Vlucht je stad niet uit! Hier zal het beginnen! Hier moet het beginnen! Alles is gereed, het zal gebeuren!

Word niet moedeloos wanneer ik een lange poos niet naar jou toe kom, ik ben altijd wakend bij je. Mijn blik en al mijn zorgen zijn geheel op jullie gericht. Laat je niet van je doel afbrengen en blijf trouw aan de aanwijzingen! Spoedig begint de tijd en ik zal je mijn regel verklaren, opdat je die leert begrijpen.

Gods Geest is met je! Vertrouw!”

Ik wilde juist het woord nemen toen het felle licht opflakkerde en ik weer op mijn knieën in de kamer zat. Ik weet niet hoe lang ik door de ontmoeting met Benedictus in gebed bleef, maar toen ik naar de klok keek was het 2.16u.

                                                                                                      Vertaling Mia Stassen België

Donderdag 1 januari 2009
Vader Benedictus 6.

Ontmoeting met de Heilige Benedictus

de tijd van de omwenteling is aangebroken

Tegen 7.30u kwam ik thuis van de nachtelijke aanbidding. Op de hele weg naar huis
verheugde ik me over de voorbije nacht en ik droeg een wonderbare rust in me. Moe van de
voorbije nacht wilde ik snel naar bed gaan, maar toen ik in mijn kamer kwam wachtte daar,
zittend op mijn bed, Vader Benedictus. Hij glimlachte naar mij en sprak:

“Goede morgen!”

Tegelijkertijd wees hij met een handbeweging dat ik bij hem zou gaan zitten.

“De tijd van de omwenteling is aangebroken. De tijd van je voorbereiding is ten einde. Je
werd gevraagd en hebt je jawoord gegeven. Moge je weg zijn beloop kennen.

Je treft jezelf nu aan als spiegelbeeld in de eeuwigheid. Je hebt jezelf als spiegelbeeld
herkend. Je hebt jezelf als evenbeeld ervaren dat op zoek is naar zijn oerbeeld. Op zoek naar
zijn oorsprong. Dit gebeurt in een tijd waarin jullie het feest vieren dat het antwoord op dit
zoeken inhoudt. Niet het hele antwoord, maar een deel ervan.

Dit is een feest van onvoorwaardelijke Liefde, een ontstellende Liefde als je ziet hoe diep
deze onvoorwaardelijke liefde ingrijpt.
Dagelijks roepen gekwelde zielen naar Gods troon:

“Hoe beklagenswaardig is Uw schepping! Met de mensen hebt U Uw evenbeeld geschapen en
U laat zich nu bespotten, niet door ons maar door Uw evenbeeld! Hoe beklagenswaardig is
Uw schepping! Had U de schepping gemaakt zonder deze creatuur dan behoorde ze U toe.
Had U de schepping gemaakt zonder Uw evenbeeld dan behoorde ze U toe. Maar U hebt de
zaadkiem van de vergissing leven in geblazen. U hebt volgens Uw Wil hen de vrijheid
gegeven en U blijft bij Uw Woord! Liefde maakt U zonder voorwaarden! Uw Werk is Liefde.
Liefde, Uw Liefde, de Liefde die Uzelf bent! Keer U ook tot ons en laat Uw Geest in ons
waaien. Red ons uit deze nood! Verhoor de gebeden voor onze zielen!
”

En nog nooit heeft God zich afgewend!

Vannacht kwamen de kinderen samen en stelden zich aan de zijde van de engelen! Velen
hebben hun hart naar God verheven en het aan Gods vlam overgegeven. Hoe verheugen zich
de Heiligen over deze nacht. Zij bejubelen en prijzen God dat Hij het werk in jullie handen
laat voortbestaan. Dus neem mijn erfenis in handen en maak het tot je bezit. Probeer mijn
regels te begrijpen en ga ze de kinderen van de hemel brengen die het zicht op de Weg
verloren hebben.

Mijn zoon: de tijd is begonnen en er wordt veel verwacht. Wees verzekerd van de hulp van de
engel en van mij. Neem een boek en schrijf alles op wat je engelbewaarder je laat zien en zal
zeggen. Luister naar hem, waarover je spreken moet en waarover je moet zwijgen. Hij wordt
van bij God naar jou toe gezonden, om jou en vele anderen de door verwering bedreigde weg
te tonen.


De tijd is aangebroken en nu moet jouw weg je naar de wereld leiden. God de Allerhoogste
heeft je gaven in het hart gelegd die je aan je broers en zussen moet doorgeven. De tijd is
gekomen om naar buiten te trekken om je broers en zussen te bezoeken. Nu moet je leven het
voorbeeld zijn van een lichtende stormfakkel van geloof. Vertrouw op de Geest van God,
wanneer je moet spreken tot je broers en zussen. Geef jezelf geheel en al in Zijn handen.
Wees niet bang en ga daar waar men je roept. Wacht je ervoor anderen te bekeren, te beleren
of te veroordelen. Als teken moeten jullie broers en zussen een lantaarn bij zich dragen. Die
moet voor jullie een teken zijn van waakzaamheid. In het schijnsel van deze lantaarn moet
iedere broer en iedere zus minstens een nacht per maand volharden in waken en bidden. Blijf
in enge verbondenheid met je broers en zussen, die dienst doen in de gemeenschap. Diegenen
die met je mee gaan moeten naast hun lantaarn een staf krijgen als teken van de trektocht. Aan
de top een leliebloem als teken van vertrouwen in de engelen. Ook moeten zij zich eenvormig
kleden en er moet geen onderscheid tussen hen gemaakt worden.

Zo, nu is het begonnen en het ligt aan jullie, om de weg te verlichten. Hij laat Zijn licht jullie
tegemoet schijnen en Hij roept jullie. Het ligt aan jullie of jullie Zijn roep volgen of zien,
luisteren en roepen. Wees blind, doof en stom om waarlijk ziende, horende en roepende te
worden!

Hebben jullie zich als spiegelbeeld herkend, dan ligt het aan jullie de Goddelijke vonk in de
ander te zien. Herkennen jullie dit vuur in de naaste dan zal deze herkenning hem
weerspiegeld worden en dan kan hij het zich herinneren . Ziet hij in, dat de vonk van de
Goddelijke Liefde in zijn ziel brandt en hem in leven houdt dan hervindt hij zich in Gods
liefde. Vindt hij deze liefde dan zal hij zichzelf kwellen en zich schuldig voelen en zichzelf
haten voor zijn verleden. Wanneer hij echter in deze duisternis de liefde voor zichzelf
hervindt dan kan hij Gods liefde weerspiegelen en zo anderen tot het Licht brengen. Wanneer
het Licht zich zo opnieuw verspreidt zal eenheid ontstaan en de dag zal naderbij komen. Het
schemert reeds aan de horizon en het ontwaken van de zielen is nabij.”

Toen stond hij plotseling op. Om ons heen werd alles donker. Het leek of het rondom ons
helemaal donker was en wij in een kegel van licht stonden. Ik kon in de kamer niets meer
onderscheiden.

“Spoedig, zeg ik je, zullen we elkaar terug zien, dan in de stad in de bergen.

Luister naar je engelbewaarder en schrijf alles op! Evenwel: luister naar hem! Wat je nog
niemand mag laten zien, laat dat ook aan niemand zien. Als de tijd nog niet gekomen is, dan is
hij er nog niet, maar hij zal aanbreken.

De zegen van de Almachtige God is met jou en met je broers en zussen. De Vader voedt jullie
met Zijn Liefde, de Zoon schenkt jullie Zijn gemeenschap in het geloof en de Geest moge je
voeren op de weg van de Waarheid, van het Leven en het Licht! De bescherming van de
Moeder van God begeleidt jullie en de hulp van de engelen is jullie gegeven.

Blijf in Zijn Liefde!”

Een helder licht lichtte op en ging ook direct weer uit. Ik zat opnieuw alleen in mijn kamer op
de vloer. Moe en afgemat, maar vervuld van de afgelopen nacht en het bezoek van Vader
Benedictus.

Vertaling Mia Stassen België

  
            Heilige engelbewaarder mijn
            laat mij jou aanbevolen zijn
            Sta mij in elke nood bij
            en hou me van zonden vrij
            Voer mij verder aan jouw hand
            naar het Hemels Vaderland. Amen

                                                                                                                      7 september 2008

                                                                                                                      Vader Benedictus 2.

Visioen van de Heilige Benedictus

Woensdagavond hing ik een Benedictuskruis boven mijn bed. Ik deed het avondgebed en legde mij te slapen. Plotseling werd ik gewekt door een krassend gelach. Ik opende de ogen en voor mij in de kamer stonden twee donkere gedaanten die mij reeds bekend waren van een andere belevenis. In mijn kamer brandde dat vuur, waar omheen ze zich toen ook verzameld hadden. Eerst keken ze mij helemaal niet aan. Ze keken alleen in het vuur. Ik wilde recht gaan zitten, maar kon het niet. Het was alsof ik aan het bed gekluisterd was. Ze lachten alleen en negeerden me. Dan greep een van beiden in het vuur en haalde er weer een vuurspaan er uit. Dan keerden ze zich naar mij toe en de gedaante zonder vuurspaan kwam naar mijn bed. Hij ging op mijn bed zitten en streek over mijn wangen. Het brandde vreselijk. Een ongelooflijke pijn trok door mijn lichaam, maar ik kon niet eens schreeuwen.

          De verleiding

De gedaante lachte en zei steeds weer:

“Waar zijn dan je engeltjes? Ze laten je zo helemaal alleen!”

Weer lachten ze en weer volgde die uitspraak. Dat ging zo een tijdlang  door. Terwijl de gedaante steeds maar over mijn wangen streek. De ander lachte maar en de vuurspaan gloeide steeds harder. Toen begon het:

“Hier stinkt het werkelijk naar huichelachtig bidden. Heel wonderbaar. Je bidt echt toch zo mooi verkeerd, dat je ons erdoor roept.(lachen) Weet je voor die daar boven ben je om ’t even. Die daarboven geeft jullie een leven als slaven. Maar jullie hebben d’r niks aan. En zondaars zijn jullie…. heel grote….. zo’n erge dat jullie niet daarboven komen. En zeker ene als jij, die komen snel bij ons. Maar bij ons is’t helemaal niet slecht. Moet alleen ophouden met knievallen. Dat dood vlees moet je ook niet meer eten, omdat…dat stinkt zo erg. En je ziet wel dat we veel te zeggen hebben. Je kunt je nog niet meer verroeren. (lachen) Niet eens bewegen kan zich dat klein snotjong…..dat aan die daar boven gelooft. En waar is die dan nu? Waar zijn dan die…..die je helpen. Alleen laten ze je en niks doen ze voor je! Wij zijn er al….Mag meekomen? Dan zou alles wel direct voorbij zijn, en je zult wel zien dat, dat wat komt nog veel beter is. Weet, jullie kunnen helemaal niet gered worden door dat dode vlees. Die daarboven houdt niet genoeg van jullie! Hij komt naar beneden en wil jullie helpen en jullie vermoorden hem. (lachen) Stommeriken dat jullie zijn! Brengen ‘m om, die jullie wilde helpen. En niks hebben jullie dr’uit geleerd. Maken er nog veel kapot die willen helpen. En dan weer knievallen en vlees vreten. Ja, ja, die daarboven stuurt jullie dan sowieso naar onder.

Als je vrijwillig komt, dan gaat het je daaronder beter. Dan kun je meehelpen d’ander te redden.(lachen)”

“Wees niet bang!”

Omdat ik immers de mond niet open kreeg begon ik in stilte op mijn engelbewaarder te roepen. Ik smeekte hem naar me toe te komen en me te helpen. In mijn hart schreeuwde ik:

“Mijn lieve engelbewaarder! Kom naar me toe en bevrijd me van deze leugenaars! Bevrijd me van hen die onze God zozeer beledigen!”

Eindelijk verscheen dat heldere en zo verlangde licht en daarin de engel met zijn zwaard in de hand.

            *   “In Naam van de Drievuldige God. In Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In Naam van de Grote Schepper van alle leven: laat dit kind vrij. Hij is onderweg in opdracht van de hemelse Heerser. Hij staat onder de bescherming van de Moeder! Elk schepsel dat de hand aan hem slaat, zal de toorn van de Allerhoogste over zich afroepen!”

Dan slingerde hij weer met zijn zwaard en verdreef daardoor de donkere gedaanten.

Hij kwam bij mijn bed, reikte me de hand en hielp mij, me op te richten. Hij ging bij me aan bed zitten en nam me in de arm, omdat ik intussen bitter was gaan huilen. Hij troostte me:

            *   Wees niet bang, er kan je niets gebeuren. Wees standvastig en vertrouw op onze hulp. De engelen behoeden je voortdurend. De kwade vijand maakt je alleen bang! Je draagt het kruis toch om je hals! Het beschermt je tegen hen, ook als ze nog vaker zullen komen om je angst aan te jagen. Maar wees verzekerd: meer kunnen ze je niet doen. En zo gauw je om hulp roept zal iemand komen om je te helpen. Maar neem dit lijden aan. Zelf heb je het machtigste wapen tegen de boze. Bid! Ze zullen niet onmiddellijk verdwijnen, maar je zult zien: je gebed zal steeds krachtiger worden. Alleen, verlies de moed niet en vertrouw op Gods oneindige Liefde en barmhartigheid. Wij zijn waakzaam en altijd in je buurt!”

Ik zei enkel zachtjes: “Dank je!” Daarna liet de engel me los, lachte me toe, stond op, en trad terug in het licht. Daarop verdween hij.

Toen knielde ik neer, ik werd langzaam aan rustiger en bad een gebed dat ik me nog goed herinnerde uit mijn kindertijd:

“Heilige engelbewaarder mijn

laat mij jou aanbevolen zijn

Sta mij in elke nood bij

en hou me van zonden vrij

Voer mij verder aan jouw hand

naar het Hemels Vaderland. Amen.”

Ik ben het, Benedictus.

Ik ging daarna weer in bed liggen en probeerde in te slapen. Ik trok mijn benen op onder de dekens met het gezicht naar de muur. Toen voelde ik hoe iemand op mijn bed ging zitten. Mijn hart ging razend tekeer en ik draaide me om. Daar zat de Heilige Benedictus in zijn ordekleding. Hij lachte vriendelijk en zei:

* B: “Wees niet bang. Ik ben het. Ik weet: het is laat en je bent moe. Maar het moet vandaag eenvoudig zijn. Geloof die demonen niet. Alles, maar ook alles wat die zeggen is je reinste leugen!

* Om je hart rustig te maken heeft God me uitgezonden, om jou iets te verklaren:

* Je weet toch dat God Zijn Zoon in de wereld zond. En daarmee kwam God zelf in de wereld. De gedaante van het kind, dat kind dat van klein af aan steeds weer vervolgd werd is het begin van jullie heil en het grootste geschenk dat God jullie maar kon geven. Velen begrijpen dat immers nog wel. Maar verder: Jezus Christus, de Zoon van God, werd ter dood veroordeeld en gekruisigd. En hierin ligt het ware geheim van de Liefde verborgen. Wie sterft daar aan het Kruis van het heil?”

T: “Jezus!”

* B: “En wat betekent dat?”

T: “Dat God Zijn Zoon voor ons geofferd heeft. Om ons te verlossen.”

* B: “Ja, dat is zo. Maar: wat betekent dat?”

T: “Dat we door de dood van Gods Zoon van de dood zijn verlost.”

* B: “Maar dat betekent nog veel meer! Toen Jezus Christus, de enige Zoon van de Vader aan het kruis stierf, die zelf ook geheel God is, stierf daardoor de gehele Godheid. De Drievuldige God sterft door de persoon van de Zoon en daalt zelf af in de hel om daar te zegevieren over de dood en om de zielen uit de gevangenschap van de dood te bevrijden. Hij sterft zelf en red het leven uit de gevangenschap van de dood, de dood die een eeuwige dood betekent ver van God! Dat is het wonderbaarlijke geheim dat geen mens ooit werkelijk verstaan en begrijpen zal. Maar jullie moeten daarop vertrouwen! God zelf sterft in Jezus Christus aan het kruis. Hij, die alles geschapen heeft, offert zichzelf op in Zijn Zoon. Dat betekent dat in die tijd ook al een volmaakte leer over God in de wereld heerste. Een leer, omdat God dood was. Maar Hij is opgestaan in heerlijkheid en Hij heeft het grootste wonder van het leven voltrokken. Hij schonk jullie door deze daad van liefde het eeuwige leven. Jullie, die uit het paradijs werden verdreven en daardoor verdoemd werden te leven en te sterven, werden verlost van dit lot. Want de dood is jullie werkelijke geboorte. Jullie worden dan geboren in het hemels koninkrijk. Daar waar geen lijden meer is. Het lijden is maakt deel uit van het aardse leven. En hoe meer men hier op aarde tot God nadert, hoe groter het lijden wordt.”

T: “Maar waarom?”

* B: “Dat is vaak moeilijk te begrijpen. Maar: wie hier op aarde dichter tot God komt, die beseft Zijn Liefde en Zijn Barmhartigheid. Deze gaven van God verlenen de mensen veel kracht. En door hun lijden nemen ze het lijden van de wereld op zich. Weet je wel wat het betekend heeft dat Jezus Christus alle lijden van de gehele wereld op zich nam, toen Hij het kruis de berg opdroeg, en men Hem daarna kruisigde?”

T: “Hoeveel lijden geeft God aan een mens, die Hem nabij is?”

• B: “Niet meer dan hij dragen of verdragen kan. En het lijden, dat mensen op zich nemen, nemen Gods kinderen vrijwillig op zich.  Dit is het inzicht, hoe men God op aarde kan helpen: wanneer men het lijden van de wereld op zijn schouders neemt. Niet iedereen is daarvoor uitverkozen, want veel mensen zijn intussen heel zwak geworden. Zij zien God als iets vreemds. De Aartsengel heeft je trouwens al verschillende keren verklaard hoe het staat met God in deze wereld.

      Maar: de harten zullen weer gaan branden!”

T: “En wat kan ik daaraan doen?”

B: “Bid! Bid veel! Bid met anderen! Laat nooit af te bidden! Dat is het grote wapen tegen de boze! Laat ook niet na Gods Woord te bestuderen, want daarin werden voor jullie veel tekens gelegd. En boven alles: ontvang het Lichaam van Christus en beken je schuld! In de Heilige Sacramenten ligt de wegwijzer naar God. En de sleutel daarvoor ligt verborgen in het Heilig Sacrament van het Altaar! Maar dat zul je allemaal nog leren begrijpen!”

Daarna stond hij op en reikte mij de hand. Ik gaf hem de mijne en plotseling stonden we in het bos waar we de laatste keer doorheen getrokken waren. Hier scheen de zon. De lucht was fris en Benedictus ademde eens diep. Met gesloten ogen en een tevreden gezichtsuitdrukking zag hij naar de hemel. Dan keek hij me aan , lachte hardop en gelukkig en zei:

* B: “Dan gaan we eens zien wat de hemelse bouwmeesters allemaal aan het maken zijn!”

Ik moest ook lachen omdat hij de stemming zo luchtig hield. Uit het ernstige begin van de dag groeide nu een gemeenschappelijke weg en we baden de glorierijke mysteries van de rozenkrans. Het was tijdens het tientje van: “…..Jezus zendt ons de Heilige Geest” dat we weer aankwamen op de vlakte. Een stap verder dan het bos lag voor ons weer die vlakte omringd door bergen. Die massieve muur stond er nog zoals we haar de laatste keer verlaten hadden. Toen opende de hemel zich weer boven de vlakte en een schare engelen kwam naar beneden. Zij verdeelden het binnenste van de stad in negen delen. De muur tussen de delen was even hoog als de stadsmuur. Toen begonnen ze het middelste deel van de stad op te vullen. Zij bouwden er veel kleine gangen en kamers in. Dus men zag geen muren meer maar een massieve blok, een vlak op de hoogte van de muur. Op alle vier de hoeken bouwden ze een toren. Massief en geweldig. De vier torens waren verbonden door met muur. De torens hadden dezelfde eenvoudige spits als de andere torens. In elke toren hingen de engelen een grote klok. Er waren slechts aan één kant trappen naar boven en er was maar één poort die toegang verschafte tot het hoge gedeelte. De hoofdpoort van de stadsmuur lag in één lijn met de trappen en de poort naar het verhoogde deel.

Toen verzamelden zich de engelen weer rondom de stad. Ze gaven elkaar weer de hand en begonnen God te prijzen. Deze keer viel me echter op dat ze dat deden in veel verschillende  talen. Daarna begonnen ze weer de klokken te luiden. Wanneer de vier grote nieuwe klokken instemden met het gelui, kreeg ik kippenvel. Het klonk bijna alsof de klokken van de torens van de stadsmuur prijzende stemmen waren, en de vier klokken van het verheven gedeelte Gods Majesteit uitdrukten. Langzame, diepe slagen die in mij eerbied en deemoed opwekten.

Ik was aan de grond genageld door dit gezicht en deze klank. Daar tikte de Heilige Benedictus mij op de schouder:

* B: “We moeten weer weg! Neem alles goed in je op!”

We gingen de weg terug. Baden weer de rozenkrans, we begonnen daar waar we eerder waren opgehouden. Toen we klaar waren met bidden, nam Benedictus me bij de hand en ik lag weer in mijn bed. Hij stond weer voor me. Het ging op dezelfde manier zoals we tevoren plotseling in het bos waren. Maar met één verschil, het schemerde al lichtjes

B: “Vannacht heb je weinig slaap gehad. Maar: wen je daar aan. Wees altijd waakzaam en bereid. Volg de aanwijzingen van de engel en vertrouw op datgene wat ik je zal leren. Neem mijn regel ter hand en maak je met haar vertrouwd, je zult die nog nodig hebben.”

Dan maakte hij me nog een klein kruisteken op het voorhoofd en nam afscheid. Een licht kwam vanuit het niets en omhulde hem. Het licht verdween direct weer en nam de Heilige Benedictus met zich.

                                                                                                     Vertaling Mia Stassen   België