Hallo  beste  lezers  van  dit  blog  hier  is  nogmaals 
de  veel  gevraagde  site  van  Medjugorje  het  staat 
ook  bij  mijn  linken,  ik  kan  jullie  allen  moeilijk  
beantwoorden  vandaar  dat  ik  het  op  mijn  blog   
zet  voortaan  zal  ik  ze  bij  ieder  gebed  plaatsen ;
www.bloggen.be/medjugorje    

HET TABERNAKEL in de kerk

In de Rooms-Katholieke Kerk is een tabernakel (ook wel sacramentshuis genoemd) een rijk versierde brandwerende kluis op het hoogaltaar of zijaltaar, soms binnenin bekleed met zijde en van buiten omhangen met gordijnen in liturgische kleur, waarin het Heilig Sacrament (de geconsacreerde hosties) bewaard wordt in een ciborie. Het tabernakel moet binnenin wit zijn. Aan conopeum en godslamp kan men zien dat het tabernakel bewoond is. Het tabernakel is binnen de Rooms-katholieke eredienst traditioneel gezien het centrum en neemt in de kerkbouw van de Katholieke Kerk de centrale positie in als de woonplaats van de waarachtig - onder de gedaante van brood - tegenwoordige Jezus Christus.
Een torenvormig tabernakel heet ook wel sacramentstoren.

Oorsprong

De term tabernakel zoals gehanteerd in de Rooms-Katholieke Kerk is afkomstig van de tabernakel zoals deze in de Bijbel werd gebruikt.

Agnus Dei, (mis)
Agnus Deo : afbeelding uit het Nordisk familjebokHet Agnus Dei maakt deel uit van het ordinarium van de Heilige Mis. Dit Latijnse woord staat voor het Lam Gods en verwijst naar Jezus Christus in zijn rol van de perfecte sacramentele opoffering die de zonden van de mens benadrukt in de christelijke theologie. Het gebed
stamt uit de oudjoodse tijd van de sacramentele opofferingen.
Het Agnus Dei of het Lam Gods wordt gezongen terwijl de priester het heilig Brood breekt en de vermenging plaats vindt: de priester laat een deeltje van de hostie in de kelk vallen.
In de kunst is het Agnus Dei de figuur van een lam dat een kruis draagt, symbool voor Jezus als Lam Gods. Deze voorstelling wordt vaak gebruikt in christelijke kunstwerken, waarvan het Lam Gods te Gent het beroemdste is.
Het Agnus Dei werd altijd gezongen en schijnt voor het eerst geïntroduceerd te zijn tijdens een mis door Paus Sergius I (687-701). De tekst van het Agnus Dei, die gebaseerd is op Johannes 1:29 waarin Johannes de Doper Jezus aanwijst als het Lam Gods, luidt als volgt:

Agnus Dei

  Agnus Dei,
  qui tollis peccata mundi,
  miserere nobis.
  Agnus Dei,
  qui tollis peccata mundi,
  miserere nobis.
  Agnus Dei,
  qui tollis peccata mundi,
  dona nobis pacem.
Vertaling
  Lam Gods,
  dat wegneemt de zonden der wereld,
  ontferm U over ons.
  Lam Gods,
  dat wegneemt de zonden der wereld,
  ontferm U over ons.
  Lam Gods,
  dat wegneemt de zonden der wereld,
  geef ons de Vrede.

In de Rooms-katholieke Kerk verwijst de term Agnus Dei ook naar een cakeje gemaakt uit was dat als paaskaars dient. Het is traditie dat de paus deze cakejes zegent op Beloken Pasen en ze dan verspreidt onder de gelovigen.
Nadat op het Tweede Vaticaans Concilie middels het document Sacrosanctum Concilium: Constitutie over de heilige Liturgie (4 december 1963) was besloten toestemming te geven de Mis naast het Latijn ook in de volkstaal te vieren, is er voor de Nederlandse en Belgische kerkprovincie een groot aantal composities
verschenen van het Lam Gods, waarin veelal in wisselzang het gelovige volk het antwoord ontferm U over ons en Geef ons de Vrede meezingt. Zowel voor de Latijnse liturgie als de liturgie in de volkstaal werd hierbij in de Mis voor de overledenen het antwoord Dona eis requiem (sempiternam), Heer geef hem de (eeuwige) rust officieel afgeschaft.

HET SANCTUS

Het Sanctus is het derde vaste misgezang van het ordinarium van de H. Mis. Het komt na de prefatie en wordt genoemd naar het eerste woord van dit gebed. Het Sanctus bestaat eigenlijk uit twee delen: het Sanctus (gebaseerd op Jesaja 6:3)
en het Benedictus (zie Mattheüs 21:9). Het eerste deel is overgenomen uit de liturgie van de synagoge, waar het op de sabbatmorgen gezongen wordt (het zgn "Keduscha"). Het is door Paus Sixtus I (115-125 n. Chr) ingevoerd in de liturgie
en werd door priester en volk samen gezongen, het is daarmee waarschijnlijk het oudste stuk volkszang tijdens de mis. De tekst van het "Benedictus" (= gezegend die komt in de naam van de Heer) is ontleend aan de intocht van Jezus in Jeruzalem

Sanctus, Sanctus, Sanctus,
    Heilig, heilig, heilig,
  Dominus Deus Sabaoth;
    De Heer, de God der hemelse machten!
  Pleni sunt coeli et terra gloria tua.
    Vol zijn hemel en aarde van uw heerlijkheid.
  Hosanna in excelsis. 
    Hosanna in den hoge. 

  Benedictus, qui venit in nomine Domini.
    Gezegend Hij die komt in de naam des Heren.
  Hosanna in excelsis. 
    Hosanna in den hoge.

Nadat op het Tweede Vaticaans Concilie middels het document Sacrosanctum
Concilium: Constitutie over de heilige Liturgie (4 december 1963) was besloten
toestemming te geven de Mis naast het Latijn ook in de volkstaal te vieren, zijn
er voor de Nederlandse en Belgische kerkprovincie vele acclamaties Heilig,
Heilig gecomponeerd, waarin de celebrant samen met een koor en de gelovige
gemeenschap deze acclamatie samen zingen.

HET CREDO ( mis)

Het Credo is de Latijnse benaming van de officiële geloofsbelijdenis van de
Rooms-katholieke Kerk die tijdens elke eucharistie of mis in het Latijn of de
eigen landstaal wordt gezongen of in dialoog tussen de priester en de aanwezige
gelovigen wordt gereciteerd. Alleen tijdens een requiemmis wordt het Credo
weggelaten. De tekst van het Credo is binnen het christendom onderwerp van veel
strijd geweest en één van de oorzaken geweest van het schisma tussen de Kerk van
Rome en de oosters-orthodoxe kerken in 1054. Lees hier verder over bij de
geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel.
Inhoud 
        1 Melodie
        2 In de volkstalen
        3 Latijnse tekst
        4 Nederlandse vertaling
        5 Zie ook

Melodie
De melodie waarop het Credo tijdens de mis traditioneel wordt gezongen (als het
derde gezang van het ordinarium) is eenstemmig en kende verschillende
uitvoeringen: de Mozarabische, Galicische en gregoriaanse. De eerste twee
dateren uit 589 op basis van de tekst van de geloofsbelijdenis van
Nicea-Constantinopel (329/381) maar worden in de Rooms-katholieke kerken niet
meer gebruikt. Daarbinnen gelden de gregoriaanse melodieën, die in verschillende
toonsoorten in 1071 werden ingevoerd in de liturgie, tot op de dag van vandaag
als officieel. Hoewel traditioneel tijdens de gezongen mis de gregoriaanse
melodie wordt gebruikt, is het toegestaan en ook niet ongebruikelijk dat tijdens
de mis andere melodieën worden gebruikt en er meerstemmig wordt gezongen. Een
groot aantal componisten heeft zich sedert de Middeleeuwen gewijd aan het
componeren van dit soort muzikale missen.
In de volkstalen
Nadat op het Tweede Vaticaans Concilie middels het document Sacrosanctum
Concilium: Constitutie over de heilige Liturgie (4 december 1963) was besloten
toestemming te geven de Mis naast het Latijn ook in de volkstaal te vieren, zijn
er voor de Nederlandse en Belgische kerkprovincie vele geloofsbelijdenissen
gecomponeerd, waarin de celebrant, een voorzanger of een koor in wisselzang met
de gelovige gemeenschap het geloof zingend belijden. Meestal wordt hiervoor de
tekst gebruikt van de Apostolische geloofsbelijdenis.
Latijnse tekst
Credo
  Credo in unum Deum,
  Patrem omnipotentem, factorem caeli et terrae, visibilium omnium et
  invisibilium.
  Et in unum Dominum Iesum Christum, Filium Dei unigenitum,
  et ex Patre natum ante omnia saecula.
  Deum de Deo, Lumen de Lumine, Deum verum de Deo vero,
  genitum non factum, consubstantialem Patri; per quem omnia facta sunt.
  Qui propter nos homines et propter nostram salutem descendit de caelis.
  Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine, et homo factus est.
  Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus et sepultus est,
  et resurrexit tertia die, secundum Scripturas,
  et ascendit in caelum, sedet ad dexteram Patris.
  Et iterum venturus est cum gloria, iudicare vivos et mortuos, cuius regni non
  erit finis.
  Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem, qui ex Patre Filioque
  procedit.
  Qui cum Patre et Filio simul adoratur et conglorificatur: qui locutus est per
  prophetas.
  Et unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.
  Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum.
  Et expecto resurrectionem mortuorum,
  et vitam venturi saeculi.
  Amen. 
Nederlandse vertaling
Ik geloof in één God, de almachtige Vader,
Schepper van hemel en aarde,
van al wat zichtbaar en onzichtbaar is.

  En in één Heer, Jezus Christus,
  eniggeboren Zoon van God,
  voor alle tijden geboren uit de Vader.
God uit God, Licht uit Licht,
ware God uit de ware God.

  Geboren, niet geschapen,
  één in wezen met de Vader,
  en door Wie alles geschapen is.
Hij is voor ons, mensen,
en omwille van ons heil
uit de hemel neergedaald.
  Hij heeft het vlees aangenomen
  door de heilige Geest uit de Maagd Maria,
  en is mens geworden.
Hij werd voor ons gekruisigd,
Hij heeft geleden onder Pontius Pilatus
en is begraven.
  Hij is verrezen op de derde dag,
  volgens de Schriften.
  Hij is opgevaren ten hemel:
  zit aan de rechterhand van de Vader.
Hij zal wederkomen in heerlijkheid
om te oordelen levenden en doden.
En aan zijn rijk komt geen einde.
  Ik geloof in de heilige Geest,
  die Heer is en het leven geeft;
  die voortkomt uit de Vader en de Zoon;
die met de Vader en de Zoon
te samen wordt aanbeden en verheerlijkt;
die gesproken heeft door de profeten.
  Ik geloof in de éne, heilige, katholieke en apostolische Kerk.
Ik belijd één doopsel tot vergeving van de zonden.
  Ik verwacht de opstanding van de doden en het leven
  van het komend rijk.
  Amen. 

HET GLORIA ( mis)     
Het Gloria is de naam van het tweede gezang van het ordinarium van de H. Mis. De volledige tekst luidt:
Gloria in Excelsis
  Gloria in excelsis Deo
  et in terra pax hominibus bonae voluntatis.
  Laudamus Te. Benedicimus Te.
  Adoramus Te. Glorificamus Te.
  Gratias agimus Tibi propter magnam gloriam tuam.
  Domine Deus Rex caelestis, Deus Pater omnipotens.
  Domine Fili unigenite, Iesu Christe.
  Domine Deus Agnus Dei, Filius Patris.
  Qui tollis peccata mundi, miserere nobis.
  Qui tollis peccata mundi, suscipe deprecationem nostram.
  Qui sedes ad dexteram Patris, miserere nobis.
  Quoniam Tu solus Sanctus. Tu solus Dominus.
  Tu solus altissimus, Iesu Christe.
  Cum Sancto Spiritu in gloria Dei Patris.
  Amen
Acclamationem Dei ad Vesperas
  Gloria Patri et Filio,
  et Spiritui Sancto.
  Sicut erat in principio,
  et nunc et semper
  et in saecula saeculorum.
  Amen

Voor de Nederlandstalige liturgie luidt hiervoor de officiële vertaling:

  Eer aan God in den hoge
  en vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft.
  Wij loven U. Wij prijzen en aanbidden U.
  Wij verheerlijken U en zeggen U
  dank voor uw grote heerlijkheid.
  Heer God, hemelse Koning, God almachtige Vader;
  Heer, eniggeboren Zoon, Jezus Christus;
  Heer God, Lam Gods, Zoon van de Vader;
  Gij die wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons;
  Gij die wegneemt de zonden der wereld, aanvaard ons gebed;
  Gij die zit aan de rechterhand van de Vader, ontferm U over ons.
  Want Gij alleen zijt de Heilige.
  Gij alleen de Heer.
  Gij alleen de Allerhoogste: Jezus Christus.
  Met de Heilige Geest in de heerlijkheid van God de Vader.
  Amen.
Doxologie:
  Ere zij de Vader en de Zoon.
  en de Heilige Geest.

  Zoals het was in het begin,
  zo ook nu en altijd,
  en in de eeuwen der eeuwen.
  Amen.
Het eerste gedeelte bestaat uit de Latijnse vertaling van het loflied dat de
engelen volgens de evangelist Lucas zongen nadat één van hen de geboorte van
Jezus Christus had aangekondigd aan de herders die zich op dat moment met hun
kudden ophielden in de omgeving van Bethlehem (Lucas 2: 14). De afsluitende
acclamatie in de vespers heet ook wel kleine doxologie.
Volgens het Liber Pontificalis ('Boek der Pausen') was het paus Telesphorus die
het Gloria als eerste een vaste plaats gaf in de kerkelijke traditie door het op
te nemen in de liturgie voor de mis die sindsdien gehouden werd in de nacht,
voorafgaande aan het kerstfeest. Werd het Gloria aanvankelijk alleen tijdens het
Kerstfeest gezongen, geleidelijk aan ontwikkelde het zich tot een steeds
populairder en niet meer weg te denken onderdeel van de eucharistieviering. Het
Gloria is door vele componisten op muziek gezet; één van de beroemdste versies
is die van de Italiaanse priester-componist Antonio Vivaldi.
Nadat op het Tweede Vaticaans Concilie middels het document Sacrosanctum
Concilium: Constitutie over de heilige Liturgie (4 december 1963) was besloten
toestemming te geven de Mis naast het Latijn ook in de volkstaal te vieren, zijn
er voor de Nederlandse en Belgische kerkprovincie vele moderne gezangen
gecomponeerd, waarin de celebrant of een voorzanger of een koor in wisselzang
met de gelovige gemeenschap de Lofzang Eer aan God zingen. In de Eucharistie
komt hierbij geen doxologie voor.

De H Mis
De Mis (veelal Heilige Mis of H. Mis; Heilig Misoffer, Eucharistieviering, soms ook Goddelijke Liturgie) is de westerse benaming voor een religieuze bijeenkomst waarin de viering van het sacrament van de Eucharistie in de Katholieke Kerk, de Oud-katholieke Kerken, de Oosters-Orthodoxie en (soms) de Lutherse Kerk en Anglicaanse Kerk centraal staat.
De Mis is volgens de rooms-katholieke leer de onbloedige offerande van het Nieuw Verbond, waarin het lichaam en het bloed van Christus, onder de gedaanten van brood en wijn, door de priester aan het altaar aan God worden opgedragen en het offer van het kruis zodoende wordt hernieuwd.
Etymologie
Het woord 'mis' komt van het woord missa, een Latijns woord voor 'wegzending', en verwijst naar de woorden van de priester of diaken tegen het einde van de liturgie: Ite Missa Est ("Gaat het is de heenzending" of "Gaat, het offer is voltrokken").
Liturgie van de Mis
De Kerk in het Westen gebruikt in de liturgie meestal de Latijnse ritus, in de Kerk van het Oosten is de Oosterse ritus het meest gebruikelijk.
Lange tijd werd de Mis in het westerse christendom enkel in het Latijn opgedragen en gezongen volgens de Tridentijnse ritus, zo genoemd naar het Concilie van Trente dat Paus Pius V ertoe zette de bestaande liturgie vast te leggen. In 1970 kwam een nieuwe liturgie in gebruik, (de Novus Ordo Missae), die geïntroduceerd werd onder Paus Paulus VI. Om pastorale redenen werd het na het Tweede Vaticaans Concilie ook toegestaan de Mis in zijn geheel of gedeeltelijk op te dragen in de landstaal van de gelovigen. Vele parochies hebben dit sinds de tweede helft van de jaren 1960 toegepast. Heden ten dage komen uitzonderlijk zelfs zogenaamde 'dialectmissen' voor. Het Concilie bevestigde tegelijkertijd het Latijn als de taal van de westerse liturgie en het is met name een wijdverbreid misverstand dat het Latijn zou zijn afgeschaft.
Een Mis is een liturgische plechtigheid, die door een priester voor de aanwezigen wordt opgedragen. Men gebruikt ook de termen; een Mis doen, celebreren, lezen of zingen. Hedentendage spreekt men over de voorganger in de liturgie. De priester wordt hierbij geholpen door één of meerdere misdienaars. Veel onderdelen in de Mis zijn door de gebruikte symboliek en sacramentele handelingen sterk mystagogisch, wat in de katholieke theologie wil zeggen; het symbool of het ritueel bewerkt een manifestatie van het onzichtbare ofwel de betekenis achter het symbool wordt werkelijkheid. Dit is speciaal van belang in verband met de betekenis die aan de eucharistie gehecht wordt. Met de eucharistie wordt het offer van Christus aan het kruis niet alleen herdacht, maar volgens de katholieke traditie bij elke viering opnieuw tegenwoordig gesteld. In die zin is de Mis ook daadwerkelijk een offerdienst. Dit in tegenstelling tot de protestantse theologie en eredienst, waarin de gebruikte symbolen (brood en wijn) slechts een tekenfunctie, een herinnerings- en gedenkingswaarde hebben en waar de offergedachte nadrukkelijk wordt afgewezen.
In de Mis hebben onder meer wierook (geur als van het hemelse, boven het alledaagse uit), kaarsen, de Bijbelboeken, het altaarmissaal (boek met gebeden van de liturgie), het altaar (symbool van het offer van Christus) en bovenal de geconsacreerde Hostie (gedaante van brood) en Wijn (gedaante van wijn) belangrijke tekenwaarde. Tegelijkertijd heeft de gebruikte symboliek een mystagogische waarde, die de gelovige helpt zich open te stellen voor de werkelijkheid, die in de liturgie zichtbaar wordt.
Sinds enkele decennia kunnen Missen ook buiten de kerk beluisterd worden. Deze toepassing heet kerkradio en is bedoeld voor onder andere zieken, ouderen en mensen die om een of andere reden niet in staat zijn hun eigen mis bij te wonen.
 Opbouw van de H. Mis
 Novus Ordo Missae
De Mis bestaat uit verschillende onderdelen : naast de Opening van de Dienst en de Wegzending, zijn er twee grote delen te onderscheiden: de Dienst van het Woord en de Dienst van het Altaar. De opbouw van een Eucharistieviering is als volgt:
 Openingsriten (Ritus initiales)
• Binnenkomst van de priester (Introïtus) - de mensen gaan staan, uit eerbied voor degene die hij via de hiërarchie uiteindelijk vertegenwoordigt en symboliseert (Christus).
• Begroeting van het altaar en de gemeenschap (Salutatio altaris et populi congregatio) - officiële begroeting in de naam van God.
• Schuldbelijdenis (Actus paenitentialis) - belijdenis aan God van persoonlijke menselijke zwakheden, fouten en onvolmaaktheden en een bewust zich op God richten als liefdevolle en barmhartige.
• Het Kyrie (Kyrie eleison) - gebed om ontferming.
• Het Gloria (Gloria in excelcis) - Een lofzang, afhankelijk van de periode van het kerkelijk jaar al of niet (tijdens de Vasten en de Advent) gezongen.
• Openingsgebed - de priester bidt het openingsgebed, eventueel voorafgegaan door een ogenblik stilte om eenieder de gelegenheid te geven voor zichzelf te bidden. Na het openingsgebed gaan de mensen weer zitten om te luisteren naar de lezingen.
 Woorddienst (Liturgia verbi)
• De lezingen (Lectiones biblicae) worden, na plechtige overhandiging van de boeken door de lector gelezen :
• Eerste lezing (Lectio prima) uit het Oude Testament
• Graduale of Tussenzang, van oudsher uit een Psalm
• Tweede lezing (Lectio Secunda) uit de Handelingen of de Brieven van de apostelen. Deze lezing wordt in België en Nederland vaak weggelaten, wat tegen de liturgische regels is. Op een weekdag is er slechts één lezing.
Hierna staat men op voor het Alleluia en de Evangelielezing.
• Alleluia (Acclamatio ante lectionem Evangelii).
• Evangelielezing (Evangelium) door de priester. De Evangelielezingen wisselen jaarlijks volgens het ABC-schema: in een A-jaar wordt voornamelijk gelezen uit het Evangelie naar Mattheus, in een B-jaar uit Marcus en in een C-jaar Lucas. Het Evangelie naar Johannes wordt vooral rond de paasdagen gelezen. De rode draad door de twee of drie lezingen is de 'verkondiging van Christus': vanuit het Oude Testament als profetie en vanuit de Evangeliegedeelten als vervulling van de belofte. Na het Evangelie gaan de mensen terug zitten om te luisteren naar de Homilie.
• Homilie (Homilia) - ook wel preek genoemd. Dit is een toelichting die de priester geeft op de lezingen.
• Geloofsbelijdenis (Professio fidei) - De geloofsbelijdenis (onder de formulering van de Geloofsbelijdenis van Nicea of de belijdenis van de Apostelen) wordt rechtstaand opgezegd of gezongen.
• Voorbeden (Oratio universalis) - De lector leest een aantal beden voor kerk en wereld. (Daarna bidt eenieder eventueel nog een ogenblik in stilte voor zijn eigen intenties.) De priester bidt daarna een afsluitend gebed.
 Eucharistische Dienst (Liturgia Eucharistica)
In de Eucharistieviering, die de priester dagelijks opdraagt, gaat het om dienstbaarheid en offer. Brood en Wijn zijn hierin tekenen van de bereidheid zichzelf te geven, in navolging van en in verbinding met de zelfgave van Jezus aan het kruis. De priester en de gelovigen gaan 'ter Communie', dat wil zeggen 'nemen Christus tot zich in de gedaante van brood en wijn'. Via een ritueel worden Lichaam en Bloed van Christus geacht op mystieke wijze aanwezig te zijn in Hostie en Wijn ('transsubstantiatie'). Volgens de katholieke theologie gelooft men dat de Heilige Geest positieve veranderingen bewerkstelligt in mensen die de Eucharistie vieren.
• Bereiding van de gaven (Praeparatio donorum)
• Gebed over de gaven (Oratio super oblata)
• Eucharistisch gebed (Prex eucharistica)
• Onzevader (Pater Noster)
• Gebed om vrede (Ritus Pacis)
• Broodbreking (Fractio Panis)
• Communie (Communio)
 Slotritus (Ritus Conclusionis)
• Wegzending en zegen - heenzending van de door de viering toegeruste gelovigen.
En zegening van het volk door de priester en het Ite Missa est.

Tridentijnse ritus
Mis der Catechumenen
• De Tridentijnse H. Mis begint op zondag met de zang van het Asperges me (Was mij, o Heer, met hyssop), indien het een gezongen Mis betreft. De priester of bisschop draagt de koorkap bij deze besprenkeling met wijwater.
• Hierna worden door afwisselend priester en misdienaars de gebeden aan de voet van het altaar gezegd (Ps. 42, Introibo ad altare Dei), inclusief het Confiteor. Een eventueel koor zingt de Introïtus.
• Hierna vindt de eventuele bewieroking van het altaar plaats, gevolgd door het Kyrie en het Gloria.
• Dan bidt de celebrant de Oratio (ook wel: Collecte). Hierna zingt of leest de priester (of subdiaken) het Epistel, gevolgd door Graduale, Alleluia. Diepgebogen vraagt hij God om kracht om waardig het Evangelie te verkondigen. Dit wordt hieraansluitend gezongen.
• De priester, diaken of bisschop betreedt de preekstoel (of ambo) en houdt de homilie. Voorafgaand worden door hem de lezingen in de volkstaal nogmaals luid herhaald.
• Hierna volgt het Credo.
 Mis der (gedoopte) gelovigen
• De rondgang met de collecteschaal vindt plaats. De celebrant spreekt de gebeden van het Offertorium en loopt vooruit op het komende Misoffer.
• De Prefatie wordt gezegd of gezongen, waarna het Sanctus volgt.
• De priester bidt stil het Sanctus en begint met de woorden Te igitur aan de zachtjes gebeden Romeinse Canon. In de Canon (eucharistisch hoofdgebed) vindt de Consecratie plaats. De H. Hostie en het geconsacreerde H. Bloed worden opgeheven voor aanbidding. Altaarbellen klinken. Misdienaars bewieroken zowel kelk als Hostie.
• Na de Canon zingt de priester alleen het grootste deel van het Pater Noster (Onze Vader). Hij staat aan het altaar zoals Christus voor Zijn apostelen. Het volk en het koor antwoorden de laatste zin: Sed libera nos a malo. (Maar verlos ons van het kwade.)
• Nu volgen de vredeswens van de priester die een stukje van de inmiddels gebroken Hostie in de kelk laat vallen (Pax Domini sit semper vobiscum).
• Het Agnus Dei wordt gezongen en gebeden. De priester bereidt zich voor op de nuttiging van de H. Communie door stille gebeden. De priester communiceert.
• De misdienaars en het volk spreken gezamenlijk het Confiteor uit. De priester geeft door een kruisteken uiting aan een niet-sacramenteel gebed van absolutie.
• De priester toont de Hostie en spreekt: Ecce Agnus Dei... (Ziet het Lam Gods, ziet Hem die de zonden der wereld wegneemt). Het volk belijdt driemaal zijn onwaardigheid.
• Dan wordt direct de H. Communie uitgedeeld. De gelovigen ontvangen uitsluitend de Hostie. Zij knielen aan de communiebank en houden hun handen veelal onder een wit kleed dat op de bank bevestigd is. De Communie wordt enkel door de diaken, priester of bisschop uitgereikt. Zij wordt op de tong ontvangen, de "Communie op de hand" is verboden.
• De celebrerende geestelijke reinigt hierna het liturgisch vaatwerk (Purificatie) en leest de Communiezang (Communio). Hierna volgt een Gebed na de Communie (Postcommunio).
• Dan wordt door diaken of priester het Ite Missa Est gezongen of gezegd. De zegen van de priester wordt gegeven, waarbij men knielt.
• Het laatste Evangelie (Joh. 1,1-14) wordt gezegd als afsluiting.
• Er volgt een lofzang ter ere van de Moeder van God. Na een Stille (gelezen) H. Mis volgen echter gesproken gebeden (Wees gegroet Koningin, Moeder van barmhartigheid, Heilige aartsengel Michaël, Allerheiligst Hart van Jezus...)
• De geestelijkheid en de misdienaars gaan in processie terug naar de Sacristie.
 Soorten Missen
• Chrismamis: Mis in de Goede Week, waarin de bisschop het chrisma wijdt
• Engelenmis: Mis bij de begrafenis van een jong kind
• Gelezen Mis of Stille Mis: Mis zonder enige vorm van zang
• Gezongen Mis
• Hoogmis: de voornaamste en meestal plechtig gezongen H. Mis op zon- en feestdagen.
• Houten mis: oefening waarbij seminaristen aan een niet-gewijd altaar met ongewijd vaatwerk repeteren
• Huwelijksmis
• Indultmis: H. Mis die vóór de algemene vrijgave van de buitengewone vorm (in 2007) met toestemming van de lokale bisschop opgedragen werd volgens de Tridentijnse ritus
• Latijnse Mis: een H. Mis die wordt opgedragen in het Latijn, volgens de Novus Ordo Missae of de Tridentijnse ritus
• Papale Mis: Mis door de paus met assisterende clerus
• Plechtige Mis of Drie-Heren-Mis : Mis met priester, diaken en subdiaken
• Pontificale Mis: Mis opgedragen door een bisschop met troon, diakens, subdiakens en ceremonarius.
• Private Mis: een H. Mis die door één priester wordt opgedragen
• Requiem: Mis voor de zielerust van een overledene
• Votiefmis: een H. Mis die afwijkt van de vaste kerkelijke jaarkalender (jaareigen) en betrekking heeft op een bepaalde devotie
• Vroegmis: de eerste (stille) H. Mis op zondagmorgen
• Vissersmis: informele benaming voor een zeer vroege vroegmis (om vier of vijf uur 's morgens)
• Zielemis: Mis ter nagedachtenis van een gestorvene
 De mis in de muziek
In de muziek neemt de mis verschillende vormen aan, zoals de vocale, meerstemmige missen van Byrd, de Hohe Messe van Bach, de Missa Solemnis van Beethoven en de Krönungsmesse en het Requiem van Mozart. Aleksandr Gretchaninov schreef de beroemde Missa Festiva, Louis Vierne is componist van de de Messe Solemnelle en Andrew Lloyd Webber componeerde ook een Requiem.
Het Ordinarium van de mis, dit zijn de vast wederkerende gezangen, bestaat uit:
1. Kyrie
2. Gloria
3. Credo
4. Sanctus/Benedictus
5. Agnus Dei
6. Ite Missa Est
Het Proprium bestaat uit:
1. Introïtus
2. Graduale
3. Alleluia of Tractus, eventueel met Sequentia
4. Offertorium
5. Communio
Enkele specifieke vormen van missen:
• Parafrasemis
• Parodiemis
Vergoedingen
Gelovigen kunnen verzoeken richten tot kloosters, kerken, heiligdommen en ook individuele priesters om een mis op te dragen voor een bijzondere intentie. Zo kostte een mis bij het heiligdom van Mutianus Maria Wiaux in het Belgische Malonne in 2008 € 5,00, een noveen van missen € 56,00 en een trentain (dertigtal missen) € 186,00. Gedurende de eredienst wordt dan gemeld aan wie de mis is opgedragen en een moment van stilte voor gebed ingelast. Bij de schrijn voor een zalige of heilige wordt in de regel de daar begraven persoon om voorspoed of kracht gebeden.

De eucharistie.

De eucharistie is het belangrijkste sacrament van de Katholieke Kerk. De eucharistie is enigszins vergelijkbaar met het Heilig Avondmaal dat in protestante kerken wordt gevierd.

Etymologie

Het woord eucharistie is afgeleid van het Griekse eucharisto, dat dankzeggen betekent. In het Modern Grieks betekent eucharisto nog altijd bedankt of dankjewel, alleen wordt het uitgesproken als evcharistó - in het Modern Grieks wordt de u (ipsilon, Y in het latijn en als de griekse hoofdletter van u) als V uitgesproken wanneer het volgt op een epsilon ε, zoals dat in ευχαριστώ het geval is (ook in het Latijnse alfabet is de U gelijk aan de V).

 Herkomst

Volgens de Katholieke Kerk werd de Eucharistie door Jezus ingesteld aan de vooravond van zijn kruisiging tijdens het Laatste Avondmaal. Het Evangelie verhaalt[1] hoe Jezus ongezuurd brood nam, dank zegde, het brak en een opdracht deed waaronder Hij zei: "Dit is mijn Lichaam." Hij deelde het uit aan zijn apostelen, nam een kelk met wijn, zegde dank en zei: "Dit is mijn Bloed." Ook dit deelde Hij uit aan zijn leerlingen, met de opdracht deze handelingen telkens te herhalen om Hem te gedenken. Na de verrijzenis van Jezus herhaalden de mensen die zijn leer aanvaardden iedere zondag - zeer vroeg in de morgen - dit ritueel.

In de vroegste christengemeenten volgde de rituele viering van de eucharistie op een agape, een liefdesmaal dat door de lokale christenen gezamenlijk genuttigd werd in een bijruimte van een private woning. Vanaf de 2e eeuw is bij de vroegste kerkvaders zoals Justinus de Martelaar en Cyprianus van Carthago duidelijk dat het agape verdwenen is, mogelijk vanwege de reeds door de apostel Paulus bekritiseerde excessen. De viering van de eucharistische geheimen had plaats ofwel in privéwoningen, ofwel op de graven van de martelaren, meestal in het vroegst van de zondagochtend. Nadat vanaf Constantijn de Grote de zondag tot officiële wekelijkse rustdag werd voor grote delen van de bevolking van het Romeinse Rijk, vonden deze vieringen later op de voormiddag plaats en verplaatste de viering zich van kerkhof en familiewoning naar de basilicae.

 Betekenis

In schriftelijke vorm wordt reeds bij de apostolische vader Ignatius van Antiochië (overl. 110) de eucharistie gedefinieerd als de gave, waarin Christus werkelijk lichamelijk aanwezig is. Uit circa 150 dateert de beschrijving van de eucharistische liturgie door Justinus de Martelaar, waarin Ignatius' weergave wordt bevestigd en blijkt dat de viering op zondagochtend plaats had.

De eucharistie is de tegenwoordigstelling van Christus' lijden en verrijzenis, teken van het Nieuwe Verbond, teken van eenheid in Christus en teken van eenheid met de kerkelijke hiërarchie (paus, bisschoppen, priesters en diakens). Niet-gelovigen nemen aan de eucharistie uit respect niet deel.

Niet alleen belangrijk is dat de tekenen van brood en wijn, lichaam en bloed van Christus worden: ook de deelnemers worden veranderd. Door de eucharistie worden de deelnemende gelovigen verenigd met de Heer en worden zó tot Volk Gods. Het gaat dus om vereniging met de Heer, om later, in het gewone leven de Heer uit te dragen. Men ontvangt dus het Lichaam van Christus (de hostie) om Zijn lichaam (kerk) te worden.

 Eucharistie

Het Griekse 'eucharistein' betekent 'danken'; 'eu' betekent 'goed' en 'charis' betekent 'geschenk'. De eucharistie is dankzegging voor een grote gave, namelijk de gave van het lichaam van Christus. Voordat Jezus werd opgepakt, hield hij het laatste avondmaal met zijn leerlingen. Hij nam brood in zijn handen, zegende het en brak het en gaf het aan zijn leerlingen met de woorden: 'Neemt en eet hiervan, dit is mijn lichaam.' Evenzo nam hij de beker met wijn, sprak er een dankzegging over uit en zei: 'Neemt en drinkt hiervan, want dit is de beker van het nieuwe verbond, dat God met jullie wil sluiten. Dit is mijn bloed, dat voor jullie vergoten wordt.' Tevens geeft Jezus zijn leerlingen de opdracht dit gebaar te blijven herhalen, opdat de gelovigen steeds aan Jezus blijven denken.

In de viering van de eucharistie neemt de christen volledig deel aan de kerk als gemeenschap van Christus. Juist door de eucharistie wordt de verbondenheid duidelijk van christenen met elkaar en met God. Zoals Jezus vroeger zijn vriendschap deelde met zijn vrienden/leerlingen, zo delen de christenen nu de vriendschap met elkaar en met God. Jezus Christus is gestorven en begraven, daarna verrezen en bij God opgenomen. Door de eucharistie danken christenen God voor de belofte dat mensen niet door de dood verloren zullen gaan, maar dat God alle mensen een naam geeft en hen herinnert. Christenen geloven dat ze in handen van God leven en dat Hij hen beschermt waar nodig. Christenen geloven dat zij na de dood door God zullen worden opgenomen, zoals ook Jezus is opgenomen in de hemel. Dit is het nieuwe verbond, dat christenen vieren en beleven.

 De Eucharistie in de kunst

Hiermee wordt bedoeld de voorstelling in de schilderkunst van het H. Sacraments des altaars, het H. Avondmaal; de plechtige herdenking van Christus' kruisdood; ook: dankzegging, dankbaarheid. Het onderwerp berust op teksten in Mattheus 26, Marcus 14, Lucas 22 en Johannes 13.

 Praktijk

In de Katholieke en Orthodoxe Kerk kan het sacrament van de eucharistie dagelijks, en in het bijzonder op zondag in de mis of eucharistieviering gevierd worden. Het schema van een Heilige Mis of Eucharistieviering (Ordo Missae) is te vinden onder het lemma Mis.

In de Katholieke Kerk wordt een bijzondere vorm van ongedesemd brood, de hostie, gebruikt tijdens de viering. Ook de gebruikte wijn (miswijn) moet voldoen aan een aantal voorwaarden. De voornaamste is dat ze enkel van druiven is gemaalt. Het laten mede-consacreren van brood en wijn door anderen dan de gewijde bedienaar (priester of bisschop) geldt volgens het kerkelijk wetboek als een zwaar misdrijf.

Omdat parochiële praatgroepen en priesters niet altijd geslaagd zijn in het vermijden van dubieuze experimenten in de postconciliaire liturgie, heeft de Katholieke Kerk in het document Redemptionis Sacramentum een handreiking aan de gelovigen gedaan door de ernstigste vormen van misbruik in de liturgie van de Eucharistie te verduidelijken.

 Vergelijking met Heilig Avondmaal

In vergelijking met de Katholieke Kerk, wordt het Heilig Avondmaal in de meeste protestante kerken minder frequent gevierd: van eenmaal per week tot slechts enkele malen per jaar. Ook is het in protestante kerken van belang dat het Heilig Avondmaal wordt gevierd in het midden van een (plaatselijke) gemeente. Het is dus niet mogelijk om het Avondmaal in een andere setting te vieren dan in een kerkdienst, iets wat in Rooms-katholieke kring wel gebeurt (bijvoorbeeld tijdens katholieke toogdagen).

Een belangrijk verschil tussen de Katholieke Kerk enerzijds en de meeste protestante kerken anderzijds ligt in de interpretatie van wat er gebeurt met het brood en de wijn. Volgens de katholieke en oosters-orthodoxe leer worden het brood en de wijn, die in de kerk tijdens de eucharistie worden geconsacreerd, daadwerkelijk Lichaam en Bloed van Christus (transsubstantiatie). Katholieken en oosters-orthodoxen geloven dat in de Goddelijke Liturgie of ook wel het Heilig Misoffer de hogepriester Jezus Christus, die zichzelf aan het kruis offerde tot vergeving van de zonden van de mensheid, met zijn Lichaam, Bloed, ziel en Godheid onder de schijnbare gedaanten van brood en wijn aanwezig is. De Mis is dus de offerviering, de hernieuwing van het kruisoffer, en een en hetzelfde offer als dat van Calvarië.

Binnen de Lutherse gemeenschap gaat men uit van de leer der consubstantiatie. Volgens andere protestantse kerkgenootschappen zijn het brood en de wijn echter louter symbolen. Het was vooral Zwingli die in de tijd van de Remormatie dit symboolkarakter benadrukte, meer dan Calvijn, die wel uitging van de 'werkelijke aanwezigheid' van Christus tijdens de viering onder de tekenen van brood en wijn (die niet veranderd worden) en in de gelovigen zelf.