Genesis 14:19 Handelingen 17:24-28

1 Samuël 2:6-8 Matteüs 10:29-30

2 Kronieken 32:7-8 Matteüs 19:26

Psalm 44:21-22 Matteüs 10:30

1 Koningen 8:27 Handelingen 17:27-28

Numeri 23:19 Hebreeën 13:8

Deuteronomium 7:9 1 Korintiërs 10:13

Exodus 15:11 Lucas 1:50

Deuteronomium 32:4 Romeinen 3:25-26

1 Kronieken 28:9 Kolossenzen 2:3

Exodus 3:15 1 Timoteüs 1:17

Genesis 1:1 Johannes 1:3

Psalm 117 1 Timoteüs 4:4

Ik ben er mij van bewust dat niet allen dagelijks kunnen deelnemen aan de Mis, tengevolge van

diverse verplichtingen, maar tenminste toch twee of drie keer per week, en zonder diegenen te

vergeten die de zondagsmis laten voorbijgaan met als louter voorwendsel de zorg over één of

twee kinderen, al ware het er zelfs tien... Hoe organiseren de mensen zich wanneer ze een of

andere belangrijke verplichting hebben: Ze nemen al hun kinderen mee of ze gaan elk op beurt

naar de mis, de man op een uur en de vrouw op een ander uur. Zo vervullen ze hun plicht

tegenover God.

Jezus vroeg mij om, eens de Heilige Mis beëindigd, nog enkele minuten bij Hem te blijven. Hij

zegt: “Ga niet naar uw bezigheden, eens de Mis gedaan is. Blijf in Mijn gezelschap, geniet er

van en laat mij genieten van uw gezelschap”.

Ik had van een kind gehoord dat de Heer in ons nog vijf à tien minuten verblijft na de

communie. Ik heb dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om aan Hem te vragen: Heer, hoe

lang verblijft U in werkelijkheid in ons na de Communie?

Ik denk dat de Heer heeft moeten lachen om deze onzin, want Hij antwoordde: “Zolang als je

Mij bij u wenst te houden. Als je met Mij spreekt gedurende de dag, als je me enkele woorden

gunt tijdens uw bezigheden, zal ik naar je luisteren. Ik ben altijd bij u. U bent het die Mij

verlaat. Van zodra u de Mis verlaat, is het gedaan met uw dag van verplichting. Uw

verplichtingen tegenover de Heer zijn vervuld, en dan is het gedaan. U denkt er zelfs niet aan

dat het Mij zou behagen om tenminste deze dag te mogen delen in uw gezinsleven,.

Je hebt thuis een plaats voor alle dingen en een plaats voor elke activiteit: een plaats om te

slapen, een andere om te koken, een andere voor het eten, enz.. Welke is de plaats die je voor

Mij hebt voorbehouden? Het moet geen plaats zijn waar er zich voor het grootste deel van de

tijd een bestofte afbeelding bevindt, maar een plaats waar het gezin bijeenkomt voor tenminste

vijf minuten per dag, om de dag aan Mij toe te wijden, om Mij te bedanken voor de gave van

het leven, om Mij de noodwendigheden van de dag voor te leggen, om zegen te vragen,

De mensen plannen hun dag, hun week, hun semester, hun vakantie, enz. Zij maken plannen

om zich te ontspannen, om naar de film te gaan of naar een feest, om op bezoek te gaan bij

grootmoeder, bij de kinderen of bij de kleinkinderen, bij vrienden... om zich te gaan vermaken.

Maar hoeveel gezinnen zeggen minstens één keer per maand: ‘Vandaag is het de dag om een

bezoek te brengen aan Jezus in het Tabernakel’ en om zo met gans het gezin bij Mij te komen

en Mij te vertellen hoe het is geweest sedert de laatste keer, met Mij te praten over de

problemen, de moeilijkheden die men heeft ondervonden, over de noden... Om Mij te laten

deelnemen aan dat alles? Hoeveel keer?

Ik weet alles. Ik lees in het diepste van de harten en van de gedachten, maar het verheugt Mij

om al die dingen te horen, dat ge Mij eraan laten deelnemen, zoals aan een lid van het gezin,

zoals aan uw beste vrienden. Hoeveel genaden verspilt de mens niet door Mij geen plaats te

geven in zijn leven!”.

Deze dag die ik met Hem doorbracht, zoals vele andere dagen, werden wij onderricht en

vandaag wens ik de zending die mij is opgedragen met U te delen.

Een ander punt waarover de Heer zich met droefheid uitdrukte, blijft het volgende: “Voor

sommigen wordt de ontmoeting met Hem een gewoonte. Er zijn Mensen die elke wil voor een

dergelijk ontmoeten verloren hebben. Het is een soort gewoonte waar sommigen aan

vasthouden en die maakt dat zij niets meer aan Jezus te zeggen hebben wanneer ze Hem

ontvangen. Er zijn ook een aantal Godgewijde zielen die hun enthousiaste liefde voor de Heer

verliezen en van hun roeping een eenvoudige functie maken, een carrière waaraan ze zich

wijden, zonder al te veel geestdrift”.

Vervolgens heeft de Heer me gesproken over de vruchten die elke Communie zou moeten

voortbrengen. Het gebeurt dat we de Heer dagelijks ontvangen zonder dat ons leven echt

verandert; dat we uren in gebed doorbrengen en ons op verschillende taken toeleggen, enz.,

maar ons leven niet echt veranderd is, en een leven dat niet verandert, kan, volgens de Heer,

geen echte vruchten voortbrengen. De verdiensten die we door de Eucharistie ontvangen

moeten vruchten van bekering in ons voortbrengen en vruchten van naastenliefde tegenover

onze broeders.

De leken hebben een belangrijke rol in de schoot van de Kerk. Wij hebben niet het recht om de

zending die de Heer ons heeft toevertrouwd, zoals aan elke gedoopte, en die er in bestaat om

de Blijde Boodschap te verkondigen, naast ons neer te leggen. Wij hebben niet het recht om

zoveel informatie te vergaren en ze niet aan onze geloofsgenoten door te geven, in die zin dat

zij van honger sterven, terwijl onze handen zo rijkelijk van brood voorzien zijn.

Wij mogen onze Kerk niet tot een ruïne laten verworden, terwijl wij rustig in onze parochies en

in onze huizen verblijven, en wij ten overvloede van de Heer ontvangen: Zijn Woord, de

homilie van de priester, de bedevaarten, de Barmhartigheid van God in het Sacrament van de

Verzoening, de wonderbaarlijke vereniging in het Sacrament van de Eucharistie, de conferenties

van deze of gene predikant.

Met andere woorden, wij ontvangen veel, maar wij zijn niet bereid ons welzijn te offeren. We

zouden gevangenen kunnen bezoeken, praten met mensen in nood, hen moed inspreken, dat

zij katholiek geboren zijn en de Kerk hen nodig heeft, zoals ze zijn, dat hun lijden zin heeft,

omdat het verlossende waarde heeft voor anderen, terwijl dit offer voor henzelf, het eeuwig

leven garandeert.

Wij zijn niet in staat naar de ziekenhuizen te gaan en aan het bed van de terminaal zieken te

staan om hen met onze gebeden te ondersteunen, de rozenkrans van de Goddelijke

Barmhartigheid in de handen, op deze ogenblikken van strijd tussen het goede en het kwade,

om hen te verlossen van de valstrikken en verleidingen van de Satan. Elke stervende verkeert in

angst en enkel zijn hand vasthouden, hem spreken over de liefde van God, over de wonderen

die hem te wachten staan in de Hemel bij Jezus en Maria en bij al de zijnen die daar reeds

aanwezig zijn, zou hem versterken en

vertroosting brengen.

De tijd waarin wij leven duldt geen enkele

onverschilligheid van onzentwege. Wij

moeten de verlenging zijn van de priesterlijke

armen en ons daar manifesteren waar zij het

niet kunnen. Maar opdat dit mogelijk zou zijn,

om hiertoe bekwaam te zijn, moeten wij Jezus

ontvangen, leven met Jezus en ons voeden

met Jezus.

Wij zijn bevreesd ons steeds meer te

engageren en wanneer de Heer zegt: “Zoek op

de eerste plaats het Koninkrijk Gods en de rest

zal er U bovenop gegeven worden”, is

daaraan niets aan toe te voegen, mijn

broeders. Ziedaar waarin het bestaat het

Koninkrijk van God te zoeken op de eerste

plaats, met alle middelen, zodat, wanneer wij

onze handen uitstrekken, wij er alles bovenop krijgen. Want als Meester hebben wij Diegene

die de beste prijs betaalt, Diegene die de minste van onze behoeften nauwkeurig in het oog

houdt!

Broer, zuster, dank U dat je me hebt toegelaten om de taak te volbrengen die aan mij is

toevertrouwd, de taak die erin bestaat U deze bladzijden voor te leggen.

De volgende keer dat je aan de Heilige Mis zult deelnemen, beleef ze! Ik weet dat de Heer

zich aan deze belofte tegenover u zal houden en dat “de Mis nooit meer zal zijn als voordien”.

Wanneer je Hem ontvangt, bemin Hem! Beleef het gevoel van zachtheid door te rusten in het

diepst van Zijn Hart, dat geopend is voor U, om zijn Kerk aan U te geven, Zijn Moeder, om

voor U de poorten van het huis van Zijn Vader te openen opdat je Zijn barmhartige Liefde zou

kunnen ondervinden dank zij dit getuigenis en opdat je zou proberen Zijn Liefde te

beantwoorden met uw broze liefde.

Moge de Heer U zegenen in deze Verrijzenis van Pasen. Uw zus in Jezus-Christus, de altijd

levende,

Catalina Lekenmissie van het Eucharistisch Hart van Jezus.

CATALINA RIVAS, van Cochabamba, in Bolivië, werd in de eerste helft van 1990 door Jezus

verkozen om aan de wereld Zijn boodschappen van liefde en barmhartigheid mede te delen. In

1994 ontving ze de stigmata. Al de boodschappen die ze van Jezus ontving werden verzameld

in 8 delen, waarvan de eerste twee op 2 april 1998 het imprimatur ontvingen van Mons. René

Fernandez Apaza, Aartsbisschop van Cochabamba (Bolivië).

P.O. Box 857, Lithonia, Georgia 30058 USA

Aanroep de Heilige Geest dat Hij tot u zou spreken terwijl ge deze woorden leest, wat uw leven

en dat van anderen kan veranderen.

Nederlandse bewerking: A.J. Smet, cp

Mechelsesteenweg 82

1970 WEZEMBEEK-OPPEM

Opgedragen aan

ZIJNE HEILIGHEID JOHANNES PAULUS II

Eerste apostel van de nieuwe evangelisatie

Die aan de leken een getuigenis geeft van

Geloof, Moed en Barmhartigheid

Met onmetelijke dankbaarheid en liefde.

Ook aan alle Priesters:

Levensader tussen God en de mensen,

Die de goddelijke barmhartigheid overbrengen door het

Sacrament van de Verzoening en de Eucharistie

IMPRIMATUR

Met aandacht heb ik de brochure “De Heilige Mis”, Getuigenis van Catalina RIVAS, Lekenmissionaris

van het Eucharistisch Hart van Jezus, gelezen en ik vind niets dat ingaat tegen de

heilige Schrift of de kerkelijke geloofsleer; geheel in tegendeel geloof ik oprecht, dat het getuigt

van een diepgaande leer over het Mysterie van de Heilige Mis. Ik beveel heel bijzonder de

Priesters en de Leken aan het te lezen en te overwegen, om zo tot een beter begrijpen en inniger

beleven van het Heilig Altaaroffer te komen.

San Vicente, 2 Maart 2004.

Mons. José Barahona C.

Bisschop van San Vicente

El Salvador, C.A.

Ze zeiden tot Jezus: “Heer, geef ons altijd dat brood”. Jezus

sprak tot hen : “Ik ben het brood van het leven; wie tot Mij

komt zal geen honger meer hebben, en wie in Mij gelooft, zal

nooit meer dorst krijgen” (Joh 6,35).

Jezus sprak daarop tot hen: “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg U, als

gij het vlees van de Mensenzoon niet eet en zijn bloed niet

drinkt, hebt gij het leven niet in u. Wie mijn vlees eet en mijn

bloed drinkt heeft het eeuwige leven en Ik zal hem doen

opstaan op de laatste dag. Want mijn vlees is echt voedsel en

mijn bloed is echte drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed

drinkt, woont in Mij en Ik in hem. Wie dit brood eet, zal in

eeuwigheid leven” (Joh 6, 53-57, 58c).

Dank zij het wondermooi onderricht van de Heer en Onze Lieve Vrouw (namelijk de manier

om de rozenkrans te bidden, om met het hart te bidden, om de ogenblikken die we met God en

Maria gedeeld hebben te overwegen en te beleven – uitzonderlijk getuigenis -) kunnen we de

Heilige Mis echt beleven en ook werkelijk met het hart beleven.

Ziehier het getuigenis dat ik moet en wens te geven aan de hele wereld, tot allerhoogste glorie

van God en tot verlossing van allen die hun hart voor de Heer wensen te openen. Dit vooral

opdat talrijke godgewijde zielen het vuur van hun liefde voor Christus zouden aanwakkeren,

vooral zij die met hun gezalfde handen de opdracht ontvingen Hem aan de hele wereld mee te

delen, opdat Hij ons voedsel zou worden.

verrukking beleven van een dagelijkse liefdevolle ontmoeting. Aan U leken van de hele wereld,

mijn broeders en zusters, om het allerhoogste wonder: de viering van de Heilige Eucharistie,

met het hart te kunnen beleven.

Het was op de vooravond van de Aankondiging en de leden van onze groep waren gaan

biechten. Enkele van de dames van de gebedsgroep hadden niet kunnen biechten en voorzagen

hun biecht voor de volgende dag, voor de Heilige Mis.

Toen ik ’s anderendaags wat laat in de kerk aankwam, traden de Aartsbisschop en de priesters

de kerk binnen. Onze Lieve Vrouw zei toen met een heel zachte en vrouwelijke stem die de

aan alles waarvan je getuige zult zijn. Alles wat je vandaag beleeft, zal je aan de mensheid

aandachtig te zijn.

In het begin heb ik een koor van hele mooie stemmen waargenomen die van op een afstand

zongen, maar sommige ogenblikken dichterbij kwamen en daarna zich weer verder

verwijderden als een door de wind gedragen klank.

Monseigneur de Aartsbisschop begon de Heilige Mis en op het ogenblik van de schuldbelijdenis

fouten, om Hem beledigd te hebben; zo zal je waardig kunnen deelnemen aan het voorrecht

de Heilige Mis te kunnen bijwonen”.

Ik moet zeker een moment gedacht hebben: “Maar ik ben in Gods genade, ik ben gisterenavond

komen, kwam het jong meisje dat je helpt je iets vragen, en omdat je te laat was, heb je op een

nogal weinig beleefde manier geantwoord aan het ontredderde meisje. Dat was van jouw kant

een gebrek aan liefde, en je zegt God niet beledigd te hebben.

Op je weg heb je een autobus gekruist die je bijna aanreed, en je hebt nogal een aantal

woorden naar de arme man geslingerd, in plaats van je gebed te komen doen en je voor te

bereiden op de Heilige Mis. Je bent tekort geschoten in liefde en de vrede verloren door gebrek

aan geduld. En je zegt de Heer niet beledigd te hebben?

Je bent op het laatste ogenblik toegekomen, toen de priesterprocessie reeds naar voren ging om

de Heilige Mis te vieren. Je begint eraan deel te nemen zonder u vooraf voor te bereiden”.

“Ó Moeder, zeg er niets meer over, zeg me niet nog meer, want ik zou sterven van spijt en

schaamte”, protesteerde ik.

te kunnen doen en aan de Heer te vragen om Zijn Heilige Geest te zenden, zodat Hij je een

geest van vrede kan geven, die geest die de wereldse geest, de zorgen, de problemen en de

deelnemen zonder enige geestelijke voorbereiding. Waarom? Het is een groot Mirakel. Je gaat

op deze ogenblikken het allergrootste geschenk beleven dat de Allerhoogste U toekent en je

apprecieert het niet”.

Nu was het genoeg..Ik voelde me zo slecht dat het voldoende was om vergiffenis te vragen aan

God, niet alleen voor mijn fouten van die dag, maar voor alle keren dat ik gehoopt heb, en met

mij vele anderen, dat de homilie zou eindigen om deel te nemen aan het offer van de hele Kerk.

Voor al de keren dat ik niet kon begrijpen of niet trachtte te begrijpen wat het betekende hier te

zijn. Voor al de keren dat ik het aandurfde deel te nemen aan de Heilige Mis, alhoewel mijn

ziel met zware zonden beladen was.

GLORIA

Het was een feestdag en we gingen het Gloria bidden. Onze-Lieve-Vrouw zei vervolgens:

“Verheerlijk en zegen met al je liefde de Heilige Drie-eenheid door je te erkennen als Zijn

schepsel”.

Hoe gedenkwaardig was die Gloria. Opeens bevond ik me op een vreemde plaats, vervuld met

licht, voor de Troon van de Goddelijke en Koninklijke Aanwezigheid, gans van licht vervuld.

Met welk een liefde heb ik blij herhaald: Wij loven U, wij prijzen en aanbidden U, wij zeggen

U dank voor Uw grote heerlijkheid, Heer God,

Hemelse Koning, God Almachtige Vader en ik

stelde mij het Vaderlijke gezicht voor, vol van

goedheid Heer God, enig geboren zoon, Jezus

Christus, Heer God, Lam Gods, Zoon van de

Vader, Gij die wegneemt de zonden der

wereld... En Jezus was daar, voor mij, Zijn

gezicht vol tederheid en barmhartigheid… Want

Gij alleen zijt Heilig, Gij alleen de Heer, Gij

alleen de Allerhoogste Jezus Christus, met de

Heilige Geest... Hij, de God van de Schone

Liefde, Hij die gans mijn wezen vervulde.

En ik heb gevraagd : “Heer, bevrijd mij van elke

slechte geest. Mijn hart behoort U toe. Heer,

zend mij uw vrede om uit deze Eucharistie het

beste voordeel te halen en opdat mijn leven de

beste vruchten zou voortbrengen. Heilige Geest

van God, omvorm mij, handel in mij, leid mij, o

mijn God, geef me alle gaven die ik nodig heb

om U beter te dienen”.

DIENST VAN HET WOORD

Toen kwam het ogenblik van het voorlezen van de Schriften en de Heilige Maagd liet me

herhalen: Heer, vandaag verlang ik naar Uw woord te luisteren en overvloedig vruchten voort te

brengen. Dat Uw Heilige Geest de plaats in mijn hart reinigt opdat Uw woord er in zou groeien

en zich zou ontwikkelen. Zuiver mijn hart zodat ik voor U helemaal bereid zou zijn”.

“Ik wens dat je aandacht schenkt aan de lezingen en aan de volledige homilie van de priester.

Herinner je dat de Bijbel zegt dat het Woord van God niet terugkomt zonder dat het vruchten

heeft voortgebracht. Als je oplet, zal er in U iets blijven van alles wat je hoort. Je moet

gedurende de hele dag trachten je die woorden te herinneren die sporen in jou zullen nalaten.

Soms zullen het twee zinnen zijn, of dan eens de gehele lezing van het Evangelie. Soms zelfs

één enkel woord, wat je gedurende de rest van de dag moet smaken, zodat het vlees wordt in

U, vlees dat een bestaan omvormt, dat maakt dat het woord van God elk eenieder omvormt.

Zeg nu aan de Heer dat je hier bent om te

luisteren en dat je verlangt dat Hij tot je

hart zou spreken”.

Opnieuw bedankte ik God dat Hij me de

kans gegeven had om naar Zijn Woord te

luisteren. Ik vroeg Hem vergiffenis voor

mijn liefdeloze hart gedurende jaren en

dat ik mijn kinderen had geleerd om elke

zondag naar de Mis te gaan omdat de Kerk

het vroeg, en niet uit liefde, maar enkel

om zich te voeden met God.

Ik die al zo vele Eucharistievieringen had

bijgewoond, eerder uit compromis – in de

overtuiging zo gered te worden – zonder

die Eucharistievieringen te beleven,

zonder er zelfs aan te denken ze te

beleven, zonder veel aandacht aan de

Heilige Schrift, zonder te spreken over de

homilie van de priester!

Welke pijn ging er door mijn hart, voor al die verloren jaren door onwetendheid! Welke

oppervlakkigheid in al die Missen waaraan we deelnemen, zoals huwelijksmissen en

begrafenissen of wanneer we ons willen laten gelden! Welke onwetendheid omtrent onze Kerk

en haar Sacramenten!

Wat een verwarring dat wij ons laten onderrichten en informeren over wereldse zaken die van

het ene op het andere moment kunnen verdwijnen zonder zelfs maar één spoor na te laten, en

die per slot van rekening geen enkele minuut aan ons bestaan zullen toevoegen!

Waarden die ons integendeel zouden toestaan om een beetje hemel op aarde te krijgen, zonder

maar te spreken over het Eeuwige Leven, daar weten we niets van! En we vinden onszelf

beschaafde mannen en vrouwen!

BEREIDING VAN DE GAVEN

Enkele ogenblikken later begint de Offerande en de Heilige Maagd zegt: “herhaal na mij: (en ik

volgde haar) Heer, ik bied U mijzelf aan, alles wat ik ben, alles wat ik kan, en leg het allemaal

in Uw handen. Bouw Uzelf op in mij, Heer, hoe klein ik ook ben. God in Den Hoge, door de

verdiensten van Uw Zoon, vorm me om. Ik vraag het U voor mijn familie, mijn weldoeners,

voor elk lid van ons apostolaat, voor allen die ons bestrijden, voor allen die op mijn armzalige

gebeden rekenen. Leer mij mijn hart open te stellen, opdat hun weg minder moeizaam zou

verlopen. Zo hebben de heiligen gebeden, zo verlang ik dat zij het doen”.

Ziehier wat Jezus vraagt: dat we ons hart openstellen voor de wereld, opdat zij er de hardheid

niet van aanvoelen en door van onszelf een opstapje te maken, ze troosten door onze pijn.

Enkele jaren later heb ik een boek gelezen van een heilige waar ik veel van hou, namelijk José-

Maria Ascrivà de Balaguer, en zo heb ik een gebed ontdekt dat goed lijkt op het gebed dat de

Heilige Maagd me heeft aangeleerd. Deze heilige, aan wie ik me soms aanbeveel, was

welgevallig aan de Heilige Maagd door zijn gebeden.

Plots begonnen personen die ik nog nooit gezien had

op te staan. Het was alsof van naast elke persoon

aanwezig in de kathedraal, andere individuen te

voorschijn kwamen, wat haar (de kathedraal) toeliet

zich te vullen met jonge bevallige personages. Ze

waren in sneeuwwitte alben (tunieken) gekleed en

richtten zich naar de middenbeuk terwijl ze naar het

altaar gingen.

de engelbewaarders van elk van de mensen die hier

zijn. Het is het moment waarop uw engelbewaarder

uw offers en vragen naar het Altaar van de Heer

Op het zelfde ogenblik was ik helemaal overweldigd,

want die wezens hadden zo een mooi gezicht, zo

stralend dat men het zich niet kan inbeelden. Sommige,

heel mooie, eerder vrouwelijke gezichten, straalden.

Hun lichaamsbouw, hun handen, hun gedaantes waren

die van mannen. Hun blote voeten raakten de grond

niet, maar het was alsof ze gleden, alsof ze schaatsten.

Het was een heel mooie processie. Sommige onder hen

droegen precies een gouden schaal met iets dat sterk

schitterde als een witgouden licht.

van de mensen die deze Mis voor vele intenties aanbieden, van de mensen die er zich van

“Bied in deze omstandigheden uw zorgen, uw pijn, uw droefheid, uw vreugden en uw

verzoeken aan. Denk er aan dat de Mis een onbegrensde waarde heeft. Wees dus op die

manier vrijgevig door aan te bieden en te vragen”.

Achter de eerste engelen kwamen anderen die niets in hun handen droegen. Zij boden ze leeg

aan. Onze Lieve Vrouw zei:

“Het zijn de engelen van de mensen die hier aanwezig zijn, die nooit iets aanbieden, die er

geen enkel nut in zien van ook maar het minste liturgische moment van de Mis te beleven en

Tenslotte kwamen er engelen die nogal droevig waren, de handen gevouwen in gebed, de blik

naar de grond gericht.

“Het zijn de engelbewaarders van de mensen die, al zijn ze hier, niet ten volle aanwezig zijn,

het is te zeggen, die uit gewoonte komen, of ander dwang, maar zonder de bedoeling om deel

te nemen aan de Mis. Zo komt het dus dat de engelen droevig zijn, want zij hebben niets aan

te bieden voor het Altaar, behalve hun eigen gebeden”.

Bedroef je engelbewaarder niet. Vraag veel. Vraag de bekering van de zondaars. Smeek om

vrede in de wereld. Vraag voor uw gezinnen, uw buren, voor hen die vertrouwen op uw

gebeden. Vraag, smeek niet alleen voor uzelf, maar ook voor de anderen.

Herinner U dat de offerande die de Heer het meest welgevallig is, nog steeds diegene is waar

jullie jezelf aanbieden als zoenoffer, opdat Jezus, wanneer hij nederdaalt, jullie omvormt door

Zijn eigen verdiensten.

Wat hebben jullie aan de Vader aan te bieden door jullie zelf? De nietigheid en de zonde. Maar

zo een offerande, verenigd met Jezus’ verdiensten, wordt de Vader welgevallig”.

Dit spektakel, deze processie was van zo een schoonheid dat ze met niets kan vergeleken

worden. Al die hemelse schepselen die eerbied betuigden voor het Altaar, die hun offergaven

op de grond zetten, die neerknielden met het gezicht bijna op de grond, gingen heen door uit

mijn gezichtsveld te verdwijnen.

SANCTUS

Toen het einde van deze offergang aanbrak, wanneer men het: “Heilig, heilig, heilig ...” bad,

verdween plotseling alles wat er achter de celebrant stond.

Aan de rechterkant van Monseigneur de

Aartsbisschop, en naar achteren toe, verschenen in

diagonale richting duizenden engelen. Kleine, grote,

engelen met enorme vleugels, engelen met kleine

vleugels, engelen zonder vleugels, zoals de vorigen.

Ze waren allemaal in tunieken gehuld, zoals de witte

alben van de priesters of van de kinderen van het

koor. Allen knielden zij neer in gebed, de handen

gevouwen, en, bogen zij hun hoofd om hun eerbied

te betuigen. Men kon wondermooie muziek horen,

alsof er een indrukwekkend aantal koren met

verschillende stemmen waren en allen eenstemmig

zongen, gelijktijdig met de aanwezigen: “Heilig,

heilig, heilig ...”.

Toen was het ogenblik van de consecratie aangebroken, het meest wonderbaarlijke moment van

alle wonderen. Rechts van de Aartsbisschop gingen in diagonaal en naar achteren toe een groot

aantal personen gekleed in identieke tunieken, maar in pastelkleuren: roze, groen,

hemelsblauw, lila, geel, in het kort verschillende heel zachte kleuren. Hun gezichten straalden

ook, vol van vreugde. Zij leken allen dezelfde leeftijd te hebben. Men kon opmerken (en ik

weet niet waarom) dat er individuen waren van verschillende leeftijden, maar die er volgens

hun gezichten allemaal hetzelfde uitzagen, zonder rimpels, gelukkig. Zij knielden ook neer

tijdens het: “Heilig, heilig, heilig is de Heer ...”.

bevinden er zich ook enkelen van jullie naasten die reeds genieten van de aanwezigheid van

enkele stappen achter hem. Zij raakte net niet de grond, geknield op zeer fijn linnen,

doorzichtig, maar tezelfdertijd helder als kristalhelder water. De Heilige Maagd hield de handen

gevouwen, met haar blik op de celebrant, aandachtig en met eerbied.

Zij heeft mij verteld van waar Zij was, maar in stilte, en direct naar het hart gericht, zonder me

zien, is het niet? Zo is het ... Met alle liefde die Mijn Zoon Mij toedraagt, heeft Hij Mij niet de

waardigheid toegekend die Hij aan een priester toekent, om Hem in mijn handen te mogen

houden, dagelijks, zoals de priesterlijke handen dat doen. Het is om Mijn diepe eerbied die ik

heb voor de priester en voor de grootheid van het wonder dat God bewerkstelligt dank zij

Mijn God, wat een waardigheid, wat een genade stort U uit over de priesterzielen. En noch wij,

noch velen onder hen zijn er zich van bewust.

Achter het altaar begonnen er grijze gedaanten van mensen te voorschijn te komen die hun

handen in de lucht staken. De Allerheiligste Maagd zie: “Het zijn de gezegende zielen van het

Vagevuur die in de verwachting van jullie gebed zijn om zich te verfrissen. Houd niet op voor

hen te bidden. Zij bidden voor jullie, maar zij kunnen niet bidden voor zichzelf. Jullie moeten

voor hen bidden om hen te helpen eruit te komen en zo God te ontmoeten en daardoor eeuwig

gelukkig te zijn.

“Zoals je ziet, ben Ik hier altijd. De mensen doen bedevaarten en zoeken Mijn

verschijningsoorden op. Dat is goed voor alle genaden die men daar ontvangt, maar in geen

enkele van die plaatsen ben Ik zo tegenwoordig als in de Heilige Mis. Aan de voet van het

Altaar waar de Heilige Eucharistie gevierd wordt, kunnen zij Mij altijd vinden. Ik verblijf aan

de voet van het tabernakel met de engelen, want Ik ben altijd bij Hem”.

Zo een aangezicht aanschouwen als dat van de

Hemelmoeder, op zo een ogenblik als tijdens

het Sanctus! In eenheid met alle anderen, met

stralend gezicht, de handen gevouwen in de

hoop dat dergelijk wonder niet ophoudt zich te

hernieuwen, is in de Hemel zelf zijn. “Wie zou

kunnen geloven dat er mensen zijn – en er zijn

er - die op zo een ogenblik verstrooid kunnen

zijn of aan het praten. Het is met pijn dat ik het

zeg: talrijker zijn de jonge mannen dan de

jonge vrouwen die rechtstaand de armen

kruisen. Hoe kan men eer brengen aan de

Heer, rechtstaand, van gelijke tot gelijke?”

mens dat hij nooit méér mens is dan wanneer

De celebrant sprak de woorden uit van de

Consecratie. Hij was iemand met een

gemiddelde lichaamsbouw, die plotseling in

gestalte begon te vergroten, gans verlicht werd

door een bovennatuurlijk licht, tussen wit en goud, dat hem gans omhulde en meer intens werd

ter hoogte van het gezicht, op zo een manier dat men zijn gelaatstrekken niet kon zien.

Wanneer hij de Heilige Gedaanten (van brood en wijn) aanbracht, zag ik zijn handen die op de

bovenzijde tekenen vertoonden van waaruit veel licht stroomde. Het was Jezus!... Het was Hij

die met Zijn lichaam het lichaam van de celebrant omhulde en met een liefdevol gebaar één

werd met de handen van Monseigneur de Aartsbisschop.

Op dat ogenblik begon de Hostie te vergroten tot ze enorm groot werd en het is dan dat het

wonderbaarlijk aanschijn van Jezus zichtbaar werd, die Zijn volk aankeek. Bij wijze van reflex

heb ik mijn hoofd gebogen, en Onze Lieve Vrouw zei:

“Sla je ogen niet neer. Hef je hoofd omhoog, aanschouw Hem, laat je blik de Zijne kruisen en

herhaal het gebed dat de Engel in Fatima aanleerde: Heer, ik geloof, ik aanbid, ik hoop en ik

hou van U; ik vraag U om vergeving voor diegenen die niet geloven, die niet aanbidden, die

geen hoop hebben en die niet van U houden, vergiffenis en barmhartigheid. Zeg Hem nu

hoeveel, hoeveel je van Hem houdt; breng eer aan de Koning der koningen”.

Ik had de indruk dat Hij alleen naar mij keek vanuit die

enorme Hostie, maar ik wist dat Hij iedereen met zo een liefde

onderzoekend aankeek... Vervolgens heb ik mijn hoofd tot op

de grond gebogen, net zoals al de Engelen en de Gelukzaligen

van de Hemel dat deden. Op dat ogenblik kwam de gedachte

in mij op dat het om diezelfde Jezus ging, die één geworden

met het lichaam van de celebrant, zich aanbood in de Hostie

en die, toen de celebrant de Hostie naar beneden bracht, terug

zijn normale vorm aannam. Ik had tranen in de ogen en ik kon

niet uit mijn extase komen.

Monseigneur sprak toen de heilige woorden uit over de wijn

en op hetzelfde ogenblik dat hij de woorden uitsprak, kwamen

bliksemschichten aan de hemel en achteraan in de kerk. Het

dak van de kerk bestond niet meer, zelfs de muren waren er

niet meer. Alles was donker, behalve de lichten die het Altaar

verlichten.

Plots zag ik Jezus hangen, in de lucht, gekruisigd, van het hoofd tot aan het borstbeen. De

dwarsliggende balk van het kruis werd door

indrukwekkende handen ondersteund. Van het midden

van die luister kwam er een straal, gelijkend op een duif,

heel klein, heel stralend, die snel rond de hele kerk vloog

en ging rusten op de linker schouder van Mgr de

Aartsbisschop, nog steeds door Jezus omkleed, want ik

kon Zijn hoofdhaar en Zijn stralende wonden

onderscheiden, alsook Zijn hoge gestalte, maar ik kon

Zijn aanschijn niet zien.

In de hoogte, had de gekruisigde Jezus Zijn hoofd opzij

gebogen, op de linker schouder, waarbij ik blauwe

kneuzingen en van de armen losgerukt vlees kon

opmerken. Aan de rechter zijde was ter hoogte van de

romp een wonde waaruit aan de rechter kant ten

overvloede bloed vloeide en aan de linker zijde wat ik

water zou noemen, maar zeer schitterend. Daarenboven

waren er lichtstralen die zich richtten naar de getrouwen,

naar rechts en links. De hoeveelheid bloed die in de Kelk

uitgestort werd onthutste me en ik dacht dat het over de

rand zou vloeien en het gehele Altaar zou bevlekken.

Maar er is geen druppel gevallen!

herhaal het je, voor de Heer bestaat tijd noch ruimte en op het ogenblik van de Consecratie

wordt de gehele gelovige gemeenschap naar de voet van de kalvarie- berg gebracht, op het

ogenblik van de kruisiging van Jezus”.

Vader, niet enkel voor diegenen die Hem ter dood brachten, maar ook voor elk van onze

zonden: “Vader, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen!”.

Vanaf die dag, en het kan me niet schelen of ze mij voor een gek aanzien, vraag ik aan allen dat

ze neerknielen, dat ze proberen met gans hun hart en al de gevoeligheden waartoe ze in staat

zijn, dit privilege dat de Heer hen toekent, te beleven.

ONZE VADER

Toen we het Onze Vader gingen bidden, nam de Heer voor de eerste keer het woord tijdens

ondertussen de persoon of de personen voor de geest haalt die U het meest heeft gekwetst in

uw leven, zodat je die tegen je hart kan drukken en zo dat je hem of haar, van uit het diepste

van je hart, zegt: “in de naam van Jezus, vergeef ik je en schenk ik je vrede. In de naam van

verdient, zal die ze ontvangen en dat zal die persoon heel goed doen. Als deze persoon niet in

wil echter niet dat je de vrede krijgt of geeft als je niet in staat bent te vergeven en die vrede

eerst in jouw hart te voelen”

“Let wel op de woorden die je uitspreekt” vervolgde

de Heer, “Jullie herhalen in het Onze Vader:

‘vergeef ons onze schulden zoals ook wij vergeven

aan onze schuldenaren’. Als je in staat bent te

vergeven, maar niet te vergeten, zoals sommigen

zeggen, dan stellen jullie beperkingen aan de

vergeving van God. Eigenlijk zeg je dan: vergeef mij

in de mate dat ik aan anderen vergeef, zonder

meer”.

VREDE UITWISSELING

Ik zou de pijn die ik voelde niet kunnen uitdrukken, te weten hoe zeer we de Heer kunnen

kwetsen en hoe veel we ons zelf te kort doen door zo veel rancune, slechte gedachten, en

gemene gedragingen die teruggaan op onze complexen en onze lichtgeraaktheid.

Ik heb vergeven. Ik heb vergeven en ik heb van uit de grond van mijn hart vergeving gevraagd

voor al diegenen die mij ooit onrecht aandeden, om de vrede van de Heer te voelen.

De celebrant zegt: “ ...geef vrede en maak ons één... (vervolgens) De Vrede van de Heer zij

altijd met U...”

Vrij snel bemerkte ik tussen de mensen die elkaar de vrede wensten (niet allen) een zeer intens

licht dat zich tussen hen kwam plaatsten en ik begreep dat het Jezus was. Ik heb mij dan gehaast

de persoon naast mij de vrede te wensen. Ik kon echt de kus van Onze-Lieve-Heer in dat licht

aanvoelen. Hij was het die mij omhelsde om mij Zijn Vrede te geven, want, op dit ogenblik was

ik in staat om te vergeven en al mijn slechte gevoelens tegenover de anderen uit mijn hart te

bannen. Dat is het wat Jezus verlangt: dat wij deze momenten van vreugde delen door elkaar te

omarmen om ons Zijn Vrede te geven.

COMMUNIE

Toen kwam het moment dat de celebranten communiceerden en ik bemerkte op het ogenblik

zelf, de aanwezigheid van alle priesters die zich bij Monseigneur voegden. Wanneer hij

communiceerde, sprak de Heilige Maagd: “Dit is het ogenblik om te bidden voor de

hoofdcelebrant en de priesters die hem vergezellen. Herhaal na Mij: “Heer, zegen hen, heilig

hen, help hen, zuiver hen, bemin hen, zorg voor hen, ondersteun hen met Uw Liefde...

Herinner U alle priesters van de wereld, bid voor alle godgewijde zielen...”

Beste broeders, het is tijd om te bidden voor hen die Kerk zijn, zoals wij leken ook deel

niet in staat voor hen te bidden, hen te begrijpen, te begrijpen hoe menselijk zij zijn, ons een

idee te vormen hoe eenzaam een priester kan zijn. Laat het duidelijk zijn: de priesters zijn

mensen zoals wij. Zij hebben het nodig om begrepen te worden, verzorgd te worden, zij

hebben nood aan affectie en aandacht van onzentwege, want zij offeren hun leven op voor elk

van ons, zoals Jezus, als zij zich aan Hem toewijden.

De Heer verlangt dat de leden van de kudde die God aan de priester heeft toevertrouwd, bidden

en deelnemen aan de heiliging van hun herder. Eens, wanneer wij aan de andere kant zullen

zijn, zullen wij begrijpen welk een wonderbaarlijke genade de Heer ons heeft geschonken door

ons priesters te geven, zodat onze ziel kan gered worden.

De mensen begonnen in rijen naar voren te gaan

om de communie te ontvangen. Het ogenblik van

het wonderlijke rendez-vous dat de Communie is,

was aangebroken. Toen zei de Heer me: “Wacht

een ogenblik. Ik zou willen dat je je aandacht

vestigt op iets”. Ik kreeg de neiging mijn ogen naar

de persoon te richten die de communie op de tong

ging ontvangen uit de handen van de priester. Ik

moet verduidelijken dat het om één van de dames

ging die er niet in gelukt was de vorige avond te

biechten, en die het ’s morgens gedaan had, voor

op haar tong legde, was het als een bliksemschicht

van een witgouden licht dat, op de eerste plaats,

door haar borst ging om daarna de romp, de

schouders en het hoofd met een stralenkrans te

omringen. De Heer zei: “Zie hoe verheugd ik ben

om een ziel te omarmen die Mij met een zuiver

hart komt ontvangen”.

Het timbre van de stem van Jezus was er een van iemand die tevreden is. Ik bleef verbaasd, toen

ik die vriendin naar haar plaats zag teruggaan, gans omgeven door licht, in vuur gezet door de

Heer en ik dacht aan het wonderlijke dat wij missen telkens wij ons aanbieden met onze

banale, ja zelfs met onze zeer grote fouten, om Jezus te ontvangen, daar waar onze zielen

zouden moeten getooid zijn als voor een feestelijke dag.

Nogal dikwijls wenden we voor dat er geen priester is om op een behoorlijke manier biechten,

maar het probleem schuilt niet in de manier, gemakkelijk of niet, van te biechten, maar eerder

in de gemakkelijkheid waarmee wij in de zonde hervallen.

Net zoals we voor feestdagen een schoonheidssalon weten te vinden, of voor de heren een

kapper, zouden we de inspanning moeten leveren om een priester te zoeken, zo hard is het

nodig ons van al onze onwaardigheden te bevrijden, om nooit Jezus te beledigen door Hem te

ontvangen met een hart vol van onzuiverheden.

de grootste intimiteit met de Mijnen. Op die ogenblikken van liefde heb Ik ingesteld wat in de

ogen van de mensen als pure waanzin zou beschouwd worden: Mijzelf de gevangene van de

Liefde te maken. Ik heb dus de Eucharistie ingesteld. Ik verlangde bij U te blijven tot het einde

der tijden, want Mijn Liefde kon het niet verdragen om hen, die Ik meer beminde dan Mijn

leven, als wezen achter te laten...”

Ik heb deze Hostie, die een bijzondere smaak had, ontvangen. Het was een mengeling van

bloed en wierook die mij helemaal doordrong. Ik voelde toen zo een liefde dat ik tranen in de

ogen kreeg zonder ze te kunnen weerhouden. Toen ik mijn plaats terug innam en neerknielde

zei de Heer tot mij: “Luister ...”.

Vanaf dat ogenblik begon ik in mijzelf de gebeden te horen van de vrouw die voor me zat en

die net te communie was geweest. Wat zij zei zonder haar mond te moeten bewegen was

ongeveer het volgende: “Heer, herinner U dat we op het einde van de maand zijn en ik geen

geld heb om de huur, de autolening, de school van de kinderen te betalen U moet iets doen om

me te helpen... Alstublieft, zorg dat mijn man stopt met zoveel te drinken, want ik kan zijn

dronkenschap niet meer aan en mijn jongste kind zal nogmaals een jaar moeten overdoen op

school, als U ons niet helpt... hij heeft examens deze week.... en vergeet niet de buurvrouw die

moet verhuizen, dat zij het eens en voorgoed goed doet, want ik kan haar niet meer verdragen,

enz., enz.

Het is dan dat Monseigneur de Aartsbisschop zei: Laat ons bidden” en gans de

geloofsgemeenschap ging recht staan voor het slotgebed. Jezus sprak op een droevige toon:

“Ben je je er van bewust? Niet één keer heeft ze gezegd dat ze van me houdt. Niet één keer

heeft ze mij bedankt voor de gave die zij van Mij ontvangt: Mijn Godheid te vernederen tot

haar armzalig mens-zijn om haar op te tillen tot bij Mij. Niet één keer heeft zij gezegd: “Dank

U Heer”. Het was niets anders dan een litanie van vragen... en zo zijn bijna allen die Mij

komen ontvangen.

Ik ben uit Liefde gestorven en uit Liefde verrezen. Ik verwacht elk van u en Ik blijf bij u uit

Liefde. Maar jullie geven er zich geen rekenschap van dat Ik uw liefde nodig heb. Herinner je

dat Ik in deze sublieme ogenblikken voor de ziel, de Bedelaar van de Liefde ben”.

Zijn jullie er zich van bewust dat de Liefde onze liefde vraagt zonder dat wij ze aan Hem geven?

Erger nog, wij vermijden naar de afspraak te gaan met de Liefde, die alle Liefde overstijgt, de

Liefde die zich geeft in een permanente offergave.