De Katholieke Kerk en het Huis van Israël zullen vervolgd worden.

Zondag 4 maart 2012 15.30u

Mijn zeer geliefde dochter, het moment voor de opening van de zegels, dat ertoe zal leiden dat jij het zevende zegel opent, is bijna daar.

Door jullie gebeden wordt veel ontreddering afgewend.

Jullie, Mijn volgelingen, aanvaarden Mijn kruis en jullie zullen jullie verenigen met het Onbevlekt Hart van Mijn Moeder terwijl jullie oprukken naar Mijn glorieus Koninkrijk.

Zoals de onwaarheden en ontaarding van de wereld escaleren, zo zal ook het geloof, van diegenen die Mijn strijdmacht leiden, sterker worden.

De Kerken zullen vervolgd worden, met name de Katholieke Kerk en het Huis van Israël.

Velen zullen tevreden zijn. Deze twee godsdiensten zullen gekweld worden en alles zal in het werk gesteld worden, zowel van buitenaf als van binnenuit, om van beide elk spoor uit te wissen.

Er zal over de hele wereld grote vreugde heersen zodra zij gevallen zijn.

Velen zullen hen als vernietigd beschouwen. Dus zullen de mensen hun stoffelijke overschotten negeren.

Maar dat zou dom zijn. Want zij zullen weer oprijzen om de Nieuwe Hemel en de Nieuwe Aarde te vormen zodra de poorten van Mijn Paradijs geopend worden.

Niemand kan noch zal Mijn uitverkoren mensen op aarde uitroeien.

Zij kunnen wel pijn, marteling, dood veroorzaken en de bijzondere gebouwen en tempels, door hen ingericht om Mijn Vader te vereren, slopen.

Maar dan zullen zij opstaan en hun rechtmatige tronen terugeisen waarop zij met Mij zullen heersen in het Paradijs.

Verwerp God nooit !

Verwerp nooit Zijn Kerken !

Want als jullie dat doen, zullen jullie het pad van bedrog naar de eeuwige verdoemenis volgen.

Jullie Redder

Jezus Christus.

H. Maagd Maria : Word wakker, kinderen ! Jullie moeten de waarheid omhelzen.

Zaterdag 3 maart 2012 14.33u

Mijn kind, heden is het lijden van Mijn Zoon gelijk aan dat van Zijn lijden toen Hij op aarde leefde.

De pijn die Hij toen doorstond en die bij Hem de grootste kwelling teweegbracht, was niet Zijn kruisiging maar wel de manier waarop Hij afgewezen werd.

Zijn woord wordt tegenwoordig, net als toen, verworpen.

Hij wordt vandaag de dag bespot op een manier die tranen en lijden bezorgt, niet alleen bij Mij, Zijn geliefde Moeder, maar ook bij Zijn toegewijde volgelingen op aarde.

Hoe pijnlijk is het om te zien hoe veel kinderen van God zich hebben afgekeerd van de Heilige Sacramenten en de Leer van de Kerk.

Zoveel zielen zijn verdwaald. Ik smeek jullie, kinderen, om het kruis van Mijn Zoon op te nemen en het goede voorbeeld te geven.

Omhels Mijn Zoon met eenvoud van hart.

Het is zeer eenvoudig om van Mijn Zoon te houden en Mijn Eeuwige Vader te vereren, kinderen.

Analyseer nooit het woord van Mijn Zoon !

Volg gewoon Zijn onderrichtingen die nooit veranderd zijn.

Luister naar de woorden van Mijn Zoon wanneer Hij nu vanuit de Hemel tot jullie spreekt.

Hij roept jullie op om jullie ziel voor te bereiden op Zijn Tweede Komst.

Wanneer Hij nu tot jullie spreekt, doet Hij dat vanuit Zijn liefde voor de mensheid.

Zijn heilig woord zal jullie ziel voeden en deze opnieuw sterk maken.

Wijs Zijn oproep aan jullie niet af !

Hij wil elke ziel redden. Maar om dat te doen, moet hij jullie herinneren aan het verschil tussen goed en kwaad.

Zovelen onder jullie worden niet geleid of op de hoogte gebracht van de ernst van de zonde.

De verdraagzaamheid in jullie maatschappij en binnen de Kerken heeft tot gevolg dat datgene, waarvan jullie denken dat het van geen belang is, in de ogen van God misschien wel een ernstige zonde kan zijn.

De Kerk verkeert op het moment in grote duisternis en is jarenlang een doelwit van de Bedrieger geweest.

Mijn Zoon moet nu ingrijpen en jullie sturen aangezien het schisma binnen de Kerk spoedig zal losbarsten.

Word wakker, kinderen ! Jullie moeten de waarheid omhelzen.

De wereld zal thans onherkenbaar veranderen.

Er werden jullie in het verleden veel boodschappers gestuurd om jullie voor te bereiden op deze gebeurtenis.

Dit zijn de laatste waarschuwingen die aan de mensheid gegeven worden om hen in staat te stellen zich voor te bereiden op de grootse barmhartigheid van Mijn Zoon.

Na Zijn goddelijke barmhartigheid, waarbij Hij de ogen van heel de mensheid zal openen om getuige te zijn van hun zonden, zal Hij hen nog een beetje meer tijd geven om verlossing te zoeken.

Vervolgens zullen jullie aanwijzingen krijgen om jullie ziel voor te bereiden op de Tweede Komst van Christus, Mijn geliefde Zoon, die zoals voorzegd, in heerlijkheid zal wederkomen.

Moeder van het Heil.

Gebedsgroep "Koningin van de Vrede"

p/a Hengelhoefstraat 177

3600 Genk

Tel. 089-355100 of 089-385077

Email mia.stassen@telenet.be

Enkele belangrijke data om te onthouden in 2012

Zaterdag 24 maart is de Medjugorje-dag in het heiligdom van Banneux met pater Mateo uit Split (Kroatië) die Medjugorje heel goed kent. We beginnen om 10u, Heilige Mis om 15u, het einde is voorzien om 17u 30.

Pinkstermaandag 28 mei komt Broeder Eli uit Italië weer om met ons Pinksteren te vieren in de Kerk van St. Eventius op de Noordlaan in Genk-Winterslag. Aanvang 15u met rozenhoedje, toespraak van broeder Eli daarna H. Mis opgedragen door Z.E.H. Celis en handoplegging.

Zondag 17 juni vieren we het 25 jarig bestaan van de gebedsgroep in de Kerk van St. Albertus te Genk-Zwartberg. Pater Petar komt met de ziener Yvan Dragecevic uit Medjugorje, waarvoor we Onze Lieve Vrouw heel dankbaar zijn.

Aanvang 12u 30 met rozenhoedje gevolgd door getuigenissen van ex-drugverslaafden die speciaal voor ons vanuit Medjugorje komen,…. toespraak van pater Petar,… pauze,… Eucharistieviering voorzien om 15u 45 opgedragen door Z.E.H. Hermans, deken van Genk,

…half uur aanbidding,… om ongeveer 17u 15 zal Yvan spreken waarna we samen het laatste rozenhoedje zullen bidden.

Einde voorzien om 19u.

Zaterdag 23 juni gaan we bij voldoende inschrijvingen met een bus naar de LANXESS arena te Keulen, Duitsland (zoals in 2010). Hier zal dan weer de gebedsdag van de ‘Vrouwe van alle Volkeren’ plaats vinden. Er zal aanbidding zijn, biechtgelegenheid, getuigenissen en voordrachten. Een pontificale Hoogmis om 16u, waarbij de hoofdcelebrant de aartsbisschop van Keulen Kardinaal Meisner zal zijn, samen met de bisschop van Haarlem-Amsterdam Mgr. Punt en ter afsluiting de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria.

We vertrekken aan de kerk van de gebedsgroep in de Hengelhoefstraat om 7u 15.

Maandag 8 oktober tot en met vrijdag 12 oktober hopen we met veel mensen de retraite van zuster Margaritha te kunnen meemaken in Helvoirt (Ned.). We vertrekken op 8 oktober met een bus aan de kerk van de gebedsgroep in de Hengelhoefstraat. De tijd van vertrek op 8 oktober staat nog niet vast.

De prijs van deze vijfdaagse retraite met inbegrip van de reis bedraagt 240 euro.

Het zijn mooie en genadevolle dagen die ons geboden worden, probeer aan de oproep van Onze Lieve Vrouw te beantwoorden: "Bid, bid, bid!"

Maria Koningin van de Vrede bid voor ons.

Er is weer een kinderkamp in de grote vakantie van 21 aug - 24 aug 2012 bij de gemeenschap Moeder van Vrede in Gistel.

Het is bedoeld voor jongens en meisje tussen 8 en 13 jaar die graag zingen, spelen, bidden, dansen, toneel spelen, muziek maken, samen zijn met andere kinderen…

Tijdens dit leuke kamp gaan we op stap met iemand uit de bijbel of een heilige.

Zo leren we het Woord van God beter kennen. Iedere dag van het kamp wordt er één om nooit te vergeten!

Onze kinderen kunnen niet (meer) mee maar ze hebben dit wel met plezier gedaan. Op de website www.moedervanvrede.be vind je bij ‘activiteiten’ en dan ‘kinderkamp’ meer info en enkele foto’s.

Misschien iets voor jullie (klein-) kinderen of kinderen uit jullie vrienden- of kennissenkring?

Vanwege Veerle.

Vergadering S.G.A.G.

Zaterdag 31 maart 2012.

Cultureel Centrum Hasselt

Detmoldzaal – gelijkvloers.　

Programma:

- 14.00 u rozenhoedje

- 14.30 u conferentie door Dr. L. Kiebooms.

"De droefheid van Christus tot aan Zijn gevangenneming."

- 16.00 u koffiepauze

- 16.30 u mogelijkheid tot vragen stellen

- 16.45 u slotgebed

AANDACHT

De vergadering van volgende maand is op

28 april 2012.

Verantwoordelijke uitgever: A. Spaas

Luikersteenweg 281, 3500 HASSELT (011/271445)

Penningmeester: L. Vos – S.G.A.G.

Visésteenweg 159, 3770 RIEMST (012/453764)

Rekening: 103-2243867-34

(Voor wie ons wil steunen).

Afgiftekantoor

3770 RIEMST

P2A8750

S.G.A.G.

Studiegroep Actueel Geloofsleven

Schaapsdries 28 – B 3600 GENK

Afdeling Thomas Moregenootschap Limburg

Maandblad: Verschijnt niet in JULI en AUGUSTUS.

Nummer 272 maart 2012.

"Ik ben geheel de Uwe."

ONGEBOREN LEVEN BEDREIGD.

Dr. L. Kiebooms.

Wat "Panorama" toont op 12 januari 2012 in zijn uitzending is een aangrijpend staaltje TV: "Als het geen leven wordt."

Kort samengevat, Penninckx volgt 13 koppels die een late zwangerschapsafbreking ondergingen in de universitaire centra, KU Leuven, U Antwerpen, Gent en VUB voor congenitale afwijking.

Kort inhoudelijk: deze gezinnen worden geconfronteerd met een kind dat belangrijke aangeboren afwijkingen heeft, en dit leidt tot de beslissing het kind het leven niet te gunnen. Er wordt getoond hoe de geneesheren dat doen, door de buik van de moeder tot in het hart van het kind met een naald te doorboren, dan een dodelijke stof inspuiten en dan dit laten afkomen langs natuurlijke weg. De makers hebben me verzekerd dat van de 13 koppels die ze gezien hebben er twaalf waren die de beslissing binnen de week hebben genomen en dat één koppel zeven weken is rondgegaan, van centrum naar centrum, om uiteindelijk ook tot beëindiging te besluiten. Een belangrijk aantal zijn de bekende afwijkingen: syndroom van Down, open ruggetje met begeleidende hersenafwijkingen, hazenlip (schisis) maar ook een met ‘kleurenblindheid’.Verder gaf het programma de discussie tussen de verschillende centra weer: volgens de wet op abortus (strafwet artikel 350 ev. 1990) kan in ons land "zwangerschap slechts worden afgebroken, indien het voltooien van de zwangerschap een ernstig gevaar inhoudt voor de gezondheid van de vrouw of indien vaststaat dat het kind dat geboren zal worden, zal lijden aan een uiterst zware kwaal die als ongeneeslijk wordt erkend op het ogenblik van de diagnose. In dat geval moet de geneesheer tot wie de vrouw zich heeft gewend de medewerking vragen van een tweede geneesheer, wiens advies bij het dossier moet worden gevoegd.

Wat blijkt, meestal wordt de "ethische commissie" geraadpleegd. Het programma maakt geen melding, of ten zeerste onvolledig, van de invulling van de voorwaarden van de wet. De appreciatie is soms tegengesteld, bv. de kleurenblindheid, het geboren laten worden nadat het in de baarmoeder gedood werd is één methode, maar VUB "laat het kindje sterven" na de geboorte. Dit is bij wet "kindermoord".

Dit alles kadert in een andere context: de rechtbank veroordeelde eind vorig jaar de VUB tot een schadevergoeding van één miljoen euro voor een kind dat met een aangeboren afwijking werd geboren. Er was een vergissing door toelevering van bepaalde stoffen in het labo voor genetische opsporing. En een andere veroordeling was voor Gent omwille van een gemiste diagnose, die wel laat werd ontdekt, maar waarbij de Universiteit Gent (De Temmerman, senator SP) oordeelde dat aangezien de termijn van 24 weken (zie Nederland) overschreden was, het niet meer redelijk was te aborteren. De geneesheer werd veroordeeld tot 150.000 € schadevergoeding voor een kind met open ruggetje. Het is ook dat kind en de vader en grootvader die zijn opgetreden in het programma.

Reeds gedurende een vol jaar werd binnen het RIZIV op de Technische Geneeskundige Raad (TGR) in diverse werkgroepen en in plenaire zitting dit thema van opsporing en zwangerschapsafbreking van congenitale afwijkingen besproken. De discussie toont aan dat aan feitelijke opsporing van aangeboren afwijkingen, vooral Down, zo een 15 miljoen € per jaar wordt besteed. Dit is exclusief alles rond het afbreken van zwangerschap en de consultaties ‘informed consent’, dit is geïnformeerde toestemming, (zie patiëntenrechtenwet) door de genetische centra zelf. Dus per opgespoord syndroom van Down 50.000 €. Deze testen zijn niet sluitend. Dit betekent ook dat vals positieven, dus het risico van de opsporing van ‘normale’ kinderen als afwijkend, met abortus tot gevolg, de echte problemen nog meer vertroebelen. Er zullen volgens prof. Schaaps (Luik) 25 tot 50 miskramen bijkomend worden veroorzaakt door de vlokkentest om één ‘trisomie’ (Down) extra op te sporen, die dan met een late abortus wordt ‘vernietigd’.

Kiezen voor het leven of kiezen voor de dood!

Het fundament van de discussie, zoals ze steeds wordt voorgesteld, steunt op de vrije keuze van de ouders na "informed consent". In de uitzending wordt wel de emotionele kant van de vrije keuze belicht en ook de emotionele, latere gevolgen van de beslissingen. Zelfs deze die blijvend worstelen en voortdurend hun beslissing als verantwoord verwoorden, tonen in alle duidelijkheid dat zij er geen vrede mee kunnen nemen en voortdurend deze verantwoording van hun eigen beslissing moeten oproepen om zich emotioneel te kunnen handhaven. De enige die hun rouwproces konden voltooien waren diegene die konden aanvaarden dat de natuur haar werk had gedaan, hetzij leven hetzij dood. Degene die het proces van het openruggetje gewonnen heeft, omdat het niet werd geaborteerd, zou nu niet meer zonder zijn dochter kunnen!!

De gegeven informatie aan de moeder is in wezen over de perceptie van het genetisch centrum, wat het genetisch centrum zelf denkt, hoe ernstig de afwijking (eventueel) kan zijn, zonder zich dikwijls echt toe te spitsen op de mogelijke behandelingen, de bijkomende hulp om de uitkomst te verbeteren, de draagkracht door solidariteit bv. patiëntengroepen van Down enz.. Niets van dat alles. Wanneer zelfs kleurenblindheid als "ondragelijk" wordt voorgesteld en wordt aanvaard dan doet dit toch de wenkbrauwen fronsen omtrent wat "inhoudelijk informatie" in dat informed consent inhoudt.

Voor ouders, vooral en uiteindelijk exclusief de moeder, dikwijls onder druk, gaat het om hùn kind en om het nù beslissen! Zij worden gedreven naar de beslissing van afbreken; zoveel is duidelijk.

Ook gebeurt hetzelfde voor de publieke opinie door het voor te stellen alsof elke beslissing gelijkwaardig is. Zo gaat men verder op dat spoor van tolereren van het in koelen bloede ombrengen van levensvatbare kinderen in de moeder, in utero of daarbuiten.

De abortuswet is nochtans duidelijk: artikel 350 1° b … een voorlichtingsdienst is verbonden die de zwangere vrouw opvangt en haar omstandig inlicht, inzonderheid over de rechten, de bijstand en de voordelen, bij wet en decreet gewaarborgd aan de gezinnen, aan de al dan niet gehuwde moeders en hun kinderen, alsook over de mogelijkheden om het kind dat geboren zal worden te laten adopteren; en die, op verzoek van de geneesheer of van de vrouw, haar hulp en raad geeft over de middelen waarop zij een beroep zal kunnen doen voor de oplossing van de psychologische en maatschappelijke problemen welke door haar toestand zijn ontstaan.

Dit heb ik dus niet kunnen waarnemen in die uitzending. De makers hebben als volgt geantwoord:

"Hartelijk dank voor uw uitgebreide objectieve reactie. Ik weerhoud uw opmerking i.v.m. de kwaliteit van "informed consent" en dat dit absoluut nader onderzoek verdient.

In de 4 universitaire centra, die in de uitzending aan bod kwamen, heb ik vastgesteld dat de patiënt voor informatie over de aard en de ernst van de afwijking, terecht kan bij de geneticus, en/of de gynaecoloog en dat er in die 4 centra een vroedvrouw of sociaal verpleegkundige fulltime beschikbaar is om dat proces te begeleiden. Of hun informatie volledig en neutraal is – en dus beide opties evenwichtig aan bod komen – kan ik op basis van mijn beperkte contacten met deze zorgverleners moeilijk beoordelen. Ik kan dus niet beamen, noch ontkennen, dat zij – zoals u stelt – hun patiënten "naar een afbreking drijven". Ben overigens benieuwd te vernemen waar u zich op baseert om dat zo affirmatief te poneren.

Dat belet niet dat de vraag i.v.m. de neutraliteit van de informatie zeer pertinent is, maar om er een antwoord op te geven heb je eigenlijk grondig onderzoek nodig, waarbij een grotere groep patiënten en/of artsen wordt bevraagd. …Hoe dan ook: als je artsen wilt beschuldigen van manipulatie (of hen daarvan wilt vrijpleiten) dan moet je dat hard kunnen maken en ik had geen solide grond om wat dan ook te stellen. Daarom heb ik besloten om er in de uitzending niet verder op in te gaan.

In feite had ik alleen de fragmentaire ervaringen van 13 koppels (waarvan 11 een zwangerschap afbraken na prenatale diagnose), die ik ter voorbereiding van deze uitzending heb gesproken. Deze groep (waarvan slechts enkelen wilden gefilmd worden) is uiteraard niet representatief en het is bovendien moeilijk een lijn te trekken i.v.m. hun besluitvorming om voor een afbreking te kiezen. Voor wat het waard is (en dus met het nodige voorbehoud) zet ik mijn uiteenlopende en per definitie oppervlakkige bevindingen, voor u even op een rijtje:

Patiënten die in een algemeen ziekenhuis werden behandeld, baseerden zich alleen op de informatie die hun gynaecoloog over de aandoening gaf. Alleen de patiënten die in een universitair centrum terechtkwamen, kregen ook informatie van de geneticus (als het om een genetische afwijking ging) en werden begeleid door een gespecialiseerde vroedvrouw en/of sociaal verpleegkundige. Patiënten bij wie een afwijking werd vastgesteld, vertelden allemaal dat ze informatie kregen over beide scenario’s: doorgaan of afbreken. Wanneer het echter over een zeer duidelijke en zeer ernstige diagnose ging (bv. een hooggelegen spina bifida aperta, met hersencomplicaties) dan gaf de arts wel duidelijk aan dat de verwachte levenskwaliteit zeer laag zou zijn. Deze mededeling had een doorslaggevende invloed op de beslissing van de patiënt.

Opvallend was wel dat enkele koppels à priori (op voorhand dus) hadden beslist dat ze zouden afbreken, …

Bij koppels die wel voor een afbreking kozen, maar niet à priori een standpunt hadden ingenomen, hoorde je dat ze - ondanks de informatie die ze kregen - moeite hadden om een zicht te krijgen op het totale plaatje. De genetici zegden hen dat niet alle casussen "clear cut" zijn en dat er een grijze zone bestaat, met een wisselende mate van (on)voorspelbaarheid, zowel over de ernst en de consequenties (gevolgen) van de aandoening als over een al dan niet succesvolle behandeling na de eventuele geboorte van het gehandicapte kind. Daarnaast is er ook de onvoorspelbaarheid en twijfel en mogelijk ook gebrek aan zelfvertrouwen i.v.m. de draagkracht van een koppel en van het gezin, om met een ernstig gehandicapt kind om te gaan. En bovenal is er de onzekerheid en angst i.v.m. het leed dat men het gehandicapte kind zelf zou kunnen aandoen (de beperkingen die de handicap meebrengt, de talloze operaties, de pijn…).

De slotsom van deze koppels is dus dat ze onmogelijk alle elementen in handen konden krijgen en dat dit de afweging zo moeilijk maakt.

De meeste koppels namen zelden langer dan een week na de diagnose een beslissing en na de wettelijk voorziene bedenktijd van een week, werd er een afbreking uitgevoerd. Die snelheid heeft voor een stuk ook te maken met het voor de hand liggende probleem dat – hoe langer je aarzelt – hoe verder je in de zwangerschap gevorderd bent, hoe moeilijker het wordt om af te breken. Artsen staan nl. niet te springen om (zeer) late afbrekingen uit te voeren en voor de patiënte wordt het op emotioneel vlak ook moeilijker naarmate ze langer zwanger is.

Slechts één van de 13 koppels, waar ik informeel mee sprak, is na de diagnose (in casu: spina bifida) echt extreem grondig en wanhopig op zoek gegaan naar informatie over zowel de gevolgen van afbreken, als over de aandoening zelf, wat dit voor hun kind en henzelf zou inhouden. Niet minder dan 7 weken lang zijn zij langsgegaan bij medische specialisten, zelfhulpgroepen van ouders met spina bifida kinderen, hulpverleners in de gehandicaptensector, psychologen… Hun conclusie was dat het – ondanks hun niet aflatende inspanningen – verschrikkelijk moeilijk en complex was om zich een juist beeld te vormen van de handicap, het leed dat dit voor hun zoon zou meebrengen en van hun eigen draagkracht om daar mee om te gaan. Uiteindelijk zijn ze op basis van informatie, die noodzakelijkerwijze fragmentair zal blijven, moeizaam tot een conclusie gekomen: afbreken. Hun lange zoektocht had wel als gevolg dat de vrouw intussen 32 weken zwanger was, wat de zaak er allerminst op vergemakkelijkte. Ze heeft haar afbreking wel gekregen. Ik had dit koppel zeer graag in de uitzending gewild, …maar ze wilden hun verhaal niet voor de camera vertellen."

Daarop heb ik geantwoord:

"Met dank voor uw uitgebreid antwoord op mijn bekommernis. Ik ben blij dat u mijn opmerking ernstig neemt en vindt dat mijn opmerking i.v.m. ‘informed consent’ en ‘non-judgement counseling’ nader onderzoek vergt. … Om mijn antwoord te nuanceren valt het uiteen in twee delen, de uitlokkende factoren aan de oorsprong van de pro-abortushouding van de artsen waarin deze van de laatcasussen waarover de uitzending gaat de meest tragische zijn. Maar daarnaast staat de praktijk van de ambulante abortuscentra in Vlaanderen, allen onder de eenheidsstructuur Sensoa, naast de ziekenhuizen. Daarin nemen de ambulante centra het grote aandeel van abortussen op zich (80%).

In uw uitzending worden de vonnissen niet kritisch ontleed. Vandaar mijn verwijzing naar professor Montero die dat wel doet. Dergelijk vonnis heeft zeer zware gevolgen voor het gedrag van gynaecologen, met name de quasi verplichting (onmiddellijk) te aborteren bij het minste verdachte iets dat zich zou voordoen. Dat dit aanleiding kan geven tot ‘overinterpretatie’ en wat ‘vals positieven’ genoemd wordt, zal u zeker niet ontgaan. Daarom dat inderdaad "neutraal" "informed consent" zoals u het stelt absoluut aandacht moet krijgen. … Tijdens de besprekingen kwam tot uiting dat gynaecologen die het gros van de consultatie en abortus voor hun rekening nemen, bijzonder weinig tijd namen om hun patiënten in te lichten en dat dit kwalitatief volkomen ondermaats was en zeker niet voldeed aan de wettelijke beschikking, die extensief en expliciet stelt dat "(de geneesheer of voorlichtingsdienst) de vrouw haar hulp en raad geeft over de middelen waarop zij een beroep zou kunnen doen voor de oplossingen … (Strafwet Art. 350 1°b)."

Pluralistische visie in overeenstemming met artikel 350 van de strafwet!

Artikel 350 1° (…) de passende hulp en raad kan geven over de middelen waarop de vrouw een beroep zou kunnen doen voor de maatschappelijke en psychologische problemen welke door haar toestand zijn ontstaan (...)

Artikel 350 2° a) de vrouw inlichten over de onmiddellijke of toekomstige medische risico's waaraan zij zich blootstelt door het afbreken van de zwangerschap;

Een pluralistische visie dient volledig in overeenstemming te zijn met de geest en de letter van artikel 350 van de strafwet zoals tot uiting is gekomen in het parlementair debat in de senaat (1988), met name volgens het concept van senatoren Lucienne Herman-Michielsens (liberaal) en Roger Lallemand (socialist).

Het parlementair debat (Herman-Michielsens / Lallemand)

De indieners van de wet, de senatoren Herman-Michielsens en Lallemand hebben tijdens de senaatsdebatten een aantal belangrijke uitspraken gedaan (verslag van de senaat 1988). Samengevat (behalve uitspraak 4 komen alle uitspraken van de indieners van het wetsvoorstel zelf):

1. De wet gaat niet om abortus op aanvraag en wil de mogelijke baatzucht van artsen de pas afsnijden (p. 40).

2. Er moeten alternatieve oplossingen worden aangeboden, morele en materiële steun worden verleend (p. 13).

3. De vrouw moet nadenken en met zichzelf in het reine komen. Voorlichting is belangrijk (ook over het feit dat de foetus menselijk leven in wording is) (p.37 – 142).

4. Het drama (trauma) van abortus moet met alle mogelijke middelen worden voorkomen (p. 20).

5. Passende opvang zal een positieve invloed hebben op heel wat abortusverzoeken en in bijna 90% zal het kind gered worden. Het wetsvoorstel zal het aantal abortussen doen afnemen (p. 97 – 116 – 128 – 138).

Eveneens onderstreept de parlementaire commissie in haar verslag (2009):

5 b) De vrouw moet steeds vrij kunnen beslissen of zij haar zwangerschap al dan niet wil afbreken. Er moet voor gezorgd worden dat vrouwen kunnen weerstaan aan de sociale druk van personen die hen willen aanzetten tot abortus of dit net willen verhinderen. Ook financiële motieven mogen de keuze van de vrouw niet bepalen. (p. 70)

In het verslag van 2006 werd bovendien ook expliciet het volgende voorstel opgenomen:

Ook financiële motieven mogen de keuze van de vrouw niet bepalen.

Een betere onthaalaccommodatie voor de vrouwen en zeer jonge kinderen zou er bovendien toe bijdragen om deze keuzevrijheid te waarborgen. (p.78 )

Maar de abortuscentra (Sensoa):

"Destijds verklaarden ook voorstanders van een wetswijziging dat ze feitelijk tegen abortus waren, maar dat ze het als een niet uit te roeien realiteit beschouwden. Ze wilden het onder bepaalde voorwaarden uit de strafwet halen. Persoonlijk heb ik me bij die benadering nooit goed gevoeld. Ethisch noch moreel had en heb ik een probleem met abortus. Ik beschouw het als een mensenrecht." (Van Crombrugge in Weliswaar nr. 68 p.35)

Is een organisatie neutraal die openlijk en bij herhaling door haar coördinator laat zeggen dat ze geen ethisch probleem heeft met abortus, terwijl het een recht is van vrouwen in hun ethisch bewustzijn gerespecteerd te worden?

"Op zo’n kwetsbaar moment in je leven te horen krijgen van de gynaecoloog: ‘Zie eens wat je wegdoet, het hartje klopt al!’ Of:‘Je zult er de rest van je leven aan blijven denken!’ Dit laat bij kwetsbare mensen sporen na. Gelukkig respecteert de meerderheid van de doorverwijzers op een begrijpende manier de vraag van een cliënte." (p.37)

"In ons centrum zijn er nagesprekken mogelijk, maar we stellen vast dat weinig vrouwen er een beroep op doen." (p.37)

Non-judgement counseling (raad krijgen zonder geoordeeld te worden). (Wet op de patiëntenrechten).

Zowel de wetgever als de parlementaire evaluatiecommissie stellen dat non-judgement counseling moet worden geboden. De vrouw heeft recht op ALLE elementen, wat in overeenstemming is met de wet op de patiëntenrechten. Herman-Michielsens en Lallemand stellen vast dat de visie van de vrouwen nooit ethisch neutraal kan en zal zijn en dat ondermeer informatie over het leven van de foetus objectief moet worden meegedeeld.

"Verantwoordelijkheidsbesef bijbrengen wil dus zeggen: de zwangere vrouw in alle objectiviteit helpen haar toestand duidelijk onder ogen te zien, waarbij men niet mag vervallen in een vorm van neo-obscurantisme (een nieuwe vorm van onduidelijkheid ingegeven door fundamentalistische geloofsovertuigingen: redactie) door te verzwijgen dat de foetus een menselijk leven in wording is." (verslag Senaatscommissie 1988 p.142)

Het is aan de vrouw om hierover te beslissen. Zoals hierboven reeds geciteerd: "De vrouw moet steeds vrij kunnen beslissen of zij haar zwangerschap al dan niet wil afbreken. Er moet voor gezorgd worden dat vrouwen kunnen weerstaan aan de sociale druk van personen die hen willen aanzetten tot abortus…"

Zij moet dus wel degelijk kunnen leven bv. met de bovenvermelde uitspraak van een gynaecoloog, en niet zoals Van Crombrugge stelt. De vrouw moet voor zichzelf de gewetensproblematiek uitklaren. Deze mag niet door de hulpverleners worden verzwegen of geminimaliseerd, zoals Van Crombrugge doet. Zo is het duidelijk dat de ambulante abortuscentra een selectief pluralisme, in feite geen pluralisme, hanteren in de werkelijke zin en betekenis van het woord.

Een bekend argument van de abortuscentra, dat opdook in uw programma en door de rechtbank is overgenomen, is die van tijdsdruk. In wezen kan abortus tot 12 weken na bevruchting (3 maanden). Wanneer een vrouw binnen die tijd en na een week bedenktijd, nadat alle argumenten nog eens op een rijtje werden gezet, niet kan beslissen, dan betekent dit dat zij een zeer groot gevaar loopt in het gevreesde postabortussyndroom terecht te komen.

De abortuscentra bieden geen neutrale hulpverlening in de zin die de wet en de wetgever, cfr. Herman-Michielsen en Lallemand, voorstaat.

Daarenboven wijzen deze senatoren er ook op dat de financiële vergoeding voor het uitvoeren van een abortus mee de oorzaak kan zijn van het pro-abortusgedrag van centra. Zoals hierboven aangegeven, zijn de honoraria voor het uitvoeren van een abortus van die aard, dat deze optie veeleer voor de hand ligt, dan een moeizame hulpverlening voor het behoud van het kind. Dit geldt zeker zo wanneer de verwekker voor diverse redenen mee aan de oorsprong ligt van de abortusvraag. De stelling van Vrancken is tekenend:

"Maar tegen een vrouw die blijft uitstellen omdat ze niet kan kiezen, gaan we toch zeggen: als je het kind wil houden, is het belangrijk er ook echt voor te kiezen. Kinderen hebben daar recht op. Je wilt toch niet geboren worden omdat je mama niet kon kiezen?" (Vrancken in Weliswaar nr. 77 p.13).

In tegenstelling tot de vaststelling van Van Crombrugge ondervinden heel wat geneesheren dat er een grote nood is om vrouwen op te vangen, die aanvankelijk door een banaliserende hulpverlening tot abortus werden aangezet, maar die achteraf de psychische weerslag ervan niet kunnen dragen. Dikwijls gaat het hier om vrouwen die onder een sociale druk stonden of directe druk van de partner. Deze worden in de abortuscentra blijkbaar niet verder opgevolgd of wensen inderdaad niet langer herinnerd te worden aan de ingreep, aangezien hun gevoelens daar toch maar geminimaliseerd worden.

Kosten voor de opsporing van Down en andere afwijkingen en late abortus in uw programma.

Voor mij blijft het opsporen van syndroom van Down, aan een 15 miljoen euro kost voor 300 gevallen, waarbij er dan een aantal hoe dan ook ‘ontsnappen’, toch verbijsterend. Quasi allen (ook in uw programma) – zonder onderscheid – worden geaborteerd.

Dat wat Down kenmerkt is, enerzijds hun uiterlijk, anderzijds dat zij in de intelligentieschaal zich inderdaad bevinden in de laagste helft. Volgens prof. Goffin (Neurochirurg te Leuven) kan men zich uiteraard de vraag stellen of allen die in de laagste helft van de intelligentieschaal zitten, niet op dezelfde wijze moeten behandeld worden. Er is dus geen enkele mogelijkheid om in het individuele geval een duidelijk vooruitzicht te stellen van wat de uitkomst zal zijn.

Dit geldt trouwens voor heel wat pathologie, zowel na ongevallen (volwassenen of kinderen), bepaalde ziektes, zodat het inroepen van ‘kwaliteit van leven’ in de overgrote meerderheid van de gevallen herleid wordt tot de subjectieve inschatting van diegenen die optimaal gezond zijn en die plots geconfronteerd worden, dat zij een belangrijk deel van hun tijd en energie zullen moeten besteden aan ‘zorg’. Kwaliteit van leven is altijd louter subjectief, en iedereen leeft met beperkingen op een of andere manier.

De maatschappij moet ondubbelzinnig en zonder discriminatie ook in tijd en ruimte budgettair voorzien voor haar zwaksten in de maatschappij. De ouders zelf zijn meestal wel gemotiveerd genoeg als hun reële hulp wordt aangeboden en zij zich niet verlaten voelen. Maar uiteraard, als de medische hulpverlening eerder uitnodigende is naar de gemakkelijke weg van beëindiging, en dit wordt meer en meer als vanzelfsprekend getoond, dan gebeurt dit ook. Het gaat om een maatschappelijke aanvaarding van beëindigen in plaats van maatschappelijke aanvaarding van hulp bieden om lijden mee te dragen en zorg te bieden. Het programma toont dat slechts één op 11 gedurende weken moeite heeft gehad, is tekenend voor de raad die gegeven wordt. Dat gaat hier over late abortus!! Waarbij dan nog het geval van diegenen die wel voor de rechtbank gelijk hebben gekregen en schadevergoeding omdat er geen abortus werd uitgevoerd, nu hun kind niet zouden willen afstaan!!!

Wat betreft de informatie zelf: hierover heb ik trouwens, naar aanleiding van een andere uitzending waarin ouders getoond werden die wél hun Downsyndroomkinderen verzorgd hebben, en na mijn contacten met de patiëntenorganisatie, ernstige bedenkingen. Ernstige informatie kan niet worden verduidelijkt binnen de tijdspanne van de reguliere consultatie gynaecologie. Trouwens de gynaecologen zelf worden nergens en nooit ten gronde opgeleid om met dit soort gesprekken op een genuanceerde ‘non-judgement counseling’ manier om te gaan.

Alleen Professor Lejeune, vriend van Johannes Paulus II, heeft de nodige research gedaan, niet alleen om Trisomie (Down) te ontdekken, maar als basis om een therapie te kunnen aanbieden. Hijzelf was formeel en uitgesproken tegenstander van abortus, omdat hij heeft voorzien tot welke toestand dit ging leiden, waarvan de uitzending in Panorama de getuige is.

Besluit.

Ik meen genoegzaam te hebben aangetoond, dat de vorm van pluralisme die deze centra voorhouden slechts één enkele bepaalde mening weergeeft. Ze gaat uit van kwaliteit van leven, niet van recht op leven van elke mens. Voor ons geeft God het leven, en Hij roept ons terug naar Zijn eeuwig geluk. Er moet een recht op zorg zijn voor de zwaksten waarbij een menswaardige maatschappij de ouders, die diep getroffen zijn, moet bijstand verlenen. Geneeskunde die deze menselijke waardigheid met de voeten treedt, kan men niet indijken met wetgeving, hoe goed bedoeld ook. De hautaine minachting voor de wet die juristen en deze geneesheren voor de camera hebben tentoongespreid en het tolereren ervan, maakt dat dit soort wetgeving over het begin en levenseinde zeer snel herleid wordt tot louter subjectiviteit. Er is altijd een reden om iets ‘ondraaglijk’ te noemen, maar misschien kan het toch worden gedragen, wanneer er voldoende schouders zijn om het verder te ondersteunen en onderbouwen. Organisaties zoals Downsyndroom Vlaanderen en andere geven daartoe een aanzet, maar krijgen, om terug voor Down te spreken, het niet gedaan dat de elementaire zorg op geïndividualiseerde basis voor elk kind wordt voorzien, terwijl men toch elk jaar 15 miljoen euro uitgeeft voor hun vernietiging en daarbij ook nog een aantal volledig ‘normalen’ doodt. Dit betekent € 50 000 die zouden kunnen besteed worden voor bijkomende zorg per kind met het syndroom van Down. Daarenboven was het tot heden niet mogelijk voor één maal de prijs van diezelfde 50.000€ een informatieve DVD te maken die aan alle zwangeren kon worden meegegeven. Deze DVD kon zorgvuldig de non-judgement counseling bevatten, vooraleer zwangeren in de fuik te laten zwemmen van de genetische testing waarbij dan de moeder voor een onmogelijke ‘keuze’, die geen keuze meer is, wordt geplaatst.

Het leven van de mens behoort God toe, niemand heeft daar een recht op. Niemand kan zijn definitie van kwaliteit van leven als norm gebruiken om over leven of dood te beslissen!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Enige tijd geleden ging ik op bezoek bij een gebedsgroep die zijn 25-jarig bestaan vierde. In het portaal van de mooie kapel waar we samenkwamen, stond een man die gebaarde dat hij niet kon spreken of horen. Toen ik de kapel binnenging, vroeg men mij om aan de rechterkant plaats te nemen, want de andere kant was voorbehouden voor de doven. Hun tolk, broeder Maurice, stond vóór hen.

Er werd tijdens de gebedsavond intens gebeden door de vele aanwezigen. Er was écht geloof. Gaandeweg werd mijn aandacht echter steeds meer getrokken naar de bescheiden en eerbiedige gebaren van de doventolk. Ik was zélf een beetje verbaasd dat ze me niet stoorden. Integendeel, ik voelde mij als het ware vanuit een andere dimensie aangesproken. Doorhéén die eerbiedige gebaren van de tolk groeide nog mijn verlangen om met de andere mensen mee te bidden. Het gebed werd nog méér verheven, door de heldere en vrome gebaren van zijn mond en zijn handen. Ook het zien meebidden van de doven zélf, soms slechts met een enkel gebaar, ontroerde me diep. Het mooist van al vond ik – naar het einde van het gebedsmoment – het ogenblik dat het Onze Vader en het Weesgegroet uitsluitend in ‘doventaal’ werden voorgebeden. Enkel maar door te kijken naar de respectvolle gebaren van broeder Maurice, wisten alle aanwezigen – ook degenen die de doventaal niet kenden – precies wanneer zij mochten meebidden voor het tweede deel van het gebed. Er groeide een diepe band tussen horende en dove mensen. Vanuit dit samen bidden ontstond er tussen ons een diepe relatie.

Is dat niet het geheim van elk gebed? Als een mens zich richt tot God of zich door Gods aanwezigheid weet aangesproken, groeit hij ook naar anderen. Er ontstaat relatie: mensen worden broeders en zusters van elkaar. Dat wij dit zagen gebeuren, enkel maar doorheen stille gebaren, was wondermooi. Ons leven is een groot geheim. Dit geheim – ook met de pijn die erbij hoort – vóór God kunnen beleven, brengt een diepe vrede. De doven en de horenden, we hebben er samen van genoten. Bidden kan inderdaad soms genieten zijn…

+ Patrick Hoogmartens

bisschop van Hasselt

Februari 2012.

Vanwege  Mia  Stassen.

Weten jullie niet dat de Heilige Geest de ziel van diegenen met een versteend hart niet kan en niet zal binnentreden ?

Woensdag 29 februari 2012 17.30u

Mijn zeer geliefde dochter, het is niet aan jou om de tijdsbepaling van Gods Wil te kennen.

Mijn volgelingen moeten geduldig zijn aangezien alles in de wereld zal evolueren zoals dat in het Boek van Mijn Vader voorzegd werd.

Dit alles zal gebeuren volgens de tijdsbepaling van Mijn Vader en het effect dat jullie gebeden zullen hebben bij het helpen afwenden van wereldoorlogen.

Het duurt niet lang voor al Mijn beloften vervuld gaan worden.

Jullie, Mijn volgelingen, moeten vertrouwen op Mij, jullie geliefde Jezus.

Bid voor de zielen en laat alles aan Mij over !

Vergeet nooit tot Mijn Vader te bidden om het Zegel van de Levende God, zo vaak jullie kunnen, om jullie en je familie te beschermen.

Kruistochtgebed (33) om te vragen om het Zegel van de Levende God en om dit met liefde, vreugde en dankbaarheid te aanvaarden.

O Mijn God, Mijn liefhebbende Vader,

Ik aanvaard met liefde en dankbaarheid Uw goddelijk Zegel van bescherming.

Uw Godheid omringt voor eeuwig mijn lichaam en mijn ziel.

Ik buig neer in nederige dankzegging en bied U Mijn diepe liefde en Mijn trouw aan U, Mijn geliefde Vader, aan.

Ik smeek U om mij en mijn geliefden te beschermen met dit bijzondere Zegel.

En ik wijd Mijn leven aan Uw dienst voor eeuwig en altijd.

Ik houd van U, lieve Vader.

Ik vertroost U in deze tijden, lieve Vader.

Ik offer U op het Lichaam, het Bloed, de Ziel en de Godheid van Uw welbeminde Zoon

als verzoening voor de zonden van de wereld en voor de redding van al Uw kinderen.

Amen.

Zorg er ook voor dat jullie de anderen aanmoedigen om het zevendaagse kruistochtgebed (24) te bidden om verlossing te vragen van jullie zonden.

O Mijn Jezus, U bent het licht van de aarde

U bent de vlam die alle zielen raakt

Uw barmhartigheid en liefde kennen geen grenzen

Wij zijn het offer, dat U gebracht hebt door Uw kruisdood, niet waardig

Toch weten wij dat Uw liefde voor ons groter is dan de liefde die wij voor U bezitten

Verleen ons, O Heer, de gave van nederigheid opdat wij Uw Nieuw Koninkrijk verdienen

Vervul ons met de Heilige Geest zodat we kunnen oprukken en leid Uw strijdmacht

om de waarheid van Uw heilig woord te verkondigen en onze broeders en zusters voor te bereiden op de glorie van Uw Tweede Komst op aarde

Wij vereren U

Wij loven U

Wij bieden onszelf, onze zorgen, ons lijden aan als een geschenk voor U om zielen te redden

Wij houden van U, Jezus

Ontferm U over al Uw kinderen, waar ze ook zijn.

AMEN

Diegenen die dit bijzonder geschenk van gebed - waarin Ik totale absolutie aanbied - betwisten, moeten het volgende weten.

Ik ben Jezus Christus, de Mensenzoon, en Mij werd het gezag verleend om alle zonden te vergeven.

Mijn gewijde priesters hebben eveneens de macht gekregen om de zonden te vergeven door het Heilig Sacrament van de Biecht.

Ik vraag dat jullie Mijn geschenk van absolutie, ten behoeve van diegenen die het Sacrament van de Biecht niet kunnen ontvangen of die geen lid zijn van de Rooms-katholieke Kerk, aannemen.

Zouden jullie deze kostbare zielen het recht op Mijn geschenk ontzeggen ?

Waarom zouden jullie proberen deze zielen, die Mijn goddelijk woord aanvaarden, te weerhouden om de absolutie te ontvangen ? Zouden jullie liever hebben dat zij zich niet verlossen in Mijn ogen ?

Jullie moeten liefde betonen aan jullie broeders en zusters en blij zijn dat zij dit bijzonder geschenk van Mij, hun geliefde Jezus, krijgen.

Zelfs als zij Mijn boodschappen – gegeven aan jou, Mijn dochter – nooit lezen, heeft elke zondaar het recht Mij te vragen om hen te vergeven zodra zij oprecht berouw tonen in hun ziel.

Open jullie hart en bid om de gave van nederigheid !

Weten jullie niet dat de Heilige Geest de ziel van diegenen met een versteend hart niet kan en niet zal binnentreden ?

Jullie goddelijke Redder

Jezus Christus.

Waarschuwing betreffende satanische sekten en de new age leerstellingen.

Vrijdag 2 maart 2012 0.20u

Mijn dochter, de beproevingen van de mensheid zullen heviger worden tijdens de laatste reiniging die vereist is voor de Tweede Komst van Mijn geliefde Zoon, Jezus Christus.

De aarde wordt voorbereid op deze glorieuze gebeurtenis die door Mij beloofd werd als het grootste geschenk sinds de schepping van het Paradijs.

Zie vol verwachting uit naar deze gebeurtenis want elke man, vrouw en kind zullen dit Nieuwe Paradijs nastreven.

Bereid jullie voor zodat jullie, jullie familie en vrienden, geschikt zijn om de grond te bewandelen in Mijn Nieuw Koninkrijk dat onder de heerschappij van Mijn welbeminde Zoon, Jezus Christus, zal staan.

Negeer dit verzoek, kinderen, en jullie zullen jullie rechtmatig erfdeel verspelen.

Als de zondaars, slechts één minuut, een glimp zouden opvangen van deze prachtige schepping, zouden zij ter aarde vallen en smeken om barmhartigheid om de poorten binnen te komen.

Enkel diegenen die een eenvoudige en zuivere liefde voor Mij, hun Hemelse Vader, en voor Mijn geliefde Zoon, Jezus Christus, bezitten, zullen van dit nieuwe vreedzame en prachtige bestaan kunnen genieten.

Jammer genoeg heeft Satan de ziel van veel van Mijn kinderen zwart gemaakt waardoor zij niet in staat zullen zijn om de waarheid van fictie te onderscheiden.

Mijn dochter, er worden vreselijke leugens aangedragen door satanische sekten en de new age leerstellingen.

Mijn arme kinderen, verleid door de leugens die met een kleurrijke luchtspiegeling ingekleed worden, geloven in een nieuwe planeet.

Er wordt hen een ander soort paradijs beloofd. Maar dit paradijs bestaat niet.

Wanneer Satan het hart, van diegenen die in hem geloven, verleidt en verovert, kwelt hij hen voor eeuwig.

Als jullie de ontzetting op hun gezicht zagen, zodra zij na de dood ontdekken dat zij zich in de klauwen van Satan bevinden, zou dat jullie hart verscheuren.

Zij zijn zo diep ongelukkig. Daarom is het belangrijk dat jullie deze zielen waarschuwen voor de kwelling die hen te wachten staat.

Bid voor hen ! Houd nooit op ! In veel gevallen kan enkel het lijden van slachtofferzielen hen behoeden voor de Hel.

Aan diegenen die in Mij, God de Vader, geloven : Ik roep jullie nu op om jullie afkeuring uit te spreken over de valse goden, de valse idolen, de valse leerstellingen, de waarzeggers en de new age leerstelling die allemaal op niets uitlopen.

Deze zijn allemaal gecreëerd door de koning van het bedrog, Satan, een sluwe leugenaar.

Hij zal nergens voor terugdeinzen om Mijn dierbare kinderen van Mijn weg te trekken.

Ik smeek jullie, kinderen, om voor deze zielen te bidden als troost voor Mij, jullie geliefde Vader.

Troost Mij ! Na verloop van tijd zullen jullie het mysterie van Mijn Hemels Koninkrijk begrijpen.

Na verloop van tijd zal het mysterie van Mijn Goddelijke Wil geopenbaard worden.

Na verloop van tijd zullen jullie, door jullie trouw en liefde voor Mij, Mij helpen om eindelijk Mijn familie te verenigen in het Koninkrijk dat aanvankelijk voor al Mijn kinderen geschapen werd.

Bedankt, Mijn dochter, voor jouw lijden. Bedankt, Mijn kinderen, om gehoor te geven aan Mijn oproep vanuit de Hemel.

Ik geef nu allen Mijn zegen maar jullie moeten Mij erom vragen.

Hemelse Vader, help me om zo klein als een kind te worden in Uw ogen.

Ik vraag dat Uw genaden op mij neerkomen zodat Ik gehoor kan geven aan Uw oproep om al Uw kinderen te redden.

Amen.

Jullie geliefde Hemelse Vader

God de Allerhoogste.

Verenig jullie naarmate we de poorten van het Nieuwe Paradijs binnen gaan.

Donderdag 1 maart 2012 19.55u

Mijn zeer geliefde dochter, veel van Mijn kinderen zullen thans gered worden door de gebeden en het lijden van Mijn gekoesterde volgelingen. Hun liefde voor Mij overstijgt de liefde waarmee een groot deel van de wereld vertrouwd is.

In deze intense periode houd Ik Mijn volgelingen voor ogen en reken Ik op hen om Mij te helpen de zielen te redden.

Veel van deze zielen zullen de daad van Mijn goddelijke barmhartigheid niet overleven en zullen sterven in doodzonde.

Zovelen van jullie hebben, met zo’n gehoorzaamheid en edelmoedigheid van hart, gehoor gegeven aan Mijn oproep.

Jullie schenken Mij veel troost.

Ik zegen jullie, Mijn lieve volgelingen, en vraag jullie om te blijven bidden voor de ziel van de anderen.

De hele mensheid zal binnenkort het geschenk van Mijn barmhartigheid krijgen.

Niet één zal de waarheid over Mijn bestaan niet begrijpen. Maar niet iedereen zal Mij in de armen willen sluiten, zelfs niet wanneer de waarheid hen geopenbaard wordt.

Zij zijn de zielen naar wie Ik hunker.

Dit zijn de verdwaalde zielen voor wie Mijn geliefde Moeder tranen stort.

Jullie moeten Mij helpen om deze zondaars te redden want Ik wil alle kinderen van God redden.

Bid en verenig jullie om Mij te helpen elke ziel te verzamelen naarmate we de poorten van het Nieuwe Paradijs binnengaan.

Kruistochtgebed (35) ‘Gebed om de zielen het Paradijs te laten betreden’

O Mijn Jezus,

Help Mij U te helpen om de rest van Uw kinderen op aarde te bewaren.

Ik bid dat U, door Uw barmhartigheid, de zielen zal redden uit de geest van duisternis.

Aanvaard Mijn beproevingen, lijden en verdriet in dit leven om de zielen te behoeden voor het vuur van de Hel.

Bekleed Mij met de genade om U dit lijden, met liefde en vreugde in Mijn hart, aan te bieden zodat we ons allemaal zullen verenigen - eensgezind in liefde voor de Heilige Drieëenheid - en met U, als één heilige familie, zullen wonen in het Paradijs.

Amen.

Kinderen, jullie weten hoeveel Ik van jullie houd.

Jullie, die Mij kennen, zullen de diepte van Mijn pijn en lijden ten gevolge van het aantal mensen dat Mijn hand van barmhartigheid afwijst, begrijpen.

Alleen jullie kunnen, door jullie gebeden, deze zielen helpen en Mij daardoor de troost schenken die Ik verlang.

Blijf nu dicht bij Mij !

Het zal niet lang meer duren.

Wees geduldig en bid !

Ontspan jullie, voel Mijn liefde !

Alles zal goed komen.

Jullie geliefde Jezus Christus.

Getuigenis van "J.N.S.R."

*********************

Het is mijn wonderbaarlijke genezing, in het jaar 1973, die mij teruggebracht heeft naar de godsdienstige praktijk, na 30 jaar onverschilligheid:

"Ik had een volledig verlamd linkeroog; een maand ziekenhuis en onderzoeken naar een mogelijke tumor in de hersenen (de scanner bestond nog niet); een operatie werd voorgesteld met het oog op een terugkeer van drie tienden van het gezicht. Ik keerde naar huis terug om drie dagen te rusten om dan terug te keren naar het hospitaal voor nieuwe, grondige en pijnlijke onderzoeken.

Gedurende deze drie dagen tehuis, in mijn kamer, zonder Kruisbeeld noch enige afbeelding van Jezus of Maria, heb ik gebeden, met gespreide armen tot God die ik beminde en eerbiedigde, vermits ik niet te communie wilde gaan omdat ik niet gebiecht had:

"Indien gij werkelijk de God zijt die ik bemin, toon het mij: de dokters beloven mij 30% zicht na een operatie van de oogzenuw; welnu, als Gij me 100% zicht teruggeeft kom ik naar de Kerk terug en ik ga te biechten en ik beloof U van elke zondag te communie te gaan".

Ik heb het aangedurfd deze "handel" met de Heer af te sluiten!…s'Anderendaags, bij het ontwaken, was mijn zicht terug perfect en ik kon het stellen zonder operatie. Ik heb mijn belofte gehouden en in de kerk voelde ik mij als in de hemel; Ik ben dan gedurende 8 jaar Catechiste geweest. En in 1978 heb ik mijn eerste bedevaart gemaakt naar San Damiano.

Vanaf 1981 heeft God me gevraagd te zorgen voor zieken, door gebed en handoplegging en sedertdien waren er veel genezingen, waaronder zeer ernstige ziekten.

Na zes opeenvolgende novenen in San Damiano, eerste vertrek naar DOZULE, waar ik door de H. Maagd heengezonden was

De WONDEREN van deze Bedevaarten:

- de eerste bus: 32 personen. "Met jou, zal het 33 zijn, zei God, "33" is het getal van Christus"; en op de hele terugweg van Dozulé naar Parijs zagen wij voor ons uit een driedubbele regenboog aan de hemel! En wij hebben alles heel gemakkelijk kunnen regelen: verplaatsing, hotels, restaurants en al de handelaars hadden hun prijzen aangepast aan onze beschikbare middelen.

- Bij ELKE volgende bedevaart hebben wij de wonderen van de hemel beleefd, een ononderbroken hulp van de goede God.

Iedere woensdag, zijn wij thuis met een twaalf tot vijftiental om samen het rozenhoedje te bidden. Op de laatste woensdag van het jaar 1989, een maand voor de bedevaart was er nog NIEMAND ingeschreven en ik bad in stilte tot Jezus onder het rozenkransgebed:

"Ik heb nog geen enkele inschrijving ! Wilt Gij uw Dozulé niet meer?"

Alsdan hebben twee ONZICHTTBARE handen mijn borst geopend, vanuit het midden, wat geweldig pijn deed en mijn hart voelde ik opzwellen als een volgezogen spons en ik hoorde Christus spreken:

"Ja, Ik wil deze bedevaart zeker, en Ik ga hem zelf organizeren"

- Hoe gaat Gij dat doen ?

"Zoals gij me hoort gaan ze mij allemaal horen, en ze zullen van ver komen, sommigen van zeer ver; en de meeste van hen zult gij niet eens kennen"

Ik dacht dat Jezus gedaan had met tot mij te spreken en ik heb geantwoord: " Uw wil geschiede", maar Jezus heeft er nog bijgevoegd:

"Ga nu twee per twee het goede nieuws van Dozulé verkondigen".

DEZELFDE AVOND zijn de eerste inschrijvingen per telefoon binnengekomen; de daaropvolgende woensdag tijdens het rozenkransgebed waren er al 44 inschrijvingen; en de volgende woensdag nog eens 44 en enkelen daarvan van zeer ver: Hautes Alpes, de Savoie, de Loire, de Haute-Loire, de Haute-Savoie, Toulouse en zelfs van Parijs.

Dus 88 personen en 2 cars zijn vertrokken naar Dozulé, "twee per twee" in een bedevaart georganiseerd door Jezus, zoals Hij het mij had beloofd: 88, tweemaal 8, deze "Achtste Dag", waarvan Jezus spreekt in een van zijn boodschappen: De dag van het Rijk van God op aarde, de Tijd van de Heilige Geest, de Tijd van de Liefde die Maria, Moeder van God, voorbereidt voor de tweede komst van Haar Zoon. Deze 88 hebben aan anderen de kennis van Dozulé overgebracht: "SCHREEUW het van de daken", heeft Jezus te Dozulé gezegd.

Op 28 februari 1990, NIEMAND ingeschreven voor de bedevaart. Bovendien val ik ziek: hartfalen, onbeweeglijk in bed blijven liggen. Mijn oude moeder gaat voor de tiende maal naar beneden om de brievenbus te ledigen; alleen een kleine witte enveloppe. Het was geen inschrijving, maar een "Boodschap van de Heilige Maagd van Medjugorje, die gegeven was aan de kinderen van Medjugorje in 1985 en die ongeveer het volgende inhield:

"Mijn kinderen, binnenkort zult gij weten vanwaar het Kwaad komt; BIDT en HOUDT VOL. Ik ben BIJ u, met God, ALLES komt in orde, zelfs het onmogelijke.

Ik ben toen opgestaan; niemand kon me tegenhouden; God had tot mij gesproken:

"Sta op en wandel".

Jezus had mij reeds verwittigd: "Als gij neerzit zullen zij slapen" Welnu, waar waren ze, de bedevaarders ? Ik wacht niet langer. Ik bestel 3 bussen en ik reserveer 150 plaatsen in de hotels en restaurants van Lisieux. En God was met mij. De telefoon stond niet meer stil om te bellen voor inschrijvingen en de cheques voor de reservaties vielen binnen.

Op het laatste ogenblik was ik verplicht om nog eens 2 bijkomende bussen te zoeken en 100 extra plaatsen in de hotels: alles is als bij wonder georganiseerd daar God met ons was, en wij zijn vertrokken met 5 volle cars.

Om mij te troosten en te sterken, opdat ik gans mijn vertrouwen zou kunnen geven met de grote Liefde die God mij schenkt voor Dozulé, zo heeft God mij getoond wat een heilig en gezegend Oord dit was, want ik begon bedevaarders te begeleiden naar Dozulé. Zelfs het geringste stukje twijfel had Jezus bij mij weggenomen

"Ik zag tinten gaande van bleek blauw tot koningsblauw, en tinten van gebroken wit tot schitterend wit (als het gewaad van de Heer Jezus). Ik zag in de hemel een bleek blauw kruis vorm aannemen; ik was geknield op de Hoge Butte te Dozulé en ik zag een klein lichtend kruis, gedurende niet meer dan 3 seconden, en dan zag ik daar het groot blauw kruis voor hetwelk Jezus zich ophield.

Ik dacht : " Dat is de gekroonde Jezus, maar ik kon zijn kroon niet goed zien". De blauwe mantel opende zich en een wit gewaad werd zichtbaar schitterend van uitzicht en op Zijn Borst, Zijn Heilig Hart, vanwaar stralen uitgingen in wit en blauw. Daarna week Jezus opzij om plaats te maken voor Zijn Zeer Heilige Moeder Maria. Haar mantel is donkerder dan deze van Jezus. Zij houdt in haar gesprede handen een rozenkrans, en onder haar mantel zag ik haar helder wit kleed dat haar voeten bedekte. Zij staat rechtop voor het kruis en aan de linkerkant zie ik uit de Hemel een witte stad neerdalen met ronde koepels en vierkante torens met kantelen.

Toen riep ik uit: "Ziedaar het nieuwe Jeruzalem dat uit de Hemel daalt vanuit de nabijheid van God." Dan vervaagt alles, te beginnen met de witte stad en aan het kruis gekomen wordt de Doornenkroon van Christus zichtbaar, bovenop zijn Kruis. En dan verdwijnt alles. Dit was het laatste beeld van mijn Visioen te Dozulé die dag"

Deze stad is daar, aan de linkerkant van het kruis en van Maria, die niet verroerd heeft.

† † †

Hiervoor heb ik gesproken van mijn 6 novenen van bedevaarten naar SAN DAMIANO, wat overeenkomt met 54 bedevaarten. Vijf novenen zijn in 1978 gestart om de bekering te bekomen van mijn vijf kinderen, want ik heb nog het geluk niet gehad van er een van bij mij te hebben tijdens het gebed.. Elk van hen weigert absoluut om mij te horen spreken over God.

Ik heb de 6e noveen van bewegen opgedragen om genezing te vragen voor mijn kleinzoon, die in groot gevaar verkeerde tengevolge van een chirurgische ingreep in Dakar: hij werd gered dezelfde dag dat ik ervoor gebeden heb.

Het is de 9e bedevaart van deze noveen, dat Maria, nabij Haar "Klein Paradijs" mij gezonden heeft om een bedevaart in te richten ter ere van Het Glorierijk Kruis van Haar Goddelijke Zoon te Dozulé.

In de loop van deze 6 novenen, gedurende 54 bezoeken aan de Heilige Maagd, ben ik geen enkele maal gespaard gebleven van stekende pijnen, vergelijkbaar met barensweeën, vanaf het vertrek van de autobus, tot aan het einde der gebeden. Het is slechts tijdens de terugrit in de bus dat de pijnen ophielden. Ik heb dit 54 maal meegemaakt, zonder de zin te begrijpen.

Gedurende de 5 novenen voor mijn kinderen heb ik gebeden en geschreid voor hun bekering, zonder verhoord te worden. Ik heb toen Maria horen zeggen: "Vraag vooreerst de bekering van uw man". Waarop ik heb geantwoord: "Mijn man ! Maar Heilige Maagd, dat is als een monument verplaatsen; hem, dat is onmogelijk!" (Zonder dat ik er mij rekenschap van gaf, was ik luidop aan het antwoorden en de lieden rondom mij stonden mij verbaasd aan te kijken). En Maria sprak opnieuw:"Bid en gij zult zien".

DERTIG dagen later was mijn man echt bekeerd; Sindsdien helpt hij mij in alles: om de zieken te gaan zien, om de bedevaarten te organiseren, ondanks zijn ernstige en voortdurende ademnood.

Mijn twee dochters, de ene in Dakar, de andere in Nice hebben mij hun laten weten dat zij op het punt stonden te gaan scheiden; hun brieven waren gedagtekend de dag van mijn eerste bezoek aan San Damiano. Ik heb mijn gebeden opgevoerd. Nog meer bedevaarten en nog meer bezoeken aan San Damiano, totdat de Heilige Maagd mij gezegd heeft:

"Mijn kind, ge bidt niet goed. Vraag niet op de manier zoals ge nu doet. Zeg: "Vader, Uw wil geschiede en niet de mijne"

Zoveel heb ik geschreid en zoveel heb ik gebeden – en dan nog verkeerd! – dat ik uitgeput ineengezakt ben in de laan van de Kruisweg, gedurende de processie; ik ben voortgesukkeld, met de hulp van twee vrienden.

Ik was een dag thuis en ik kon niet meer. Voor het mooie beeld van de Barmhartige Jezus heb ik Hem gezegd: "Ik kan niet meer, ik ga sterven, ik geef het op…". Opeens kwam er leven in het Aangezicht van Jezus. Zijn Heilig Gelaat, kreeg een duidelijk relief en schitterde als zilver, en dan hoorde ik in mijn kamer hoorde ik zeer duidelijk:

"Gij zijt vrij".Ik heb Hem aangekeken en geschreid: "Neen, Neen ! Nu ik U ken, kan of wil ik U niet in de steek laten"."Wel, neem dan uw lijdenskruis en volg Mij"; En van toen af is er een liefde in mij gekomen die mij meenam, sneller en sneller en hoger en hoger tot ik de Adem van de Levende God van gans mijn Wezen

Gedurende deze 6 novenen had ik het voorgevoel dat ik niets zou bekomen voor het huwelijksleven van mijn beide dochters. Maar ik dacht wel dat God, tenminste de twee kinderen zou beschermen, dat zij niet al te ongelukkig zouden worden. Ik dacht bij mijn eigen: "God, waarom zou ik voortgaan te geloven dat er nog een wonder zou gebeuren?"

De wil van God toonde zich daar waar ik het niet verwachtte.

Het 3de jaar van de bedevaarten naar San Damiano, waar ik ziek geworden ben en alleen met Gods hulp mij kon rechthouden, gebeurde er iets anders in de hemel; ziedaar waarom men niet goed bidt als men er niet bijvoegt: "Vader, Uw wil geschiede en niet de mijne". Het is in 1980 dat ik bij het binnenkomen in mijn kamer de stem hoor van mijn vader (gestorven in 1956):

"Heb dank, mijn kind: door uw lijden en uw liefde zijn wij verlost; Wij mogen binnentreden in de hemel van de Glorie;

het is de gemeenschap van de Heiligen van de hemel en de Heiligen van de aarde, de levenden van hemel en de levenden van de aarde"

Het was voor mij iets geheel nieuw, deze stappen naar Jezus, en deze woorden die ik nog nooit en nog nergens had gehoord; wat mij het meest heeft getroffen is dat mijn lieve vader gedurende 24 jaar in het vagevuur had verbleven ! Daarvoor had ik nog niet gebeden voor de zielen van het vagevuur en ik had ook nog geen missen laten doen voor hen, en God, in zijn oneindige Goedheid had mijn offers en gebeden gebruikt om mijn vader en nog anderen te bevrijden.. Mijn vader had immers gezegd: "Wij zijn verlost" Hoe kon er nog twijfel zijn over zijn vagevuur, hij zo goed, zo vrijgevig…Het is waar Heer, dat hij niet in een kerk wilde binnengaan, en dat hij bad op zijn manier, om U te bedanken, maar hij had zoveel goed gedaan in deze wereld !

Wat is Lieve Heer, een plaats dicht bij U. Gij doet het mij zeggen voor onze broeders: " Jezus bemint zijn Kerk"

Ik vond het zo fijn tot mijn lieve vader te kunnen spreken, dat ik hem riep, maar Christus antwoordde onmiddellijk: "Mijn zielen moet ge met rust laten!" Daar heb ik dan gevraagd: "Kom, Heer, kom tot mij, ik hen het nodig om U te horen". Het is zo dat deze grote liefdesroman met God begonnen is. Sindsdien hoor ik Jezus, Maria en de Heiligen mij spreken over de hemel.

Hier moet ik nu de getuigenis en werken vertellen, alsook de vruchten van deze werken, van een Portugese vriendin, weduwe en moeder van 4 kinderen. Ik heb ze de Franse naam gegeven van "Bienvenue" (Welkom).

Getuigenis en Werken van "Bienvenue",

voor het boek: "Getuigen van het Kruis – Boodschappen van Leven".

God zegt ons: "Gij zijt het niet die Mij gekozen hebt, Ik ben het die u eerst gekozen heb".

Zo verging het onze vriendin "Bienvenue", de Portugese die elke woensdag bij mij kwam bidden.

Zij maakt deel uit van onze gebedsgroep die al bijna 10 jaar bestaat, trouw en standvastig in de vurigheid van de Heilige Rozenkrans. Zij was aangegrepen door het Glorieus Kruis in 1986 bij haar eerste bedevaart naar Dozulé: "Ik heb nog nooit een dergelijk geluk gekend! Jezus is daar, in dat gezegend oord en gewijd door God de Vader! Hoe zou men kunnen weerstaan aan de oproep van het Kruis?"

Aldus is zij elk jaar gekomen, in maart en september naar elk van onze bedevaarten, aangetrokken en begeesterd, heeft zij de oproep van Christus aanhoord, het gekke verlangen om de liefdesboodschap van het Glorievolle Kruis te propageren in haar vaderland Portugal. Het boek van pater Manceau (van MSM): "De Glorievolle Wederkomst van de Mensenzoon" in reeds in verschillende talen vertaald, maar nog niet in het Portugees.

Wij hebben haar allen sterk aangemoedigd en haar aangezet om de vertaling in haar moedertaal zelf ter hand te nemen, maar zij heeft geen enkel studiediploma van Portugal. Zij heeft zich naar best vermogen aan het werk gezet, maar keer op keer maakte de uitgever bezwaar: "Dit is niet echt de juiste betekenis van het gebruikte woord of de zinswending." Voor haar, die sinds lang in Frankrijk woont is het Frans gemakkelijker te begrijpen.

Aldus moest zij verschillende keren volledige passages verbeteren en herschrijven maar uiteindelijk werd haar vertaling toch aanvaard.

Ik heb ze onder druk gezet want zij was ziek en deze ziekte verergerde meer en meer. Men zag haar verzwakken en moedig strijden tegen haar kwaal. Het is onder ondraaglijke pijnen dat zij haar boek heeft kunnen beëindigen. Kort daarop werd zij in het ziekenhuis opgenomen.

Zij is weduwe sedert enige tijd. De kinderen zijn alleen thuis: een schoolgaand meisje van 14 en een kind van 20 met een handicap en in een rolstoel. Men heeft ze mee opgenomen om haar niet van haar moeder te moeten scheiden. Verder zijn er nog 2 andere jongens van 19 en 27 die in het bouwvak werken die zo goed mogelijk tussen komen in de kosten. Haar moeder moet geholpen worden bij het voeden want zij gaat achteruit. Haar boek is naar Portugal gezonden maar zij heeft het wonder van haar boek niet gezien. Wij hebben het gezien op 28 maart 1993 nabij de vijver van de zuivering in Dozulé.

Er werd geroepen: "Kom snel, kom snel! Lissabon is hier!", en ik heb twee priesters gezien, een in soutane en een in clergyman die het boek omhoog hield in zijn handen.

"Ziehier (sprak hij in een mengsel van Spaans en Frans), DIT is wat ons naar hier gebracht heeft!"

Het was het boek van "Bienvenue".

In Portugal was het al uitgekomen, eerst in Lissabon. De pater vertelde :"Nauwelijks had ik het boek uit of ik heb een autobus ingelegd met bedevaarders. Allen geloofden en allen zijn aanwezig, geroepen door het Glorievol Kruis. Omhels voor ons allen en ook voor ons deze dame", aldus de beide paters.

De Portugese pater heeft mij omhelsd voor "Bienvenue" en ook namens al de Portugese bedevaarders van onze twee bedevaarten, deze van Portugal en de onze want wij tellen nu ook veel Portugese bedevaarders. En hij vervolgde:

"Ik ben een pater-missionaris. Ik vertrek binnenkort naar Brazilië en ik neem het boek mee om het ginder te laten kennen.

"Bienvenue" had mij gezegd:" Wij zijn allen geëngageerd om God te dienen. Ik geef mijn leven voor het Glorievol Kruis". Wij hebben dezelfde belofte afgelegd tegenover God.

"Bienvenue" is werkelijk Getuige van het Glorievol Kruis, geroepen door de Liefde van Christus en leeft en lijdt ervoor.

God is verheerlijkt door zijn kleinen.

† † †

MARIASYMBOLEN.

Mariasymbolen ( 1 ).

De brandende kaars.

Rond het Mariabeeld in de Kerk staan flikkerende

likkende vlammetjes, levendig en beweeglijk

zoals onze harten.

Deze kaarsen, ze zijn onze manier van bidden;

met de kaars willen we Maria belichten, op haar

de aandacht trekken.

Ze spreekt ook van onze eerbied en genegenheid

voor de Moeder van Jezus.

De kaars vertolkt onze dankbaarheid zonder woorden

of onze dringende bede, omdat wij geloven dat Zij een

"lange arm" heeft.

De opbrandende kaars spreekt van ons voortschrijdend

leven en van onze overgave aan de Moeder bij wie we

ooit hopen thuis te komen.

De kaars voor het Mariabeeld - zoveel meer dan was

en wiek - vertelt wie we zelf zijn: teer en broos, maar

hopend op Gods beloften.

Mariasymbolen ( 2 ).

Ex - votum.

Zoveel mensen keren dankbaar naar een Mariaheiligdom

terug.

Hun gebed werd verhoord en zo werden ze trouwe

kinderen van de Moeder Gods.

Sommigen brengen zelfs een marmeren plaatje mee:

om lafenis in hun nood, uit dank voor verkregen gunst.

Zovele tekens die ons vertellen over een

onverwoestbaar vertrouwen.

Heeft Maria dan zulke lange armen dat ze gezinnen weer

verenigde, ongeneesbare zieken weer heelde, kinderen

schonk aan wie voor onvruchtbaar werd aanzien?

Geen verstandelijke bewijzen zijn er voorhanden, alleen

een inzicht van het hart:

kleine en arme mensen maakt Zij groot.

Wat gebeurde heeft geen andere verklaring.

Mariasymbolen ( 3 ).

Verwachting.

Hoelang kunnen wij nog wachten?

Van ons werk verwachten we zo vlug mogelijk

het resultaat.

Onze inspanning houden we maar vol, als de

ontspanning niet op zich laat wachten.

Maar als je moeder wordt, heb je negen maanden

geduld nodig.

Negen maanden zeg ik?

Neen, jaren, want na de geboorte wordt nog meer

van je gevraagd.

En wanneer komt dan de bekroning?

Moeders moeten wel een lange adem hebben,

slechts mogelijk door elke dag opnieuw voor je

kinderen jezelf te vergeten.

Vandaag hoog - technisch geschoolde vrouwen

gevraagd met academische vorming voor

sleutelposities in een multinationale onderneming?

Daarvoor is er aanbod genoeg op de arbeidsmarkt,

maar......MOEDERS??????

Mariasymbolen ( 4 ).

De Lichtdrager.

Langzaam schrijdt de acoliet vooruit met de

brandende kaars in de hand naar het altaar toe.

Zijn aandacht: het licht brandend houden tot hij

zijn doel bereikt: de kaars te plaatsen op de

standaard.

Hij draagt het licht, stevig omvat, al was het licht

een deel van hemzelf.

Hier ontstaat een band tussen het licht van buiten

dat hij van binnen echt moet maken om het ook

van binnen uit te kunnen uitstralen.

Hij doet me denken aan Maria: lichtdraagster van

bij het begin van haar moederschap.

Ze zal het ook uitdragen langzaam aan van

Bethlehem tot Kalvarie, tot het heel de

wereld overstraalt.

Mariasymbolen ( 5 ).

De Grot.

De geboortegrot van Bethlehem kwam opnieuw te

voorschijn in de Lourdesgrot.

In hoeveel volkstuintjes hadden eenvoudige mensen

met uitgebakken steenkool een Lourdesgrot

gesimuleerd!

De grot komt ons voor als een teken van

geborgenheid.

In de geboortegrot vond de kleine Jezus beschutting.

Al bleven de herbergen voor hem gesloten: de

natuur zelf bood aan het jonge gezin, maar eertijds

ook aan vele armen een veilige plek aan.

Ook de geboortegrot was ruw en woest van

uitzicht, maar Maria schiep er een warme thuis,

een vredig samenzijn.

Het doet me denken aan een zinvol gezegde:

"Als het leven u slechts citroenen te bieden heeft,

maak er een lekkere citronade van!"

Mogen wij 2012 zien met Maria's ogen om alle

positieve kanten te ontdekken om gelukkige

mensen te zijn.

Mariasymbolen ( 6 ).

De Bron.

Wie grot zegt, denkt reeds aan de bron.

De kunstenaar van onze mooiste grotten met

druipstenen en wondere orgelpijpen, is niemand

anders dan zuster Water.

het water is onstuitbaar met zijn geweld somstijds,

maar kan even lief en vriendelijk zijn om ons te

verfrissen bij drukkende warmte.

Overal doorheen zoekt het water een weg en komt

aan de oppervlakte waar niemand het verwacht:

een bron hier, een bron daar.

In Nazareth gaan de pelgrims op bedevaart naar de

Mariabron en drinken er van het koele,

zuivere water.

Heeft men reeds niet in vroegere tijden een band

gelegd tussen de bron en Maria?

Zo vereert men haar ook bij de bron van de

Oudeberg.

Het bronnewater is als een eigenschap van Maria

zelf: zuiver en verfrissend, maar evenzeer

krachtdadig en beslist.

Moge in 2012 Maria voor ons een

bron en inspiratie zijn, een voorbeeld om nooit

te vergeten.

Mariasymbolen ( 7 ).

Het Angelus van Millet.

Als in de verte het klokje klept voor het Angelus,

laten boer en boerin alles vallen, staan eerbiedig

rechtop, even naar voor gebogen en de handen

gevouwen met de muts in de hand.

De riek staat ook recht, een weinig overhellend en

tussen man en vrouw een mand met de

middagpicknick.

Het is middag.

De oogst staat geschoren.

Er is werk in overvloed en toch kan er een

adempauze af, om te bidden.

Hier geen stress, geen mekaar overvragen.

In hun houding ligt die stille overgave van Maria:

"Zie de dienstmaagd des Heren.

Mij geschiedde naar uw woord."

En tevens het vaste vertrouwen:

"Indien de Heer het huis niet bouwt, bouwen

vergeefs de knechten."

Twee mensen, verschillend van mekaar en toch

verbonden.

Niet de sfeer van "hard labeur", maar van echte

arbeidscultuur.

Mariasymbolen ( 8 ).

De Morgenster.

Geen haven ter wereld of je vind er een Mariakapel,

waar schippers hun visserssymbolen op het altaar

kwamen leggen.

Ze zijn de vele tekens van overwonnen angst en

vrees op zee, maar ook van vertrouwen in Maria

die hun leven had gered.

In de eeuw van de radar is het licht van de

morgenster verbleekt.

Toch was deze ster voor vele boten ooit een punt

om hun koers weer bij te richten.

Vandaag, nu zovele mensen zonder houvast

rondzwalpen en van de een in de andere

ontgoocheling belanden, blijft Maria ook voor

mensen - aan - land de morgenster die uitnodigt tot

gevende tederheid en liefde, zoals zijzelf helemaal

was.

Mariasymbolen ( 9 ).

de Mantel.

Er bestaat een volkse uitdrukking die spreekt van

"onder de mantel gaan".

Doen vrouwen dat in de hoop van kinderen te krijgen?

Of speelt hierin mee geborgenheid, veiligheid die de

angst verdrijft, vertrouwen of verhoring van gebed?

Eén ding is zeker: Maria wordt dikwijls voorgesteld

met een wijde mantel waarvoor de naaisters geen

stof hebben gespaard.

Een mantel om onder te schuilen, niet omdat wij het

leven niet aankunnen, niet als een alibi, een vlucht

uit de werkelijkheid, maar een mantel van

Maria's nabijheid.

Deze mantel aanraken is een oud maar toch zo

menselijk gebruik.

Zou het dan toch waar zijn dat Maria één der onzen

is, dat zij ons, dat zij ons, mensen van kilte en

koude, haar warme mantel aanbiedt om onze

verkleumde handen te verwarmen en daarna

opnieuw onze handen, warm, naar elkaar uit

te strekken?

Mariasymbolen ( 10 ).

Lichtstoet.

Wat is meer aantrekkelijk dan met velen samen,

zingend licht te dragen bij het vallen van de avond?

Als wilden we de nacht uitdagen.......

Waarom denken we dan aan Maria?

Is zij ons niet voorgegaan haar bescheiden licht te

dragen tegen onbegrip en bedreiging in?

Niet haar, maar haar Zoon wilde men treffen.

Ook vandaag moeten wij het horen:

"Tegen u hebben we niets, maar dat geloof van

U, die Kerk, die Paus, dat ligt ons dwars."

Teken van tegenspraak.....

Zoveel gemakkelijker in het verre Lourdes met

velen samen licht te dragen, dan hier ons licht,

ons geloof brandend te houden.

De lichtstoet is er nodig, maar hij moet hier een

spoor van licht achterlaten.

Mariasymbolen ( 11 ).

Lied.

Soms ervaren we: woorden schieten te kort, ze

zijn te algemeen, klinken te bot, kunnen niet

zeggen wat we voelen voor iemand.

Maar als een melodie het woord doorstroomt,

opneemt en laat weerklinken, is het bijna

hetzelfde woord niet meer.

Ook Maria moet dit ervaren hebben, haar

"Magnificat" liet zich niet eentonig opzeggen.

Ze wou het zingen dat het galmde in de

priesterwoning van Zacharias en Elisabeth.

Hoe kon ze het anders om God te loven die buiten

alle mensenmaat neerzag op dat onopvallend

dorpsmeisje?

Als wij niet meer zingen als Maria, weet zij zich

niet meer vertrouwd met ons.

Arme mensen zijn we als we haar lied hebben

verleerd.

Mariasymbolen ( 12 ).

De Medaille.

Wie kent niet de medaille die de geliefden dragen

en die zegt:

"Vandaag hou ik van je méér dan gisteren, maar

minder dan morgen."

Het ligt in ons mens - zijn naar buiten te willen tonen

wat in ons hart en gedachten wordt gekoesterd.

Wie van Maria houdt, loopt er wel niet mee te

koop, maar zoekt vaak een teken van haar nabijheid

bij zich te hebben, zoals de ridders op kruistocht de

sluier van hun geliefde meenamen om tijdens die

lange afwezigheid hun geliefde trouw te blijven.

De medaille, het teken, is op zich niet meer dan

elk ander metalen voorwerp, maar betekent zoveel

voor wie van Maria houdt "omdat het nooit is gebeurd

dat wie tot haar zijn toevlucht nam in zijn nood

verlaten werd".

Mariasymbolen. ( 13 ).

Die je liefhebt, geef je een naam.

Weinig mensen kregen zoveel namen als Maria.

Lange litaniën zijn er de verzameling van:

bijbelse namen en volkse namen, overwogen namen

en spontane namen, ronkende namen en intieme

( troetel- ) namen.

Van de ene krijg je warm terwijl de andere je

niet raakt.

Wie van Maria houdt, zal wellicht nog een nieuwe

naam verzinnen, een naam zoals jij alleen haar

noemen kunt, een naam die voortspruit uit wat

je met haar ervaren hebt......

Is dat wel mogelijk, merkt iemand ongelovig op.

Hoe kan het anders, als zoveel mensen bij haar

te rade gaan.

Maria!

"Als je 't mij vraagt, zegt de gewone man, daar

spreek ik niet over, daar spreek ik tegen.

De naam die ik haar geef, de naam van liefde,

die behoort alleen aan haar toe en aan mij."

Mariasymbolen ( 14 ).

Gevende handen.

Een beeld van Maria komt me hierbij voor de

geest: een moeder die haar baby aan de wereld

aanreikt.

Zij die een kind op de wereld heeft gebracht,

schenkt het ook weg aan de wereld.

Niets is voor een moeder zo dierbaar als haar kind.

Het verliezen ervan valt haar zwaarder dan de dood

van een echtgenoot.

Het kind is een deel van haarzelf.

Voor dit kind zou ze alles ter wereld willen missen,

als ze dit maar mag behouden.

Toch is het evenzeer waar voor haar:

"Uw kind is uw kind niet."

Er is een uur van ontvangen en een uur van afstaan,

zegt de bijbelse schrijver.

Maria was groot in haar moederschap

( "Mij geschiede naar uw woord" ), maar even groot

in het laten gaan van haar Zoon, niet in de handen

van een andere vrouw, maar in de handen van de

mensen, de wereld, de apostelen, maar ook de Joden.

Broederlijk delen, broederlijk geven, wordt volgens het

evangelie van Maria zo anders, zoveel méér dan een

duit in het zakje, het is jezelf loslaten, ook als

't pijn doet.

Mariasymbolen ( 15 ).

Méér dan haar huidskleur is zij de onze.

De vrouw die publiciteit maakt moet eerst onder

de zonnebank gelegen hebben, schrijft de business

voor.

Haar voorkomen moet doen verkopen.

Wie zal het geloven?

Voor ons mag Maria zijn, wie ze is.

Zij heeft niets te verkopen: wat zij ons aanbiedt is

onbetaalbaar, dus gratis.

Zij heeft dan ook alle gelaatstinten van alle volkeren:

ze is de blanke Maagd en de zwarte Madonna, de

bruine Indische met gevouwen handen en de Indiaanse

squaw aan de tent van haar Zoon, maar ook de gele

met spleetogen onder de kersenbloesem.

Herkennen wij haar nochthans ook op de trap van

de woonwagen, op de vuilnisbelt van Kaïro of Calcutta,

aan de naaimachine van het confectie bedrijf, of als

de zwarte meid - voor - de - kinderen van de blanken

in Johannesburg?

Mariasymbolen ( 16 ).

De Kroon.

In de klas had iedereen op de laatste schooldag een kroontje gekregen, ook de laatste want hij kon het hardst lopen.

Als er kronen moeten worden uitgedeeld, dan liefst aan iedereen, want "armen en kleinen maakt Hij groot".

Toch heeft God zijn tijd om ons een kroon te geven:

zolang we leven, is ze nog niet af.

De basis van de kroon is de rode draad van ons leven: de liefde die ons draagt en ons drijft.

Daarop staan de pieken van vreugde en zelfoverwinning, afgewisseld met de dalmomenten van ontgoocheling en verdriet, looien op onszelf of machteloos aanvaarden.

Het ene kan niet zonder het andere: ze behoren allen evenzeer tot het leven en wij hebben maar één bestaan.

Maria wordt, naar menselijke en bijbelse maat, vereerd met haar zeven vreugden en zeven smarten.

Eens dat dit leven ten einde is gekomen, kunnen we het aan God overlaten om dit alles te voltooien met de kroon der gerechtigheid.

Maria heeft de hare verdiend, de onze is nog in de maak.

Mariasymbolen ( 17 ).

Stappen in de nacht.

Waarheen trekken mannen op, terwijl ieder van een welverdiende nachtrust geniet?

Waarom trekken mannen te voet verder, terwijl de wagens zonder moeite en in korte tijd hetzelfde doel wordt bereikt?

Waartoe gaan de mannen de baan op, welke verdienste is aan deze tocht verbonden?

Deze mannen ondernemen een moeizame voettocht in het spoor van hun voorouders, reeds eeuwen geleden.

Geen ander vervoermiddel kan weergeven wat een durf en moed en doorzettingsvermogen het vraagt om in je leven een zinvol doel te bereiken.

Elke bedevaart is weliswaar een training van lichaam en geest en aan het einde van de tocht van deze stoere bonken, staat de minzame, ontwapende Moeder Gods.

Mariasymbolen ( 18 ).

Lindebloesem.

Je loopt dagelijks langs lindedreven voorbij zonder iets opvallends te merken, maar plots op een morgen, bij het optrekken van de ochtendnevel, word je gedompeld in een bad van geuren die je inademt met volle teugen.

Eens gerijpt, vallen de zaaddoosjes in wentelvlucht neerwaarts in grijpgrage handen die er voor grauwe en vochtige winteravonden een genezende thee van brouwen.

Rond de lindebloesem maken we geen reclame, geen ingewikkelde theoriën over gezondheidsdrankjes.

Ook Maria is met geen geprakkezeer gediend.

Zoals lindebloesen is zij in heel haar eenvoud aantrekkelijk.

Voor wie van haar "vruchten plukt", werkt zij genezend naar lichaam en geest.

Mariasymbolen ( 19 ).

Veldbloemenruiker.

In de weide, langs de grachtkant en het bos, groeien en bloeien zoveel bloemen die niemand er ooit heeft gezaaid.

In de lente komen ze op de jaarlijkse afspraak te voorschijn.

En wie kan er aan weerstaan om er met een kinderlijk hart een ruiker van te plukken?

Een combinatie van kleuren en geuren zonder dissonanten.

Alle bloemen passen zo bij elkaar, passen zo bij het beeld van Maria en geen bloempje dat hier protesteert:

"Ik ben van een ander geloof."

Het is goed als gemeenschap rond Maria’s beeld te verzamelen en te zingen en te bidden.

Maria hoort bij ons en wij bij haar.

Wie heeft er gewetensbezwaren dat hij nog een Hemelmoeder heeft?

Mariasymbolen ( 20 ).

De veldkapel.

Een veldkapel?

Neen, een kleine elektrische cabine!

Een veldkapel?

Neen, een wachthuisje voor de bus!

Een veldkapel?

Neen, een publieke telefooncel of benzinepomp!

Ons modern verkeer heeft voor zoveel nieuwe "concurrende" kapelletjes gezorgd, die goed onderhouden worden, terwijl de Mariahuisjes er vaak troosteloos, bouwvallig of onfris bij staan, gereed om afgebroken te worden als de baan weer eens moet verbreden.

Langs de kapel razen auto’s de stilte kapot waar vroeger een krekel te horen was.

Verder en verder trekken de kapelletjes zich terug, even bescheiden als Maria zelf, tot daar waar het nog goed leven is en mensen, na alle drukte, op een wandeling door de velden terug op adem kunnen komen.

Mariakapelletjes, ze zijn nog te vinden, niet voor drukdoende mensen maar voor mensen die nog echt willen leven.

Een Konings afstammeling.

Sint–Jozef! Zeker een grote Heilige..... Maar wat weten we eigenlijk over hem?

Bijna niets: in de Evangeliën wordt er heel weinig over hem gesproken en een gesproken woord van Sint-Jozef komen we nergens tegen..... Hij verdient dus onze bewondering, maar mag men niet uit deze soberheid van de Heilige Schrift concluderen dat er talloze andere Gelukzaligen bestaan, die misschien meer onze waardering en onze liefde verdienen? Nee! Dàt zou nu juist een vergissing zijn. Het is bekend dat Leonie, een zus van de heilige Theresia van het Kindje Jezus, toen zij vernam dat het proces voor de zaligverklaring van het jongste kind van de familie overwogen werd, uitriep: "Theresia! Zij was wel lief! Maar daarom nog geen Heilige....." O mens, uw wegen zijn nog niet Gods wegen! Want de Heer heeft door de mond van Christus’ Bruid, de Heilige Katholieke Kerk, gesproken: "Zij is de grootste Heilige van deze moderne tijd!"

Zou Sint–Jozef aldus, ook niet een hoog verheven Heilige in de Hemel zijn? Zeer zeker!

Hij is een "zoon van Koning David", zoals zijn stamboom bewijst en zoals hem ook de Engel noemt, die hem verschenen is. Hij stamt uit een beroemd geslacht en is een afstammeling van de koningen van Israël. En toch is er bij Maria’s Echtgenoot geen blik van begeerte of heimwee naar de vroegere eerbetuigingen en de goederen die zijn familie voorheen bezat. Op zijn lippen ligt geen gemor jegens de Voorzienigheid die deze beroving heeft toegestaan..... Hij vernedert zich voor God, hij verootmoedigt zich voor de Heer. Hij schenkt God vertrouwen en verlaat zich op Hem als de meest geliefde zoon.

En daarom betuigt het Evangelie, dat zo rijk is aan beknopte en zinvolle uitspraken, hem zijn lof met één enkele zin; maar deze zin is een juwelenkistje dat men moet openen om in verwondering te geraken voor de onvergelijkbare schatten die het bevat. Ziehier deze zin: Jozef was een rechtschapen man.

Voor de Hebreeërs bestaat rechtschapenheid uit het samenbrengen en het toepassen van alle deugden. De drievoudig heilige Messias wordt heel dikwijls door dit enkel woord aangeduid: de Rechtschapene.

Wanneer men van Jozef zegt dat hij rechtschapen was, bewijst men hem dus de hoogste eer; aldus getuigt men met Sint–Johannes Chrysostomus, dat hij in alles volmaakt was.

Deze buitengewone heiligheid bracht hem er toe, met de hulp van de goddelijke genade, samen met Onze-Lieve-Vrouw een heldhaftige gelofte af te leggen: namelijk de maagdelijkheid in hun huwelijk te bewaren. Voor hem betekende dit niet alleen af te zien van de vreugden van een menselijk vaderschap, maar ook van het voorrecht waar alle kinderen van Israël sterk naar verlangden: dat van vader te zijn van de Messias..... Hoogstens streefde hij naar de eer hen te dienen die God voor deze zending zou uitverkiezen.

Hoe kunnen wij ons het leven van Sint-Jozef bij Maria, de Genadevolle, de Onbevlekte Vrouw voorstellen? Wat zijn liefde voor zijn Echtgenote nog vermeerderde, was zich door haar bemind te voelen met de zuiverste, de meest intense, de diepste, de oprechtste liefde, die er ooit was. Zegt Sint-Bernardinus van Siena niet dat "na Christus, haar Zoon, de Heilige Maagd nooit een mens of schepsel zozeer heeft liefgehad als Sint–Jozef".

Maar omdat hij God welgevallig was, moest hij door de bekoring op de proef worden gesteld. Maria ontving van de Heilige Geest, zonder dat hij op de hoogte was gesteld..... Het meisje de vraag stellen? Haar stilzwijgen is een mysterie waarvan hij meent niet het recht te hebben de sluier op te lichten. Bij God te raden gaan? Ja, en ongetwijfeld riep hij Hem aan in tranen en verzuchtingen om Hem te smeken de duisternis die hem overstelpte te verdrijven. De houding die hij placht te hebben was: een biddend zwijgen. Hij bewaarde zijn geheim voor zich zelf, hoe zwaar het ook op zijn hart lag. Hij nam de tijd om steeds opnieuw na te denken, om voortdurend tot de Heer te bidden wat nu wel de weg was, die hij moest bewandelen want Gods wegen zijn soms moeilijker te kennen dan te volgen.

Om zijn geweten trouw te blijven besloot hij van zijn welbeminde te scheiden, wetend dat zij onschuldig was. Hij achtte zichzelf onwaardig om in het gezelschap van Gods Moeder te verkeren en als de ware vader van haar Kind beschouwd te worden; daarom was hij van plan Haar heimelijk terug te sturen!

Wat een offer voor Jozef te moeten scheiden van haar, die hij liefhad! Valt de toekomst niet in duigen, die zo hoopvol was net als een prachtige maar te broze vaas? Hoe zo? Voor altijd van Maria gescheiden leven: niet meer samen met Haar leven en bidden! Wat is dat zwaar! Uit eerbied voor God en zijn geweten volgend nam hij toch dat besluit. Maar zijn hart is verbrijzeld..... Dit offer geschiedt inwendig en is voor de naaste omgeving onzichtbaar. Het menselijk hart is als wierook: slechts als offerkool verspreidt het zijn inwendige geur.

Sint-Jozef heeft geleden, en zelfs diep geleden: waarom niet? Men zou zich het begrip "genade" verkeerd kunnen interpreteren als men uit het oog verliest dat lijden ook een genade kan zijn. Christus heeft het lijden niet afgeschaft; dus is het voor ons een troostende zekerheid te weten dat ook Maria en Jozef de beproevingen en tranen gekend hebben.

Maar ook al lijdt Sint-Jozef, toch is zijn ziel te zuiver om door het lijden, dat het diepste van zijn wezen roert, te morren of een woord van verbittering uit te spreken. Als man van geloof ziet hij in deze samenloop van omstandigheden Gods vaderlijke hand: hij onderwerpt zich aan Zijn Wil.

Zo schenkt de Almachtige hem steeds meer roemrijke titels: "Roemrijke Heilige Jozef"; "maagdelijke vader, schaduw van de Eeuwige Vader"; "ware dienaar van Maria"; "steeds dicht bij de Middelares en bij de enige Middelaar"; "inwendige ziel"; "steeds naar God luisterend"; "zuivere ziel"; "kinderlijk hart"; "eerste aanbidder van Jezus samen met Maria"; "beschermer en hoeder van Jezus"; "de verlosser van zijn Verlosser, in Egypte"; "waarlijk hoofd van het heilige huisgezin"; "heiligmaker van het nederig dagelijks leven"; "de man met christelijk plichtsbesef"; "samen met de Mede-Verlosseres werkend aan de verlossing....."

Sint-Jozef leert ons – en helpt ons ook – heilig te leven en te sterven.

Wereldse nacht

We kunnen ons afvragen wat ons het meeste aanspreekt: de dag of de nacht? De dag verlicht voor ons de aarde, de nacht openbaart ons het firmament. Deze gedachten komen in ons op als we aan Sint-Jozef denken.

We worden getroffen door het duister waarmede deze onvergelijkelijke Heilige omgeven is..... We weten van zeer veel mensen, die om allerlei redenen beroemd zijn, wat ze gedaan hebben en wat hun geschiedenis is. Over Sint-Jozef wordt bijna niets gezegd. Slechts enkele regels in het Evangelie, zonder dat er echter ook maar één uitspraak van hem wordt vermeld; dat is alles. Deze man bevindt zich in het duister. Voor de wereld is zijn leven een waarlijk donkere nacht, maar zoals de nacht is: diepzinnig, majestueus en religieusontroerend. Zozeer, dat we uiteindelijk dit verborgen bestaan onvergelijkelijk veel mooier, grootser en boeiender gaan vinden dan een bestaan, dat zich in het volle daglicht afspeelt.

De diepzinnigheid, die zo’n vaag beeld verbergt, neemt toe naarmate we haar meer doorgronden en tenslotte heeft de ziel het gevoel, dat ze voor een onpeilbare diepte staat. Onmerkbaar wordt ze dan als het ware verheven boven haar alledaagse denkwereld. Ze ademt een zuiverder, geuriger lucht in. Het is alsof een vleugje van het hemelse vaderland haar beroert. In vrede met zich zelf voelt ze zich haast in God’s nabijheid. Wie zich met hart en ziel verdiept in Sint-Jozef, voelt hetzelfde als bij het betreden van een heiligdom. Het is een plaats van vrede, stilte, er is een gedempt licht dat de geest in zich zelf doet keren. Het is een plaats die tot ernst stemt, diepe en tedere gevoelens oproept, eerbied vraagt en er toe aanzet; tot nederigheid brengt, de wereld doet vergeten en een voorsmaak geeft van de eeuwigheid. Hoe dan ook, een heiligdom is een plaats waar God vertoeft. Ik betwijfel of we aan Sint-Jozef kunnen denken zonder één van deze gevoelens. Door de staat waartoe Sint-Jozef is uitverkozen verblijft bij hem én omhult hij het grootste van alle mysteries: van God die mens geworden is in de schoot van een maagd; van Jezus en Maria.

De heilige regels van de liturgie schrijven voor dat de Eucharistie in het tabernakel bewaard wordt in een ciborie van goud en zilver en dat deze bedekt wordt met een doek van goud-, zilverbrokaat of zijde. In het mysterie van het Woord dat Vlees is geworden, is de geconsacreerde Hostie Jezus, de ciborie Maria en de doek de heilige Jozef. De ciborie is alleen voor de Hostie, zo ook is de doek alleen voor de Hostie en de ciborie. Evenals Maria alleen maar bestaat voor Jezus, zo bestaat en leeft Jozef alleen maar voor Jezus én Maria.

Tussen deze twee opdrachten - die van Johannes de Doper en die van Petrus - verschijnt de opdracht van de heilige Jozef, een ingetogen en stille, ja welhaast onopgemerkte taak, die pas enkele eeuwen later in het licht zou treden. Een stilte, waarop ongetwijfeld, doch pas lange tijd daarna, een luide lofzang moest volgen. En werkelijk, daar waar het mysterie het diepste is, de nacht die het bedekt het donkerste is, het stilzwijgen het grootst is, daar is het ook waar de opdracht het hoogste is, waar ook de rij van vereiste deugden het luisterrijkste is, evenals de verdiensten die er, door een gelukkige noodzaak, weerklank aan moeten geven. Uitzonderlijke, zeer verheven opdracht: te waken over Gods Zoon, de Koning van de wereld, de maagdelijkheid en heiligheid van Maria te behoeden. De uitzonderlijke taak om te mogen delen in het grote mysterie, dat verborgen bleef voor de ogen der wereld en zó mee te werken aan de Menswording.....

Ik wil een hobbelpaard!!!!!!! Maar.....

Ik had, als kind, de zoon van een rijke buurman als vriend. Al mijn vrije tijd bracht ik bij hem door in een ruim vertrek. Tot onze grote verbazing stond er op zekere dag een groot hobbelpaard midden in de kamer. We gingen er samen schrijlings op zitten en schommelden naar hartelust.

De moeder van mijn vriend zag ons glimlachend bezig. Toen liet ze ons stoppen. Ze nam mij bij de hand en fluisterde: "Nu mag jij eens iets moois uitkiezen." Zonder aarzelen riep ik uit: "Een hobbelpaard zoals dit hier!!" "Je krijgt het, zei de dame, maar vraag eerst nog maar eens of je ouders het goed vinden, misschien hebben die een ander idee."

Ik rende naar huis, opende de deur en riep buiten adem: "Mama, ik wil een hobbelpaard!!!" Moeder keek mij verwonderd aan. Hortend en stotend vertelde ik haar het hele verhaal. Moeder was even stil en zei toen: "Kies liever een mooi beeld van Sint-Jozef. We zullen het een ereplaats geven, daar in die hoek van de woonkamer. Hij zal ons huis bewaren."

"Maar ik wil een hobbelpaard", riep ik huilend uit. Helemaal overstuur rende ik terug naar mijn vriend: "Moeder heeft liever een beeld van Sint-Jozef, zei ik tegen de lieve mevrouw, maar ik wil een hobbelpaard!!" Samen met mijn vriend sprong ik weer op het paard en we schommelden dat het een lieve lust was. Wat later kwam de lieve dame terug met een groot pak in haar armen, en gaf het aan me en zei vriendelijk: "Doe de groeten aan je moeder en geef haar dit beeld van Sint-Jozef."

Ontgoocheld en verbitterd keerde ik naar huis terug. Ik gooide het beeld naar mijn moeder en riep: "Hier heb je je heilige Jozef!"

Moeder deed het pak open en bewonderde het mooie beeld. Ze zette het op de ereplaats, knielde neer en bad er vurig voor. Toen stond ze op, streelde mijn wangen en keek mij dankbaar en glimlachend aan. Ik sloeg echter de ogen neer en weigerde naar het beeld te kijken. Sint-Jozef zou nooit mijn vriend worden.....

De jaren gingen voorbij, totdat ik mijn dienstplicht moest vervullen. Toen kwam echter de oorlog. Alvorens naar het front te vertrekken brachten moeder en mijn zieke vader mij bij het beeld van Sint-Jozef. "Hier, zeiden ze, zullen we elke avond voor je bidden. Dat Sint-Jozef je moge beschermen en gezond en wel terugbrengen."

Het front was een hel. Mijn makkers sneuvelden de één na de ander. In deze vreselijke uren richtte ik mij tot Sint-Jozef. Ik betuigde hem mijn oprechte spijt over mijn gedrag van vroeger. En ik stelde me onder de hoede van hem die ik van toen af mijn goede Vader Jozef noemde.

En de goede Heilige heeft mijn gebed verhoord. Van al de soldaten van heel ons bataljon was ik de enige overlevende!! Dat heeft zo’n indruk op mij gemaakt dat ik op staande voet het voornemen maakte: "Als ik die oorlog mag overleven, ga ik me volledig werpen op de studie voor het priesterschap!!"

Ik ben bij mijn ouders teruggekeerd. De vreugde van dit weerzien was onbeschrijfelijk. Bij het horen van mijn belofte weenden we samen van vreugde. Voor het beeld van Sint-Jozef werd mijn voornemen omgezet in een plechtige belofte!

Toen ik later, als priester, retraites hield, heb ik altijd minstens één van mijn preken aan Sint-Jozef gewijd. Tot de dag van vandaag is Sint-Jozef altijd mijn trouwe vriend gebleven!!!!

De genade

Voorbestemd tot de zeer hoge waardigheid van Echtgenoot van Maria, ontving Sint-Jozef van de Heilige Geest een voorbereiding van genade, met betrekking tot de verheven en delicate opdracht die hij moest vervullen. "Wij mogen en moeten een groot vertrouwen hebben in de bescherming van Sint-Jozef, want hij is door zijn heiligheid buitengewoon dierbaar aan God geweest."

"Om de heiligheid van Jozef te kunnen schatten, is het voldoende te weten, dat hij door God werd uitverkoren om de vaderlijke plichten tot Jezus Christus te vervullen. Want telkens wanneer God iemand uitverkiest voor een bepaalde taak, Hij hem alle genaden geeft, die hem geschikt maken voor het vervullen van deze taak. Daar God Sint-Jozef dus bestemd heeft om het vaderlijk gezag over het mensgeworden Woord uit te oefenen, kan men als zeker beschouwen, Hij deze persoon ook alle genaden van wijsheid en heiligheid geeft om deze opdracht goed te vervullen. Men mag er dan ook niet aan twijfelen, dat Hij hem gezegend heeft met al de genaden en voorrechten, aan de andere Heiligen verleend. En meer genaden dan aan hen."

Zou de verhevenheid van genade, die wij in Sint-Jozef erkennen het voorrecht mee hebben gebracht, dat hij vanaf de moederschoot geheiligd zou zijn, zoals Sint-Johannes de Doper?

Het voorrecht van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria was te danken aan het feit, dat Zij geroepen was het Woord Gods te bezitten vanaf het eerste ogenblik van zijn Menswording. Hij moest Haar in bezit nemen vanaf het eerste ogenblik van haar eigen ontvangenis, anders zou Zij haar Verlosser meer hebben bezeten, dan dat Zij door Hem bezeten zou zijn, hetgeen onaanvaardbaar is. De liefde van God voor Zijn schepsel kan niet minder diep zijn, dan de liefde van het schepsel voor zijn God.

Welnu, een dergelijke vergelijking dringt zich op voor wat Sint-Jozef betreft. Hij kwam in bezit van zijn Verlosser, terwijl deze zich nog in de moederschoot bevond, te weten op het ogenblik dat de Engel hem het geheim van het moederschap van zijn kuise Echtgenote toevertrouwde; vanaf dat moment kreeg hij over het Kind het vaderlijk gezag. Ligt het niet in de logische lijn der goddelijke beschikkingen, dat de Verlosser in het bezit heeft willen komen van zijn toekomstige vader door een voorkomende genade, zelfs vóór zijn geboorte, omdat Hij zich, hoewel nog niet geboren, voorbestemde aan Jozef toe te behoren?

Het volstaat ons deze harmonische relatie aan te tonen. Laten wij proberen te zeggen wat de genade van Sint-Jozef inhield.

Als roemrijke afstammeling van David, zoals de tot zijn eer gemaakte litanieën vermelden, bevatte hij zonder enige twijfel al de deugden die zijn voorouders kenmerkten. Hij had het uitnemende geloof van Abraham, de oprechtheid van Isaac, het geduld van Jacob met de zuiverheid van Jozef, de geest van godsvrucht van de heilige koning David, de onderworpenheid aan God van Ezechias en de brandende ijver van Jozias. Bestemd om Echtgenoot van de Maagd te worden, ontving hij een volmaakte bestendigheid van ziel tegenover alle hartstochtelijke gemoedsbewegingen; bestemd om de goddelijke mysteries te verbergen, ontving hij de geest van stilzwijgen, ingetogenheid en nederigheid, die geen enkel andere sterveling kan bereiken.

"Hij was zonder de minste smet in maagdelijkheid, zeer diep in nederigheid, zeer vurig in zijn liefde tot God en de naaste en zeer verheven in de beschouwing."

Laten we nu eens op deze eigenschap letten: Jozef was vrij van elke gehechtheid tot het tastbare; hij genoot een zeer hoge en ononderbroken graad van beschouwing. Is het gewaagd te denken dat hij de geheimenisvolle benaderingen van God tot zijn Vaderen kende, evenzo als Abraham onder de eik van Mambre, Jacob in zijn slaap op de steen van Bethel en als Mozes bij het brandend braambos op de Horeb?

Wij bewonderen in Abraham een zielsvermogen, in staat om een ontelbaar geslacht te omhelzen; de Heilige Schrift zegt ons, dat God aan Salomon een hart schonk zo groot als de stranden der zeeën, om er de schatten van de goddelijke wijsheid in te verbergen.

De ziel van Sint-Jozef werd door de Heilige Geest onvergelijkelijk breder en dieper geschapen, omdat Hij er Maria het volmaakte Schepsel, en Jezus, het mensgeworden Woord, in al hun luister wilde doen stralen. Wij vergelijken deze ziel dan ook niet met de diepte der zeeën, doch met het onmetelijk gewelf der hemelen.

En deze ziel, die iets van de helderheid en voornaamheid der hemelse ruimten bezat, was van een buitengewone zachtmoedigheid; zij bloeide in even vurige als zeer zuivere gevoelens.

Zijn liefde ging geheel op in God, doch hij was bereid om in God de personen te beminnen, die God hem in Zijn liefde zou aanbieden.

Het heiligenbeeld

Hans Doler, houtsnijder van beroep in het begin van de achttiende eeuw was niet zomaar een kunstenaar, hij was een christelijk kunstenaar. Zijn vrouw Gretchen had een zeer bijzondere verering voor Sint-Jozef, patroonheilige van de houtbewerkers van de Pegnitzvallei. Zij had Hans gevraagd voor haar een beeld te maken van haar lievelingsheilige. Sint-Jozef werd afgebeeld met het Kind Jezus aan zijn hand, en in een zegenend gebaar strekt hij de hand uit over allen die voor hem knielen. De kleine Fritz, twaalf jaar oud, hielp zijn vader bij het vervaardigen van het beeld en nooit werd een mooier werkstuk door de beeldhouwer afgeleverd. Iedere avond bad het gezin voor het beeld, dat een ereplaats had boven de haard.

Op een dag, toen Fritz naar München zou vertrekken om er het houtsnijdervak te leren, werd zijn vader ziek. De jongen moest dus vervanging zoeken voor zijn vader. Het gezin was diep bedroefd.

Op een nacht echter, toen Hans veel pijn had, werd de kamer plots hel verlicht en een statige man met aan de hand een mooi blond jongetje trad binnen. Zij namen het houtsnijdergereedschap en gingen aan de slag om het werk af te maken waarmee al begonnen was. De werklieden straalden zoveel waardigheid uit, hun blik was zo zacht en hun werk zo geruisloos dat Hans niet angstig was, maar hen in stilte bewonderde. Overigens kwamen de man en het kind hem vaag bekend voor. Hij zag hoe zij de slapende kinderen naderden, hen aanraakten en hun hand uitstrekten naar hemzelf en zijn vrouw. Vervolgens verlichtten zij de kamer als zonnestralen en verdwenen.

Het ochtendgloren brak aan. Hans richtte zich op, zijn hoofd voelde helder en bevrijd aan en toen hij zich uitrekte waren zijn armen ontspannen. "Gretchen, zei hij, ik ben genezen". De kinderen kwamen blij aangelopen en hij liep met hen naar de werkplaats. De werkstukken, die twee weken onaangeroerd waren blijven liggen, waren tot in de perfectie voltooid.

Droomde hij? Maar neen, hij was wel degelijk genezen en het werk was inderdaad klaar. Hans knielde devoot voor het heiligenbeeld neer. Hij herkende duidelijk de gelaatstrekken van de man en het Kind en vertelde zijn visioen. Hij weende van vreugde en werd vervuld van dankbaarheid. Het heiligenbeeld werd verguld en in het gezin bewaard als de kostbaarste schat van het huis.

Innerlijk leven

Ook over het werk van de timmerman in het huis van Nazareth ligt dezelfde sfeer van stilzwijgen waarmee alles gepaard gaat wat op de figuur van Jozef betrekking heeft. Het is echter een stilzwijgen dat op bijzondere wijze de innerlijke werkelijkheid van deze figuur openbaart.

De Evangelies spreken alleen over wat Jozef deed; toch stellen zij in staat in zijn doen, dat met stilzwijgen omgeven is, een sfeer van diepe contemplatie te ontdekken. Jozef stond dagelijks in contact met het mysterie dat van eeuwigheid verborgen was en was komen wonen onder het dak van zijn huis.

De ware aanleiding voor het volledige offer dat Jozef van heel zijn leven gemaakt heeft ter wille van de aanspraken van de komst van de Messias in zijn eigen huis, vindt men "in zijn onpeilbaar innerlijk leven, waaruit voor hem zeer uitzonderlijke opdrachten en vertroostingen voortkomen en de logica voortvloeit en de kracht, die eigen is aan eenvoudige en zuivere zielen, voor grote beslissingen, zoals die om onmiddellijk zijn vrijheid, zijn wettelijke menselijke roeping, zijn echtelijk geluk ter beschikking te stellen van de goddelijke plannen".

"En de staat, de verantwoordelijkheid en de last van het gezin te aanvaarden en afstand te doen van de natuurlijke echtelijke liefde ten behoeve van een onvergetelijke maagdelijke liefde, die het innerlijke leven fundeert en voedt".

Deze onderwerping aan God, die gelegen is in de ogenblikkelijke wilbereidheid om zich geheel en al in Zijn dienst te stellen, is niets anders dan de beoefening van de godsvrucht, die één van de uitingen van de deugd van godsdienst vormt.

De levensgemeenschap van Jozef en Jezus voert ons nog tot de overweging van het mysterie van de menswording juist ten aanzien van de menselijke natuur van Jezus Christus, welke het doeltreffende werktuig van God is voor de heiliging van de mensen: "De menselijke daden van Christus waren uit kracht van zijn godheid heilzaam voor ons en oorzaak van genade in ons, zowel om reden van de verdienste als door een zekere doeltreffendheid".

Onder deze daden kennen de Evangelisten een bijzondere waarde toe aan die, welke het Paasmysterie betreffen, maar zij laten niet na de betekenis te beklemtonen van het fysieke contact met Jezus met het oog op genezing en de invloed die Hij uitgeoefend heeft op Johannes de Doper toen beiden nog in de moederschoot waren.

Zoals men heeft gezien, heeft het apostolische getuigenis de verhalen over de geboorte van Jezus, de besnijdenis, de opdracht in de tempel, de vlucht naar Egypte en het verborgen leven in Nazareth niet veronachtzaamd, vanwege het mysterie der genade dat vervat is in die handelingen, die alle heilshandelingen zijn, omdat zij delen in dezelfde bron van liefde: de godheid van Christus. Als deze liefde door middel van de mensheid van Christus uitstraalde over alle mensen, profiteerden daarvan zeker op de eerste plaats degenen die de goddelijke Wil geplaatst had in de meest vertrouwelijke relatie met Hem: Maria, Zijn Moeder, en Jozef, Zijn Voedstervader. Hoe zou men kunnen doordringen in de diepte van de geheel uitzonderlijke relatie tussen Jozef en Jezus, daar de vaderlijke liefde van Jozef wel invloed moest uitoefenen op de kinderlijke liefde van Jezus en omgekeerd de kinderlijke liefde van Jezus wel invloed moest uitoefenen op de vaderlijke liefde van Jozef?

De zielen die het meest gevoelig zijn voor de aandrang van de goddelijke liefde, zien terecht in Jozef een lichtend voorbeeld voor het innerlijk leven. In hem wordt bovendien op ideale wijze de schijnbare spanning overwonnen tussen het actieve en contemplatieve leven, wat mogelijk is voor wie de volmaakte liefde bezit.

Het bekende onderscheid volgend tussen de liefde voor de waarheid en de eisen van de liefde, kan men zeggen dat Jozef zowel de liefde voor de waarheid heeft gekend, de zuivere liefde dus voor de beschouwing van de goddelijke Waarheid die afstraalde van de mensheid van Christus, als de eisen van de liefde, de eveneens zuivere liefde dus van de dienst die vereist werd door de bescherming en de ontwikkeling van die mensheid.

Geest van zwijgzaamheid

Sint-Jozef bezat een uitzonderlijke voorzichtigheid. Een hogere graad van voorzichtigheid zou een mens moeilijk kunnen bereiken.

Deze deugd bracht hem ertoe, alleen nog de goddelijke kant van de gebeurtenissen te zien. Deze deugd beheerste ook het vluchtige verloop der wereldse aangelegenheden. De heilige Jozef – grote Heilige die hij was – verschijnt voor ons als een contemplatief, volledig in beslag genomen door God.

Hij verschijnt voor ons als de man van de stilte en van het mysterie, die in deze wereld verblijft zonder tot deze wereld te behoren, en die door niets, al was het maar één ogenblik, afgeleid wordt van de gedachte aan de eeuwigheid.

Laten wij dan ook in hem de ‘zwijgzame’ mens bewonderen: weten te zwijgen is een uitmuntend facet van de deugd van voorzichtigheid. De Heilige Schrift vergelijkt de grootspreker met een open stad die geen vestingmuren heeft. Jozef zwijgt in alle omstandigheden en altijd. Hij is als een burcht die zijn schatten bewaart achter ondoordringbare muren.

Zijn ‘zwijgen’, ontstaan uit een geest van godsdienstigheid en gebed, was bij hem iets heel natuurlijks geworden. Het Evangelie vermeldt geen enkel woord dat over zijn lippen is gekomen. Het deelt ons alleen mede, dat hij de naam "JEZUS" aan het Goddelijk Kind gegeven heeft. Zo is "Jezus" alles wat de heilige Jozef gezegd heeft. Maar met "Jezus" te zeggen, heeft hij alles gezegd, heeft hij het woord uitgesproken dat alle mysteries verlicht, het woord waarvan het mensdom leeft en tot het einde der tijden zal leven. Laten wij met hem herhalen: "Jezus!".

Niet alleen heeft Jozef gezwegen, maar er was ook niets in zijn houding dat het geheim van Jezus’ Godheid liet vermoeden. Hij gedroeg zich zó, dat allen geloofden dat hij de vader was van de jongen die onder zijn ogen opgroeide. En hij deed dit op een volmaakt makkelijke wijze, zonder enige gedwongenheid, dankzij zijn grote en als het ware instinctieve voorzichtigheid, die zijn geringste handeling bepaalde, en ook dankzij het bewustzijn dat hij trouw moest blijven aan de zending die hij uit de hemel had ontvangen.

Laten wij gaan tot de kern van deze houding van de heilige Jozef, tegenover het ‘Vleesgeworden Woord’; wij zullen er lichtende lessen in ontdekken.

Een hoge en verheven deugd bewerkt, dat geloof en aanbidding groeien door de vertrouwelijke omgang met de goddelijke zaken. De gewoonte echter om ermee om te gaan, doet maar al te vaak de eerbied ervoor verminderen. Jozef ging op elk ogenblik met Jezus vertrouwelijk om. Hij moest het ook zo doen! Deze vertrouwelijke omgang echter deed niets af aan zijn gevoelens van aanbidding tegenover de Zoon van God. Integendeel, hierdoor werd hij ertoe gebracht het geheim van de Zoon van God steeds levendiger te doorschouwen, en zijn eigen nietigheid grondiger te beseffen. Door het contact met de ‘vernederingen’ van het ‘Goddelijk Woord’, groeide de nederigheid van Jozef tot onpeilbare diepten. Gods majesteit, verborgen onder de sluier van een menselijke gedaante, vond nooit zo’n grote en nederige aanbidder als Sint-Jozef.

O! Gij priesters die consacreert, gij gelovigen die communiceert, volgt het geloof, de eerbied, de aanbidding, de serafijnse liefde na van deze grote Heilige in zijn omgang met het ‘Vleesgeworden Woord’!

Laten wij ons allen inspireren door zijn hemelse voorzichtigheid, om altijd te handelen overeenkomstig de Wil van God. Gehoorzamen wij zoals Jozef aan de Heilige Geest, de opperste Raadgever van onze ziel. Laten wij, zoals hij, de gaven die God ons schenkt achter een sluier van stilzwijgen verbergen. Laten wij, door de wederwaardigheden van dit leven heen, onze ogen gevestigd houden op de eeuwige zaken en er met al onze krachten naar blijven streven. Zodanig is de voorzichtigheid der Heiligen.

Sint-Jozef was de eerste, die na de Heilige Maagd, Onze Lieve Heer op de meest volmaakte wijze heeft aanbeden.

Hij aanbad Hem met een diep geloof, sterker dan dat van alle Heiligen.

Hij aanbad Hem met een nederigheid groter dan die van alle uitverkorenen.

Hij aanbad Hem met een zuiverheid, zuiverder dan die van de Engelen.

Hij aanbad Hem met een liefde zoals geen enkel schepsel, engel of mens, had of kon hebben voor Jezus; Hij aanbad Hem met een toewijding die even groot was als zijn liefde.

Hoe werd het vlees geworden Woord verheerlijkt door de aanbidding van Maria en Jozef, die Het eerherstel wilden brengen voor de onverschilligheid en de ondankbaarheid van zijn schepsels!

Sint-Jozef aanbad het vlees geworden Woord in innige vereniging met Zijn verheven Moeder, in vereniging met al de gedachten, daden van aanbidding, liefde en lofprijzing van Jezus tot Zijn Vader en in barmhartigheid voor de mensen waarvoor Hij mens werd.

De aanbidding door Sint-Jozef was het gevolg van de werkelijke tegenwoordigheid van dit mysterie en van de genade, de geest en de kracht, die dit mysterie omvat. In de Menswording aanbad hij de diepe verootmoediging van Gods Zoon; te Bethlehem, Zijn armoede; te Nazareth, Zijn stilzwijgen, Zijn zwakheid, Zijn gehoorzaamheid, Zijn deugden, die hij zeer goed kende, en waarvan hij de bedoeling begreep, het offer aan de liefde en de glorie van de hemelse Vader.

Sint-Jozef aanbad, tenminste inwendig, al wat Jezus zei en dacht. De Heilige Geest openbaarde hem dit alles, zodat hij zich ermee kon verenigen en de hemelse Vader eren in eenheid met zijn goddelijke Zoon, onze Redder.

Zo was het leven van Sint-Jozef een leven van aanbidding van Jezus, maar dan wel van een volmaakte aanbidding.

De allerlaatste redding

Aan het front lag een soldaat op sterven. In een oogopslag was te zien, dat hij ten dode was opgeschreven. De gewonde scheen het ook aan te voelen.

Kameraad, fluisterde hij, jij bent theoloog, laat mij bij jou biechten.

Dat kan ik niet, want ik ben nog geen priester.

Haal dan de aalmoezenier.

Dat gaat niet meer, hij zou te laat komen.

Toen riep de stervende vertwijfeld: "Dan ga ik verloren; ik ben al geen twintig jaar naar de kerk geweest; ik heb me nooit om mijn ziel bekommerd, nu sta ik met lege handen en een beladen geweten."

Ik dacht dan aan Sint-Jozef: hij had me altijd geholpen..... Zou hij niets voor die arme man kunnen doen? Denken was niet mogelijk! En plots kwamen mij de juiste woorden: "Vriend, niet wanhopen! Vertrouw op God! Hij is goed en barmhartig. Hij zal je vergeven, zoals Hij ooit de berouwvolle moordenaar aan het kruis heeft vergeven. Ik zal je helpen in je stervensnood. Wij bidden samen; zeg mijn woorden na, langzaam, oprecht en eerbiedig: Oh mijn God, ik geloof in God, ik heb U lief van ganser harte en méér dan al het andere. Uit liefde tot U, heb ik spijt over al mijn zonden van heel mijn leven. Mijn Jezus barmhartigheid!"

Zo klonk zachtjes, het gebed van twee diepgetroffen mannen in de stille nacht: Jezus, wees mij genadig; Jezus, wees barmhartig voor mij; Jezus, vergeef mij al mijn zonden! Jezus, ik heb U lief; Jezus, voor U wil ik sterven; Jezus, wees mij genadig. Jezus, Maria, Jozef! Vader, in Uw handen beveel ik mijn geest."

Langzaam waren de eenvoudige, heilige woorden een gebed geworden. De stervende had ze nagebeden; zijn stem werd zachter, daarna bewogen slechts nog zijn lippen; dan sprak nog alleen zijn ziel met God. Spoedig stokte zijn adem en hartslag. Een verloren gewaande zoon verzonk in de Vaderhand van de barmhartige God.....

Mogelijk moet ook u een keer een stervende in zijn laatste uur bijstaan. Een spoedige dood op het sterfbed of bij een ongeval. Als er dan geen priester bij de hand is en er geen tijd meer is om er een te roepen, dan zult u de priester moeten vervangen; dit geldt voor elke katholieke vrouw of man; ook een goed onderricht kind kan zelfs de priester vervangen. Handel dan zoals de theoloog bij de stervende soldaat deed: Buig u over de stervende, menslievend en zonder valse schaamte en fluister hem heilige aanmoedigingen van geloof, hoop en liefde in het oor. En bid met hem een oefening van berouw. Wek in hem het vertrouwen op in Gods barmhartigheid, opdat hij zich in Gods Heilige Wil beruste. Misschien geeft hij geen levenstekenen meer, doch hij hoort u en bidt in zijn hart, wat u hem voorbidt. Roep de Heilige Jozef aan; hij geeft u de juiste woorden in. U hebt dan een scheidende ziel bijgestaan en hem de poort van het eeuwige Leven geopend. De Verlosser, die ook voor deze ziel gestorven is, zal het u belonen in uw eigen stervensuur.