Wanneer  wij  zeggen  dat  Jezus  ons  verlost  heeft  door  zijn  kruis,
dan  staat  het  woord  kruis  veeleer  als  een  samenvattend  symbool
van  heel  zijn  aardse  optreden,  en  zelfs  van  zijn  verrijzenis.
Jezus  maakte  mensen  vrij  door  zijn  woorden,  door  zijn  handelingen,
door  zijn  wonderen,  door  zijn  onvermurwbaar  vertrouwen.
Zo  gaf  Jezus  mensen  in  zijn  omgeving  weer  toekomst.
Hij  maakte  hen  vrij  door  te  strijden  tegen  onrecht  en  diskriminatie,
en  vooral  door  te  sterven  voor  zijn  opdracht  van  liefde.
Wanneer  het  dus  gaat  over  verlossing,  dan  moeten  we  heel  het  leven 
van  Jezus  daarin  betrekken.
Alleen  zo  kan  het  duidelijk  worden  dat  verlossing  niet  enkel  beschouwd
mag  worden  als  een  gebeurtenis  uit  het  verleden.
Het  is  niet  voldoende  te  zeggen ;  eens  en  voor  altijd  is  Jezus  op  een 
bepaald  ogenblik  van  de  geschiedenis  voor  ons  gestorven.
Christenen  staan  niet  als  werkloze  toeschouwers  op  een  afstand  van  het  kruis.
Wij  worden  door  Jezus  meegesleurd  in  zijn  bevrijdende  opdracht.
Die  opdracht  zal  slechts  een  einde  kennen,  wanneer  Christus  heel  de  mensheid
als  een  gave  vrucht  aan  zijn  Vader  kan  aanbieden.
Daarom  zullen  wij  een  heel  leven  lang  mee  moeten  werken  aan  Jezus'  verlossing.
Het  gaat  echter  niet  alleen  om  persoonlijke  verlossing,  maar  ook  om  sociale  verlossing.
Op  persoonlijk  vlak  betekent  Jezus'  verlossing  dat  ik  een  vrij  mens  word ;
vrij  van  mijn  eigen  onmacht  en  kwaad,  vrij  van  mijn  egoisme,  van  mijn  zucht  naar 
overheersing,  van  mijn  wil  om  te  domineren  en  van  mijn  onvrijheid  waardoor  ik 
anderen  doe  lijden.
Maar  dit  is  niet  het  enige.
Want  er  is  ook  nog  het  kruis  van  de  wereld  waarin  ik  leef ;  onderdrukking, 
ekonomische  uitbuiting,  maatschappelijk  onrecht,  ongelijkheid  tussen  rassen, 
menselijke  eenzaamheid  van  zovelen  in  de  huidige  samenleving.
Het  kruis  staat  niet  alleen  in  de  privé -  ruimte  van  de  woonkamer,
maar  het  staat  ook  in  de  profante  ruimte  van  de  wereld.
Het  kan  best  zijn  dat  het  kruis  dat  Jezus  mij  vraagt  op  te  nemen,
niet  zozeer  een  persoonlijk  kruis  zal  zijn,  maar  wel  een  kruis  van  anderen,
van  mensen  in  nood  naast  mij.
Hebben  wij  voor  zo'n  bevrijding  Jezus  wel  nodig ?
Moeten  we  niet  eerder  zeggen ;  de  problemen  die  de  mens  zelf  geroepen  heeft,
zal  hij  zelf  ook  wel  oplossen ?
Wij  mogen  inderdaad  niet  ontkennen  dat  de  mens  zelf  een  heel  stuk  verlossing
kan  bewerken.
Maar  ( .....)  de mens  komt  op  een  gegeven  ogenblik  voor  een  muur  van 
fundamente  onmacht  te  staan.
Binnen  de  menselijke  ervaring  komt  een  vrijheid  in  het  verschiet  die  wij
niet  meer  uit  eigen  kracht  bereiken  kunnen. (....).
Onze  geschiedenis  is  niet  alleen  een  geschiedenis  van  liefde  en  geluk  maar
ook  van  schuld  en  zonde ;  wij  zijn  onmachtig  onszelf  te  bevrijden  van  het  leed 
van  de  schuld,  van  de  zondige  gerichtheid  op  onszelf,  van  het  leed  van  de 
eindigheid  en  sterfelijkheid,  van  ziekte  een  dood,  en  tenslotte  van  het  nihilisme
van  het  schepsel -  zijn.
Wie  zal  onze  hunkering  naar  de  volheid  van  leven  en  ons  verlangen  naar  God  vervullen ?
Dat  kan  alleen  de  Liefde,  die  ons  doet  verrijzen.