BOODSCHAP VOOR DE VEERTIGDAGENTIJD 2012.

Beste broeders en zusters,

Zoals elk jaar is de vasten, die op het punt staat te beginnen, een goede gelegenheid om ons te wenden naar Jezus, waarlijk mens en waarlijk God, gekruisigd en verrezen. En dat met hernieuwd geloof, hoop en liefde.

Door afstand te doen van wat ons leven overbelast, door meer te bidden en door te delen met onze broeders en zusters in nood, kan de Heer ons naar zich toe trekken en ons bekeren. Het is de noodzakelijke voorwaarde om Pasen in vreugde te beleven.

Elke keer wanneer de Heer onze banden met Hem nauwer aanhaalt, is het ook om ons opnieuw als zijn getuigen in de wereld te zenden. In dat opzicht belangt het Metropolis-evenement, dat tijdens de vasten en in de paastijd in Brussel plaatsheeft, ons hele bisdom aan.

Over wat gaat het? U weet misschien dat de bisschoppensynode, die in oktober in Rome wordt gehouden, zal gaan over de nieuwe evangelisatie, waaraan vooral de landen in het Westen behoefte hebben. Ons land bijvoorbeeld is van oudsher christelijk, maar het geloof in God en in Jezus hebben hier hun vuur en hun uitstraling verloren. Als voorbereiding op die bisschoppensynode zijn 12 grote Europese steden, 12 ‘metropolen,’ aangezocht om enkele weken te beleven van evangelisatie, dat wil zeggen van uitdrukkelijke verkondiging van de Blijde Boodschap die Jezus is. Brussel is één van die steden. Ook voor de mensen die er niet wonen, is de hoofdstad in ons bisdom nooit ver weg. Als u het voor u mogelijk is, nodig ik u hartelijk uit om een of meerdere van de geplande activiteiten bij te wonen.

Wat staat er op het menu? Ik geef hier enkel de grote lijnen, meer details staan op de website www.metropolis2012.be. Dat programma vermeldt ook in welke talen elke activiteit plaatsheeft.

Tijdens vijf namiddagen in de kathedraal van Brussel zullen mannen en vrouwen, die zich bekeerd hebben tot de Heer, getuigen over hun leven. Die getuigenissen worden gekoppeld aan fragmenten uit de Belijdenissen van de heilige Augustinus, een van de grootste bekeerlingen uit de geschiedenis.

Bijzondere aandacht gaat naar de bekendmaking van het Woord van God, en wel door de volledige lezing van het Marcusevangelie. Dat zal gebeuren op Goede Vrijdag, op een plaats waar veel volk passeert, namelijk binnen en buiten de Finisterraekerk.

Op de vooravond van Palmzondag wordt een dag van ontmoeting en verzoening georganiseerd. Op de bewuste zaterdag zullen een vijftiental kerken in de hoofdstad open zijn voor alle bezoekers. De gesprekken en ontmoetingen kunnen, voor zij die dat wensen, uitmonden in het sacrament van de verzoening. Het evangelie van vandaag heeft ons er immers aan herinnerd dat ‘de Zoon de macht heeft op aarde zonden te vergeven’.

Een andere dimensie van Metropolis zal bestaan uit de onderrichting van het geloof. Monseigneur Kockerols zal zich vier zaterdagen in maart, telkens in de namiddag, in verschillende kerken richten tot jonge volwassenen, meer bepaald tot ouders die een kindje hebben laten dopen of een doopsel hebben aangevraagd. Ikzelf zal een catechese geven aan de volwassen catechumenen, bij hun uitverkiezing in de kathedraal op zondag 26 februari. Op 21 maart zal ik de jongeren toespreken in de Sint-Kruiskerk.

Ten slotte zal Metropolis ook in het teken staan van de zorg om te delen met hen die, over de hele wereld, geconfronteerd worden met de voedselcrisis. Dat zal, in samenwerking met Broederlijk Delen en Entraide et Fraternité, beleefd worden tijdens een groot Latijns-Amerikaans solidariteitsmaal in de parochie van de Rijke Klaren, op zondag 18 maart.

Mijn broeders en zusters, ik wens u, tijdens de komende veertigdagentijd, een gezegende en vreugdevolle voorbereiding op Pasen. Ik bid de Heer om het hele Metropolis-gebeuren te zegenen en ik nodig u van ganser harte uit om er de genade van te delen.

Mechelen, 9 februari 2012,

+ André-Jozef Léonard,

aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Deze boodschap voor de vasten zal gelezen worden in de kerken en kapellen van het bisdom tijdens de zondagsmissen en –bijeenkomsten op 18 en 19 februari 2012.

"Ziet, nu is het de gunstige tijd; ziet, nu is het de dag des heils!"

In Christus beminden,

Vandaag is de vastentijd echt aangebroken. De gunstige tijd, de dag des heils, zoals de hl. Paulus zegt! Als men in een enquête in de krant leest, dat 87 procent van de Vlamingen besloten hebben niet meer mee te doen aan de vasten, dan is dit bedroevend en schrikwekkend tegelijk. Vele mensen zeggen het laatste reddingsmiddel ter bekering en redding vaarwel. De vastentijd wordt versmaad, miskend en belachelijk gemaakt, terwijl het waarlijk een noodzakelijke en heilige tijd is. De liturgie spreekt zelf van de sacratissimum maximumque jejunium, de hoogheilige en voortreffelijke vastentijd. Waarom?

De vastentijd is heilig omdat ze een eerbiedwaardige, heilige instelling kent. Het is OLH zelf, die als voorbeeld voor ons, 40 dagen lang in de woestijn gevast heeft. Maar vergissen we ons niet! OLH geeft ons niet enkel een simpel voorbeeld of een vriendelijke uitnodiging, maar zoals we in de huidige lezing gehoord hebben, geeft Hij ons een bevel: "Keer terug tot Mij van ganser harte in vasten en geween en geschrei!" Ieder weet voor zich, door welke zonden hij of zij zich van God afgekeerd heeft. Wij trouwelozen hebben recht op eeuwige toorn. Wij verdienen eeuwige verwerping. Maar omwille van de boetvaardigheid spaart God de zondaars. Zo was het reeds met de oude stad Nineve. Deze stad had de grens van de toelaatbare zonden bereikt en God had besloten deze stad met de grond gelijk te maken. Hij stuurde de profeet Jonas om de aanstaande vernietiging van de stad aan te kondigen. Op het stadsplein van Nineve riep Jonas uit: "Nog 40 dagen en Nineve zal vergaan!" En wat deden de inwoners toen? Ze geloofden in God, bekeerden zich en schreven een vasten uit. Groot en klein trokken boeteklederen aan. De koning stond op van zijn troon en bestrooide zich met as. Hij sprak: "Misschien dat God Zich dan nog bedenkt - dat Hij zijn grimmige toorn laat varen en wij niet om het leven komen!" Toen God zag wat de Ninevieten deden, hoe ze zich van hun slecht gedrag hadden bekeerd, voerde hij zijn strafoordeel niet uit.

Deze overweging alleen al zou ons moeten overtuigen, de vastentijd goed te gebruiken om onze zondenstraffen uit te boeten. Jezus waarschuwde ook nog in het Nieuwe Testament: "Zo gij u niet bekeerd en boete doet, zult gij allen omkomen!" Dit zijn ernstige woorden van de goddelijke Rechter.

Ja, en het ís de Kerk menens, als ze gedurende deze vastentijd haar kinderen aan een strengere tucht onderwerpt. De vastentijd gelijkt voor haar op de mars van een leger. Elke dag bouwt de Kerk haar altaar op bij een andere statio, bij een andere statiekerk. Het woord statio is het woord voor militaire kampplaats. Zo wil ook de hl. Paulus dat we de geestelijke wapenuitrusting aantrekken en daarnet bij de aswijding hebben we nogmaals krachtige taal gehoord: "Verleen ons, o Heer, de christelijke strijd met een heilig vasten te beginnen opdat wij die strijden moeten tegen de geestelijke boosheid, door de hulp der onthouding mogen gesterkt worden!" Ook de kerkvaders zijn zich bewust van de tucht die er onder de katholieken moet heersen tijdens deze heilige vastentijd. De hl. Johannes Chrysostomus zegt: "Deze dagen gelden voor u als turn- en wapenoefening!" En Paus Leo de Grote bevestigt zijnerzijds dat de 40 komende dagen "dagen der grote krijgsoefeningen" zijn. Maken we ons dus het sterke voornemen de vasten serieus te nemen.

Een troost is, dat we deze vastentijd niet alleen moeten doormaken. Deze is ascese gemeenschappelijk. De profeet Joel spreekt in Gods naam: "Roept de menigte tezamen! Verzamelt het volk, breng de schare bijeen, vergadert de ouderlingen, verzamelt de kinderen, opdat ze samen een heilig vasten volbrengen!" De Kerk weet dat vasten een zwaar werk kan zijn, waardoor we soms moedeloos kunnen worden of alles opgeven. Bemoedigen dus elkaar elke dag opnieuw dit grote werk verder te zetten. Iets wat we samen doen, geeft meer vreugde.

De vastentijd moeten we samen als één lange liturgische plechtigheid ondergaan. Een plechtigheid met verschillende aspecten, want het is een tijd van ingetogenheid en gebed. Dagen van boete, door vasten en vlees derven. Het is een tijd, waarin wij op bijzondere wijze ons leven moeten louteren, herzien, herstellen. Wij moeten ons geweten controleren. We moeten tegelijkertijd ook geestelijk vasten, positief vasten: namelijk door onze gebreken te bestrijden, ons van onze zonden te reinigen en ons moeten toeleggen op het positief beoefenen van de deugden en heel voornamelijk van de liefde.

Het is immers geen toeval, dat we vorige zondag, zondag Quinquagesima, die onmiddellijk aan de vasten voorafgaat, de beroemde hymne tot de liefde van de hl. Paulus voorgedragen kregen. Ook de profeet Isaias, die we elke dag zullen horen tijdens de hl. Mis, zegt het volgende: "Is dit niet vasten: de hongerige uw brood reiken, arme zwervers in uw huis opnemen, de naakte bekleden en uw eigen broeder niet verstoten?" De kerkvaders verklaren eenparig, dat zonder de aalmoes alle vasten ijdel is. De christen moet aan de armen uitreiken wat hij door het vasten op eigen onderhoud uitspaart, maant Leo de Grote. Zo zegt ook Augustinus: "Moge de hongerige Christus ontvangen wat de christenen zich ontzeggen!"

Maar kunnen wij dat in tijden van zogenaamde economische crisis? Ja, als wij geen aalmoezen in geld kunnen geven, kunnen wij de veel verdienstelijkere aalmoes van de moeite geven als iemand ons iets vraagt, of de aalmoes van de kostbare tijd, of de aalmoes van raad en aanmoediging, of die van een glimlach en opbeurend woord.

Augustinus maant bovendien de christenen aan om niet enkel maar te geven, maar ook te vergeven. Men moet de beledigingen uit ganser harte vergeven. Hoe kunnen we anders waardig zijn om de kruisdood van OLH te overwegen op Goede Vrijdag? Jezus die al stervende om vergiffenis bad voor zijn beulen!

Dierbaren, naast lichamelijk vasten en aalmoezen geven, moeten we in deze komende 40 dagen meer bidden. Bidden is de ziel van de vasten. Zonder te bidden in de vastentijd, zouden we enkel maar gewichtafvallers en uitoefenaars van liefdadigheid zijn. Zonder te bidden blijft alles natuurlijk – onze werken zijn niet bovennatuurlijk verdienstelijk. Door te bidden erkennen we God als onze Heer en Meester. We erkennen dat Zijn Naam heilig is en Hem alle eer toekomt. Dat wij bijgevolg niets zijn. Niets in het verleden, omdat we existentie en talenten van God ontvangen hebben. Dat we niets zijn in het heden, omdat we slechts beklagenswaardige zondaars zijn. En we zien ook dat we niets zijn in de toekomst, omdat we niet uit onszelf de hemel kunnen bereiken. Dit bidden leert ons de noodzakelijke nederigheid om goed te kunnen vasten. Hoe onontbeerlijk!

Dierbaren, gaan we dus met grote moed en beslistheid deze vastentijd in. Nemen we ons voor als echte katholieken te vasten, te bidden en aalmoezen te geven. Zijn we overtuigd, dat we dit móeten doen tot uitboeting voor onze zonden. Nu is het de gunstige tijd, de tijd des heils! Bidden we tenslotte het gebed van de aswijding: "Almachtige eeuwige God, die aan de Ninevieten, toen zij in zak en as boete deden, kwijtschelding hebt geschonken, verleen ons genadig, dat ook wij die eveneens as op het hoofd gestrooid hebben, ook vergiffenis van onze zonden bekomen. Door Christus onze Heer! Amen."

Brief van 22 februari 2012,

Aswoensdag

Dierbare Vrienden,

«Als wij werkelijk het gezicht van God willen leren kennen, hoeven wij slechts het gezicht van Jezus te aanschouwen! In zijn gezicht zien wij werkelijk wie God is en hoe God is!» (Benedictus XVI, 7 september 2006). De beeltenis van het Heilig Aanschijn van Onze-Lieve-Heer is in de loop van de geschiedenis van de Kerk door talrijke christenen geëerd. Onder hen bevindt zich, in de XIXe eeuw, een vrome leek, meneer Dupont, tijdens zijn leven genoemd de «heilige man van Tours». In 1851 heeft hij de verering van het Heilig Aanschijn ingesteld die zijn huis in een pelgrimsoord heeft veranderd waar volop genaden werden verkregen.

«De markies der wellevendheid»

Léon Papin-Dupont is op 24 januari 1797 in Martinique geboren. Zijn vader, officier van Bretoense oorsprong, overleden in 1803, heeft hij maar kort gekend. De vader laat zijn jonge vrouw achter met de verantwoording voor een groot domein en de opvoeding van zijn twee kinderen. Reeds in zijn kinderjaren onderscheidt Léon zich door de openheid van zijn karakter en de eerlijkheid van zijn ziel. Van 1811 tot 1815 zit hij met zijn broer Théobald op de middelbare school in het College van Pontlevoy, in de Touraine. Een oom zorgt voor hen als voor zijn zonen en neemt ze op in zijn kasteel Chissay, dichtbij Blois. In 1818 is Léon in Parijs voor studie in de rechten. Het verblijf in de hoofdstad is niet zonder gevaren voor deze zeer gedistingeerde Creool, die door zijn jaargenoten «de Markies der wellevendheid» wordt genoemd. Hij beschikt over een aardig fortuin, leeft op grote voet zonder evenwel de beoefening van zijn godsdienst te verwaarlozen. Léon houdt hartstochtelijk veel van plezier maken, dansen, paardrijden, maar is ook buitengewoon vrijgevig. Door de Voorzienigheid ontdekt hij het Werk van de Kleine Savoyards dat wordt aangevoerd door jeugdige leken van zijn stand die behoren tot de Congregatie van de Heilige Maagd. Dit Werk dat in 1666 in Parijs is opgericht met als doel jonge schoorsteenvegers te catechiseren maakt diepe indruk op hem: er zijn dus mensen die de godsdienst waarvan hij slechts een oppervlakkige kennis bezit met hart en ziel beoefenen, mensen die hun vrijheid opofferen voor het heil van die arme nederige lieden? Daarbij vergeleken komt zijn leven hem leeg en miserabel voor. Aan een vriend schrijft hij: «Plotseling werd het licht in mijn ogen heel groot. Die lichtstraal maakte dat ik opeens het belang van het christelijk leven, de noodzaak van werken aan het Heil inzag. Maar eerst moest de Genade tussenbeide komen!» Zij kwam op een krachtige en triomfantelijke wijze tussenbeide: Léon breekt met zijn mondaine levensgewoonten en wijdt zich geheel en al aan een leven van vroomheid en goede werken.

Hij is gewonnen voor het Werk van de Kleine Savoyards en besluit zich bij hen aan te sluiten. Zijn godsdienstige vorming wordt aangevuld met enkele uren catechese. Hij mag zijn toewijding binnen de Maria Congregatie op 12 november 1820 uitspreken en acht het zijn plicht er alle regels van na te komen. Zo gaat hij op een zondag, wanneer hij op reis is, een kerk binnen en richt zich tot een kapelaan met de vraag of deze hem de biecht wil afnemen met de bedoeling daarna ter communie te kunnen gaan. De geestelijke is, in de geest van zijn tijd, niet gewend een jonge man te zien die met andermans oordeel niets te maken heeft en openlijk de heilige communie op een gewone zondag durft te vragen! Hij aarzelt en denkt even met een grapjas te maken te hebben. Dan legt de student hem uit dat hij een congregatielid is en dat hij er een regel van heeft gemaakt iedere week een keer de sacramenten te ontvangen. Zijn vrijgevigheid blijkt al uit zijn heldhaftige opofferingen: eens is hij bij een arme papierhandelaar die de verantwoording heeft voor een gezin; de schuldeisers staan voor de deur met de faillissementsverklaring. Léon wordt op de hoogte gesteld en gebaart dan in de richting van de straat: «Neemt u mijn paard en tilbury, zegt hij, verkoopt ze en los er uw schuld mee af». Op deze manier heeft hij de koopman er weer bovenop geholpen. Het volgende jaar keert hij, in het bezit van zijn diploma's, terug naar Martinique en wordt raadsheer-auditeur aan het koninklijk hof van Saint Pierre, hoofdplaats van het eiland.

Léon twijfelt over de richting die hij uit zal gaan voor zijn toekomst: priesterschap of een werelds leven? De dood van zijn broer in 1826 en het verlangen van zijn moeder doen hem besluiten een gezin te stichten. Op 9 mei 1827 trouwt hij met Caroline d'Audiffredy, een jonge Creoolse die hij heeft leren kennen op kasteel Chissay toen zij nog op school zat bij de Ursulinen van Tours. In 1832 is Léon vader van een meisje, Henriette, maar zijn vrouw sterft acht maanden later, geveld door de tuberculose. Het is een zware klap en een onmetelijk verdriet voor de jonge echtgenoot. Vervolgens besluiten Léon en zijn moeder naar Frankrijk te vertrekken, met de bedoeling zich in Tours te vestigen waar Henriette op Sainte-Ursule een goede opvoeding zou kunnen krijgen. Daar knoopt meneer Dupont – zo laat hij zich uit eenvoud noemen – twee belangrijke vriendschapsbanden aan met de pastoor van de kathedraal en de Moeder Overste van de Ursulinen. Met hen beraadt hij zich opnieuw over zijn roeping; de beide raadslieden geven hem, na goed te hebben nagedacht en gebeden, de raad vrijgezel te blijven omdat ze denken dat hij op die manier meer invloed zal hebben op de maatschappij. Zijn houding verwekt sensatie in de stad. Zonder vrees voor wat men er wel van zal denken, deinst hij er niet voor terug overal te laten zien wie hij is en wat hij wil zijn: een oprecht en vroom christen die ieder dag naar de Mis gaat en niet aarzelt als misdienaar op te treden als er geen is, en die regelmatig biecht en ter communie gaat. Hetgeen hij zijn «bekering» noemt voert hij echter terug op een genade die hij op 22 juli 1837, feestdag van H. Maria Magdalena, in de kapel van Chissay, heeft ontvangen. Het betreft een Godservaring die zijn bestaan innerlijk verandert: hij wordt de man van het absolute, de boeteling; doordat hij iets heeft waargenomen van de oneindige Majesteit van God krijgt hij een buitengewoon grote afschuw van de zonde. Vanaf die dag besluit hij alleen nog voor God te leven; hij bezit nog de wellevendheid en de beschaafde manieren van wel opgevoede mensen, maar wereldse zaken zijn niet langer aan hem besteed.

Het geluk van een leven

Léon voedt in zijn hart zijn liefde voor God door het lezen en verwoed overpeinzen van de Heilige Schrift. In het midden van zijn kamer staan op een grote lessenaar twee grote bijbels, een Latijnse en een Franse. Wat zou er, zonder «dit boek dat een groot aantal jaren het geluk van mijn leven bepaalde en iedere dag licht wierp op de dingen des Hemels, van mij zijn geworden, ik die gebukt ging onder de last van mijn hartstochten en onwetendheid?» zal hij aan het eind van zijn leven schrijven. Weldra rollen de bijbelse uitdrukkingen spontaan over zijn lippen of uit zijn pen.

«Wie het goddelijk Woord kent, kent ook ten volle de betekenis van ieder schepsel, verklaart Paus Bene–dictus XVI... Het Woord van God drijft ons ertoe om ons begrip van realisme te veranderen: realist is hij die in het Woord van God het fundament van alles herkent. Hieraan hebben wij vooral behoefte in onze tijd, waarin veel dingen waarop men zijn vertrouwen stelt om het leven op te bouwen, waarop men geneigd is zijn hoop te vestigen, hun vergankelijkheid laten zien. Bezit, genot en macht blijken vervolgens vroeg of laat niet in staat om de diepste verlangens van het hart van de mens te vervullen... In werkelijkheid bouwt hij, die op dit Woord het huis van zijn eigen leven bouwt, op de rots (vgl. Mat. 7,24), aangezien uw woord, Heer, blijft gelden voor eeuwig, het in de hemel vaststaat en de trouw van de Heer bestendig is voor alle geslachten (cf. Ps. 118, 89-90)». (Apostolische Exhortatie Verbum Domini, n. 10, 30 september 2010).

In de loop van deze overpeinzingen van de Heilige Schrift ontdekt meneer Dupont de weg van de geestelijke kindsheid. Hij brengt verscheidene malen het principe van deze spiritualiteit onder woorden, veertig jaar voor H. Theresia van Lisieux, die deze zo goed in praktijk zou brengen. Hij schrijft: «Onder alle omstandigheden is het voornaamste dat we vooruit komen in de liefde van God en met al onze krachten proberen de eenvoud van de christelijke kindsheid te verwerven. Laten we eens kijken naar het kind: het doet niets... het weet niet eens dat het niets doet en toch leeft het voortdurend actief in de armen van zijn moeder. Zo moeten wij ons allemaal geheel en al verliezen in de armen van God.» Léon maakt kennis met alle uiterlijke tekenen van devotie: scapulieren, koorden, medailles, maar speciale devotie heeft hij voor de medaille van H. Benedictus . Voor de verspreiding ervan heeft hij flink zijn best gedaan, ter bekering van de zondaren en de verlossing van beslommeringen van allerlei aard. Zijn ijver en geloof komen ook tot uiting in de veelvuldige pelgrimstochten, een devotie uit vroegere tijden die dan in onbruik is geraakt. Men ziet «de pelgrim», zoals hij zichzelf graag noemt, gaan bidden op plekken of ruïnes van oude heiligdommen die door de Revolutie onteerd zijn of vernield, met name op de overblijfselen van de basiliek Saint-Martin in Tours, en de aan de Maagd Maria gewijde heiligdommen. Wanneer hij het nieuws verneemt van de verschijningen van La Salette (19 september 1846), is hij een van de eersten die de heilige berg bestijgt. Hij komt ervan terug met wonderbaar water en zal zijn gesprekken met de herderskinderen nooit meer vergeten.

Na zijn reis naar Santiago de Compostella, 6 november 2010, vroeg Paus Benedictus XVI zich af «wat zoveel mensen drijft hun dagelijkse bezigheden te laten rusten en een weg van penitentie, een soms lange en vermoeiende weg, te gaan afleggen: het is het verlangen het licht van Christus te bereiken, waar ze in het diepst van hun harten zo graag naartoe willen... Op momenten dat men de weg kwijt is, op zoek is, het moeilijk heeft en eveneens wanneer men zijn geloof wil versterken en het leven meer samenhang wil geven, beginnen pelgrims aan een diepgaand traject dat voert tot bekering tot Christus die de zwakheid, de zonde van de mensheid op zich heeft genomen, alsook de armzaligheden van deze wereld door ze daarheen te voeren waar het kwaad geen macht meer heeft, daar waar het licht van het goede alles verlicht. Het betreft een volk van zwijgende wandelaars... die de oude middeleeuwse en christelijke traditie van de pelgrimstocht herontdekken.»

«Je zult me niet verlaten»

In 1847 maakt Léon de grootste beproeving van zijn leven mee. Henriëtte, knap en groot meisje van vijftien, levend portret van haar moeder, bleek uitzonderlijke gaven te bezitten: een levendige intelligentie, veel fantasie en gevoel, een groot geloof; maar, doordat ze door haar vader en grootmoeder een beetje teveel was verwend, vertoonde ze een minder grote wilskracht dan gewenst werd geacht. Het wakend oog van haar vader is ongerust over een zekere aantrekkingskracht die de wereld en haar geneugten op haar uitoefenen. «Mijn God, zegt hij, als u voorziet dat zij het rechte pad moet verlaten, stem ik er liever in toe dat u haar van mij afneemt dan aan te zien hoe zij zich overlevert aan de ijdelheden van de tegenwoordige tijd.» God verhoort naar het schijnt dit heldhaftig gebed: Henriëtte wordt getroffen door een fatale tyfuskoorts. Wanneer alle hoop is opgegeven bereidt meneer Dupont zijn dochter persoonlijk voor op een waardige dood, spreekt met haar met vrome geestdrift over de Hemel. Nadat haar de laatste sacramenten zijn toegediend vraagt hij «Ben je nu blij, meisje, nu je zoveel genaden hebt ontvangen? – Ja, papa! – Betreur je iets op deze aarde? – Ja, papa! – Wat dan? – Dat ik u moet verlaten! – Nee, je zult me niet verlaten: wij zullen niet van elkaar worden gescheiden. God is overal, jij zal bij Hem zijn in de Hemel en jij zal Hem zien; ik zal hier bidden en door Hem zal ik bij jou zijn.» Wanneer het kind de laatste adem uitblaast, richt de vader zich tot de dokter: «Dokter, mijn dochter heeft zojuist God gezien!» en hij bidt het Magnificat.

Door zijn dagelijks contact met talloze vormen van morele en materiële ellende kan Léon onmogelijk lijdzaam toezien, want alle nood grijpt hem aan. Hij steunt onopvallend de jongeren die zich hebben verenigd in de Conferentie van Sint-Vincentius. Hij financiert een stichting van de Kleine Zusters van de Armen die hij naar Tours haalt en vat grote genegenheid op voor dit huis waar hij iedere zondag zijn avond met de ouden van dagen doorbrengt en de zusters helpt bij hun allernederigste taken. In de Touraine woont een hele kolonie Engelsen; hij heeft talloze contacten met sommigen onder hen en brengt meerdere anglicanen terug tot volledige gemeenschap met de katholieke Kerk. Hij zet zich daarnaast in voor de Noord-Amerikaanse (Indiana) en Polynesische Missie. Maar drie werken liggen hem in het bijzonder aan het hart: de nachtelijke Aanbidding van het Heilig Sacrament, de herleving van de pelgrimstocht naar Saint-Martin en de eredienst voor het Heilig Aanschijn van Jezus ter herstel van de zonden.

Aan de voeten van Onze-Lieve-Heer

De nachtelijke Aanbidding van het Heilig Sacrament is het gevolg van een initiatief dat in Parijs tijdens de volksopstanden van 1848 in Parijs is genomen: een paar meisjes en vrouwen komen bij elkaar voor gebedsdiensten voor de beeltenis van het Heilig Aanschijn, vervolgens voor het Heilig Sacrament in de kapel van de Karmel van de rue d'Enfer. De bedoeling is de beledigde God herstel aan te bieden van de zonden van de mensen en voor hen genaden te verkrijgen voor hun inkeer. Gestimuleerd door dit voorbeeld wordt er eveneens een mannengroep gevormd en de initiatiefnemer ervan is een bekeerde Jood, Herman Cohen. De nachtelijke Aanbidding door de mannen wordt voor het eerst georganiseerd op 6 december 1848 in Notre-Dame-des-Victoires. Twee maanden later, 2 februari 1849, verkrijgt meneer Dupont van zijn bisschop de toestemming deze ook in Tours te beginnen. Met zijn bezield geloof inspireert hij de eerste vrijwilligers en ziet voor het goede verloop van de aanbiddingen toe op de geringste details. Zijn ijver strekt zich uit tot ver in omgeving, in talrijke steden. Hij houdt echter zoveel mogelijk hetgeen hij zelf doet verborgen door vrienden en kennissen op de voorgrond te plaatsen. «De beste manier van bidden, zo zegt hij, is 's nachts in eenzelfde gedachte bijeen te komen aan de voeten van Onze-Lieve-Heer, Hem te aanbidden en Hem eerherstel te brengen en Hem onze noden kenbaar te maken. O! Wat een geluk voor de huidige generatie als een dergelijke gedachte in heel Frankrijk haar verwezenlijking zou vinden!»

Daar de basiliek Saint-Martin tijdens de Revolutie was verwoest, had men op de plek van het voormalig klooster een wijk gebouwd. De cholera-epidemie van 1849 veroorzaakt echter een heropleving van de devotie, met de processie van de relikwieën van de Heilige Martinus door de straten van de stad. Meneer Dupont zet het jaar nadien een werk op ter ere van H. Martinus, groot evangelieprediker van Gallië in de IVe eeuw. Men haalde oude kleren op die werden versteld alvorens ze uit te delen onder de armen: zo ontstaat de «kleerkast van H. Martinus». Deze stichting belast zich met het wederopbouwplan van de Basiliek. De graftombe van H. Martinus wordt op 14 december 1860 in een sfeer van vreugde en intense vroomheid blootgelegd. Er wordt een voorlopige bidplaats ingericht in afwachting van een nieuwe basiliek, die meneer Dupont niet meer zal zien.

Het Heilig Aanschijn

In het Karmelietessenklooster van Tours ontvangt een jonge zuster, Marie de Saint-Pierre (1816-1848), vanaf 1843 boodschappen uit de Hemel die haar uitnodigen de grove beledigingen die God zijn aangedaan te herstellen: zij moet de devotie tot de Heilige Naam van God, de Jezus' Kindsheid en het Heilig Aanschijn, dat in de Lijdensweek mismaakt en diep is gekwetst, aanmoedigen. Na de dood van zuster Marie de Saint-Pierre zet meneer Dupont haar opdracht voort door bekendheid te geven aan haar verzoeken en haar verlangen naar eerherstel van God. Maar pas in de Lijdensweek van 1851 gaat dit apostolaatswerk echt van start. Op Palmzondag laat Moeder Priorin van de Karmel hem een gravure van het Heilig Aanschijn, een getrouwe nabootsing overhandigen van de «Veronika» (de echte beeltenis) die dan in de Sint-Pieter in Rome wordt vereerd. Hij stelt die ten toon in zijn zitkamer en steekt er een waaklampje bij aan. Hij hoopt dat dit brandend lampje vragen oproept en hem de gelegenheid biedt over God te spreken en over de zonden en de plicht tot eerherstel die vrome zielen op zich moeten nemen. Op Paaszaterdag ontvangt meneer Dupont bezoek van een juffrouw die erg lijdt aan haar ogen. Hij voegt zich bij haar om voor het Heilig Aanschijn te bidden en stelt haar voor een beetje olie van de lamp op haar ogen te smeren. «Mijn ogen doen geen pijn meer!» roept ze uit. Weldra volgt het ene ongelooflijke wonder op het andere, hetgeen ten goede komt aan de pelgrims die bij de «heilige man van Tours» zijn komen bidden in de geest van eerherstel en liefde. Op sommige dagen komen er wel driehonderd mensen langs in zijn zitkamer en beëindigen hun pelgrimstocht met biecht en h. communie. De vermaardheid van de zitkamer in de rue Saint-Etienne strekt zich uit over heel Frankrijk en de wereld; zij wordt, na Ars, het meest bezochte pelgrimsoord van Frankrijk. Meneer Dupont biedt zo goed en zo kwaad als het kan het hoofd aan de uitzonderlijk grote hoeveelheid correspondentie die maakt dat hij aan al zijn andere bezigheden, behalve de nachtelijke Aanbidding, aanzienlijk minder toekomt. Er wordt veel gevraagd naar druppels olie van de lamp die dag en nacht voor het Heilig Aanschijn brandt. In 1854 heeft hij al meer dan zestigduizend flesjes gegeven of verstuurd. In hetzelfde jaar deelt hij vijfentwintigduizend prentjes van het Heilig Aanschijn uit. De verkregen genaden, bekeringen en wonderen worden opgetekend zodat de herinnering aan de goddelijke goedheid bewaard blijft.

Voor meneer Dupont is de eredienst voor het Heilig Aanschijn geen willekeurige devotie als alle anderen, maar een devotie voor de persoon zelf van het Vleesgeworden Woord in zijn in het Lijden vernederde menselijke natuur, en hij treedt daardoor zelf in het spoor van Hem aan wie hij op die manier zijn liefde wil betuigen. Met dezelfde gedachte zal Paus Johannes Paulus II voor de Lijkwade van Turijn zeggen: «De Lijkwade is evenzeer de afbeelding van de liefde van God, als van de zonde van de mens. Zij nodigt uit tot het herontdekken van de uiteindelijke oorzaak van de verlossingsdood van Jezus... Als een echo van het Woord Gods en de eeuwen van christelijk bewustzijn, kan men de Lijkwade horen fluisteren: geloof in de liefde van God, de grootste schat die de mensheid is gegeven, en schuw de zonde, het grootste onheil in de geschiedenis» (24 mei 1998).

In navolging van de lijdende Christus gaat de «heilige man van Tours» verder op de weg van de nederigheid en de geestelijke armoede. Met de oorlog van 1870 neemt het aantal pelgrims af. Maar weldra kan meneer Dupont ze zelf niet meer ontvangen want de verlamming breidt zich gestaag over zijn hele lichaam uit. Vervolgens kan hij zelfs niet meer schrijven of lezen wanneer hij wil en is hij veroordeeld tot afzondering en soms tot de vreselijkste pijnen, maar hij bidt onophoudelijk, dag en nacht, zonder te klagen. Hij herhaalt zijn fraaie smeekbede: «Moge ik pas sterven als mijn vurige dorst naar de aanblik van het zo begeerde Heilig Aanschijn van Onze-Lieve-Heer Jezus Christus is gelest». Zijn laatste woord roept om de God van de Eucharistie en vervolgens treedt een doodsstrijd in die acht dagen lang duurt. Uiteindelijk slaapt hij vredig in op zaterdag 18 maart 1876, 79 jaar. Bij zijn uitvaart loopt de hele stad mee in de stoet tot aan het kerkhof. De daarop volgende 29e juni maakt de aartsbisschop van Tours, Mgr. Collet, een kapel van het huis in de rue Saint-Etienne (tegenwoordig rue Bernard Palissy). In de zitkamer staat een tabernakel. Velen sluiten zich weer aan bij de devotie tot het Heilig Aanschijn. Om de pelgrims te verwelkomen is een genootschap van hulppriesters opgericht dat wordt belast met de bediening van de kapel. Mgr. Collet richt er de Broederschap ter herstel van godslasteringen en ontering van de zondag in. Deze Broederschap heeft tot opdracht de eredienst voor het Heilig Aanschijn in de geest van zuster Marie de Saint-Pierre te verbreiden. Het werk komt snel tot ontwikkeling.

«Daar zul je zien hoezeer Hij ons liefheeft»

In Lisieux, bijvoorbeeld, werken de karmelietessen aan de oprichting van de broederschap van hun stad. Op 26 april 1885 schrijft meneer Martin, vader van de heilige Theresia van Lisieux, er zich samen met zijn dochters voor in. De beeltenis van het Heilig Aanschijn zal het geestelijk leven van Theresia diep beïnvloeden.. De stichteres van de Karmel van Lisieux, Moeder Geneviève, had haar novicen een diepgaande devotie voor het Heilig Aanschijn bijgebracht. Een van de eerste dingen die zij lazen was het leven van zuster Marie de Saint-Pierre. Vanaf de dag van haar intrede in de Karmel wordt het Heilig Aanschijn de lievelingsbeeltenis van Theresia. Die beeltenis herinnert haar eraan dat Jezus, om ons te redden, niet heeft geaarzeld zich te laten beledigen en verminken: «Kijk Jezus in zijn Aanschijn, schrijft ze aan Céline op 4 april 1889. Daar zul je zien hoezeer Hij ons liefheeft». Door er altijd maar naar te kijken verlangt Theresia er op haar beurt naar vergeten te worden en geheel niet meer mee te tellen. Een maand na de inkleding van zuster Theresia van het Kindje Jezus en van het Heilig Aanschijn, wordt haar vader opgenomen in het ziekenhuis van Bon-Sauveur in Caen waar hij meer dan drie jaar zal blijven. Meneer Martin lijdt inderdaad aan plotselinge aanvallen van aderverkalking die zijn geestelijke vermogens aantasten. De ziekte van meneer Martin verleent aan zuster Theresia's devotie voor het Heilig Aanschijn een nieuwe impuls... In het licht van hoofdstuk 53 van Jesaja, zal zij schrijven: «Zoals het aanbiddelijk Aanschijn van Jezus tijdens zijn Lijden met een sluier werd bedekt, zo zou het aangezicht van zijn trouwe dienaar (meneer Martin) in de dagen van diens lijden versluierd moeten worden, teneinde in het hemels vaderland, bij zijn Heer, het Eeuwig Woord te kunnen stralen» (Manuscript A, 20 v°). Op 6 augustus 1896 wijdt zuster Theresia met twee van haar novicen zichzelf toe aan het Heilig Aanschijn. Wanneer men haar vanwege haar ziekte naar de verpleegafdeling overbrengt, op 8 juli 1897, laat ze op haar bedgordijn de door meneer Dupont verspreide beeltenis van het Heilig Aanschijn aanbrengen en zal zeggen: «Wat heeft dat Heilig Aanschijn mij in mijn leven veel goed gedaan!»

Moge de eerbiedwaardige meneer Dupont ons leren onder het oog te leven van de Vader der barmhartigen die voor ons zijn Gezicht heeft onthuld in het Heilig Aanschijn van zijn Zoon Jezus Christus.

Dom Antoine Marie osb.

Indien u klikt op de volgende link : "Kroniek 2011" dan kan u de jaarlijkse kroniek van onze Abdij openen, waar u de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van onze gemeenschap in het jaar 2011 kan vinden.

http://www.clairval.com/

ou

http://www.clairval.com/index_nl.htm

U kunt ook met de bankkaart (Visa, CB, Mastercard, American express) op onse internet site betalen : http://www.clairval.com/index_nl.htm

Het Beest met de tien horens is de Europese Unie.

Zondag 19 februari 2012 3.00u

Mijn zeer geliefde dochter, je moet niet bang zijn door deze boodschappen.

Want ze worden aan de wereld gegeven door de liefde die Ik bezit voor de gehele mensheid.

Kennis over de komende gebeurtenissen zal helpen om Mijn kinderen voor te bereiden zodat zij de waarheid kunnen verdedigen.

Mijn waarschuwingen kunnen helpen om de bekering te verspreiden en zullen Mijn kinderen in staat stellen om de waarheid over Mijn belofte, om weer terug te komen, opnieuw te erkennen.

Mijn Tweede Komst zal tijdens jullie leven plaatsvinden, kinderen.

Jullie, van deze uitverkoren generatie, zullen de wonderen van Mijn glorieus Rijk op aarde verwerven.

Ik reken tot jullie, Mijn uitverkoren kinderen, ook diegenen die Mij de rug hebben toegekeerd en het bestaan van Mijn geliefde Vader, God de Allerhoogste, ontkennen.

Mijn liefde zal diegenen, die Mij verachten, omhullen. Na verloop van tijd zullen zij zich bekeren.

Het erkennen van Mijn Boodschappen – geschonken aan jou, Mijn eindtijdprofeet, die de verantwoordelijkheid heeft gekregen om de zeven zegels te openen – zal niet voldoende zijn.

Wat echt van belang is, is de redding van al jullie broeders en zusters in de wereld.

De twee bondgenoten, Rusland en China, zullen hun krachten bundelen. Dit zal gebeuren zodra het Beest met de tien horens oprijst om hun lankmoedige, onschuldige bevolking te overheersen.

Het Beest met de tien horens is de Europese Unie, Mijn dochter, Babylon genoemd in het Boek der Openbaring.

Babylon zal vallen en gedomineerd worden door de Rode Draak, China, en zijn bondgenoot de Beer, Rusland.

Wanneer dit plaatsvindt, zal het communisme heersen en wee degene die gezien wordt bij het praktiseren van zijn godsdienst in hun tegenwoordigheid.

Alle religies zullen verbannen worden maar de Christenen zullen de grootste vervolging ondergaan.

Rooms-katholieken zullen helemaal niet getolereerd worden en zij zullen in het geheim H. Missen moeten opdragen.

De tijd is aangebroken, kinderen, al Mijn volgelingen, om te beginnen met het plannen van jullie toekomst.

Ik zal jullie te allen tijde de weg wijzen.

Begin nu met de voorbereidingen want jullie zullen de tijd hiervoor krijgen.

Ik zeg jullie nogmaals, gebed, en veel ervan, zal de macht van het Beest, de Beer en de Rode Draak afzwakken.

Zij zullen gedurende een zeer korte tijd heersen. Want daarna zullen zij vernietigd worden.

Jullie geliefde Redder

Verlosser van de Mensheid

Jezus Christus.

De Europese landen zullen bezwijken aan een dictatuur, geen haar beter dan in de dagen van Hitler.

Zaterdag 18 februari 2012 16.00u

Mijn zeer geliefde dochter, het is Mijn bedoeling om zoveel mogelijk van Mijn volgelingen te beschermen aangezien de hand van Mijn Vader binnenkort zal neerkomen om de mensheid te straffen voor hun verdorvenheid en om te voorkomen dat er verschrikkelijke wreedheden gepleegd worden door de zondaars die veel naties willen vernietigen.

Jullie zullen allemaal beschermd worden maar jullie verantwoordelijkheid ligt bij de anderen.

Kijk nu terwijl de Europese landen bezwijken aan een dictatuur die geen haar beter is dan in de dagen van Hitler.

De plannen van de wereldgroepering, om elk land in Europa over te nemen, liggen klaar.

Babylon zal, zoals voorzegd, ineenstorten.

De Beer en de Rode Draak zullen, zoals voorspeld, ten strijde trekken.

Rome zal de zetel worden van een goddeloos bestuur en overheersing.

Italië zal in verval geraken.

Griekenland zal de katalysator zijn die zal zorgen voor het excuus om Babylon neer te halen.

Alles zal nu aan de wereld geopenbaard worden.

Gebed kan de kwelling verzachten van Mijn arme kinderen, die gedwongen zullen worden om te bedelen voor het voedsel dat ze in hun mond stoppen.

Zij zullen behandeld worden als kinderen maar zij zullen vertrapt worden zodra zij door de wereldgroep, die samenwerkt met de Europese leiders, onderdrukt wordt.

Zij zijn allemaal verraders, niet alleen van diegenen waarvoor zij ten dienste staan maar ook van God, Mijn Almachtige Vader.

Zijn Naam wordt gehaat door deze groepering die het eerbetoon aan Hem in hun landen verbannen heeft.

Hiervoor zullen zij moeten boeten. Zij zullen gestraft worden en er zal hen belet worden dat hun verdorven missie volbracht wordt.

De toorn van Mijn geliefde Vader heeft nu een ongekende hoogte bereikt terwijl de opkomst van de Rode Draak op handen is.

Zoveel verwoesting, kinderen.

Zoveel begeerte naar macht en heerschappij.

Zoveel haat voor Mij, hun goddelijke Redder.

De vier boodschappers van Satan zijn neergedaald en werken nu binnen deze groeperingen.

Deze goddeloze en machtige leiders worden beheerst door de Antichrist die nu zeer actief is. De Antichrist beheert een zeer grote organisatie.

Zij zijn zo sluw dat er maar weinigen beseffen wat zij werkelijk doen.

Mijn kinderen, zij zullen proberen de leiding over te nemen en het zal lijken dat al hun plannen zich gaan ontvouwen.

Maar op dat moment zal Mijn Vader ingrijpen.

Wee diegenen die geconfronteerd zullen worden met de toorn van Mijn Vader.

Zij zullen niet eens de kans krijgen om voor Hem te sidderen als zij niet ogenblikkelijk tot inkeer komen.

Zeer weinigen van jullie, kinderen, wordt de waarheid gegeven omdat veel van deze mensen het nieuws beheersen waarvan jullie geloven dat het de waarheid is.

Jullie hebben geen andere middelen om te weten wat er gaande is in de wereld.

Want deze die jullie beschouwen als verantwoordelijke organisaties, die zich bekommeren om de naties, zijn in feite juist die groeperingen die door de Antichrist beheerd worden.

De landen die jullie als verdorven beschouwen, worden tot slachtoffer gemaakt en gebruikt als pionnen, zodat zij in plaats daarvan verdorven lijken voor de buitenwereld.

Jullie mogen niet altijd geloven wat jullie, in naam van de gerechtigheid, voorgeschoteld wordt.

Bid intens voor al jullie broeders en zusters die door deze mensen vertrapt zullen worden.

Bid dat de Waarschuwing hun optreden zal uitstellen en bid om de impact van het plan – dat georkestreerd wordt om jullie recht op jullie geld en jullie voedsel af te schaffen alsook jullie recht om jullie Christelijk geloof, en andere religies die Mijn Vader vereren, te praktiseren – af te zwakken.

Jullie geliefde Jezus

Redder van de Mensheid.

Vasten 2012 Deel 1

Gebedsgroep

"HET CENAKEL"

Waregem

VEERTIGDAGENTIJD voor KRASSELAARS 2012

In de Leer bij de Heiligen

Eén tekst per dag om op te gaan naar Pasen

Auteur : Abbé Max Huot de Longchamp, Centre St. Jean de la Croix, F-36230 Mers-sur-Indre

Oorspronkelijke Titel : Carême pour les Cancres, 2011. A l’école des Saints.

Met veel dank aan Dhr. Hilaire Mestdag, Waregem, voor de hulp bij het vertalen.

Boven alles en in alles zult gij altijd rust vinden in de Heer, want Hij is zelf de rust van de heiligen.

Geef Gij, lieve en beminnenswaardige Jezus, dat ik in U boven elk schepsel, rusten mag.

Boven alle heil en schoonheid, boven alle eer en glorie, boven alle macht en waardigheid, boven alle wetenschap en vernuft.

Boven alle rijkdom en kunst, boven alle blijdschap en gejubel, boven alle roem en lof, boven alle zoetheid en vertroosting.

Boven alle hoop en belofte, boven alle verdienste en verlangen.

Boven alle gaven en geschenken, die Gij kunt geven en kunt doen binnenstromen, boven alle vreugde en jubelzang, die de geest kan vatten en verstaan.

En tenslotte boven alle engelen en aartsengelen en boven heel het hemelse koor, boven al het zichtbare en onzichtbare en boven alles wat Gij, mijn God, niet zijt.

Thomas a Kempis, De Navolging van Christus, III, 21

2

Gebruiksaanwijzing.

Gedurende zes weken, gaan we "naar de school van de heiligen" om opnieuw tot het volle bewustzijn te komen van onze Christelijke roeping. Daartoe dient de Vasten. Onze lezers, die reeds gewoon zijn aan deze lentekuur, zullen dit jaar een kleine wijziging vinden tegenover deze van vorige jaren. De heiligen aan wie we deze teksten ontlenen, zullen ons een ganse week begeleiden. Zo zullen we achtereenvolgens de H. Johannes Chrisostomus, Jean de Bernières-Louvigny, Laurenzo Scupoli, de H. Franciscus van Sales, Thomas a Kempis, Fénelon en tenslotte de H. Bernardus volgen.

En, eens we de Vasten zijn binnen gegaan , zullen we hen elke dag van de week een bepaald thema toevertrouwen :

Op maandag : "Bekeert u".

Op dinsdag : "Bidt voortdurend".

Op woensdag : "Vergeef ons, zoals ook wij vergeven".

Op donderdag : "Ge zijt allen broeders".

Op vrijdag : "De vasten, die de Heer aangenaam is".

Op zaterdag : "Met de H. Maagd Maria".

Op zondag, tenslotte, zal de tekst in verband staan met de liturgie van de dag en de teksten van de "Goede Week" zullen het Lijden van Jezus" als enig onderwerp hebben.

Wij hopen dat deze nieuwe formule onze vrienden lezers de gelegenheid zal geven de auteurs beter te leren kennen, hen het verlangen te geven meer van hun werken te lezen en er tenslotte levensgezellen van te maken in het Christelijk leven.

Deze teksten zijn kort. Ze zijn bedoeld om traag gelezen te worden, zachtjes overwogen te worden en concreet toegepast.

Zo zal men na elke tekst enkele ideeën vinden om deze meditatie te voeden en ook een voorstel om er concreet het mysterie van te beleven.

3

DE VASTEN INGAAN … met de Heilige Johannes Chrisostomus.

Geboren rond 350 in Antiochië, de tweede stad van Klein-Azië, bekende de Heilige Chrisostomus dat hij zich in zijn jeugd te buiten gegaan was aan gastronomie en spelen. Na een voortreffende klassieke vorming, vroeg hij , toen hij 20 was, om gedoopt te worden en begon gedurende zes jaar zijn christelijk leven als kluizenaar.

Terug in Antiochië werd hij tot diaken gewijd in 380 en tot priester in 386. Als schitterend redenaar kreeg hij als bijnaam Chrisostomus (gulden-mond). Ondanks zijn weerstand, dwingt de keizer hem Patriarch van Constantinopel te worden in 397. Daar zal hij beginnen met een hervorming van een clerus, die onderworpen was aan het hof. Hij zet de onwaardige bisschoppen van de streek af, doet de monniken terug keren naar hun kloosters en aarzelt niet het verderf en het onrecht aan het keizerlijk hof aan te klagen terwijl hij zelf het sober leven bleef leiden van de kluizenaar, die hij in zijn jeugd geweest was.

Door zover te gaan dat hij de keizerin zelfs vergeleek met de verschrikkelijke Jezabel van het Oud-Testament, vermenigvuldigde Johannes Chrisostomus het aantal mistevredenen, die hem in 403 afzetten en in ballingschap zonden. Het volk kwam in opstand en verkreeg zijn terugkeer, maar, versterkt door zijn succes vergeleek hij deze keer de keizerin met Herodias ! Dit veroorzaakte hem opnieuw een ballingschap naar Armenië, en later aan de Zwarte Zee.

Deze jaren van verbanning gaven Johannes de gelegenheid tot een intense literaire activiteit. Maar, daar de Paus zijn verdediging nam, wilde het hof hem nog verder verwijderen en zond hem naar de Caucasus in 407. Hij stierf onderweg terwijl hij fluisterde : "Eer aan God voor alles".

Woensdag, 22 februari 2012. Aswoensdag.

Vasten en vlees-derven.

Waarom de Vasten ?

Waarom vasten we deze 40 dagen ? Velen naderden vroeger het Paasmysterie roekeloos en als het ware avontuurlijk. En vooral ten tijde dat Christus het heeft ingesteld. Welnu, de Vaders, het gevaar beseffend dat rees als men er onachtzaam toe naderde, hebben, toen ze vergaderd waren, veertig dagen aangeduid, die bestemd werden voor vasten, voor gebed, het luisteren naar Gods Woord, voor bijeenkomsten opdat men, zorgvuldig gereinigd tijdens deze dagen, we tot de sacramenten zouden kunnen naderen met een zo zuiver mogelijk geweten.

Inderdaad, we vasten niet ter herinnering aan Pasen of aan het Kruis, maar om onze zonden uit te wissen voor we naderen tot de mysteries. Daarom is Pasen voor ons eerder een gelegenheid van vreugde en blijdschap dan van vasten en droefheid. Het Kruis heeft inderdaad de zonde weggenomen, het is de uitboeting van de wereld, de verzoening van een ingewortelde haat. Het Kruis heeft de deuren van de Hemel geopend, ze heeft terug vrienden van God gemaakt wie Hem vijandig waren, het heeft de ingang van de Hemel voor ons geslacht terug geopend. Het heeft onze natuur aan de rechterzijde van de eeuwige troon gezet en heeft ons oneindig veel andere voordelen gegeven. We hoeven dus niet te wenen en een beklemd hart te hebben maar tevreden te zijn en ons te verheugen over al deze dingen. We wenen niet omwille van het Kruis, dat behaagt God niet ! We wenen omwille van onze eigen zonden : dat is de reden waarom we vasten !

Rede tegen hen, die vasten op de eerste Paasdag.

4

OVERWEGEN.

Pasen is het groot moment van het vieren van de sacramenten, van de "mysteries" in het woordgebruik van de Kerkvaders. Eerst en voor al het vieren van het Doopsel. De Vasten wordt ons elk jaar gegeven om ons daarop voor te bereiden door de drie klassieke middelen : vasten, gebed en aalmoezen.

Hoewel de Vasten een zekere soberheid inhoudt, deze van de sporter, die zich traint, laten we ons toch niet vergissen. Het Doopsel terug vinden, waarvan we in de Paasnacht onze verbintenissen zullen vernieuwen, dat is het leven terugvinden, de vreugde terug vinden, deze van onze bevrijding uit de eeuwige dood, van onze verzoening met God en van onze eigen verrijzenis, die we met Pasen vieren.

Laten we vanaf deze eerste dag van de Vasten in deze vreugde binnen gaan. Enkel de zonde is triest en als het een deel van de Vasten is zich daarvan bewust te worden, dan is het om het feest van onze verheffing beter voor te bereiden.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik organiseer mijn Vasten. Elke dag zal ik minstens tien minuten besteden aan het lezen en het mediteren van "Vasten in de school van de heiligen". Vandaag reeds bepaal ik het moment dat ik dat zal doen en ik noteer dat in een boekje, dat me tot Pasen zal dienen om mijn voornemens, gewetensonderzoeken en andere inspanningen te noteren.

Donderdag, 23 februari 1012

Donderdag na Aswoensdag, H. Polycarpus.

Zich uitrusten voor de geestelijke strijd.

De winter gaat voorbij en bij het naderen van de zomer laat de schipper zijn boot terug te water, de soldaat reinigt zijn wapen en tuigt zijn strijdros op voor de strijd, de boer scherpt zijn sikkel, de reiziger vertrekt met vertrouwen voor een verre reis, de atleet legt zijn kleren af om zich te oefenen voor de strijd. Laten ook wij, tijdens deze vastenperiode, die als het ware een geestelijke lente is, onze wapenen reinigen, zoals de soldaten, laten we onze sikkels scherpen zoals de landbouwers, zoals de schippers, de gedachten van onze geest zich verzetten tegen de golven van de slechte passies, zoals de reizigers, laten we de weg nemen die naar de Hemel leidt en zoals de atleten, laten we ons onthechten om de strijd aan te gaan.

Zijn we geen atleten, soldaten ? Als ge atleten zijt, dan moet ge naakt in de arena afdalen, als ge soldaten zijt moet ge u volledig bewapend klaar houden voor de strijd. En hoe kunt ge tegelijkertijd het ene en het andere zijn ? Onthecht u van de dingen van de wereld en ge zult een atleet zijn, bekleed u met de geestelijke wapenen en ge zult een soldaat zijn. Werp de zorgen van het leven verre van u af, het is immers de tijd van de strijd. Bekleed u met de geestelijke wapenen, we moeten immers een verschrikkelijke oorlog uitvechten met de demonen. Laten we naakt zijn om in deze strijd geenenkel houvast te geven aan Satan, onze vijand, en laten we volledig bewapend zijn om langs geen enkele kant een dodelijke slag te krijgen.

Derde homilie over de standbeelden.

5

OVERWEGEN

Als het er om gaat een sportieve wedstrijd te winnen of te slagen in het beroepsleven, dan weten we er de middelen voor aan te wenden. Is de inzet van het Christelijk leven niet even ernstig ? Het eerste dat we in het begin van deze vasten moeten doen is ons er van bewust te worden.

We zijn atleten. De vasten zal ons het overtollig vet doen verliezen van al onze compromissen met een heidense wereld.

We varen op de oceaan van een wereld, die naar zijn ondergang gaat, laten we daar geen twijfel over bestaan. We moeten de breuklijnen opsporen en geen schrik hebben om Christen te zijn.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

We zijn soldaten. Onze wapens zijn het gebed, boete en vasten onder al zijn vormen. Een kleine inspanning van tijd tot tijd, nu en dan wat gebed zullen niet volstaan. Laten we verder onze vasten organiseren : welk zal dit jaar mijn bijzonderste inspanning zijn ? Welke middelen zal ik gebruiken ? Ik noteer dat in mijn notaboekje. Ben ik nog niet aan dit boekje begonnen ? Wel dan haast ik me om me er zo vlug mogelijk een aan te schaffen.

Vrijdag, 24 februari 2012. Vrijdag na Aswoensdag.

Vlees-derven.

Een Vasten die de Heer aangenaam is.

Wat is een vetgemest lichaam een last in een nauw straatje. Vasten is het fundament van dit geestelijk leven. Ik spreek niet van gelijk welk soort vasten, maar van een volmaakte vasten, die er niet alleen in bestaat zich voedsel te ontzeggen, maar ook van zich van zonde te onthouden.

In de Vasten enkel een ontzeggen van voedsel zien is hem onrecht doen. Als ge werkelijk vast, laat het dan zien aan uw werken. En welke werken ? Als ge een arme ziet, heb er dan medelijden mee. Als ge uw vijand ziet, verzoen u met hem. Als uw vriend iets onderneemt dat lofwaardig is, wees er dan niet afgunstig om. Het is niet enkel onze mond, die moet vasten, onze ogen, onze oren onze voeten, onze handen, al onze ledematen. Dat onze handen vasten, namelijk dat ze zich onthouden van alle roof, alle gierigheid. Dat onze voeten vasten, namelijk, dat ze zich onthouden om naar ongeoorloofde spektakels te lopen. Dat onze ogen vasten, namelijk dat ze de gewoonte nemen om nooit onzedige blikken te werpen.

Dat de oren eveneens vasten en dat hun vasten er in zou bestaan in noch naar kwaadsprekerij, noch naar laster te luisteren. Dat de mond vast door zich te onthouden van elk oneerlijk of kwetsend woord. Tot wat dient het zich te onthouden van het vlees van gevogelte en vissen als we onze broeders verscheuren, als we ze verslinden ?

Derde homilie over de standbeelden.

6

OVERWEGEN.

Vrijdag is gans het jaar een vastendag en tijdens de Vasten herinnert het vlees derven er meer rechtstreeks aan. Maar dit minuscuul restje van de strenge antieke vasten is er om ons te laten bewust worden dat er geen Christelijk leven is zonder boetvaardigheid.

De echte boetvaardigheid is geestelijk, zeker, maar het geestelijk leven vertaalt zich in heel concrete daden. De Vasten moet voor ons ook dienen om ons boeteleven te organiseren als een permanent onderdeel van ons Christelijk leven.

De eerste stap in het echte vastenpraktijk is ons het kwaad te ontzeggen. Laten we, tijdens deze eerste week van de Vasten, zoeken naar het kwaad gedaan door "onze handen, onze voeten, onze ogen, onze oren, onze mond".

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik noteer in mijn notaboekje een versterving, die ik me gans de Vasten zal opleggen om te strijden tegen de zonde, waarin ik regelmatig val. Elke dag een bepaalde tijd TV ontzeggen als ik de gewoonte heb daarin te overdrijven, of een stuk voedsel minder nemen, als ik eerder gulzig ben, enz

Zaterdag, 25 februari 2012. Zaterdag na Aswoensdag.

Geen Vasten zonder gebed.

Het is niet genoeg dat we er ons mee tevreden stellen om te vasten, het is ook nodig dat het gebed samen gaat met onze vasten en dat het zelfs op de eerste plaats komt. De voordelen die deze twee praktijken opleveren in ons, als ze samen beleefd worden, zijn heel wonderbaar.

Wie bidt en vast heeft geen nood meer aan alle valse goederen van de aarde en wie deze dingen niet meer nodig heeft is over het algemeen erg onthecht en steeds bereid tot een aalmoes. Wie vast heeft een vurige geest, steeds verheven naar de Hemel, hij bidt met ijver, dooft in zichzelf de slechte verlangens, hij vermurwt God en koelt Zijn woede, hij verootmoedigt zijn ziel en onderdrukt zijn hoogmoed.

Deze zielen zijn een verschrikking voor de duivel en hij vreest ze als zijn vijanden, die hem het meest bekampen. Niets is immers machtiger dan de rechtvaardige, die goed bidt. Als, in het Evangelie, een vrouw de macht had een onrechtvaardige rechter, die God noch de mensen vreesde, te vermurwen, hoeveel te meer kunnen wij God vermurwen als we zonder ophouden zouden bidden en als we dit voortdurend gebed zouden laten samen gaan met vasten en het onthouden van alle lusten ? Als u dan ook zegt dat u te zwak bent om de gestrengheid van de vasten te beleven, zoudt ge dan ook te zwak zijn om ten minste te bidden en aan al deze genoegens te verzaken ?

Homilie LVII over de H. Mattheus.

7

OVERWEGEN.

Vasten en gebed gaan samen omdat de mens bestaat uit een lichaam en een ziel. De echte vasten breekt niets af maar brengt alles terug in orde in ons leven. Door ons tijdens de vasten vrijwillig iets te ontzeggen dat nochtans geoorloofd is, zonder echter onze gezondheid te schaden, elimineren we de buitensporigheden, die zich in de loop van het jaar heimelijk in ons dagelijks leven nestelen.

De vasten vindt een bijkomende en profetische betekenis in onze consumptiemaatschappij. Hij bevestigt dat verbruiken enkel om het plezier van te verbruiken niet waardig is van een kind Gods en dat we ons van deze onbewust geworden verslaving moeten bevrijden hoewel de publiciteit en de overvloed ons trachten te overtuigen dat er niets kwaads aan is.

"Wie deze dingen niet meer nodig heeft, is over het algemeen erg onthecht en steeds bereid tot een aalmoes". Als we ons persoonlijk evenwicht terug gevonden hebben, zullen we in staat zijn bij te dragen aan het broederlijk evenwicht door een eerlijker verdeling van de goederen.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik leg de laatste hand aan de eindorganisatie van mijn vasten en noteer in mijn notaboekje het uur waarop ik elke dag tijd zal besteden aan het gebed.

8

EERSTE WEEK VAN DE VASTEN … met Jean de Bernières.

Jean de Bernières-Louvigny (1602-1659) was de zoon van de thesaurier-generaal van Caen en een waardige vertegenwoordiger van de nieuwe provinciale adel, die Frankrijk op burgerlijk en godsdienstig gebied zullen heropbouwen na de godsdienstoorlogen. Zwak van gezondheid, maar met een buitengewone inwendige vitaliteit, besteedde Jean de Bernières zijn fortuin aan de geestelijke initiatieven van zijn eeuw. Zelf leefde hij in de eenzaamheid en de soberheid van een kluizenaar, richtte in zijn eigendom te Caen een "hospice" in voor de zielen om er zijn vrienden te ontvangen en samen met hen een netwerk uit te bouwen voor spirituele uitwisseling dat zich over gans Frankrijk zal uitbreiden.

Meer in het algemeen was Jean de Bernières de animator van de Normanische mystieke groep rond de Kapucijn Jean-Chrisostome de Saint-Lô, die zal uitzwermen naar Parijs, namelijk door Jacques Bertot, aalmoezenier van de Benedictinessen van Montmartre en geestelijk leider van Jeanne Guyon.

Terwijl hijzelf in zijn geboortestreek Normandië bleef, was Bernières nauw betrokken bij de missiezendingen van zijn tijd. Hij was een van de financiers en organisatoren van de zending van Marie de l’Incarnation naar Canada en het was enkel zijn zwakke gezondheid die hem belette er zelf aan deel te nemen. Deze diepgelovige man was echter geen dromer. Zoals zijn tijdgenoot Gaston de Renty, zette hij zich zonder enige beperking in om seminaries en hospitalen op te richten.

De geschriften van Bernières, gekend langs onzekere kopieën, onder andere onder de titel "Le Chrétien intérieur" (Inwendige Christen) zijn betrokken, zoals zovele andere aan het einde van de eeuw, bij de veroordelingen van het Quietisme, zonder dat er ook maar de minste reden is om ze te wantrouwen op het gebied van de orthodoxie.

Zondag, 26 februari 2012. 1ste Zondag van de Vasten.

Jezus wordt naar de woestijn geleid.

Met Jezus naar de woestijn gaan.

Het leven in eenzaamheid heeft zoveel schoonheid en zulk charmante aantrekking, dat, als de ziel er van geproefd heeft, ze daar haar echt paradijs vindt. Helaas, mijn God, wanneer zal ik terugkeren naar mijn thuis, namelijk bij U ? O, hoe is mijn thuis groot, mooi, wonderbaar, eeuwig en onverstaanbaar ! Maar welk een vreugde is het te denken dat mijn thuis is, zoals hij is. Is het mogelijk, mijn God, dat U mijn thuis zijt ? O hoe vlug verlaten we de moeilijkheden en de massa schepselen, waar we voortdurend in verbannen zijn, om terug te keren naar thuis ? Wat kan ik in de hemel en op aarde verlangen buiten U, mijn deel en mijn erfenis voor altijd !

Troost u, mijn ziel, en in afwachting dat ge terugkeert in de Godheid, die uw glorierijke thuis is, blijf tevreden in Jezus, uw gekruisigde thuis. O wat is Hij ook mooi, wat is Hij groot en wonderbaar, deze goddelijke gekruisigde thuis ! Ik zal me overal vervelen, behalve in deze beminnelijke woning, waar de natuur duizenden malen zoetere bitterheden smaakt dan alle genoegens van de wereld. Daarbuiten zijn het enkel droomgenoegens.

O, gekruisigde Jezus, de mensen kennen uw tederheden niet, noch de schoonheid van uw lijden. Ze zijn voor hen verborgen. Ze zien u enkel hangen aan de schandpaal met de ogen van het vlees. Ware het niet zo, ze zouden, na de Godheid, niets zien dat mooier is en zachter dan U.

Le Chrétien intérieur, (De inwendige Christen) IV, 1

9

OVERWEGEN.

Het Evangelie van vandaag geeft het decor weer van de Vasten : de woestijn, waarnaar Jezus geleid wordt om er veertig dagen een geestelijke strijd te beleven, onze strijd. Op een of andere manier moeten we deze woestijn ervaren, haar eenzaamheid, haar soberheid, haar bekoringen.

De liefde leidt naar de woestijn. Men bemint niet gemakkelijk in het publiek. De massa kan het niet begrijpen. De liefde voor de eenzaamheid is de eerste genade van God in een ziel. Ze is inwendig bezet, ze moet de rest kunnen vergeten.

Dan opent zich in haar de onmetelijkheid van het paradijs. De uitwendige woestijn is het tegenovergestelde van dit inwendig paradijs, dat als naam Jezus heeft : "Is het mogelijk, mijn God, dat U mijn thuis bent !"

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik zal vandaag zoveel mogelijk in de woestijn blijven. Ik zal zo weinig mogelijk de radio gebruiken, de televisie, internet. Mijn ontspanningen op deze zondag zullen zo veel mogelijk de inkeer bevorderen : een wandeling alléén, een lezing, die naar gebed leidt … of gaan vissen op deze dag van de opening van het visseizoen in vele streken.

Maandag, 27 februari 2012. Van de feria.

"Bekeert u !"

Zou deze keer de goede keer zijn ?

Het is heel goed dat ik voornemens maak om me volledig tot God te bekeren, me enkel aan zijn goddelijke schoonheid te hechten en aan zijn oneindige goedheid door me af te keren van alle schepsels, waarvoor mijn ziel zich te dikwijls laat gaan.

Christen zijn dat is mijn eer, mijn leven, mijn genoegen. Armoede, misprijzen, pijnen, laagheden, ik heb voor u geen schrik meer, ik koester u vermits Jezus u tot aan zijn dood bemind heeft. Laten we dus Christen zijn, mijn ziel. Dit betekent : laten we er van houden om te leven in pijnen, in martelaarschap, in verstervingen, de schande van Jezus’ Kruis. Omarmen we de wijsheid van het mens-geworden Woord en laten we krankzinnig worden in de ogen van de mensen van de wereld, de echte vervolgers van de Christenen, namelijk van hen die willen leven van Jezus-Christus.

Arm Christelijk leven, hoe weinig zijt ge gekend, hoeveel wordt ge mishandeld. Enkelen waarderen U met de lippen, maar weinigen plaatsen U in het middelpunt van hun hart. Ja, Jezus, ik wil van U zijn, ik zal U dienen, maar op de manier dat Gij het wilt, handelend, of lijdend, of beschouwend. Ik zal me aan niets anders dan aan U hechten. Ik wil van alle schepselen onthecht zijn om U te vinden en U alleen te bezitten.

De inwendige Christen, II, 3

OVERWEGEN.

"Het is heel goed dat ik voornemens maak om me volledig tot God te bekeren …" Zonder twijfel hebben we meer dan eens dit onvoorzichtig voornemen genomen ! Als de Vasten elk jaar terug komt, dan is het omdat we dit elk jaar opnieuw moeten doen en geleidelijk aan, ja, ja, zullen we eindigen met ons "voorgoed" te bekeren !

10

Over het algemeen hebben zelfs de heidenen waardering voor het Christelijk leven. De zaken worden echter maar ernstig als men aanvaardt "krankzinnig te worden in de ogen van de mensen van de wereld" en vooreerst in de ogen van de eigen familie, de vrienden, de naastbestaanden.

Het vertrekpunt is Jezus een plaats geven "in het middelpunt van het hart" en dan zal alles in ons leven zich regelen in functie van Hem.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik zal geen schrik hebben een consequent Christen te zijn als men me voorstelt het niet te zijn : op het werk, als men me medeplichtig wil maken aan een onrechtvaardigheid of een bedrog, in een discussie, als men me wil medeplichtig maken aan een leugen …

Dinsdag, 28 februari 2012. Van de feria.

"Bidt zonder ophouden !"

Als God zich geeft in het gevoel …

Als God de ziel ingeslapen houdt in gemoedsrust, geniet deze en ontvangt zonder iets te doen. Ze weet niet hoe ze geniet en voelt enkel in haar deze zachtheid en rustige kalmte. Ze merkt nochtans goed dat het de aanwezige God is, Die haar dit geeft.

Hij geeft haar ook een sterke zekerheid van zijn aanwezigheid en ervaringskennis van wie God is, dat Hij goed is, machtig, barmhartig, zijn opperste goed en uiteindelijk doel. De ziel merkt zeer goed dat ze al deze dingen op een geheel andere manier ervaart als wanneer ze er over redeneerde of er over hoorde spreken. Ze ziet zich verheven boven de zintuigen, de verbeelding en de redenering. De heilige rust, die ze van de aanwezige God krijgt geeft haar een gans ander inwendig leven van kennis en liefde. Ze proeft God, als het ware, en dit proeven geeft haar de ervaring van wie Hij is. De smaak van een straal honing leert meer over wat honing is dan alle conferenties en redeneringen van de wereld. En in waarheid, dat is ook zo in een heilige rust, waarin met God geproefd heeft. Ge weet beter door zijn goedheid dat Hij ons opperste goed is en ons uiteindelijk doel dan door allerhande redeneringen en beschouwingen.

De ziel, die God geproefd heeft kan geen schepsels meer smaken omdat ze denkt onrecht te doen aan God, die alléén wil bemind worden. Terwijl men iets anders smaakt, zelfs iets heel onschuldigs, houdt men op met God alléén te smaken en het is deze onderbreking in de liefde, die de ziel niet kan lijden.

De inwendige Christen. VII, 16

OVERWEGEN.

Op een of andere dag is het ons overkomen dat we als het ware gegrepen werden door de duidelijkheid van Gods aanwezigheid, meer dan wat we daarover zouden kunnen zeggen of bewijzen. En, misschien jaren later, is de herinnering er ons van bijgebleven, heel klaar, als een lichtpunt in de eentonigheid van het dagelijks gebed.

11

Die dag zijn de wolken opgetrokken en hebben we begrepen dat we op de aarde zijn om "alléén God te smaken".

En daarna hernam het leven weer zijn gewone gang, het gebed weer zijn inspanning, zijn traagheid en zijn verstrooiingen, deze lange tocht van het uitverkozen volk door de woestijn. Nu echter "weten" we.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik controleer mijn trouw aan mijn voornemen van verleden zaterdag.

Woensdag, 29 februari 2012. Van de feria.

"Vergeef ons, zoals ook wij vergeven !"

Waarom klagen ?

Hoe onjuist is ons beklag tegenover hen, die ons afbreken en wat is onze ongerustheid onredelijk over het feit dat men ons misprijst ! Men zou moeten ongerust zijn als men niet voldoende misprezen is. Zo zou het zijn, als we een echt Christelijk hart hadden. Het is waar dat het de genade is, die dergelijke houding geeft, de natuur geeft immer de tegenovergestelde.

En het is mijn ongeluk dat, zelfs terwijl ik dit schrijf, ik aan mijn plicht zou tekort komen, moest ik daar toe de gelegenheid hebben. Ik ben immers niets waard en ik zou geloven dat alles wat ik onder de schijn van het goede gezegd of gedaan heb, zuiver schijnheiligheid is. Getuige daarvan is mijn voortdurend hervallen, dat me toont hoe arm ik ben en verwerpelijk en hoezeer ik verdien misprezen te worden.

De terechtwijzingen en verwijten die men tot ons richt, zijn nooit overdreven, zelfs als onze hevigste vijanden ze tot ons zouden richten. Integendeel, ze zijn steeds onder de maat van onze verdorvenheid, die zo diep zit, dat alle schepselen samen ze niet kunnen kennen. Enkel God kent ze. O welk een verblinding zich te beklagen ! Het is de waarheid dat men zich nooit mag beklagen, welk kwaad men ons ook berokkent, welke belediging men ons ook aandoet. Men doet ons en zegt ons steeds minder dan wat we verdienen. Dat is de regel van het Christendom en de zuivere waarheid dat men de verwerping moet liefhebben. Jezus heeft dit ook gedaan op bevel van zijn Vader, die dit ook voor ons als voorbeeld geeft.

De inwendige Christen I, 1 en 15-16

OVERWEGEN.

De mensen, die ons misprijzen, bewijzen ons een grote dienst. Ze herinneren er ons aan dat we uit onszelf niets zijn. In de plaats van hen dat kwalijk te nemen, laten we hen danken, ten minste inwendig. Ze doen ons kostbare tijd winnen door ons de gelegenheid te geven tot het beoefenen van de nederigheid, zonder dewelke geen enkele deugd echt is.

Gemakkelijk om te zeggen ! Waarom zoveel weerstand tegenover een zo eenvoudig iets ? Omdat de hoogmoed de wortel is van alle kwalen. Als we aanvaarden dat we niets zijn en dat God alles is, dan wordt ons niets alles en al onze kwalen zullen verdwijnen.

In feite hebben we nooit een echte reden om ons te beklagen. Jezus heeft zich nooit beklaagd.

12

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Zonder twijfel koester ik enige wrok tegenover iemand, die me minder aangename dingen gezegd heeft. Ik ga zonder inschikkelijkheid na in hoeverre deze dingen, ten minste ten dele, waar waren en in elk geval meer waar dan ik zou willen toegeven.

Donderdag, 1 maart 2012. Van de feria.

"Gij zijt allen broeders."

Beminnen zoals Jezus.

Ik bad rond dit goddelijk gebod, dat Jezus ons als bij testament nagelaten heeft toen Hij voor ons ging sterven : Dat we elkaar zouden beminnen, zoals Hij ons bemind heeft. En ik besefte dat, als men werkelijk binnen getreden is in het hart van Jezus-Christus en als men in het gebed binnen gegaan is in de liefde van een God voor de mensen, dan doet de genade ontdekken hoezeer deze Goddelijke liefde gratis, gul en prachtig geweest is.

Welnu, Hij wil dat onze liefde voor de naaste naar het voorbeeld zou zijn van deze Goddelijke liefde en dat we hem zouden beminnen op een verheven manier, namelijk, om gans Goddelijke motieven voor het welbehagen van God, die ons dit gebod gegeven heeft, en dat we de naaste even gul zouden beminnen, namelijk zonder rekening te houden met afkeer en natuurlijke antipathieën, met onvolmaaktheden, die ons storen, met het kwaad of het nadeel, dat hij ons berokkend heeft, met het feit of hij van goed of slecht humeur is, of hij al dan niet onze vriendschap beantwoordt. Hij wil dat wij in ons uitdrukking geven aan de volmaaktheid van onze hemelse Vader, die het laat regenen over goeden en kwaden en van Jezus-Christus, die tijdens zijn sterfelijk leven alle mensen in zijn Heilig Hart opnam, zelfs zijn grootste vijanden.

Wat hebben we weinig ijver voor God, voor onze naaste, voor onszelf !

De inwendige Christen, V, 7

OVERWEGEN.

Echt gebed opent steeds ons hart voor onze broeders doordat het gebed ons omvormt in God, vormt het onze blik om in de blik van Jezus en dan kunnen we moeiteloos onze broeders bekijken, zoals Hij ze bekijkt, zonder rekening te houden met de voordelen of de nadelen, die we daarbij ondervinden.

En dan zien we dat beminnen niet betekent van onze broeders profiteren, vinden dat ze noodzakelijk aangenaam zijn of vriendelijk, maar ons onvoorwaardelijk voor hen ten dienste stellen, gewoon maar omdat ze onze broeders zijn. Er is maar liefde als ze kosteloos is.

De Vastentijd is niet zozeer om edelmoedige dingen te "doen" voor de anderen, maar om Christus toe te laten onze blik op hen te veranderen zodat ze niet langer "anderen" zijn, maar broeders.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Door onze blik op de anderen te veranderen nodigt de Vasten ons uit tot vrijgevigheid, boven strikte rechtvaardigheid. Geven aan wie behoeftig is maakt deel uit van een Christelijk sociaal leven. Van in de oorsprong zijn aalmoezen verbonden met vasten en gebed in het beleven van de Vasten. Laten we van nu af een beslissing nemen tot een gebaar van delen, dat concreet dit aspect van onze vasten zal tot uitdrukking brengen : Een behoeftige financieel helpen, een liefdadigheidswerk steunen.

13

Vrijdag, 2 maart 2012. Van de feria.

Vlees-derven.

"Een vasten, die de Heer aangenaam is".

Liefde is altijd gekruisigd.

Een leven zonder kruis is een leven zonder liefde. Woorden die men regelmatig hoort : "men moet het leven niet te zwaar nemen" zijn uit een Christelijke mond onwaardig. Ze willen immers zeggen : me, moet volgens de natuur en dicht bij de grond leven. Na de Godheid zelf, is er niets meer beminnelijk of mooi tenzij het Kruis van Jezus-Christus. We breiden onze nood uit naar teveel vlees, teveel ontspanning, teveel comfort. De natuur leeft van weinig. Het rumoer van de wereld en de vrees om onze gezondheid te verliezen bederven ons.

O, wat is het zeldzaam zielen te vinden, die verliefd zijn op het Kruis ! Ik beweer dat het die povere liefde, die we hebben voor het lijden, de enige reden is waarom we zo weinig vooruit gaan op de wegen van de genade, die er van in het begin tot het einde mee bezaaid zijn. Laten we daar goed op letten en we zullen het zien. Door de genade kan God ons gemakkelijk maken wat door de natuur onmogelijk is. We moesten steeds de genade vragen van de liefde voor het kruis. Het gaat er niet om te overdrijven in lichamelijke kastijdingen, maar het is om met liefde en edelmoedigheid de kleine tegenkantingen en vernederingen te aanvaarden, die ons overkomen, ofwel door onze naasten of door onze eigen onvolmaaktheden of door de geheime bevelen van de Voorzienigheid. Er is altijd iets om lichamelijk of geestelijk door te lijden en het groot geheim is : er goed gebruik van maken.

De inwendige Christen. VI, 2

OVERWEGEN.

Als we de kruisen willen ontvluchten, zullen ze ons in elk geval inhalen. Of het nu gaat om onze gezondheid, onze zaken, onze gevoelens. God heeft niet voorzien dat alles steeds volgens onze verlangens zou verlopen. De eerste wijsheid bestaat er in daar akte van te nemen en het is in de eerste plaats daartoe dat de Vasten ons uitnodigt.. Gewoon de soberheid van de Vasten.

Laten we van de nood een deugd maken. Liever dan de kuisen te ontwijken of opstandig te worden als ze ons overkomen, laten we ze aanvaarden, zoals God ze ons zendt, namelijk als gelegenheden om Hem meer vertrouwen te schenken. Als we niet begrijpen dat zijn Liefde langs onze kruisen gaat dan is het omdat deze Liefde alles wat we kunnen begrijpen, overstijgt.

Laten we beginnen met in geloof en edelmoedigheid de duizenden dagelijkse kruisjes te beleven. "Er is altijd iets om lichamelijk of geestelijk door te lijden en het groot geheim is : er goed gebruik van maken." Zonder deze beschikbaarheid voor de kruisen, die de Voorzienigheid ons zendt, hebben het vasten en de verstervingen, die we uitvinden, geen enkele waarde.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik zoek mijn dagelijkse kruisjes, gezondheid, gevoelens, werk … En, vandaag, zal ik niet klagen.

14

Zaterdag, 3 maart 2012. Van de feria.

Met de Maagd Maria.

Titel tekst van de dag.

De Heilige Maagd Maria werd op deze glorierijke Hemelvaartdag enkel verheven door het feit dat God haar heeft laten delen in een klein straaltje van zijn goddelijke zaligheid, die haar zo gelukkig en zo glorierijk maakt.

Wel, terwijl ze deze immense glorie ontvangt, ontvangt ze haar zo zuiver dat ze er niet in berust maar enkel berust in de bron van waaruit ze voortkomt.

Ze verheerlijkt haar God door zijn glorie, die ze Hem volledig teruggeeft. Haar vreugde is niet te weten dat ze vol van glorie is, maar te weten dat God de God van haar glorie is en dat Hij het opperste goed is van zijn schepsels.

Maar, mijn ziel, wie is zij, die mooi is als de maan, uitverkozen als de zon en verschrikklijk voor de duivels ? Het is een arm meisje uit een huis zonder tijdelijke goederen, het is de vrouw van een timmerman, de moeder van een veroordeelde. Hoever zijn de veoordelingen van God verwijderd van deze van de mensen ! Hoezeer is de werking van de genade anders als deze van de wereld ! Weet dat de luister van zijn glorie te vinden is in de diepte van het kruis en de vernedering. Maria was de meest ellendige, de meest armzalige en na haar Zoon de meest gekruisigde van alle schepselen. Maar ze is, na Hem, ook de meest gelukkige.

Brief XXVIII, 15 augustus 1645.

OVERWEGEN.

De levensloop van Maria past volledig bij deze van haar Zoon. Van haar Onbevlekte Ontvangenis tot zijn Verrijzenis en de dag van zijn Hemelvaart. Deze roemrijke weg was echter ook haar kruisweg en hoewel we haar tegenwoordig gemakkelijk zien in de pracht van de kathedralen en de bedevaartplaatsen, die haar zijn toegewijd, mogen we niet vergeten dat haar tijdgenoten haar enkel gezien hebben als een eenvoudige vrouw uit Nazareth "de vrouw van een timmerman, de moeder van een veroordeelde".

De Vasten is een glorierijke weg. Hij leidt ons immers naar Pasen. Maar in de omstandigheden van de wereld, van de schepping en van de zonde, ervaren we hem als een kruisweg. Met Maria is hij echter ook een weg van vreugde : "Maria was de meest ellendige, de meest armzalige en na haar Zoon de meest gekruisigde van alle schepselen. Maar ze is, na Hem, ook de meest gelukkige".

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Maria heeft Jezus vergezeld gedurende gans zijn openbaar leven en zijn lijden. Ook ons vergezelt ze gedurende gans deze vastentijd. Laten we haar de beste plaats geven in ons Christelijk leven en daarom zal ik op deze zaterdag lezen wat de Catechismus van de Katholieke Kerk daarover zegt. (Nrs. 484-511, 721-726, 963-975).

15　

TWEEDE WEEK VAN DE VASTEN … met Laurenzo Scupoli.

Geboren in 1530 in Otrante, ontmoet François Scupoli in Napels de vurige, jonge priesterlijke familie der Theatijnen, gesticht te Rome in 1524. Hij treedt er binnen in 1569, krijgt er de naam Laurent en wordt er gevormd door de H. André Avellin, voor hij verplaatst wordt naar Plaisance, waar hij priester gewijd wordt in 1577. Daarna gaat hij naar Milaan, Genua, Venetië en Napels.

Ongetwijfeld ten onrechte, wordt hij van een groot misdrijf beschuldigd in 1585, valt in ongenade bij de zijnen tot hij in eer hersteld wordt in de avond van een leven, dat enkel gekend is door zijn nederigheid en discretie.

"Le Combat Spirituel" (De geestelijke strijd), wordt, zonder vermelding van de auteur, in 1588 in Venetië uitgegeven. Het kent heel vlug een onmetelijk succes en kreeg, tot op onze dagen, meer dan 600 uitgaven in alle talen. Zijn meest befaamde lezer wordt Franciscus van Sales, die er zich nooit van scheidde en er een Franse vertaling van schreef. Het is een klein handboek over het vertrouwen in Gods goedheid en over het wantrouwen aan zichzelf. Men vindt er reeds het geheim van het Salesianisme : De aandacht voor de verliefde aanwezigheid van God in de minste details van het gewone leven.

Zondag, 4 maart 2012. 2de Zondag van de Vasten.

"Vermits God met ons is, wie zal er tegen ons zijn ?"

Een liefde zonder grenzen.

Het is om volledig zijn liefde te voldoen dat God ons zijn eigen Zoon heeft gegeven, die Zoon, aan Hem gelijk in majesteit en volmaaktheid, van dezelfde substantie en natuur als Hijzelf. In zijn liefde voor ons werd Hij door geenenkele noodzaak of dwang meegesleept. Enkel zijn eigen, natuurlijke goedheid heeft Hem tot een zo grote, onbegrijpelijke, genegenheid gebracht. Geen enkel werk of verdienste van onzentwege heeft deze hoogste Heer kunnen verplichten om onze nietigheid zo extreem te beminnen. Het is uit pure vrijgevigheid dat Hij zich helemaal aan ons heeft gegeven, aan ons, zijn onwaardige schepselen. En, als ge de zuiverheid van deze liefde beschouwt, zult ge er nooit die vermenging met eigenbelang in vinden, die eigen is aan de wereldse liefde. Waarlijk, de Heer heeft ons goed niet nodig. Zijn geluk en zijn glorie zijn volmaakt in Hemzelf vervuld, en zonder ons. Dit alles is ons enkel te beurt gevallen door zijn goedheid en zijn onuitsprekelijke liefde voor ons en het voordeel er van was niet voor Hem, maar voor ons.

Ik zie wel, o mijn God, in het licht van uw brandende liefde, dat Gij maar één doel hebt, dat mij, meer dan ooit duidelijk de zuiverheid van Uw liefde voor mij onthult. Ge geeft u enkel volledig aan mij als voedsel om mij geheel in U te veranderen. Niet dat Gij me nodig hebt, maar, opdat, door in mij te leven en ik in U, ik mezelf wordt door de liefdesvereniging en dat mijn arme aardse hart nog slechts één zou zijn met het Uwe, in één, enig Goddelijk Hart.

Le Combat Spirtituel (De geestelijke strijd), 55.

16

OVERWEGEN.

Deze tweede zondag van de Vasten doen de teksten van de liturgie ons ten volle bewust worden van Gods oneindige liefde voor ons. God is ons niets verschuldigd, maar wil ons toch alles verschuldigd zijn en dat verklaart waarom Hij zo ver is gegaan met ons zijn Zoon te geven.

Wij moeten steeds terugkeren naar dit voetstuk van het Christelijk leven. God bemint ons met een liefde, die door niets verklaard wordt, maar die zelf alles verklaart, die gans haar betekenis geeft aan de schepping en aan de geschiedenis. Op dit niveau is zelfs de zonde maar een detail, daar zij die liefde niet op losse schroeven gezet heeft.

De schepping en de geschiedenis hebben maar één uitleg : Die God, Die mij bemint, wil enkel één zijn met mij en me daarom in Hem veranderen, en Hem in mij. Het is in verband met de Eucharistie dat Scupoli deze zinnen schrijft. Maar de Eucharistie voert slechts tot zijn uiterste consequentie, wat God, in alle eeuwigheid, wil tussen Hem en mij.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Zoals verleden zondag.

Maandag, 5 maart 2012. Van de feria.

"Bekeert u !"

Het heden van God.

Zij, die bewust geworden zijn welk slecht leven ze leiden en die dat zouden willen veranderen, worden dikwijls bedrogen en overwonnen door de duivel met dit wapen : "Later, later ! Cras, cras ("Morgen" in het Latijn), zoals de kraai ! Eerst wil ik deze zaak afhandelen en mij uit die situatie halen, dan zal ik kalmer zijn voor geestelijke vragen !"

Deze valstrik heeft er al velen gevangen en doet het nog steeds. Door onze nalatigheid en onze luiheid in een zaak, waar het gaat om het heil van de ziel en de eer van God en waarbij men onmiddellijk dit machtige wapen zou moeten gebruiken : "Nu, nu ! waarom uitstellen ? Vandaag, vandaag ! Waarom morgen ?" En men zou bij zichzelf moeten zeggen : "Zelfs als "daarna" en "morgen" mij zouden gegund zijn ! Want, zou het echt de weg van het heil en de overwinning zijn van eerst te willen gekwetst worden en zich opnieuw in de wanorde te storten ?"

Zo ziet ge, mijn dochter, om te ontsnappen aan dit bedrog en de vijand te verslaan, is de remedie : dadelijk gehoorzamen aan de goddelijke gedachten en ingevingen. Ik zeg : dadelijk. En ik spreek niet over simpele opwellingen, die zijn immers vals en velen laten er zich aan vangen, die opwellingen vinden hun grond niet in het wantrouwen van onszelf en het vertrouwen in God en evenzeer laten ze ons niet toe de grote hoogmoed te zien waaruit dit bedrog en deze verblinding voortkomt.

Le Combat spirituel, 29.

17

OVERWEGEN.

Misschien aarzelt ge om een echte vasten te doen ? Dat is de opperste bekoring ! Vooreerst : "We zijn toch niet zo slecht dat we ons moeten bekeren ! En, Pasen is nog zover af, we hebben nog de tijd om er eens over te denken ! En dan, en dan … zijn er nog mijn kleine zonden, die ik niet graag achterlaat."

Ge weet goed dat de vrijheid binnen handbereik is ! Laten we de genade niet voorbij gaan. Morgen is het misschien te laat, we zullen de bladzijde omgedraaid hebben.

Als we ons dan lui voelen, is het een reden te meer om geen beslissing uit te stellen, die ons, eens en voor altijd, zal bevrijden : "Nu onmiddellijk, nu onmiddellijk !"

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik herlees de tekst van gisteren en neem de tijd om te antwoorden op deze vraag : "Eigenlijk, wat belet er me feitelijk om in hogere snelheid te schakelen in mijn Christelijk leven, of om een echt Christelijk leven te beginnen ?"

Dinsdag, 6 maart 2012. Van de feria.

"Bidt zonder ophouden !"

Uw Wil geschiede !

Ge moet beginnen bidden met de intentie de wil van God te willen en niet uw wil, zowel voor het vragen als voor het verkrijgen, wat ge gevraagd hebt. Anders gezegd, ge moet bidden, omdat God dat wil en ge moet verlangen verhoord te worden, weerom, omdat Hij dat wil. Kortom, het moet uw intentie zijn uw wil met die van God te verenigen en niet dat Hij zijn wil zou verlagen tot de uwe.

En dit omdat uw wil besmet is en bedorven door eigenliefde, zo dat dat hij zich vaak vergist en niet weet wat hij vraagt. Terwijl de goddelijke Wil steeds drager is van een onuitspreekbare goedheid en zich nooit vergist. Daaruit volgt dat de goddelijke Wil alle andere overheerst en verlangt en wil dat alle andere willen hem volgen en gehoorzamen.

Zo moet ge enkel dingen vragen, die in overeenstemming zijn met het Goddelijk welbehagen. En, als ge op dat gebied een twijfel hebt, vraag dan iets op voorwaarde dat ge het enkel verlangt te krijgen als de Heer wil dat ge het krijgt. Als ge met zekerheid weet wat Hem zeker zal behagen, zoals, bij voorbeeld, deugden, vraag deze dan meer om Hem aangenaam te zijn en te dienen, dan voor gelijk welke andere reden, zelfs al is ze geestelijk.

Le Combat spirituel, 44

OVERWEGEN.

Er is maar één Christelijk gebed : Het Onze Vader. En in het hart van het Onze Vader, één vraag, die alle andere samenvat : "Uw Wil geschiede". Het is het enige gebed, dat Jezus ons geleerd heeft en dat Hijzelf gebeden heeft.

18

Leren het Onze Vader goed te bidden en te beleven : dat is gans de inzet van onze Vasten. Het komt er op aan onze wil in overeenstemming te brengen met de wil van God. En deze wil, dat is heel eenvoudig … het gebed ! God heeft ons immers geschapen voor deze permanente dialoog met Hem in onze gedachten, woorden en daden.

Moeten we dit, of dat vragen in ons gebed ? We moeten enkel vragen dat Gods Wil zou geschieden en daarom moeten we vragen wat er ons kan helpen om dit te vragen.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik zoek naar iets, dat ik niet verlang en dat me vandaag of morgen zeker zal gebeuren en met gans mijn hart bid ik een Onze Vader en leg de nadruk op "Uw Wil geschiede", zonder te zoeken naar een uitweg om deze beproeving te ontwijken.

Woensdag, 7 maart 2012. Van de feria.

"Vergeef ons, zoals ook wij vergeven …"

Een berouw, gebaseerd op vertrouwen.

Een andere aanval, waarmee de perverse duivel ons zonder genade tracht te verslaan is de panische schrik, die opkomt bij het denken aan onze zonden, om ons in de afgrond van de wanhoop te storten.

Neem, in dit gevaar, de vaste regel dat de gedachte aan uw zonde komt van de genade en voor uw heil, als ze leidt tot nederigheid en de pijn dat ge God hebt beledigd en tot het vertrouwen in zijn goedheid. Als dergelijke gedachten u echter verontrusten en in wantrouwen en kleinmoedigheid dompelen, zelfs al lijken ze voor u gegrond en voldoende opdat ge zoudt veroordeeld zijn en dat er voor u geen heil meer is weggelegd, herken dan daarin het werk van de leugenaar. Een reden te meer om u te vernederen en uw vertrouwen in God te stellen. En zo zult ge de vijand overwinnen met zijn eigen wapenen en God eer geven.

Ja, betreur de belediging aan God telkens als zij in uw gedachten komt, maar moge het zijn om Hem vergiffenis te vragen, vertrouwend in zijn Lijden. Ik ga verder : moest het u toeschijnen dat God u zelf zegt dat ge niet tot zijn kudde behoort, moet ge nog uw vertrouwen niet verliezen, maar Hem nederig zeggen : "U hebt groot gelijk, Heer, om mij te verwerpen, omwille van mijn zonden, maar ik heb nog meer gelijk om te geloven dat Gij ze, in uw Barmhartigheid, zult vergeven. Daarom vraag ik U het heil voor uw ellendig schepsel, verdoemd om zijn slechtheid, maar vrijgekocht ten prijze van Uw bloed".

De geestelijke strijd, 64.

OVERWEGEN.

Eens en voor al, van aan zijn Kruis heeft Jezus ons gezegd dat de zonde geen belang meer heeft. Wat God wil is niet dat we vlekkeloos zouden zijn, maar dat we, al of niet zondig, met Hem verenigd zijn ! (Zie vorige zondag !) en dat zijn we definitief sinds Goede Vrijdag. Bijgevolg, onze zonde ontslaat ons niet van Christen te zijn.

19

Het zou te simpel zijn om er in te berusten dat wij veroordeeld zijn en, terwijl we wachten op de eeuwige dood, zouden we kunnen zonder zorgen genieten van de genoegens van het huidige leven. Dit is een wanhoopsoplossing, maar, in werkelijkheid, is het niet dikwijls deze houding, die we aannemen ?

Nee, we hebben zelf het excuus van de zonde niet meer om verder zondaars te blijven. De echte oplossing is te geloven dat wij kunnen gelukkig zijn en ons in de armen van onze Vader kunnen werpen.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Op het einde van de Vasten zal het boetesacrament mijn Doopsel vernieuwen. Ik informeer waar ik te biecht kan gaan in mijn parochie, mijn gemeenschap …

Donderdag, 8 maart 2012. De heiligen Perpetua en Felicitas.

"Gij zijt allen broeders."

Naastenliefde door zwijgen.

Veel spreken komt gewoonlijk voort uit een zekere hoogmoed, die er ons van overtuigt dat we veel weten. Wij bewonderen onze eigen gedachten en trachten die, door ze te herhalen in de geest van de anderen in te prenten en zo hun meesters te worden, alsof zij onze lessen zouden nodig hebben.

Vermijd een meesterachtige toon en luid spreken. Het is zeer onaangenaam en wijst op vooringenomenheid en ijdelheid.

Spreek nooit over uzelf, over uw wapenfeiten of die van uw familie, tenzij het nodig is. En dan nog kort en discreet.

Spreek graag over God, bijzonder over zijn liefde en zijn goedheid, maar ga ook daarin niet te ver. Verkies naar een ander te luisteren als zij over Hem spreken en onthoud wat zij zeggen, in het diepste van uw hart.

De dingen, die u op het hart liggen om te zeggen, begin met ze goed te beschouwen, vooraleer ze op de tong te nemen. Ge zult er u rekenschap van geven dat velen er van beter niet uit uw mond komen. En zelfs voor diegene, waarvan u achteraf zoudt denken, dat ze toch beter zouden gezegd worden, waarschuw ik u dat ge ze beter in stilte begraaft, ge zult dat merken van zodra de gelegenheid om er over na te denken voorbij is.

Blijf op afstand van gesprekken en in plaats van het gezelschap van mensen, zult ge dat krijgen van de engelen, de heiligen en van God zelf.

De geestelijke strijd, 24.

OVERWEGEN.

Negen keer op tien is het gemakkelijker te spreken dan te zwijgen. Negen keer op tien zouden we beter doen van te zwijgen. Jezus, Maria, Jozef, zij spraken zo weinig …

20

We spreken dikwijls om het terrein te bezetten, zonder echt te geloven wat we zeggen, tenzij om onszelf er van te overtuigen dat we gelijk hebben, zelfs als we de volgende keer het tegenovergestelde verdedigen.

Laten we even de woorden nagaan, die we van gisteren af gesproken hebben . Hoeveel waren echt noodzakelijk ? Hoeveel waren er schadelijk ?

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Vandaag draai ik zeven maal mijn tong, voor ik iets zeg.

Vrijdag, 9 maart 2012. Van de feria.

"Een vasten, die de Heer aangenaam is".

Een echte weg van vooruitgang.

Ik raad u nog aan er voor te waken om uw eigen wil van tijd tot tijd te kastijden en te breken. Zelfs in geoorloofde, maar niet noodzakelijke zaken. Dat zal u groot goed bezorgen en ge zult beter geschikt zijn om u op andere punten te overwinnen. Ge zult er kracht en gewoonte in verwerven in de strijd tegen de bekoringen, ge zult ontsnappen aan de listen van de duivel en dat zal de Heer zeer aangenaam zijn.

Laat me u klare taal spreken. Als ge doet wat ik u zeg, trouw volhardend in die heilige oefeningen, geschikt om u te hervormen en u de overwinning op uzelf te geven, dan zult ge zeker in een heel korte tijd veel vooruitgang boeken, echt geestelijk worden en niet alleen in woorden. Als ge u echter op een andere weg begeeft en andere oefeningen, hoe voortreffelijk en heerlijk die u naar uw smaak ook lijken en zelfs als ze u zouden schijnen te voeren in de beschouwing en het zoete onderhoud met de Heer, weet dat ge geen enkele deugd zult verwerven, noch een authentiek geestelijk leven. Dit bestaat niet in aangename oefeningen, die passen bij onze natuur. Het is niet daaruit dat het voortkomt, maar uit oefeningen, die het kruisigen, dat en al zijn daden. Dan alleen zal de mens, vernieuwd dank zij de gewoonte van de evangelische deugden, verenigd zal zijn met zijn gekruisigde Schepper.

De geestelijke strijd, 13.

OVERWEGEN.

De Vasten en de andere vrijwillige verstervingen reiken verder dan alleen maar een terugkeer naar een verbroken evenwicht door de zonde. Veel geoorloofde zaken baten ons niet, al was het maar omdat zij onze wil er aan wennen om zijn voorkeur te volgen, liever dan de voorkeur van Jezus.

Onze tijd begrijpt slecht de taal van de boete, omdat hij meer moraliseert dan spiritueel te vormen. Het volstaat dat iets iemand anders (schijnbaar) geen kwaad doet, dat het ons toegelaten is.

Het Evangelie bestaat er echter niet in geen kwaad te doen, het bestaat er in zoveel mogelijk te beminnen.

21

IN PRAKTIJK BRENGEN.

Ik ga in mijn gewoonten iets geoorloofds na, maar dat niet nodig is : roken, TV, alcohol … zelfs in beperkte mate. Vandaag laat ik dat.

Zaterdag, 10 maart 2012. Van de feria.

Met de Maagd Maria.

De doeltreffendheid van Maria.

Met welke vurige liefde, welke gevoelens van barmhartigheid en goedheid was het hart van Maria ontvlamd en vervuld, toe ze negen maand lang in haar maagdelijke schoot en verder in haar borst en in haar hart de Zoon van God bleef dragen. Hij, die de liefde zelf, de barmhartigheid en de goedheid is. Wel, zoals men geen groot vuur kan naderen, zonder er de warmte van te voelen, des te meer zal ieder, die in nood is en nederig en vertrouwend het vuur van de liefde nadert, het medelijden en de goedheid vinden, die voortdurend branden in het hart van Maria. Hij zal er de hulp vinden, de gunsten en de genade en dat des te meer, naargelang hij er vaker met geloof en vertrouwen toe nadert.

Meer nog, niemand heeft ooit Jezus meer bemind dat de Allerheiligste Maagd, of zich zo naar zijn wil gevormd. En dus, vermits de Zoon van God zelf, Hij die gans zijn leven en alles wat Hij is heeft geofferd voor onze noden als zondaars, ons zelf zijn Moeder heeft gegeven als moeder en voorspreekster, opdat zij ons zou helpen en na Hem het middel zou zijn tot ons heil, hoe zou zij ons dan kunnen tekort komen en opstaan tegen de wil van haar Zoon ? Ga dus, mijn kind, in vertrouwen tot de Allerheiligste Maria, Maagd en Moeder. Dit vertrouwen is rijk en gelukkig en het is veilig bij haar te vluchten, want ze gaat verder met de genade en de barmhartigheid ter wereld te brengen.

De geestelijke strijd. 49.

OVERWEGEN.

Tot Maria naderen is naderen tot Jezus. Daarom zal er in ons gebed nooit concurrentie zijn tussen Maria en Jezus en is Maria de zekerste weg naar Jezus.

Het moederschap van Maria duurt zolang als Jezus’ werk. Ons Christelijk leven, dat een voortzetting is van het leven van Jezus in de Kerk, die zijn lichaam is, wordt voortdurend geboren uit Maria, haar gebed, haar hart.

IN PRAKTIJK BRENGEN.

De Kerk moedigt verscheidene vormen aan van Mariale godsvrucht, zoals de Rozenkrans of bedevaarten. Er is in mijn omgeving zeker een Mariaal heiligdom, een gebedsplaats langs de weg, of een Kapel aan Maria toegewijd in mijn parochiekerk, met dikwijls een eerbiedigwaardig of miraculeus beeld. Dit weekend neem ik de tijd om dit mariaal patrimonium in mijn streek te verkennen.

BOODSCHAP VOOR DE VEERTIGDAGENTIJD 2012.

Beste broeders en zusters,

Zoals elk jaar is de vasten, die op het punt staat te beginnen, een goede gelegenheid om ons te wenden naar Jezus, waarlijk mens en waarlijk God, gekruisigd en verrezen. En dat met hernieuwd geloof, hoop en liefde.

Door afstand te doen van wat ons leven overbelast, door meer te bidden en door te delen met onze broeders en zusters in nood, kan de Heer ons naar zich toe trekken en ons bekeren. Het is de noodzakelijke voorwaarde om Pasen in vreugde te beleven.

Elke keer wanneer de Heer onze banden met Hem nauwer aanhaalt, is het ook om ons opnieuw als zijn getuigen in de wereld te zenden. In dat opzicht belangt het Metropolis-evenement, dat tijdens de vasten en in de paastijd in Brussel plaatsheeft, ons hele bisdom aan.

Over wat gaat het? U weet misschien dat de bisschoppensynode, die in oktober in Rome wordt gehouden, zal gaan over de nieuwe evangelisatie, waaraan vooral de landen in het Westen behoefte hebben. Ons land bijvoorbeeld is van oudsher christelijk, maar het geloof in God en in Jezus hebben hier hun vuur en hun uitstraling verloren. Als voorbereiding op die bisschoppensynode zijn 12 grote Europese steden, 12 ‘metropolen,’ aangezocht om enkele weken te beleven van evangelisatie, dat wil zeggen van uitdrukkelijke verkondiging van de Blijde Boodschap die Jezus is. Brussel is één van die steden. Ook voor de mensen die er niet wonen, is de hoofdstad in ons bisdom nooit ver weg. Als u het voor u mogelijk is, nodig ik u hartelijk uit om een of meerdere van de geplande activiteiten bij te wonen.

Wat staat er op het menu? Ik geef hier enkel de grote lijnen, meer details staan op de website www.metropolis2012.be. Dat programma vermeldt ook in welke talen elke activiteit plaatsheeft.

Tijdens vijf namiddagen in de kathedraal van Brussel zullen mannen en vrouwen, die zich bekeerd hebben tot de Heer, getuigen over hun leven. Die getuigenissen worden gekoppeld aan fragmenten uit de Belijdenissen van de heilige Augustinus, een van de grootste bekeerlingen uit de geschiedenis.

Bijzondere aandacht gaat naar de bekendmaking van het Woord van God, en wel door de volledige lezing van het Marcusevangelie. Dat zal gebeuren op Goede Vrijdag, op een plaats waar veel volk passeert, namelijk binnen en buiten de Finisterraekerk.

Op de vooravond van Palmzondag wordt een dag van ontmoeting en verzoening georganiseerd. Op de bewuste zaterdag zullen een vijftiental kerken in de hoofdstad open zijn voor alle bezoekers. De gesprekken en ontmoetingen kunnen, voor zij die dat wensen, uitmonden in het sacrament van de verzoening. Het evangelie van vandaag heeft ons er immers aan herinnerd dat ‘de Zoon de macht heeft op aarde zonden te vergeven’.

Een andere dimensie van Metropolis zal bestaan uit de onderrichting van het geloof. Monseigneur Kockerols zal zich vier zaterdagen in maart, telkens in de namiddag, in verschillende kerken richten tot jonge volwassenen, meer bepaald tot ouders die een kindje hebben laten dopen of een doopsel hebben aangevraagd. Ikzelf zal een catechese geven aan de volwassen catechumenen, bij hun uitverkiezing in de kathedraal op zondag 26 februari. Op 21 maart zal ik de jongeren toespreken in de Sint-Kruiskerk.

Ten slotte zal Metropolis ook in het teken staan van de zorg om te delen met hen die, over de hele wereld, geconfronteerd worden met de voedselcrisis. Dat zal, in samenwerking met Broederlijk Delen en Entraide et Fraternité, beleefd worden tijdens een groot Latijns-Amerikaans solidariteitsmaal in de parochie van de Rijke Klaren, op zondag 18 maart.

Mijn broeders en zusters, ik wens u, tijdens de komende veertigdagentijd, een gezegende en vreugdevolle voorbereiding op Pasen. Ik bid de Heer om het hele Metropolis-gebeuren te zegenen en ik nodig u van ganser harte uit om er de genade van te delen.

Mechelen, 9 februari 2012,

+ André-Jozef Léonard,

aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Deze boodschap voor de vasten zal gelezen worden in de kerken en kapellen van het bisdom tijdens de zondagsmissen en –bijeenkomsten op 18 en 19 februari 2012.

Kruistocht van gebed (32) Gebed om abortus in Ierland tegen te houden.

Vrijdag 17 februari 2012 15.30u

Bid, bid, bid Mijn kruistochtgebed (32) voor Ierland.

O Moeder van het Heil,

Bid voor Uw kinderen in Ierland om te verhinderen

dat de verdorven daad van abortus ons opgelegd wordt.

Vrijwaar deze heilige natie van het dieper wegzinken in de wanhoop,

door de duisternis die ons land bedekt.

Verlos ons van de Kwade die Uw kinderen, die nog geboren moeten worden, wil vernietigen.

Bid dat deze leiders de moed zullen hebben om te luisteren naar diegenen die van Uw Zoon houden zodat zij de Leer van Onze Heer Jezus Christus zullen navolgen.

Amen.

Ga nu, Mijn kind en zeg Mijn kinderen in Ierland dat ze sterk moeten zijn. Zij moeten opkomen voor wat juist is.

Zij mogen nooit bang zijn om de waarheid, het heilig woord van God, te verkondigen, hoe moeilijk dit ook kan zijn.

Jullie geliefde Koningin van de Hemel

Moeder van het Heil.

H. Maagd Maria : Introduceer abortus in Ierland en jullie verbreken de verbinding met Mijn Hart.

Vrijdag 17 februari 2012 15.30u

Ik ben jullie geliefde moeder, Koningin van de Engelen, de H. Maagd Maria, de Onbevlekte Ontvangenis.

Oh, Hoe huil Ik vandaag aangezien Ierland – het land aan Mij, hun geliefde Moeder, het meest toegewijd – ten prooi valt aan de Boze.

Grote duisternis is neergedaald over deze natie. Zo velen hebben hun geloof verlorenen en ook zo velen hebben hun hart afgewend van Mijn geliefde Zoon, Jezus Christus.

Mijn kinderen in Ierland hebben de Boze toegestaan om hun hart in steen te veranderen.

Diegenen, die van Mijn Zoon houden, lijden wanneer zij getuige zijn van de secularisatie die de controle over dit, eens heilige, land heeft overgenomen.

Er worden nu pogingen ondernomen om abortus in te voeren en als dit zou gebeuren, zal dat Mijn dierbare Zoon diep beledigen.

Mijn kinderen, wanneer jullie abortus zouden introduceren in Ierland, zullen jullie de verbinding verbreken die jullie zo dicht bij Mijn Hart gebracht heeft.

Zoveel mensen in Ierland beledigen tegenwoordig Mijn Zoon door de oneerbiedigheid die zij Hem betonen. Ook Ik word niet langer getolereerd en Mijn naam wordt onteerd.

Kinderen van Ierland, uitverkoren als bijzondere zielen om het woord van Mijn Vader wereldwijd mee te delen, jullie moeten naar Mij luisteren.

Bid, bid, bid dat deze plannen, om abortuswetten te introduceren, zich niet voltrekken.

Als dit zou gebeuren, zal Ierland veel gunsten verliezen in het Koninkrijk van Mijn Vader.

De zonde van abortus is de zwaarste in de ogen van Mijn Vader. Het is de ergste vorm van volkerenmoord.

Jullie moeten dit kwaad bestrijden, kinderen. Jullie moeten dit nu doen anders zal de laatste goddelijke verbinding die versterkt moet worden, in plaats daarvan verzwakt worden.

Jullie moeten jullie oprichten, kinderen, en jullie Katholieke en Christelijke geloof terugeisen want ze worden van jullie weggenomen.

Sta niet toe dat diegenen, die aan de macht zijn, jullie bespotten wanneer jullie het heilig woord van God verkondigen.

Deze geest van duisternis bedekt tegenwoordig niet enkel jullie land maar ook de heiligdommen waar Ik vereerd zou moeten worden.

Ik huil van verdriet daar Ik zie dat Mijn geliefde Ierland afhaakt.

Er is toch nog hoop, kinderen. Maar jullie moeten jullie nu massaal verenigen om jullie geloof te beschermen.

Weldra zullen jullie gedwongen worden om niet alleen jullie Katholieke geloof, maar ook jullie Christelijke geloof, af te leggen.

Herover jullie land van het socialisme en de wereldse dictatuur.

Zij zullen pleiten voor het burgerrecht maar ze zullen de echte rechten, die zij beweren te beschermen, weigeren waaronder ook het recht om te bidden.

Zij zullen jullie, bij wet, dwingen het recht, om ongeboren kinderen te vermoorden, te aanvaarden.

Denk eraan dat elke ziel liefdevol geschapen werd door God, de Almachtige Vader.

Iedere mens die voor abortus kiest of meehelpt aan de verdorven daad van abortus, begaat een doodzonde.

Bid, bid, bid Mijn kruistochtgebed (32) voor Ierland.

O Moeder van het Heil,

Bid voor Uw kinderen in Ierland om te verhinderen

dat de verdorven daad van abortus ons opgelegd wordt.

Vrijwaar deze heilige natie van het dieper wegzinken in de wanhoop,

door de duisternis die ons land bedekt.

Verlos ons van de Kwade die Uw kinderen, die nog geboren moeten worden, wil vernietigen.

Bid dat deze leiders de moed zullen hebben om te luisteren naar diegenen die van Uw Zoon houden zodat zij de Leer van Onze Heer Jezus Christus zullen navolgen.

Amen.

Ga nu, Mijn kind en zeg Mijn kinderen in Ierland dat ze sterk moeten zijn. Zij moeten opkomen voor wat juist is.

Zij mogen nooit bang zijn om de waarheid, het heilig woord van God, te verkondigen, hoe moeilijk dit ook kan zijn.

Jullie geliefde Koningin van de Hemel

Moeder van het Heil.

Inspraak aan broeder Eli i.v.m. de zuiverheid in het huwelijk. Niet gedateerd.

Het huwelijk moet ‘n school van veredeling zijn .. niet van bederf. De dieren bederven de voortplantingsdaad niet door wellustdaden en gij zijt geen dieren maar mensen!

-Maak van het huwelijk geen prostitutie!

-Wees God nabij.. voor het scheppen van leven (materie) (God schept de ziel in de door de ouders geschapen materie.

-De scheppingsdaad in het huwelijk wordt vaak in ongezonde sexuele driften gebotvierd. Komt er een kind dan is het goed, dan beminnen ze het , komt er geen, ja .. zoveel te beter. Leef in zuiverheid, wanneer ge denkt gen kinderen financieel te kunnen onderhouden en groot te brengen.

De zuiverheid is geen monopolie voor de maagdelijken!

-Wanneer geen kinderen meer kunnen komen, leef in heilige zuiverheid zoals bv. Maria en Jozef.. Anna en Joachim enz.

-Wees niet minder wijs dan de dieren die de schoonheid van de voortplanting begrijpen zich beheersen wanneer het vijandig jaargetijde geen voedsel voor hun welpen zou kunnen geven!

Gezegende echtenoten die in hun oude dag als twee vrienden opkijken naar de Heer en gij echtelingen die niet zo denkt, komt terug op de rechte weg.

Inzicht in Mijn Kruisiging.

Maandag 26 september 2011, 23.45 uur

Mijn innig geliefde dochter, vanavond, voor de eerste keer gaf Ik u een inzicht in Mijn kruisiging die u verrast heeft. Wat Ik echter aan u geopenbaard heb, is zeer belangrijk.

Veel lauwe gelovigen denken toen Ik werd gekruisigd, dat op de een of andere manier, gezien Ik de Zoon ben van de Vader, niet de fysieke pijn zou lijden van een mens. Ze zijn ook van mening dat omwille van Mijn goddelijke status Ik geen angst had, noch had kunnen hebben als gevolg van de kracht die Ik kreeg van Mijn Vader.

De waarheid is heel anders. Ik voelde me erg alleen en bang. Mijn tijd in de tuin was angstaanjagend wegens Mijn menselijke natuur. Vergeet niet dat Ik gekomen ben in het vlees. Ik heb dezelfde gevoelens van pijn en verdriet gehad, net als ieder ander mens. Veel mensen begrijpen dit niet.

Ik voelde Mij in de steek gelaten door Mijn Eeuwige Vader, en in sommige opzichten ook door Mijn apostelen, die niets deden om Mij te troosten tijdens dit verschrikkelijke uur.

Toen Ik werd geconfronteerd met Mijn beulen, beefde Ik van angst en kon nauwelijks reageren op hun beschuldigingen. Ik voelde Mij als een menselijk wezen dat werd geconfronteerd met een gewelddadige executie. Mijn waardigheid bleef intact omdat Ik wist welk offer Ik moest brengen voor de mensheid. Een paradox, Ik weet het, maar Ik voelde ook liefde en vreugde in Mijn Hart tijdens dit lijden. Want Ik wist dat Mijn dood u zou redden, Mijn kinderen, voor de eeuwigheid. Maar nu wil Ik dat u uzelf afvraagt hoeveel er kunnen gered worden door Mijn dood aan het kruis. Wie wil er gered worden en begrijpen ze echt de betekenis?

Door Mijn dood kunnen zij nu de hemel binnengaan. Weten ze ook dat dit door hun eigen keuze en door de vrije wil is, die ze het hebben gekregen? Het geloof in God de Vader moet uw prioriteit zijn. Kom eerst tot Mij en Ik leid u naar Hem. Houd u aan Mijn leer gegeven door de heilige Bijbel. Heb je naaste lief. Houd uw geloof eenvoudig. Houd een evenwichtige kijk op uw geloof. Bemin Mij. Bid tot mij. Aanbid Mij. Laat Mij u beminnen met Mijn teder Hart, zodat mijn Goddelijke Aanwezigheid kan vloeien in uw kostbare kleine zielen. Ik ben van u. U bent van Mij, kinderen. Het is zo eenvoudig.

Hoe meer u bidt, hoe dichterbij u zult komen. Hoe dichter uw hart zich zal verstrengelen in het Mijne.

Uw Jezus

Redder van de Mensheid.

(uit: diewarnung.net).

De Kruisiging.

9 november 1986

Vrede zij met je. Ik ben hier; Ik ben Jezus Christus. Ik ben vóór je; Ik ben je Leermeester en Ik bemin je. Ik heb het kwaad overwonnen door Mijzelf te offeren. Slaap niet, want Ik ben weldra met je; Ik ben de Openbaring; Ik heb nieuws waarover gesproken zal worden. Praat met Mij over Mijn Kruisiging, Vassula.

Wat moet ik zeggen? Moet ik de gebeurtenissen van vóór of tijdens Uw Kruisiging overwegen?

Ervoor.

Jezus gaf mij een beeld van de geseling.

Nadat ze Mij gegeseld hadden, bespuwden ze Mij en gaven Mij verschillende harde slagen op Mijn Hoofd, zodat Ik duizelde. Ze schopten Mij in Mijn maag, waardoor Ik buiten adem op de grond viel en kreunde van pijn. Ze maakten er een sport van Mij om de beurt te trappen. Ik was onherkenbaar; Mijn Lichaam was gebroken en ook Mijn Hart. Mijn vlees, dat overal van Mijn Lichaam was losgerukt, hing er aan flarden bij. Een van de soldaten trok Mij omhoog en sleurde Mij mee, omdat Mijn benen Mij niet langer wilden dragen. Daarna bekleedden ze Mij met een van hun gewaden, sleepten Mij naar voren en herhaalden hun slagen, ook in Mijn Gezicht, ze braken Mijn neusbeen en martelden Mij. Ik luisterde naar hun beledigingen, dochter. Er klonk zoveel haat en spot in hun stemmen, dat Mijn Kelk tot de rand gevuld werd. Ik hoorde hen zeggen: "Waar zijn nu je aangemonsterde vrienden, terwijl hun koning bij ons is? Zijn alle Joden zo vals als dezen? Ziet hun koning!" En ze kroonden Mij met een gevlochten doornenkroon, dochter. "Waar zijn je Joden om je toe te juichen? Je BENT toch koning, nietwaar? Kun je er een nabootsen? LACH! Huil niet! Ben je koning of niet? Gedraag je dan ook als een koning!"

Ze bonden Mijn Voeten met touwen vast en gaven Mij bevel naar de plaats te gaan waar zich Mijn Kruis bevond. Dochter, Ik kon niet lopen, omdat ze Mijn Voeten hadden vastgebonden. Dus wierpen ze Mij op de grond en sleurden Mij aan Mijn haren naar Mijn Kruis. Mijn pijn was ondraaglijk; stukjes vlees, die sinds de geseling loshingen, werden afgerukt. Ze maakten de touwen van Mijn Voeten los en schopten Mij, opdat Ik zou opstaan om Mijn Last op Mijn Schouders te nemen. Ik kon niet zien waar Mijn Kruis was, want Mijn Ogen waren gevuld met bloed dat over Mijn Gelaat stroomde tengevolge van de doornen die in Mijn Hoofd waren gedrongen. Dus tilden ze Mijn Kruis op, legden het op Mijn Schouders en dreven Mij voor zich uit naar de poorten.

Dochter, o wat was Mijn Kruis dat Ik dragen moest zwaar! Ik zocht Mij tastend een weg naar de poort, voortgedreven door de zweep achter Mij; Ik probeerde Mijn weg te zien door het bloed heen, dat in Mijn Ogen brandde. Toen voelde Ik dat iemand Mijn gezicht afwiste. Vrouwen die doodsbang naar voren kwamen om Mijn gezwollen Gezicht af te vegen; Ik hoorde hen schreien en weeklagen; Ik voelde ze en zei: "Weest gezegend, Mijn Bloed zal alle zonden van de mensheid uitwissen; zie, dochter, de tijd van je redding is gekomen". Ik heb Mij opgericht; de menigte werd wild; Ik kon geen enkele vriend om Mij heen onderscheiden, er was niemand om Mij te troosten; Mijn doodsstrijd scheen toe te nemen en Ik viel op de grond. Omdat de soldaten bang waren dat Ik vóór de Kruisiging zou sterven, bevalen ze een zekere Simon om Mijn Kruis te dragen. Dochter, het was geen gebaar van goedheid of medelijden; het was om Mij in leven te houden voor de Kruisiging.

Na aankomst op de berg Calvarië wierpen ze Mij op de grond, rukten Mijn kleren af en lieten Mij naakt tegenover alle aanwezigen; Mijn Wonden gingen weer open en Mijn Bloed vloeide op de grond. De soldaten gaven Mij wijn te drinken, vermengd met gal. Ik weigerde het, want diep in Mij had Ik reeds de bitterheid die Mijn vijanden Mij hadden gegeven. Eerst spijkerden ze snel Mijn polsgewrichten vast, en nadat de nagels vast in het Kruis zaten rekten ze Mijn gebroken Lichaam uit en doorboorden met geweld Mijn Voeten.

Dochter, o dochter, wat een pijn, wat een doodsangst, wat een kwelling voor Mijn Ziel! Verlaten door Mijn geliefden, verloochend door Petrus op wie Ik Mijn Kerk zou bouwen, verloochend door de rest van Mijn vrienden, alleen gelaten, overgeleverd aan Mijn vijanden heb Ik geschreid, want Mijn Ziel was vervuld van smarten.

De soldaten richtten Mijn Kruis op en plaatsten het in de kuil. Vanaf het Kruis waaraan Ik hing keek Ik neer op de menigte, maar Ik zag nauwelijks iets vanwege Mijn gezwollen Ogen. Ik keek naar de wereld; Ik zag geen vriend tussen degenen die Mij bespotten en uitlachten; er was niemand om Mij te troosten. "Mijn God! Mijn God! Waarom hebt U Mij verlaten?" Ik was verlaten door allen die Mij beminden.

Mijn starende blik viel op Mijn Moeder; Ik keek op Haar neer, en Onze Harten spraken:

Jezus wil zeggen dat ze elkaar zonder woorden begrepen.

"Ik geef u Mijn geliefde kinderen, opdat ze ook uw kinderen zullen zijn. U moet hun Moeder zijn". Alles liep ten einde, de Verlossing was nabij; Ik zag de Hemelen open en alle engelen daar staan, rechtop en zwijgend. "Mijn Vader, in Uw Handen beveel Ik Mijn Geest; nu ben Ik met U".

Ik, Jezus Christus, heb je Mijn doodsstrijd gedicteerd. Draag Mijn Kruis, Vassula, draag het voor Mij. Mijn Kruis smeekt om Vrede en Liefde. Ik zal je de Weg wijzen, want Ik bemin je, dochter.

________________________________________

(bron: http: Vassula)