8. Vriendschap met Jezus betekent ook getuigen zijn van dat geloof, waar je ook bent, ook al betekent dat afwijzing of onverschilligheid. We kunnen niet Christus ontmoeten zonder Hem ook bekend te willen maken bij anderen. Houdt Christus dus niet voor jezelf! Deel met anderen de vreugde van je geloof. De wereld heeft jullie getuigenis nodig, het heeft in ieder geval God nodig. Ik denk dat de aanwezigheid van zoveel jonge mensen hier afkomstig vanuit de hele wereld een prachtig bewijs is van Christus’ gebod aan de Kerk: "Trek de wereld in en verkondigt de blijde boodschap aan heel de schepping" (Mc. 16, 15). Ook jullie is de buitengewone taak gegeven om volgelingen en missionarissen van Christus in andere landen te zijn. In landen waar jonge mensen massaal op zoek zijn naar iets groters en omdat hun hart ingeeft dat er authentiekere waarden bestaan zich laten verleiden door loze beloften waar geen ruimte is voor God.
9. Beste jongeren, ik bid voor jullie met heel mijn hart, ik beveel jullie allen aan bij de maagd Maria en ik vraag haar jullie altijd bij te staan met haar moederlijke voorspraak en jullie te leren om trouw te blijven aan Gods woord. Ik vraag jullie te bidden voor de Paus, zodat hij – als opvolger van Petrus - zijn broeders en zusters altijd zal bevestigen in het geloof. Mogen wij allen groeien in de Kerk, herders net zo goed als gelovigen, steeds nauwer verbonden met de Heer; mogen wij groeien in heiligheid en effectieve getuigen zijn van de waarheid dat Jezus Christus werkelijk de Zoon van God is, Redder van heel de mensheid en levende bron van al onze hoop. Amen. Vertaling: RKDocumenten.nl

Fax  van  15 - 07 - 1994.

Medjugorje,  15  Juli  1994.

Dierbare  kinderen  van  Medjugorje,

Geloofd  zij  Jezus!

In  het  dorp  bereidt  men  zich  voor  voor  het  jongerenfestival  dat  begin  Augustus  plaats  heeft  rond  "De  Familie".  Op  het  ogenblik  dat  de  opties  van  de  U. N. O.  de  cel  van  de  familie  dreigen  te  vernietigen,  is  het  goed  de  stem  van  Maria  te  laten  horen;  woorden  van  leven  en  hoop  op  de  mens,  zoals  Johannes  Paulus  II.

Mirjana  vertelde  ons  lachend  een  gesprek  tussen  haar  dochtertje  Marija  en  een  jongentje  van  3  jaar.  "Mijn  Papa",  zei  de  jongen  fier,  " heeft  een  mooie  auto  gekocht!"  "Wel,  antwoordde  Marija,  "mijn  Mama  ziet  Onze - Lieve - Vrouw".  ( Welk  een  vroeg  ontwikkeld  inzicht  in  de  echte  waarden!).

Eén  van  mijn  broers  reed  in  Juni  op  de  autosnelweg  met  gans  zijn  familie.  Ze  baden  de  Rozenkrans  met  een  geluidscassette  die  hier  gemaakt  werd  en  waarop  elk  tientje  gevolgd  wordt  door  een  boodschap  van  de  Gospa.  Plots  springt  er  een  band.  De  auto  draaide  een  halve  slag  om,  raakt  de  vangrail  en  kwam  op  zijn  dak  terecht.  Alles  viel  stil  in  een  beangstigende  stilte... behalve  de  cassette  die  verder  draait,  onvoorstelbaar:  "Vierde  droevige  Mysterie... Wees  Gegroet  Maria,  vol  van  genade..."  Iedereen  is  ongedeerd  en  kan  langs  een  raampje  ontsnappen.  Alléén  Yves  zit  gekneld,  de  voeten  in  de  lucht.  Er  dreigt  brand  want  de  benzine  ontsnapt.  De  stem  op  de  cassette  stelt  hem  echter  gerust:  "Mijn  kindertjes,  wees  niet  bang.  Satan  kan  u  niets  doen.  Wees  in  vrede!"  Een  diepe  vrede  vult  het  hart  van  Yves.  Maria  is  bij  hem.  Hij  gaat  verder  met  zijn  Rozenkrans.  Een  pompier  wil  de  cassette  stilleggen,  maar  hij  roept:  "Nee".  De  stem  gaat  verder:  "1ste  glorievolle  Mysterie,  de  Verrijzenis.  "Yves  begrijpt  dat  hij  zal  gered  zijn  aan  het  eind  van  de  glorievolle  Mysteries.  En  aan  de  priester  die  zijn  diensten  komt  aanbieden,  antwoordt  hij:  "Het  gaat  goed.  Ik  eindig  mijn  Rozenkrans."  En  werkelijk,  gedurende  het  laatste  Kroatisch  lied  slagen  de  pompiers  er  in  hem  vrij  te  maken.  Hij  heeft  enkel  4  gebroken  ribben.  De  wagen  is  volledig  vernield,  maar  het  hart  van  Yves  is  niet  meer  hetzelfde.  "Ja,  ik  ben  een  bewonderaar  van  de  Verrijzenis.  Mijn  leven  is  maar  pas  begonnen,  het  zal  in  eeuwigheid  duren."  Vicka  herhaalt  het  steeds;  "Satan  wil  uw  families  vernielen.  Het  wapen  tegen  hem  is  de  Rozenkrans  in  de  familie,  want  zo,  verenigd  in  het  gebed,  kan  satan  niets  tegen  u."

Vorige  maandag  is  de  Gospa  verschenen  op  de  heuvel  en  ze  bad  voor  de  bekering  van  de  zondaars.  Er  was  een  meisje  van  14  jaar  aanwezig,  een  ongelovige.  Ze  was  enkel  naar  Medjugorje  gekomen  om  haar  gehandicapte  Grootmoeder  te  helpen.  Toen  de  Heilige  Maagd  om  10  u.  aan  Ivan  verscheen,  kon  ze  haar  ogen  niet  geloven:  een  wondermooie  Dame  staat  bij  het  blauwe  kruis,  Ze  neigt  Haar  hoofd  naar  de  groep  die  geknield  is  en  Haar  glimlach  is  stralend.  Het  meisje  zegt  bij  zichzelf:  het  is  misschien  de  Heilige  Maagd.  Het  is  de  overrompelende  ontdekking  van  een  andere  wereld.  Met  een  klankloze  stem  fluistert  ze:  "Ik  zie  Haar!"  Dan  wordt  de  uitwisseling  van  blikken  plots  onderbroken  want  het  meisje  valt  van  haar  wankele  steen  ( samen  met  de  Grootmoeder ).  Toen  ik  later  met  haar  sprak,  viel  het  me  op  dat  het  een  typisch  meisje  van  onze  goddeloze  maatschappij  is:  God? ken  ik  niet!  het  waarom  van  het  leven?  weet  ik  niet!  Maar  haar  klein  hart,  hongerend  naar  liefde  is  nu  totaal  overstuur  en  verrukt.  En  naiëf  vraagt  ze  me:  "Waarom  ben  ik  het  die  Haar  gezien  heb,  ik,  die  niet  geloof  en  niemand  van  u,  die  toch  gekomen  zijt  om  te  bidden,"  Het  antwoord  is  helder  klaar:  "Het  is  juist  omdat  gij  Haar  niet  kende  dat  Ze  Zich  aan  u  getoond  heeft.  Ze  zoekt  u  al  lang.  Ze  bemint  u  oneindig  en  wilde  het  u  tonen.  U  tonen  dat  ge  voor  Haar  belangrijk  zijt  en  dat  ge  van  nu  af  niet  meer  alléén  zijt.  Ze  zal  altijd  bij  u  zijn....  Juist  voor  het  festival  is  deze  genade  een  teken  voor  ons.  De  Heilige  Maagd,  Die  zoveel  weent  over  de  nood  van  de  jongeren,  is  tot  alles  bereid  om  hen  de  Liefde  van  Jezus  en  Haar  Liefde  te  openbaren  en  hen  te  genezen  van  de  leegte.  Voor  zulke  tederheid  kunnen  we  niet  anders  dan  op  de  knieën  vallen  en  met  Haar  te  bidden  voor  deze  "Liefde - verongelukten"  zoals  bijna  al  onze  Westerse  jongeren.

Mir!

Zr.  Emmanuel.   

De Amerikaanse Bisschop Martin Fuller Scheen riep destijds op in het tijdschrift 'Het Heilig Huisje van Loreto'  om ons in te zetten tegen abortus provocatus.

Dit kunnen wij doen door:

een ongeboren kind geestelijk te adopteren door gedurende één vol jaar het volgende gebed te bidden:

God zal in Zijn barmhartigheid het leven van dit kind redden. Gedurende het aardse leven zul je dit kind niet kennen, alleen God kent het. Maar in het komende hemelrijk en in de eeuwigheid zal dit kind in uw gezelschap zijn.

Filumena – Gebeden en info.

Noveengebed tot de H.Filumena

O, kuise maagd en onoverwinnelijke martelares van Jezus Christus, H.Filumena!

Met volledige overgave lig ik hier voor God op mijn knieën en in het stof voor u die ik tot mijn middelares en beminnende beschermster gekozen heb opdat ik waardig zou zijn om uw voorspraak te bekomen bij uw goddelijke Bruidegom en bij Maria, Zijn heiligste Moeder!

Ik weet dat Zij u niets weigeren en smeek u uit geheel mijn hart, op mij, armzalige, als op één van uw pleegkinderen neer te zien en mij tegen mijn vijanden in bescherming te nemen.

Bekom voor mij de genade om mij tot mijn levenseinde zuiver tegen iedere zondesmet te bewaren en mijn ziel te tooien met elke deugd, vooral met totale overgave aan mijn God en in het lijden, dat Hij in deze wereld goed vindt om het mij te laten ondergaan om daardoor mijn ziel te louteren en haar de gelegenheid te geven om voor veel zonden te boeten.

Aangetrokken door uw buitengewone lieftalligheid smeek ik omwille van uw grote en uitstekende verdiensten voor mij de genade te bekomen die ik nederig van u verwacht, als dit is volgens de Goddelijke Wil en nuttig is voor mijn eeuwig leven!

(geef uw zaak met vertrouwen en nederigheid aan de heilige)

Ook smeek ik u: bekom voor mij vermeerdering van het geloof, de liefde en het berouw over mijn zonden. Behoed mij voor ieder bitter ongeval van gelijk welke aard.  O, veelgeliefde H.Filumena, smeek voor mij bij Jezus en Maria!

Amen.

Onze Vader, ... Wees gegroet,... Glorie zij, ...

De Filumena-koord.

Onder de verscheidene vormen van verering van de H.Filumena is één der bekendste de koord van de H.Filumena. De koord was werkelijk sedert het begin der verering van de heilige de meest geliefde wijze om de heilige te eren en om haar bescherming te smeken!

De H.Pastoor van Ars zegende en verdeelde vele Filumena-koorden. De koord is rood en wit. Ze bestaat uit linnen, wol of katoen zodat beide kleuren wit en rood duidelijk zichtbaar zijn. Aan beide uiteinden bevindt zich een knoop. De witte kleur betekent de maagdelijkheid, de rode kleur het martelaarschap.

Het Filumena-koordje is door de Congregatie van de Riten erkend en met aflaten verbonden. Voor de priesters: de zegengebeden van de H.Filumena staan in het Romeinse Rituale en de noodzakelijke bevoegdheid voor de zegen kunnen bekomen worden bij de rector van het heiligdom:

Santuario di Santa Filumena

Rettore Sac. Don Giovanni Braschi

I - 83027 Mugnano del Cardinale (Avellino) tel.081 / 825 72 04 Italië

Meestal wordt het koordje gedragen onder de kleding zoals een gordel. Wanneer een versleten koordje vervangen wordt, moet ook de nieuwe koord gezegend worden. De dragers van de koord moeten de intentie hebben om de heilige op de beste manier te vereren om zo de bescherming waardig te zijn tegen alle kwaad naar lichaam en ziel en om volmaakte kuisheid en de genade van een sterk geloof te bekomen. Het wordt aangeraden om dagelijks dit gebed te bidden:

O, H.Filumena, Maagd en martelares, bid voor ons opdat wij door uw wonderbare en machtige voorspraak de reinheid van hart en geest mogen ontvangen die ons tot volmaakte liefde tot God brengt. Amen!

De koord van de H.Filumena is de bron van ontelbare genaden. Ze wordt door de zieken gedragen, beschermt tegen ongevallen en allerlei kwaad. Ook zij, die door onregelmatige klachten of geestelijke bekoringen lijden, hebben vaak wonderbare hulp ontvangen. Er wordt speciaal aangeraden een koord aan de kinderen te geven want dit is een buitengewone bescherming in de kleine ongelukjes van alle dag die juist kinderen meestal treffen.

Hiervan afgezien wordt het dragen van de koord aanzien als bijzondere bescherming om de kuisheid te bewaren. De H.Filumena wordt aanzien als één van de machtigste voorspreeksters van deze deugd omdat haar eigen maagdelijke reinheid buitengewoon groot was. Daarom gelooft men algemeen dat God haar speciale genaden geeft om diegenen te helpen die onderhevig zijn aan bekoringen tegen deze deugd. De geschiedenis van haar leven toont dat zij de volle waarde heeft beseft van deze engelachtige deugd. Eenmaal heeft zij zich gebonden door een gelofte en dit op de leeftijd van 11 jaar. De hoogschatting van deze deugd bewijst ook de omstandigheden hoe ze ondanks vele pogingen in een werelds, Grieks regeringshuis haar onschuld bewaarde in een tijd waar het hedonisme, zoals vandaag, in volle bloei stond en toen de weinig deugdzame beelden van Griekse goden en schaamteloze schandalen overal de bescheidenheid en eenvoud van onschuldige ogen en de reinheid van onschuldige harten verwarden.

Ook haar dapper verzet tegen het aanbod van een machtig heerser zoals Diocletanus, die haar een koninkrijk en een kroon aanbood, is het bewijs hoe hoog zij deze deugd schatte. Ze weerstond de dreigingen van haar vader, de tranen van haar moeder die haar hart pijn deden. Alleen en in nood, rekende ze enkel op hulp van haar goddelijke Bruidegom. Vastberaden hield ze haar gelofte en overwon! God was haar kracht in de strijd en Hij zal eveneens allen helpen die de voorspraak afsmeken van Filumena te midden de bekoringen.

God zal zo haar naam en haar deugd verheerlijken. Allen die gevaar lopen om door hartstochten overweldigd te worden en die bekoord worden om de geboden van onze heilige Moeder de Kerk te verwaarlozen indien ze huwelijken aangaan die in Gods ogen zondig zijn, kunnen de hulp en voorspraak van Filumena inroepen. De vijand zal opnieuw wegens haar voorspraak moeten vluchten wanneer er in vertrouwen en in vreze Gods gebeden wordt.

Volledige aflaat door de Filumena-koord:

1. De dag waar de koord voor de eerste keer gedragen wordt.

2. Op 25 mei, verjaardag van het openen van de sarcofaag in de Priscilla- Catacomben.

3. Op 11 augustus, hoofdfeest van de heilige.

4. Op 15 december, de verjaardag van de erkenning van de koord door de H.Kerk.

5. Op het ogenblik van de dood volgens de gewone geldige voorwaarden.

Uitgezonderd het laatste punt is het noodzakelijk om de volledige aflaat te verdienen, eerst naar de H.Biecht te gaan, de H.Communie te ontvangen en in een kerk voor de intenties van de H.Vader te bidden.

EEN KOSTBARE VONDST in de VATICAANSE ARCHIEVEN  1939-1945

Protocol van Pontius Pilatus aan de Romeinse keizer Tiberius

AKTA PILATUS.

Edele Keizer, gegroet!

De gebeurtenissen van de laatste dagen in mijn provincie waren van die aard dat ik dacht om over de details te rapporteren zoals de feiten zich voor gedaan hebben. Ik zou niet verbaasd zijn wanneer de gebeurtenissen in de loop der tijden het lot van onze natie zou veranderen. Het lijkt alsof de goden kortelings opgehouden hebben ons genadig te zijn! Bijna ben ik verplicht te zeggen: "Vervloekt zij de dag waarop ik, Valerius Flaus, inspraak gaf in de regering".

Na mijn aankomst te Jeruzalem nam ik mijn intrek in het pretorium en liet een koninklijk maal bereiden, waar ik de hooggeplaatsten van Judea, de hogepriester en zijn gevolg uitnodigde. Op het vastgestelde uur verscheen niet één van de genodigden. Dit was een aanslag op mijn waardigheid. Na enkele dagen verwaardigde zich de hogepriester om mij een bezoek te brengen. Zijn houding was vrij ernstig, maar zeer honend. Hij legde uit dat het hem en zijn mensen niet was toegestaan uit religieuze redenen te zitten aan de tafel van een Romein. Ik hield het voor verstandig om zijn verontschuldigingen te aanvaarden, toch was ik vanaf dit ogenblik overtuigd dat de overwonnenen zich als vijanden van de veroveraars opstelden.

Het leek mij dat van alle veroverde steden Jeruzalem het lastigste was om te regeren. Het volk was zo onrustig dat ik ieder moment vreesde voor een opstand. Om dit eventueel te onderdrukken beschikte ik slechts over een gentorium, een handvol oude soldaten. Ik verzocht de prefect van Syrië om versterking, maar hij deelde mij mede dat hij zelf amper voldoende troepen had om zijn eigen provincie te verdedigen. Een onlesbare dorst naar veroveringen en uitbreiding van ons keizerrijk, het onvermogen om de veroverde gebieden te behouden en te verdedigen, zal betekenen, wat ik vrees, de val van onze edele regering.

Onder de meest verschillende geruchten die mij ter ore kwamen, trok namelijk dit mijn aandacht: een jonge man - werd mij verteld - verscheen in Galilea en predikte op een voorname wijze een nieuwe leer, waarin Hij verkondigde dat God Hem gezonden had. Eerst en vooral was ik in het begin ten zeerste verontrust dat Zijn predikingen het volk zouden opruien tegen Rome, maar weldra verloor ik die vrees want Jezus van Nazareth sprak eerder als een vriend van de Romeinen dan van de Joden.

Toen ik op een dag wandelde op het plein van Sila zag ik een grote menigte. Ik ontwaarde midden in een groep een jonge man, leunend tegen een boom, die rustig en zacht tot de menigte sprak. Er werd mij verteld dat dit nu Jezus van Nazareth was. Dat kon ik nu gemakkelijk raden, zo groot was het verschil tussen Hem en Zijn toehoorders. Een gouden tint van het haar gaf Zijn wezen een hemelse uitstraling. Hij leek ongeveer 30 jaar te zijn en nooit of nooit zag ik zo'n zoete, rustige, heldere gelaatstrekken. Welk een groot verschil tussen Hem en Zijn toehoorders met zwarte baard en bruine huid. Niet van plan om Hem door mijn aanwezigheid te storen, ging ik verder, maar gaf opdracht aan Maultius, mijn secretaris, zich aan te sluiten bij de groep en te luisteren. Deze was een kleinzoon van één van de belangrijkste samenzweerders die in Etruria kampeerden en wachtten op Cataline. Maultius was een inwoner van Judea, woonde er reeds lang en sprak goed Hebreeuws. Hij was mij erg toegewijd en mijn vertrouwen waardig. Ik ontmoette Maultius in het pretorium waar hij mij de prediking herhaalde die Jezus had gegeven te Sila. Ik had iets gelezen bij de filosofen wat qua basisbegrippen vergelijkbaar is. Een van de meest opstandige Joden van Jeruzalem vroeg Hem, of het wettelijk juist was, de keizer belasting te betalen. Jezus antwoordde: "Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt!" Het was door Zijn wijsheid, die de predikingen zo typeerden, dat Ik de Nazarener zoveel vrijheid toestond.

Het lag in mijn macht om Hem gevangen te nemen en te verbannen naar Pontius, maar dit zou een inbreuk hebben geweest tegen de gerechtigheid welke de Romeinen altijd hebben gerespecteerd. Deze man is noch een opstandige of een verleider. Ik bood Hem bescherming aan en schonk Hem mijn gunsten, misschien zonder Zijn weten. Hij was vrij om te handelen, te spreken, samenkomsten te beleggen, leerlingen te kiezen uit het volk, zonder beperkt te zijn door een bepaalde verwijzing. Zou het ooit gebeuren, dat de religie van onze voorvaderen zou verdrongen worden door de religie van deze Jezus, mogen de goden het verhoeden, zo zal het op basis van deze tolerantie zijn dat Rome deze prille ontwikkeling stimuleerde, terwijl ik, ellendeling, het werktuig was van hetgeen de Hebreeën "Voorzienigheid" noemen en wij "noodlot".

Deze onbeperkte vrijheid prikkelde de Joden, niet de armen, maar de rijken en machtigen waartegen ook Jezus streng optrad. Volgens mijn mening gebeurde het uit politieke redenen dat ik de vrijheid van Jezus niet beperkte. "Schriftgeleerden en Farizeeërs", zou Hij zeggen, "jullie zijn een nest van adders, jullie gelijken op mooie graven". Een andere keer heeft Hij honend gesproken over de aalmoezen van de hooggeplaatsten en gezegd dat de bescheiden gift van de arme weduwe veel kostbaarder is in de ogen van God. Dagelijks werden er nieuwe klachten van beschimpingen over Jezus in het pretorium binnengebracht. Eveneens werd ik verwittigd van het feit dat Jezus wel eens een ongeluk kon overkomen. Het was niet de eerste keer dat Jeruzalem diegenen stenigden die zich profeten noemden.

Indien het pretorium gerechtigheid zou weigeren, zou er klacht ingediend worden bij de keizer. Toch werd mijn houding door de senaat goedgekeurd en werd mij troepenversterking beloofd na het beëindigen van de Perzische oorlog. Te zwak om een opstand neer te slaan, besloot ik maatregelen te treffen om de rust in de stad te herstellen zonder het pretorium bloot te stellen aan een vernederende onbekwaamheid of toegevendheid.

Ik verzocht Jezus schriftelijk om een ontmoeting in het pretorium. Hij kwam. In mijn aders vloeit Spaans bloed, gemengd met Romeins en daardoor ervaar ik geen kinderachtige emoties of vrees. Maar toen de Nazarener kwam, terwijl ik aan het wandelen was in de grote hal, leken mijn voeten met een ijzeren hand vast te plakken op de marmervloer en ik beefde aan al mijn ledematen zoals een schuldige misdadiger, terwijl Hij rustig en zacht was, de onschuld zelf. Jezus naderde tot mij en met een gebaar leek Hij te zeggen: "Hier ben Ik!". Een tijd lang bewonderde ik eerbiedig die mooie gestalte, onbekend aan onze talrijke kunstenaars die onze goden vorm en gestalte geven. "Jezus", zei ik eindelijk en mijn tong stotterde, "ik heb u de laatste 3 jaar onbeperkte vrijheid tot prediken geschonken en heb er geen spijt van. Uw woorden zijn als van een wijze en ik weet niet of u Plato of Socrates gelezen hebt. Maar zoveel weet ik dat in uw praten majestatische eenvoud ligt die u ver verheft boven de filosofen. De keizer is hierover geïnformeerd en ik, zijn nederige dienaar in dit land, ben gelukkig u deze vrijheid gegeven te hebben, die u waardig bent. Toch mag ik u niet verzwijgen dat u door uw onderrichtingen machtige, onverzoenlijke vijanden hebt gekregen, wat te begrijpen is. Socrates had zijn vijanden en viel als slachtoffer van hun haat. De uwen zijn dubbel verbitterd op u omwille van uw optreden tegen hen, tegen mij zijn ze kwaad wegens de enorme onbeperkte vrijheid gegeven aan u. Zij klagen mij aan omdat zij denken dat ik met u in een geheime verbinding zou staan met als doel de Hebreeën te beroven van hun kleine rechten, die Rome hun nog gelaten had. Mijn bede - ik zeg niet bevel - is, dat u in het vervolg voorzichtiger bent en milder, rekening houdend met de trots van uw vijanden. Tenslotte hitsen ze de domme bevolking tegen u op en dwingen mij om een werktuig te zijn van het recht".

De Nazarener antwoordde rustig: "Vorst van de aarde, uw woorden zijn niet van een waarachtige wijsheid. Zeg tegen de stortbeek, hou op te stromen aan je bron opdat je niet eerdaags de bomen ontwortelt van je vallei. De stortbeek zal je antwoorden dat hij de wetten van de Schepper moet opvolgen. God alleen weet waarheen de stortbeek vloeit. Waarlijk, Ik zeg u dat vooraleer de Roos van Saron bloeit, het Bloed vergoten zal zijn!". -  "Uw bloed zal niet vergoten worden," antwoordde ik met veel gevoel, "U bent kostbaarder in mijn hoogachting omwille van uw wijsheid, dan alle rebellerende en fiere farizeeërs, die de vrijheid misbruiken die de Romeinen hun gelaten hebben en die samenzweren tegen de keizer én onze goedheid interpreteren als vrees. Deze boze schoften hebben het niet in de gaten dat de wolf van Tiberia zich soms verkleedt in schapenvacht. Ik zal U tegen hen beschermen. Mijn pretorium staat voor U klaar als toevluchtsoord. Het is een geheiligde plaats".

Jezus schudde zorgeloos Zijn hoofd en zei met bevalligheid, gratie en een goddelijk lachen: "Wanneer deze dag zal komen, dan zal er geen plaats zijn voor de Mensenzoon, noch boven de aarde of onder de aarde. De toevlucht van de rechtvaardigen is daarboven", zei Hij terwijl Hij wees naar de hemel, "en dat wat in de boeken der profeten staat moet vervuld worden." - "Jonge man," zei ik mild, "U dwingt mij om mijn verzoek te veranderen in een bevel, de veiligheid van de provincie die mij is toevertrouwd vereist dat. U moet meer matigheid aan de dag leggen in uw predikingen. Overtreedt mijn orders niet die U kent! Moge het geluk U behoeden! Het ga U goed!"

"Vorst van de aarde," antwoordde Jezus, "Ik ben niet gekomen om oorlog op aarde te brengen, maar vrede, liefde en welzijn. Ik ben op dezelfde dag geboren toen Caesar Augustus de wereld de Romeinse vrede gaf. Vervolging komt niet van u, Ik verwacht die van anderen en zal ze gehoorzaam tegemoet treden volgens de wil van Mijn Vader die Mij de weg getoond heeft. Onthoudt u daarom van uw wereldse wijsheid. Het is niet in uw macht het Offer op de drempel van de tempel tot verzoening in hechtenis te nemen." Terwijl Hij dit vertelde, verdween Hij zoals een oplichtende schaduw achter de voorhangen van de grote hal.

De vijanden van Jezus gingen weldra met een aanklacht naar Herodes, die toen in Galilea regeerde, om zich te wreken op de Nazarener. Was Herodes zijn eigen mening gevolgd, dan had hij Jezus onmiddellijk laten doden, maar fier op zijn koninklijke waardigheid, vreesde hij een daad te begaan die zijn aanzien bij de senaat kon doen verminderen. Op een dag kwam Herodes naar mij in het pretorium. Na een tamelijk onbeduidende conversatie, vroeg hij mijn visie over Jezus. Ik antwoordde hem dat Jezus mij één van de grootste profeten leek die vele grote naties zou kunnen overtuigen, dat Zijn leringen geenszins godslasterlijk waren en Rome van plan was Hem volledige vrijheid van spreken te geven, wat Zijn manier van handelen ook rechtvaardigde. Het grote feest van de Joden was nabij en het was gebruikelijk om bij deze gelegenheid voordeel te halen uit de algemene feestvreugde die altijd aanwezig was bij de feestelijkheid van het paasfeest.

De stad was vol van mensen die de dood van de Nazarener verlangden. Mijn boodschappers adviseerden mij om het volk voor ons te winnen. Het gevaar werd drukkend. Ik schreef aan de prefect van Syrië om mij honderd soldaten te voet en evenveel troepen te paard te sturen, maar dat wees hij af. Ik wist dat ik met een handjevol veteranen te zwak was om de opstand te onderdrukken en ik had geen andere keuze meer dan om hen te laten begaan. Ze brachten Jezus gevangen en het oproerige gepeupel, niets vrezend van het pretorium, geloofde met hun leiders dat ik hun eisen inwilligde terwijl ze maar riepen aldoor: "Kruisig, kruisig Hem!" Drie machtige partijen hadden zich verzworen tegen Jezus, ten eerste de Herodianen, dan de Sadduceeërs waar de opstandige houding voortkwam uit een dubbele achtergrond. Zij haatten de Nazarener en waren het juk van Rome beu. Zij konden mij niet vergeven dat ik in de heilige stad mijn intrede deed met banieren die het Romeinse blazoen droegen en ofschoon ik in deze zaak een fatale fout beging leek hen deze godslastering minder afschuwelijk. Een ander grief ontwikkelde zich in hun hart.

Ik stelde namelijk voor een deel van de tempelschat voor het algemene welzijn, oprichting van gebouwen te gebruiken. Met duistere gezichten werd mijn voorstel ontvangen. De derde partij, de Farizeeërs waren de ergste vijanden van Jezus. Zij verdroegen maar bitter de strenge aanklachten die Jezus reeds sedert drie jaren tegen hen uitte waar en wanneer Hij de gelegenheid had. Te zwak en te laf om zelf te handelen, namen ze afstand van de ruzies tussen de Herodianen en de Sadduceeërs. Naast deze drie partijen moest ik het opnemen tegen het gewetenloze, lage volk dat altijd bereid is om voordeel te halen uit de verwarring en wanorde van een opstand. Jezus werd voor de hogepriester gesleept en tot de dood veroordeeld. Toen gebeurde het dat de hogepriester Kaifas zijn onderdanigheid spottend ten toon stelde. Hij stuurde zijn gevangene naar mij om de veroordeling te bevestigen en de executie te bekomen. Ik antwoordde hem gezien Jezus een Galileer was, de zaak voor het gerecht van Herodes moest komen. Deze sluwe onderkruiper huichelde onderdanigheid voor en wenste bij voorkeur deze zaak over te laten aan de stadhouder van de keizer. Hij legde het lot van deze arme mens in mijn hand.

Weldra leek het paleis op een versterkte burcht. Ieder moment nam het aantal van opstandigen toe. Jeruzalem liep over van volk uit de bergen en van Nazareth. Gans Judea scheen in de stad te zijn. Ik had een vrouw geraadpleegd die beweerde dat ze in de toekomst kon zien. Wenend viel ze aan mijn voeten en riep: "Hoed u, zie toe dat ze deze Mens niet overleveren want deze is heilig!" Vorige nacht zag ik Hem in een droomvisioen. Hij wandelde op het water, Hij vloog op de vleugels van de wind, Hij sprak tot de onweders en de schuimende zee. Alles was Hem onderdanig en gehoorzaamde Hem. De bergstroom Gideon vloeide met bloed, de standbeelden van de keizer waren in duisternis gehuld zoals een Vestaalse maagd in de groeve. O, Pilatus, onheil zal over u komen indien u niet luistert naar de smeekbeden van uw vrouw. Dreig met de vloek van de Romeinse senaat en met het leger van de keizer. Terwijl de vrouw sprak, kraakte de marmeren trap onder het gewicht van de mensenmassa. De Nazarener werd naar mij teruggebracht. Ik ging, gevolgd door mijn garde naar de gerechtshal en vroeg met strenge toon aan het volk: "Wat verlangen jullie?" Antwoord: "De dood van de Nazarener!" "Voor welke misdaad?" "Hij heeft God gelasterd, Hij heeft de ondergang van de tempel geprofeteerd en noemt Zichzelf de Zoon van God, de Messias, de Koning der Joden!" Daarop antwoordde ik "Op deze beschuldiging straft het Romeinse recht niet met de doodstraf." Toch bleef het onverzoenlijke gepeupel maar roepen: "Kruisig Hem, kruisig Hem!" Het geschreeuw van deze van zinnen beroofde mensen deed het paleis schudden tot op zijn grondvesten. Er was daar slechts één die rustig bleef in de grote massa, en dat was de Nazarener.

Na verscheidene vruchteloze pogingen om Hem tegen de woede van de onbarmhartige vervolgers te beschermen, nam ik op dat ogenblik een maatregel die mij het enigste middel leek om Zijn leven te redden. Ik gaf het bevel om Hem te geselen, dan verlangde ik een waskom en waste mijn handen in de aanwezigheid van de massa. Daarmee heb ik mijn afkeuring getoond over deze daad. Helaas, tevergeefs! Het was naar Zijn leven dat deze ellendelingen dorstten. In onze burgerlijke zaken heb ik dikwijls de emotie van een menigte gezien, maar niets, ook totaal niets, kan met deze huidige beroering vergeleken worden. Er mag werkelijk gezegd worden dat bij deze gebeurtenis alle spoken uit de Hades in Jeruzalem verzameld waren. De massa leek niet te gaan, maar te zweven, te cirkelen zoals in een draaikolk, rollende, levende golven, vanaf het portaal van het pretorium tot de berg Sion roepend, schreeuwend, brullend, zoals nooit eerder gehoord, zelfs niet tijdens de opstanden in Panonia of Porum.

Rond het zesde uur werd het donkerder net zoals in de winter en bij de dood van de grote Julius Caesar. Het was eigenlijk zoals in de maand maart. Ik, de stadhouder van een opstandige provincie, leunde tegen een zuil in de grote hal angstig naar deze vreselijke duisternis kijkend. Deze duivelse barbaren hadden de onschuldige Nazarener naar de plaats van de terechtstelling gesleept. Alles rondom mij leek uitgestorven. Jeruzalem had zijn bewoners uitgespuwd door de poort die leidde naar Golgotha. Een sfeer van verlatenheid en verdriet omhulde mij. Mijn lijfwachten hadden zich aangesloten bij de troepen te paard en de andere soldaten met als doel een beetje macht te vertonen om de orde te bewaren. Ik was alleen en mijn gebroken hart vertelde mij dat wat op dit ogenblik gebeurde eerder behoorde tot de geschiedenis der goden dan die der mensen. Een luid geschreeuw werd vanop Golgotha gehoord, dat een doodstrijd aankondigde, gedragen door de wind en dat nooit eerder door sterfelijke oren was gehoord. Donkere wolken daalden neer over de hele stad en hulden alles in een zwarte sluier. Zo vreselijk waren de tekenen aan de hemel en op aarde dat de zienster (aropagitin) geroepen heeft: "Ofwel lijdt de Schepper van de natuur, ofwel valt het dal uit elkaar!" Tegen het elfde uur trok ik mijn mantel aan en ging de stad uit naar Golgotha. De menigte kwam naar huis, nog steeds opgewonden, bedrukt, zwijgzaam en vertwijfeld. Datgene waarvan ze getuigen zijn geweest heeft hen met angst en gewetenswroeging vervuld.

Ik zag ook mijn kleine groep Romeinse soldaten bedroefd voorbijtrekken. De standaarddrager had de adelaar bedekt als teken van rouw en ik hoorde enkele soldaten praten waaruit ik niet veel wijzer werd. Sommigen vertelden over wonderen. Groepen van mannen en vrouwen hielden halt en keken achterom naar Golgotha verwachtingsvol om nieuwe wonderen te zien. Ik keerde terug naar het pretorium, bedroefd en in mezelf gekeerd. Toen ik de trap opging, die nog bevlekt was van het bloed van de Nazarener, vond ik een oude man in gebukte houding en achter hem enkele wenende vrouwen. Hij wierp zich aan mijn voeten en weende bitter. Het doet mij pijn om een wenende, oude man te zien. "Vader," vroeg ik mild, "wie bent u, wat verlangt u?" "Ik ben Jozef van Arimathea," zei hij, "en ik ben gekomen om u op mijn knieën de toelating te vragen Jezus te begraven." "Uw smeekbede wordt ingewilligd," zei ik hem en ik gaf Maultius het bevel om enkele soldaten mee te nemen als hulp en ook om een ontwijding van het lichaam te vermijden.

Enkele dagen later werd de groeve leeg gevonden en Zijn leerlingen verkondigden in het hele land dat Jezus uit de doden was opgestaan zoals Hij het voorspeld had. Tenslotte was het mijn plicht om u in te lichten over deze beklagenswaardige gebeurtenissen. Ik schreef tijdens de nacht die volgde na de gebeurtenissen en beëindigde net het verslag tegen de ochtendschemering. Toen had ik de indruk alsof ik muziek van de godin der nacht hoorde (de Dianamars). Ik keek naar de Caesarpoort en zag een afdeling soldaten en hoorde in de verte de mars van Caesar. Het was de verlangde versterking, 2000 uitgelezen troepen, die, om hun aankomst te versnellen, heel de nacht onderweg geweest waren. Het was beslist door de goden, riep ik, in mijn handen wringend, dat deze grote ongerechtigheid moest gebeuren: dat de troepen die tot doel hadden die daad van gisteren te voorkomen eerst vandaag arriveren.

Gruwelijk noodlot, hoe speelt u soms met de dingen der sterfelijken! Het was ook waar, wat de Nazarener uitriep stervend op het kruis:

Pontius Pilatus.

Hieronder volgt een ontstellend document. Het is allerminst een stuk sensatie, maar integendeel een genade van de Goddelijke Barm­hartigheid. Hetgeen erin wordt verhaald over het leven van Annie en haar ouders is gecontroleerd en het zijn feiten. Dr. Bernard Krempel, die het voor het eerst publiceerde, verkreeg bovendien het imprimatur van het Bisdom Basel, in Soloturn op 12 novem­ber 1941.Tenslotte zij vermeld dat de brochure met de originele tekst niet minder dan 15 voetnoten bevat, waarvan sommige zeer uitge­breid, die de overeenstemming aantonen van de beweringen uit het hiernamaals met de leer van de Kerkvaders en de H. Schrift. We nemen deze niet over maar brengen wel de onverkorte vertaling van de "Brief".

Dr.Krempel: Onder de papieren van een dochter, die jong is gestorven als kloosterzuster, vond ik het volgende handschrift: "Ik had een vriendin. Dat wil zeggen, we kenden elkaar doordat we op het kantoor in München waar we werkten, naast elkaar zaten. Toen Annie later trouwde heb ik haar niet meer gezien. Er was eigenlijk meer een vriendelijk­heid dan vriendschap tussen ons. Ik miste haar dan ook niet erg toen ze na haar huwelijk in een villawijk van München ging wonen, die veraf lag van de plaats waar ik woonde. Toen ik in de herfst van 1937 mijn vakantie aan het Gardameer doorbracht schreef mijn moeder me, ongeveer aan het einde van de tweede week van september: ‘Moet je eens horen, Annie N. is gestorven. Ze is door een auto-ongeluk om het leven gekomen. Gisteren is ze begraven’. Ik was geschrokken van dit bericht. Ik wist dat Annie nooit echt godsdienstig was geweest. Was ze wel voorbereid toen God haar plotseling had geroepen? De volgende morgen woonde ik in het pensionaat van de zusters, waar ik verbleef, de H. Mis bij in de huiskapel, ik bad vurig voor haar zielenrust en offerde ook de H. Communie tot die intentie op. Maar de hele dag voelde ik een zeker onbehagen, dat tegen de avond nog toenam. Ik sliep onrustig. Uiteindelijk ontwaakte ik door een heftig geklop.Ik deed het licht aan. De wekker op mijn nachtkastje stond op 10 minuten          na middernacht. Maar er was niets te zien. Geen enkel geluid in huis. Alleen de golven van het Gardameer sloegen eentonig tegen de oevermuren van de tuin van het pensionaat. Er was geen wind te horen. En toch had ik toen ik wakker werd een soort waaien van wind menen te horen. Net alsof mijn chef op het kantoor in een slecht humeur een vervelende brief op mijn schrijftafel wierp. Ik dacht een ogenblik na of ik op zou staan. Ach wat, zei ik vastberaden tegen mezelf, het is alleen maar je ophol geslagen fantasie door dat doodsbericht. Ik draaide me om, bad een Onze Vader voor de arme zielen in het vagevuur en sliep in.

EN IK DROOMDE:

Dat ik 's morgens om 6 uur was opgestaan en naar de huiskapel wilde gaan, toen ik bij het opendoen van de kamerdeur met mijn voet tegen een pakje losse velletjes van een brief stootte Ze opnemen, Annie's geschrift herkennen en een kreet uitstoten: dat gebeurde allemaal tegelijkertijd. Bevend hield ik de vellen papier in mijn handen. Een verstikkend gevoel overviel me. Ik wist dan ook niets beters te doen dan naar buiten te vluchten. Ik maakte mijn haar in orde, deed de brief in mijn handtas en ging het huis uit. Na ongeveer een kwartier te hebben gelopen liet ik me op een bank vallen. Ik greep naar de brief. Er stond geen handtekening onder. Maar het was onmiskenbaar Annie's handschrift. Zelfs de wijde krul van de S en de op zijn Frans geschreven T die ze zich om mijnheer Gr. te ergeren had eigen gemaakt, ontbraken niet. De stijl was de hare niet. Tenminste, ze sprak niet zoals gewoonlijk. Ze kon namelijk heel vriendelijk babbelen en lachen. Alleen als we over religieuze vragen discussieerden kon ze giftig worden en in de harde toon van deze brief vervallen (Ik heb nu ook zelf al de opgewonden manier van spreken van haar brief aangenomen). Ik laat haar schrij­ven uit het hiernamaals hieronder woord voor woord volgen, zoals ik het in mijn droom heb gelezen.

HET LUIDDE ALS VOLGT: ’Clara! Bid maar niet voor me. Ik ben verdoemd. Ik deel dat wel aan je mee en zal je er uitvoerig over berichten, maar denk maar niet dat het uit vriendschap gebeurt. We houden hier van niemand meer. Ik doe het gedwongen. Ik doe het nu, als "deel van die macht, die steeds het boze wil maar steeds het goede doet" (als “Teil von jener Macht, die stets das Böse will, und stets das Gute schafft”). Om de waarheid te zeggen zou ik je ook in deze toestand willen zien belanden waarin ik nu voor eeuwig het anker heb uitgeworpen. Wees daar niet verbaasd over. Wij denken hier allemaal zo. Onze wil is in het kwaad -wat jullie nu eenmaal het "kwaad" noemen- versteend. Zelfs als we iets "goeds doen", zoals ik nu, doordat ik je ogen open over de hel, gebeurt dat niet met goede bedoelingen. Herinner je je nog? Vier jaar geleden leerden we elkaar in München kennen. Jij was 23 en al een half jaar op het kantoor toen ik er kwam. Je hebt me vaak uit de moeilijkheden geholpen. Je gaf mij als beginneling me­nige goede aanwijzing. Maar wat betekent "goed"? Destijds prees ik je "naastenliefde". Belachelijk! Je hulp kwam voort uit pure grootdoenerij, zoals ik overigens toen al vermoedde. Wij hier erken­nen geen goeds. In niemand. Mijn jeugd ken je. Enkele leemten vul ik hier aan. Volgens het plan van mijn ouders had ik eigenlijk niet moeten bestaan. Ik was “een ongelukje". Mijn beide zussen waren al 14 en 15 jaar toen ik het levenslicht zag. Was ik maar nooit geboren! Kon ik me nu maar vernietigen, deze kwellingen ontlopen! Geen wellust zou gelijk zijn aan die, waarmee ik mijn bestaan zou verscheuren als een kledingstuk van as, waarvan de flarden in het niets vervliegen. Maar ik moet bestaan. Ik moet zijn zoals ik mezelf heb gemaakt: met een gemist bestaansdoel. Toen mijn vader en moeder, nog vóór hun trouwen, van buiten naar de stad waren getrokken, hadden ze allebei de voeling met de Kerk verloren. Het was ook beter zo. Ze sloten zich aan bij kringen die niets met de Kerk hadden uit te staan. Ze leerden elkaar kennen op een dansfeest en een half jaar later "moesten" ze trouwen. In hun huwelijk is er aan hen maar zo weinig wijwater blijven hangen, dat moeder niet meer dan een paar maal in het jaar op zondag naar de kerk ging. Ze heeft me niet echt leren bidden. Ze ging op in de alledaagse zorgen, hoewel we het thuis niet zwaar hadden. Woorden als bidden, Mis, wijwater, kerk, schrijf ik met een onvoor­stelbare walging op! Ik heb er een afschuw van, net als van pilaarbijters en sowieso van alle mensen en van alle dingen. Want alles is een oorzaak van kwelling voor ons. Ieder inzicht dat we tijdens ons overlijden hebben gekregen, iedere herinnering aan iets dat we hebben meegemaakt of geweten is een steekvlam voor ons. En alle herinneringen draaien naar ons de kant toe die er genade aan was. Die wij hebben versmaad. Wat dat een pijn doet! Wij eten niet, we slapen niet. We lopen niet met onze voeten. Met geketende ziel staren we met "geween en tandengeknars" naar ons ver­knoeide leven. Hatend en gepijnigd. Hoor je! We drinken hier de haat als water. Ook tegen elkaar. Maar het meest haten we God. Ik wil het je begrijpelijk maken. De heiligen in de hemel moeten Hem beminnen. Want ze zien Hem zonder sluier in Zijn verblindende schoonheid. Dat maakt hen onbeschrijf­lijk zalig. Wij weten dat en dit inzicht maakt ons razend. De mensen op aarde, die God kennen uit de schepping en de openbaring, kunnen Hem beminnen; gedwongen zijn ze niet. De gelovige -ik schrijf dit knarsetandend neer- die aandachtig mediteert over Jezus die aan het kruis is genageld, gaat van Hem houden. Maar degene zoals wij, op wie God toekomt als de Straffende, de Wrekende, de Rechtvaardige die eens door ons is verworpen: die haat Hem. Met de volheid van zijn boze wil. Eeuwig. Vanwege het vrijwillige besluit om van God afgekeerd te zijn waarmee we onze ziel stervend hebben uitgeademd. En dat we ook nu niet terug willen trekken en nooit zullen willen terugtrekken. Begrijp je nu waarom de hel eeuwig duurt? Omdat onze hardnekkigheid nooit wegsmelt. Gedwongen voeg ik hieraan toe, dat God zelfs tegenover ons barm­hartig is. Ik zeg "gedwongen". Want, al schrijf ik deze brief tegen mijn wil, het is me toch niet toegestaan om te liegen, hoe graag ik het ook zou doen. Tegen mijn wil zet ik veel dingen op papier. Ook moet ik de vloed van verwensingen die ik zou willen uitbraken inslikken. God is barmhartig geweest voor ons omdat Hij ons op aarde onze slechte wil niet liet uitleven zoals we dat zouden hebben willen doen. Want dat had onze schuld en onze straf nog groter gemaakt. Hij liet ons voortijdig sterven, zoals in mijn geval, of andere milderende om­standigheden optreden. Nu toont Hij zich tegenover ons barmhartig omdat Hij ons niet dwingt dichter bij Hem te komen vanuit deze verre helleplaats en dat vermindert de kwelling. Iedere stap naar God toe zou me meer pijn doen dan voor jou een stap naar een brandende hoogoven. Je was ontdaan toen ik je tijdens een wandeling eens vertelde dat mijn vader twee dagen voor mijn eerste communie tegen me zei: "Zorg dat je een mooie jurk krijgt, Anneke, al het andere is toch maar flauwekul!" Ik had me bijna zelf geschaamd over je schrik. Nu lach ik erom. Het enige verstandige bij die flauwekul was, dat ze ons pas met twaalf jaar te communie lieten gaan. Toen had ik de smaak van de wereldse pleziertjes al zozeer te pakken dat ik het godsdienstige luchthartig wegwuifde; me van de communie niet veel aantrok. Dat veel kinderen nu al met zeven jaar te communie gaan maakt ons woe­dend. We doen alles om de mensen wijs te maken dat de kinderen er dan nog niets van begrijpen. Ze moeten eerst enkele doodzonden hebben gedaan! Dan schaadt de witte Heer God hun niet meer zo als wanneer het geloof, de hoop en de liefde –poeh! Hou op daarover!– van het doopsel nog in het kinderhart leven! Herinner je je, dat ik dit standpunt al op aarde verdedigde? Ik had het over mijn vader. Hij lag vaak met moeder overhoop. Dat heb ik je maar zelden laten voelen; ik schaamde me erover. Belachelijk iets, die schaamte! Voor ons maakt het hier allemaal niets meer uit. Ze sliepen ook niet meer in dezelfde kamer, maar ik bij mijn moeder en mijn vader in de kamer ernaast, waar hij op elk uur van de nacht naar binnen kon gaan. Hij dronk veel en hij verdronk ons hele bezit. Mijn beide zussen hadden een baan en hadden hun geld zelf nodig, zeiden ze. Mijn moeder begon te werken om er iets bij te verdienen. In zijn laatste levensjaar heeft vader mijn moeder vaak geslagen als ze hem niets wilde geven. Tegen mij was hij altijd lief. Op zekere dag, dat heb ik je verteld, en je hebt je toen over mijn verwendheid geërgerd -wat heb je je aan mij geërgerd!-, op zekere dag dus heeft hij tot tweemaal toe schoenen die we hadden gekocht teruggebracht om ze om te ruilen, omdat het model en de afwerking me niet modern genoeg waren. In de nacht waarin mijn vader door een dodelijke beroerte werd getroffen, is er iets gebeurd dat ik je uit angst voor een uitleg die niet zo aardig voor mij zou klinken, niet heb willen toevertrou­wen. Maar nu moet je het weten. Want het is merkwaardig, alleen al door het feit dat ik toen voor de eerste maal door mijn tegen­woordige kwelgeest werd aangesproken. Ik sliep bij mijn moeder in de kamer. Aan haar regelmatige ademhaling was duidelijk dat zij vast in slaap was. Daar hoorde ik plotseling mijn naam roepen. Een onbekende stem zei: "En als je vader nu eens doodgaat?" Ik hield niet meer van mijn vader, omdat hij moeder zo grof behandelde; zoals ik eigenlijk van niemand meer hield, maar alleen aan diegenen gehecht was die goed voor me waren. Liefde zonder uitzicht op aardse tegenprestatie leeft alleen in zielen die in staat van genade zijn. Dat was ik niet. Zo antwoordde ik op die geheimzinnige vraag zonder me rekenschap te geven waar hij vandaan kwam: "Hij gaat toch niet dood!" Na een korte tijd weer diezelfde duidelijk te horen vraag: "Hij gaat toch niet dood", antwoordde ik nogmaals nors. Voor de derde maal werd ik aangesproken: "En als je vader nu eens doodgaat?" Ik dacht eraan hoe vader vaak dronken thuis kwam, lawaai maakte, moeder mishandelde en hoe wij door hem in een hachelijke positie tegenover de mensen werden gebracht. Daarom riep ik kwaad terug: “Dat komt dan goed uit!" Daarna werd alles stil. De volgende morgen, toen moeder vaders kamer wilde opruimen, vond ze de deur gesloten. Tegen de middag brak men hem open. Vader lag half aangekleed op bed -een lijk. Bij het halen van bier uit de kel­der moet hij kou gevat hebben. Hij sukkelde al lange tijd (Heeft God het dus aan de wil van een kind verbonden, die nog enigszins van hem hield, of Hij hem nog langer de gelegenheid tot bekering zou geven? -Wat een verantwoordelijkheid voor hen die de gelegenheid verzuimen om goed te doen aan hun naaste). Martha K. en jij hebben me overgehaald om bij de meisjesjeugdbeweging te gaan. Ik heb overigens nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik de raadgevingen van de beide leidsters X rijkelijk pastoorsachtig vond. De spelletjes waren wel leuk. En ik had daarbij al gauw, zoals je weet, een leidende rol. Dat beviel me. Ook de uitstapjes bevie­len me. Ik liet me zelfs enkele keren overhalen om te biechten en te communie te gaan. Eigenlijk had ik niets te zeggen. Ideeën en gesprekken zeiden mij niets en voor ergere daden was ik nog niet verdorven genoeg. Je hebt me eens gewaarschuwd: "Annie, als je niet bidt, ga je verloren!" Ik bad inderdaad weinig. En ook met tegenzin. Maar je had meer dan gelijk. Allen die in de hel branden hebben niet of te weinig gebeden. Het gebed is de eerste stap naar God. Het blijft de beslissende. Vooral het gebed tot Degene die de Moeder van Christus is en die we hier niet noemen. De godsvrucht tot haar ontrukt veel zielen aan de duivel die de zonde hem absoluut zeker in handen zou hebben gespeeld. Woedend vervolg ik -omdat ik moet-: bidden is het makkelijkste wat een mens kan doen op aarde. En juist aan dit makkelijkste heeft God het heil verbonden. Aan wie volhardend bidt geeft Hij geleidelijk zoveel licht en Hij sterkt hem dermate, dat ook de diepst gezonken zondebok zich nog definitief kan oprichten. Al zit hij ook tot aan zijn nek in de modder. In mijn laatste jaren heb ik helemaal niet meer goed gebeden en me zo beroofd van de genaden zonder welke niemand zalig wordt. Hier krijgen we geen genade meer. Maar zelfs als we die zouden krij­gen zouden we het met hoongelach afwijzen. Alle schommelingen van het aardse bestaan hebben in het hiernamaals opgehouden. Bij jullie op aarde kan de mens van uit een staat van zonde in de staat van genade glijden. En van de genade in de zonde vallen. Dikwijls uit zwakheid, soms uit slechtheid. Met de dood is er aan deze onvolmaaktheid van het op- en neerspringen van de menselijke voeten een einde gekomen. De eindtoestand is bereikt. Met het klimmen van de jaren worden de sprongen al kleiner. Het is waar, tot aan de dood toe kan men zich naar God wenden of Hem de rug toekeren. Maar de mens besluit met de laatste zwakke wilsopwellingen voor zijn overlijden haast automatisch zo als hij in zijn leven gewoon was. Een goede of een kwade gewoonte wordt een tweede natuur. Deze drijft hem voort. Ook mij. Ik leefde sinds jaren van God afgekeerd. Zo besliste ik bij de laatste oproep van de genade tégen God. Niet het feit dat ik vaak zondigde werd mij noodlottig, maar dat ik niet meer wilde opstaan. Je hebt me meermaals aangespoord om naar een preek te gaan luisteren of om godsdienstige boeken te lezen. Ik had er geen tijd voor, luidde mijn antwoord regelmatig. Had ik mijn innerlijke onzekerheid nog groter wil­len maken? Ik moet overigens vaststellen: toen ik er al zo voorstond, kort voor mijn uittreding uit de jeugdbeweging, zou het me ongelofelijk zwaar zijn gevallen om nog een andere weg in te slaan. Ik voelde me onzeker en ongelukkig. Maar er stond een muur tussen mij en een bekering. Dat zal jij niet hebben vermoed. Je stelde het zo eenvoudig voor toen je eens zei: "Leg toch een goede biecht af, Annie, en alles is weer in orde!" Ik had het gevoel dat het zo was. Maar de wereld, de duivel en het vlees hadden me al veel te vast in hun greep. Aan de invloed van de duivel heb ik nooit geloofd. Nu getuig ik dat hij op zulke mensen als ik toen was een enorme invloed uitoefent. Alleen door veel gebe­d van anderen en van mijzelf, verbonden met offers en lijden, had ik uit zijn macht kunnen komen. En zelfs dan alleen geleidelijk. Al zijn er weinig uiterlijk bezetenen, het wemelt daarentegen van de innerlijk bezetenen. De duivel kan de vrije wil van degenen die zich aan zijn invloed overgeven niet afnemen. Maar tot straf voor hun als het ware systematische afval van God, laat Deze het toe dat de "Boze" zich in hen nestelt. Ik haat de duivel óók. En desondanks bevalt hij me, omdat hij probeert jullie in het verderf te storten; hij en zijn handlangers, de aan het begin van de tijden samen met hem geval­len geesten. Er zijn er miljoenen van. Ze zwerven over de aarde rond, dicht als een zwerm muggen, en jullie hebben er nauwelijks een vermoeden van. Wij, verworpen mensen, mogen jullie niet bekoren; dat komt de geval­len geesten toe. Het vermeerdert weliswaar hun kwelling, iedere keer dat ze een ziel meesleuren in de hel. Maar wat kan haat niet doen! Niettegenstaande ik goddeloze paden bewandelde ging God achter me aan. Ik effende de weg voor de genade door natuurlijke diensten van liefde, die ik door de neiging van mijn aard vaak verrichtte. Soms lokte God me een kerk in. Daar kreeg ik een soort heimwee. Als ik ondanks een hele dag werken op kantoor voor mijn ziekelijke moeder zorgde en me werkelijk enigszins opofferde, werkten deze aanlokkingen van God sterk op mij in. Op een keer toen je me tussen de middag had meegeno­men naar de kapel van het ziekenhuis, overviel het me zó, dat er nog maar één stap nodig was geweest of ik zou me hebben bekeerd. Ik huilde. Maar toen spoelde de zucht naar het wereldse weer over de genade heen. Het koren verstikte onder de dorens. Met de verklaring dat godsdienst een kwestie van de gevoelens is, zoals op kantoor steeds werd gezegd, veegde ik ook deze hernieuwing van de genade van tafel, net als de andere keren. Je hebt me eens een standje gegeven omdat ik in plaats van tot op de grond te knielen, alleen maar een ongemanierd gebaartje maakte. Je vond dat luiheid. Vermoedde je dat ik toen al niet meer geloofde aan de tegenwoordigheid van Christus in het Sacrament? Nú geloof ik eraan, maar zuiver natuurlijk, zoals je aan onweer gelooft, waarvan je de gevolgen kan waarnemen. Intussen had ik op mijn manier een godsdienst gemaakt. Ik hield er de mening op na die bij ons op het werk schering en inslag was, dat de ziel na de dood in een ander wezen overgaat (reïncarnatie); zo zou ze eindeloos verder trekken. Daarmee was de bange vraag over het hiernamaals tegelijk onder ogen gezien en voor mij onschadelijk gemaakt. Waarom heb je me niet herinnerd aan de gelijkenis van de rijke vrek en de arme Lazarus, van wie Christus onmiddellijk na hun dood de ene naar de hel stuurt en de andere naar het paradijs? Maar wat had je daarmee bereikt? Niet meer dan met je andere overdreven vrome praat. Geleidelijk aan knutselde ik voor mezelf een God in elkaar; voldoende "op niveau" om God te worden genoemd; voldoende ver van mij, om geen betrekkingen met hem te hoeven onderhouden. Vaag genoeg om hem tot een pantheïstische wereldgod (“wereldziel”) te laten uitdijen, of tot een soort eenzame vrijgezel te laten inkrimpen (een God die niets met de wereld te maken heeft), al naargelang mijn behoefte; en zonder dat ik mijn godsdienst hoefde te veranderen. Deze God had me geen hemel te schenken en geen hel op te leggen. Ik liet hem met rust. Daarin bestond mijn aanbidding voor hem. "Waar je van houdt, daar wil je graag in geloven". In de loop van de jaren was dat (hierboven beschrevene) dus mijn godsdienstige overtuiging. Je kon ermee leven. Maar er was één ding dat me zou hebben gebroken: een groot en langdurig lijden. En dat lijden kwam niet. Begrijp je nu wat het betekent: “God kastijdt degenen die Hij bemint”? Het was op een zomers dag in juli toen de jeugdvereniging een uitstapje naar A. had gepland (bedoeld is waarschijnlijk Altötting in Beieren, een Mariabedevaartsoord; vert.). De excursie op zich leek me wel leuk. Maar die stomme preken en dat vrome gedoe! Sinds kort stond er een ander beeld dan dat van de Moeder van Genaden van A. op het altaar van mijn hart: de aantrekkelijke Max N. van de winkel naast ons. We hadden kort tevoren al meermalen gekheid met elkaar gemaakt. Hij had me juist voor deze zondag uitgenodigd om ergens heen te gaan. Het meisje met wie hij altijd uitging lag in het ziekenhuis. Hij had wel gemerkt dat ik een oogje op hem had. Ik dacht er toen nog niet aan om met hem te trouwen. Hij was weliswaar welgesteld, maar mij te aardig tegen alle mogelijke meisjes. En ik wilde nog altijd een man, die alleen van mij zou zijn: ik wilde niet alleen de vrouw zijn van iemand, maar de enige vrouw. Een zeker natuurlijk fatsoen heb ik altijd wel gehad’. (Dat is waar. Annie had bij al haar religieuze onverschilligheid iets voornaams. Ik schrok bij de gedachte dat ook "fatsoen­lijke" mensen in de hel kunnen komen, als ze maar "onfatsoenlijk" genoeg zijn om God uit de weg te gaan). ‘Bij het genoemde zondagsuitstapje was Max een en al atten­tie. Geen priesterachtige gesprekken zoals bij jullie! De volgende dag, op kantoor, heb je me verweten waarom ik niet met jullie was meegegaan naar A. Ik vertelde je mijn zondagse uitje. Je eerste vraag was: "Ben je naar de kerk geweest?" Idioot, hoe kon dat nou, omdat we al om 6 uur ’s morgens zouden vertrekken! Weet je nog hoe ik daar geïrriteerd aan toevoegde: Onze Lieve Heer denkt niet zo kleinzielig als die priestertjes van jullie! Nú moet ik bekennen: Ondanks zijn eindeloze goedheid weegt God de dingen veel nauwkeuriger dan alle priesters. Na het eerst uitstapje met Max ben ik nog eenmaal naar de jeugdvereniging gegaan. Met Kerstmis, voor het feest. Dat was iets dat me aantrok om nog eens terug te gaan. Maar innerlijk was ik al van jullie vervreemd. Bioscoop, dansen, uitstapjes, het ene volgde op het andere. Max en ik maakten soms wel ruzie, maar ik wist hem steeds weer aan me te binden. Mijn rivale maakte het me heel moeilijk; toen ze weer uit het ziekenhuis was, ging ze als een razende te keer. Eigenlijk tot mijn geluk, want mijn voorname rust maakte grote indruk op Max en gaf uiteindelijk de doorslag zodat hij aan mij de voorkeur gaf. Ik wist hoe ik haar bij hem zwart kon maken; koel redenerend, uiterlijk zakelijk, innerlijk gif spuwend. Zulke gevoelens en handelingen zijn een voortreffelijke voorbereiding voor de hel. Ze zijn "duivels” in de strikte zin van het woord. Waarom vertel ik je dat? Om aan te geven hoe ik me definitief van God heb losgemaakt. Niet dat het overigens heel vaak tussen Max en mij tot de laatste intimiteiten was gekomen. Ik begreep dat ik me in zijn ogen verlaagde als ik me voortijdig liet uitdrinken. Daarom hield ik me gereserveerd. Maar op zich was ik zo vaak ik het nodig vond ten allen tijde tot alles bereid. Ik moest Max veroveren. Daarvoor was niets te duur. Bovendien begonnen we elkaar langzamerhand lief te hebben, daar we beiden waardevolle eigenschappen bezaten die we in elkaar konden waarderen. Ik was handig, knap, een goede gezelschapspartner. Zo kreeg ik Max zo vast in de hand, dat ik hem, tenminste de laatste maanden voor het huwelijk, alléén bezat. Daarin bestond mijn afval van God: dat ik een schepsel tot mijn God verhief. Nergens kan dit zo allesomvattend gebeuren als in de liefde tot een mens van het andere geslacht, wanneer die in het aardse blijft steken. Dat maakt haar charme, haar angel en haar gif uit. De aanbidding die ik voor Max had werd voor mij het praktiseren van een godsdienst. Het was in de periode dat ik me op kantoor giftig uitliet over kerkelijke zaken, geestelijken, aflaten, rozenkransgewouwel en soortgelijke nonsens. Jij hebt min of meer intelligent geprobeerd om deze dingen in bescherming te nemen, schijnbaar niet vermoedend dat het bij mij in werkelijkheid niet om deze dingen ging, maar dat ik eerder een houvast tegen mijn geweten zocht. Ik had het toentertijd nog nodig om mijn afvalligheid ook verstandelijk te rechtvaardigen. In de grond van de zaak rebelleerde ik tegen God. Dat zag jij niet in. Je hield me nog steeds voor katholiek. Daar wilde ik ook voor doorgaan; ik betaalde zowaar de kerkelijke bijdragen. Een bepaalde "rugdekking" kon immers geen kwaad, dacht ik. Je antwoorden konden soms treffend zijn, maar op mij gleden ze af, omdat je geen gelijk mócht hebben. Door deze verziekte verhouding was het verdriet van onze scheiding toen we door mijn huwelijk uit elkaar gingen maar klein. Vóór het huwelijk biechtte en communiceerde ik nog éénmaal. Het was toch voorgeschreven. Ik en mijn man dachten hier hetzelfde over. Waarom zouden we deze formaliteit niet vervullen? We vervulden ze, zoals iedere andere formaliteit. Jullie noemen dat onwaardig. Na die "onwaardige" communie had ik meer rust in mijn geweten. Het was overigens de laatste. Ons huwelijksleven verliep in het algemeen heel harmonisch. We waren het op alle punten zo roerend eens. Ook daarover, dat we ons de last van kinderen niet op de hals wilden halen. In de grond van de zaak had mijn man er wel graag eentje willen hebben -natuurlijk niet meer!-, maar ik wist hem uiteindelijk ook dat uit zijn hoofd te praten. Kleren, mooie meubelen, restaurants, autotoch­ten en dergelijk amusement lagen me meer. Het jaar tussen de bruiloft en mijn plot­selinge dood was een jaar van aardse genoegens. Iedere zondag gingen we met de auto weg of gingen we op bezoek bij de familie van mijn man (Voor mijn moeder schaamde ik me nu). Die dreven net zo aan de oppervlakte van het bestaan als wij.  Innerlijk voelde ik me weliswaar niet gelukkig, al kon ik uiter­lijk nog zo lachen. Er knaagde altijd iets onbestemds aan mij. Ik zou hebben gewild dat na de dood, die wat mij betreft vanzelfsprekend nog lang mocht wachten, alles was afgelopen. Maar het is waar wat ik als kind eens in een preek hoorde zeggen, dat God al het goede dat een mens doet beloont. Als Hij het niet kan vergelden in het hiernamaals, doet Hij het op aarde. Onverwachts kreeg ik een erfenis (van tante Lotte). Het lukte mijn man om zijn salaris behoorlijk te verbeteren. Ik kon onze woning prachtig inrichten. Het religieuze schemerde nog slechts in de verte. De restaurants in de stad, de hotels waar we op reis onze intrek in namen, brach­ten ons niet dichter bij God. Allen die daar vaker kwamen leefden zoals wij, van buiten naar binnen: niet van binnen naar buiten. Als we op een vakantiereis een beroemde kerk bezochten, wilden we alleen maar genieten van het artistieke gehalte van de kunstwerken. De religieuze sfeer die ervan uitging, vooral van die uit de middeleeuwen, wist ik te neutraliseren door me over een of andere bij­komstigheid tijdens de bezichtiging te ergeren: een zorgeloos ge­klede of onbeholpen kloosterbroeder, die ons rondleidde, het "schandaal" dat monniken die vroom willen zijn, likeur verkopen; het eeuwige klokkengelui voor de eredienst, terwijl het toch allemaal maar om het geld was begonnen... Zo wist ik de genade steeds weer als zij aanklopte af te wijzen. Ik liet mijn ontstemming vooral de vrije loop bij bepaalde ouderwetse uitbeeldingen van de hel -op kerkhoven of ergens anders- waar de duivel de zielen roostert in rode en witte vuurgloed en zijn helpers met lange staarten nieuwe slachtoffers naar hem toe slepen. Clara: de hel kan verkeerd getekend worden, maar hij kan niet worden overdreven! Het vuur van de hel heb ik altijd bijzonder op de korrel genomen. Je weet hoe ik je bij een gesprek daarover eens een brandende lucifer on­der je neus hield en spotte: ruikt het zo? Je blies de vlam meteen uit. Hier blaast niemand hem uit. Ik zeg je: het vuur waar de Bijbel over spreekt is niet de gewetenskwelling. Vuur is vuur. Wat Hij gezegd heeft moet letterlijk worden opgevat: Ga weg van mij, vervloekten, in het eeuwige vuur! Let­terlijk! Hoe kan de geest door stoffelijk vuur geraakt worden, vraag je je misschien af. Hoe kan op aarde je ziel lijden, als je je vinger in de vlam houdt? De ziel brandt dan toch ook niet; maar wat een pijn voelt de hele mens! Precies zó zijn wij hier naar de ziel aan het vuur gebonden, op de wijze van ons wezen en van onze vermogens. Onze ziel is haar natuur­lijke vleugelslag kwijt: we kunnen niet denken wat we willen en niet zoals we willen. Kijk niet verbaasd op bij deze mededelingen, want deze toestand, die jullie niets zegt, verzengt mij, zonder me te verbranden. Onze grootste kwelling bestaat hierin dat we heel goed weten dat we God nooit zullen zien. Wat kan dat pijn doen, terwijl het iemand op aarde zo onverschillig laat! Zolang het mes op tafel ligt, doet het je niets. Je ziet zijn scherpte, maar voelt het niet. Maar steek het mes in je vlees en je huilt van de pijn. Nu voelen we Gods verlies; vroeger dachten we er alleen maar aan. Niet alle zielen lijden evenveel. Hoe boosaardiger en hoe fundamenteler iemand gezondigd heeft, des te zwaarder drukt het verlies van God op hem, wordt hij door de door hem misbruikte schepping gewurgd. Verdoemde katholieken lijden meer dan andersdenkenden, omdat ze meestal meer licht en genade hebben gekregen en met voeten hebben getreden. Wie méér geweten heeft, lijdt erger dan wie minder inzag. Wie uit slechtheid heeft gezondigd lijdt vreselijker dan wie uit zwakheid viel. Maar niemand lijdt meer dan hij verdiend heeft. 0, was dat maar niet zo, dan zou ik een reden hebben om te haten! Je hebt eens tegen me gezegd: "Niemand komt in de hel zonder het te weten." Dat zou aan een heilige zijn geopenbaard. Ik lachte er om, maar verschanste me vervolgens achter deze verklaring: zo nodig zal er nog wel tijd voor bekering zijn, dacht ik in stilte. De uitspraak klopt. Ik kende voor mijn plotselinge einde de hel wel niet zoals hij is. Niemand op aarde kent hem. Maar ik was me er heel goed van bewust: als je sterft ga je naar het hiernamaals over, afgekeerd van God, en zul je de gevolgen dragen. Ik keerde niet om, zoals gezegd, meegesleurd door de stroom van de gewoonte, gedreven door die sleur van waaruit de mensen hoe langer hoe meer handelen naarmate ze ouder worden. Zo trad mijn dood in. Het was een week geleden - ik spreek volgens jullie tijdrekening, want aan de pijn gemeten kan ik evengoed al tien jaar in de hel branden - een week geleden dus maakten mijn man en ik op een zondag het uitstapje dat mijn laatste zou zijn. De dag was stralend aangebroken. Ik voelde me in een zeldzame stemming. Een onheilspellend geluksge­voel bekroop me de hele dag. En toen werd mijn man plotseling, toen we naar huis teruggingen, door een tegemoetkomende auto verblind. Hij raakte de controle over het stuur kwijt. Jezus!, drong het tot mij door. Niet als een gebed, enkel als een schreeuw. Ik werd door een verpletterende pijn in elkaar geperst. Vergeleken met de pijn hier een bagatel. Toen verloor ik het bewustzijn. Vreemd, maar die morgen was in mij op een onverklaarbare manier de gedachte opgekomen: Je zou weer eens naar de Mis moeten gaan. Het klonk als een smeekbede. Helder en welbewust_. sneed mijn "Nee" deze gedachtegang af. Daarmee moest het nu eindelijk eens amen en uit zijn. "De gevolgen neem ik op me”. Nu draag ik ze. Wat er na mijn dood gebeurde, zul je wel weten. Het lot van mijn man, van mijn moeder, wat er met mijn lijk gebeurde en het verloop van mijn begrafenis zijn me tot in de details bekend door de natuurlijke kennis die we hier hebben. Wat er verder op aarde gebeurt weten we slechts mistig. Maar wat op een of andere manier met onszelf te maken heeft gehad weten we wel. Zo zie ik ook waar jij verblijft.  Ikzelf ontwaakte op het ogenblik van mijn dood plotseling uit het duister. Ik zag dat ik door een doordringend licht was omringd. Het was op dezelfde plaats waar mijn lijk lag. Het gebeurde als in een schouwburg: als de lampen in de zaal uitgaan, met geraas het doek opgaat en een onvermoed toneel te zien is, akelig fel belicht. Het toneel van mijn leven. Zoals in een spiegel toonde mijn ziel zich aan zichzelf. De vertrapte genaden van mijn jeugd af aan tot aan mijn allerlaatste "nee" tegenover God. Het werd me te moede als een moordenaar die men tijdens het proces zijn ontzielde slachtoffer laat zien. Berouwen, nooit! Me schamen: nooit! Maar ik kan het ook niet uithouden, onder de ogen van de door mij verworpen God. Zo bleef er maar één ding over- vluchten. Zoals Kaïn vluchtte voor het lijk van Abel, zo vluchtte mijn ziel voor deze gruwelijke aanblik. Dat was het "Bijzonder Oordeel" (het persoonlijk oordeel van ieder mens onmiddellijk na de dood)... Ikzelf rukte me los van God! Terug? Nooit! Nee!’ Zo eindigde Annie's brief. De laatste woorden waren haast onlees­baar. Maar wat was dát? Door de scherpe toon van de mededelingen die ik had menen te lezen, klonk mild de klank van een klok heen. Ik werd wakker. Ik lag nog in mijn kamer. Door het venster was het morgenrood zichtbaar. Uit de kerktoren kwam het gelui van het Angelus. Was alles dus alleen maar een droom geweest? Nooit heb ik de troost van het weesgegroet zó gevoeld als na deze droom. Langzaam bad ik het Engel des Heren. En toen werd het me heel duidelijk: aan Haar moet je je vasthouden, aan de gezegende Moeder van de Heer. Maria kinderlijk vereren, wil je niet het lot ondergaan dat een ziel je heeft afgeschilderd –al is het in een droom- die God nooit meer zal zien. Nog bevend van de vreselijke nacht stond ik op, kleedde me haastig aan en holde de trappen af, naar de kapel. Mijn hart bonsde in mijn keel. De nog weinige gasten (van het klooster) die naast me neerknielden zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat ik zo opgewonden was omdat ik de trappen zo snel was afgehold. Een goede oude mevrouw uit Boedapest die veel te lijden had, hulpbehoevend was als een kind en slechtziend, maar heel gelovig en in geestelijke zaken een scherpe blik had, zei die middag in de tuin glimlachend tegen me: “Jongedame, de Heiland wil niet in een sneltrein bediend worden!” Maar ze merkte meteen dat er iets anders was waardoor ik van slag was. Bemoedigend voegde ze er aan toe: “Je moet nergens angstig door worden! Je kent toch wel de uitspraak van de heilige Teresia? Je moet nergens bang van worden, alles vergaat. God blijft dezelfde. Met geduld bereik je alles. Wie God bezit komt niets tekort. God alleen is voldoende!” Terwijl ze dat zachtjes en helemaal niet belerend tegen me fluisterde, leek het of ze in mijn ziel las. “God alleen is voldoende!” O ja, Hij zal voldoende voor me zijn, hierbeneden en daarboven. Eens wil ik Hem daar bezitten, al kost het hier nog zoveel offers. Ik wil de beproevingen van het aardse leven doorstaan en vasthouden aan de liefde tot God, opdat ik Hem voor eeuwig mag bezitten, Hij die alleen vrede, vreugde en geluk is, terwijl alle aardse vreugden vergaan”.

Vanwege  Brigitte.