Vasten 2011 Deel 1
Gebedsgroep
"HET CENAKEL"
Waregem.
VEERTIGDAGENTIJD voor KRASSELAARS 2011
In de Leer bij de Heiligen
Eén tekst per dag om op te gaan naar Pasen
Auteur : Abbé Max Huot de Longchamp, Centre St. Jean de la Croix, F-36230 Mers-sur-Indre
Oorspronkelijke Titel : Carême pour les Cancres, 2011. A lécole des Saints.
Allons, Amour, allons à laventure !
Avec toi je nappréhende rien.
Quelque travail souffre la nature,
Te possédant, je serai toujours bien :
Ce mest tout un que je vive ou je meure,
Il me suffit que lAmour me demeure
De tous les maux je ne fais plus que rire,
Je suis exempt de crainte et de désir.
Sik faut avoir le meilleur ou le pire,
Je men remets à qui voudra choisir :
Ce mest tout un que je vive ou je meure,
Il me suffit que lAmour me demeure
Je ne veux plus quimiter la folie
De ce Jésus, qui sur la Croix un jour,
Pour son plaisir, perdit honneur et vie,
Délaissant tout pour sauver son Amour
Ce mest tout un que je vive ou je meure,
Il me suffit que lAmour me demeure
Jean-Joseph Surin. Cantique spirituel V.
Laat ons gaan, Liefde, naar het avontuur
Met u is er niets dat ik vrees.
Welke last de natuur ook draagt,
Als ik u bezit, zal ik het altijd goed hebben :
Het is me gelijk of ik leef of sterf,
het volstaat dat me de Liefde blijft.
Met alle kwalen kan ik alleen nog lachen
Ik ben vrij van vrees en van verlangen.
Als het nodig is het beste te hebben
of het slechtste,
Verlaat ik me op wie wil kiezen.
Het is me gelijk of ik leef of sterf,
Het volstaat dat me de Liefde blijft.
Ik wil niet meer dan de dwaasheid na te doen
Van deze Jezus, die op een dag aan het Kruis
Voor zijn voldoening eer en leven liet
Alles achterlatend om zijn Liefde te redden.
Het is me gelijk of ik leef of sterf,
Het volstaat dat me de Liefde blijft.
Jean-Joseph Surin. Geestelijk lied V.
Gebruiksaanwijzing.
We zullen elke dag tien minuten besteden aan het lezen en het overwegen van "Vasten voor krasselaars
in de school van de heiligen". De rubriek "Overwegen" zal ons helpen goed door te dringen in de tekst van de dag, die steeds genomen is uit de grote traditie van heiligheid van de Kerk. De rubriek "Beslissen" zal een concrete verbintenis voorstellen om deze tekst werkelijk toe te passen.
Vasten voor krasselaars heeft elk jaar een welbepaald thema. Deze Vasten 2011 heeft de bedoeling om de fundamenten van een christelijk leven terug te vinden door zes punten onder de aandacht te brengen, die steeds van maandag tot zaterdag van elke week zullen terugkeren.
Op maandag : Tot de Vader bidden met Jezus.
Op dinsdag : Zich bekeren tot Jezus.
Op woensdag : Onze broeders dienen met Jezus.
Op donderdag : Jezus ontvangen in de sacramenten.
Op vrijdag : Met Jezus sterven om met Hem te leven.
Op zaterdag : Jezus volgen met Maria.
Van Aswoensdag tot de eerste zondag van de Vasten, zullen specifieke teksten ons helpen om op weg te gaan, onder het thema : Binnentreden in de Vasten.
Tijdens de Goede Week zal het thema zijn : Jezus in zijn passie.
Tenslotte zullen we elke zondag het thema volgen van het Evangelie van de dag.
WOENSDAG, 9 maart 2011 : ASWOENSDAG (Vasten en vlees derven)
Een lentevasten.
"Kijk maar, de winter is heen, de regentijd voorgoed voorbij" (Hoogl.2,11) : Deze vleselijke en vleesetende winter voor de zielen, die alle geestelijke schoonheid op aarde en in de zielen verdort, remt de opwellingen van het hart en veroorzaakt een stortvloed van ongezond genot. Dat hij heengaat, dat hij zich verwijdert, deze tijd van het vlees ! Moge deze dagen vergaan en verdwijnen van de kalender, in eeuwigheid vergeten. Maar kom, kom, gunstige tijd ! Kom, kom, dagen van heil ! Mogen uw ogenblikken dagen worden, uw dagen, weken, uw weken, maanden, uw jaren, eeuwen en uw eeuwen een voortdurende eeuwigheid !
De kikkers in de poelen kwaken van vreugde door deze regen en deze tijden van duisternis, maar de hemelse nachtegaal en de tortel wensen mekaar geluk met deze droge en heldere tijd van vasten en boete. Ze verheugen ons met hun gezang, gemengd met het zo zachte stemmen van de bekering en de hoop. Laten we luisteren naar deze nachtegaal, die Christus is en die ons toezingt : "Verzamel u schatten in de Hemel !" Luisteren we naar deze tortelduif van onze aarde, die de Kerk is en die ons zegt : "Gedenk, o mens dat ge stof zijt en tot stof zult wederkeren" ! Dat zijn de eerste noten van gans de Vasten, dat zijn te twee bakens van de boeteweg : We vertrekken van de asse en we gaan naar de Hemel, we vertrekken van uit de ellende en verzamelen schatten.
H. Franciscus van Sales. Preek van 4 maart 1609
OVERWEGEN.
Laten we in vreugde en welgezind door de aankomende lente, de Vasten aanvangen, die veel te dikwijls wordt vereenzelvigd met grauwheid en ontberingen. De natuur ontwaakt in deze maand maart en nodigt onze zielen uit om van deze veertig dagen een tijd te maken van een vernieuwde geestelijke conditie, een vernieuwing van ons doopsel.
We zullen de kern van elk christelijk leven terugvinden, namelijk een persoonlijke relatie met Christus. Dat zal de zin zijn van een vuriger en een overvloediger gebed, waaraan we de beste momenten van onze dag zullen besteden.
We zullen alles opzoeken en elimineren, wat dood is in ons Christelijk leven. Dat zal de zin zijn van onze boetepraktijken en vooral van het sacrament van de vergeving, waarvan de viering een van de hoogtepunten moet zijn van de Vasten.
We zullen de broederlijke banden onder mekaar herstellen. Dat zal de zin zijn van onze gebaren van delen, van vergeving en van wederzijds respect.
BESLISSEN.
Ik organiseer mijn Vasten : Ik beloof mezelf minstens tien minuten per dag om Vasten voor krasselaars te lezen en te mediteren. Van vandaag af bepaal ik daarvoor het uur en noteer dat in mijn agenda.
Wie is de Heilige Franciscus van Sales ?
Aan het einde van elk deeltje zal u "Wie zijn zij ?" vinden, een levensbeschrijving van de schrijvers, die u deze Vasten zal ontmoeten.
DONDERDAG, 10 maart 2011.
De heiligheid is niet droefgeestig.
Ge zegt dat ge niet verlangt om een heilige te zijn, ge wilt enkel een goede Christen zijn. Alsof de heiligen iets anders zouden gewild hebben dan goede Christenen te zijn of dat ze van mening waren het te worden zonder zich er volledig voor in te zetten. Ze hebben nooit het onderscheid gemaakt, zoals gij doet, tussen de heiligheid en de roeping om Christen te zijn. Ze hebben zich deze roeping ook niet anders voorgesteld dan deze van een dienst en een toewijding aan God met gans zijn wezen. De onvolmaaktheid, de verflauwing en tenslotte de wanorde zijn maar in het Christendom doorgedrongen sinds men dit vals en verderfelijk onderscheid heeft gemaakt en men niet verder de essentie van de Christelijke volmaaktheid gelegd heeft in de inwendige ijver.
Ge voegt er aan toe dat het vragen om dergelijke ijver, de Christen onderwerpt aan een zeer hard, helemaal onaanvaardbaar leven. Ge vergist u en ge spreekt zo wegens een tekort aan ervaring. Het is juist het tegenovergestelde ! Er is geen leven zo aangenaam en zo gelukkig dan dat van een vurige Christen. Er is zelfs geen ander aangenaam en gelukkig leven dan dat.
Vraag aan Christenen, die zich edelmoedig aan God gewijd hebben of ze niet lopen, of ze niet vliegen op dezelfde weg, waar gij zo moeilijk op vooruit komt en of hij voor hen niet breder wordt en meer effen naargelang ze verder gaan. Vraag hen of ze hun leven zouden willen ruilen voor het uwe, of het voor hen niet overvloeit van troost en of een enkel bezoek van de Heer hen niet schadeloos stelt voor al hun beproevingen.
Jean-Nicolas Grou. Het inwendige van Jezus en Maria, I, Hfdst.2
OVERWEGEN.
Als we "Vasten voor krasselaars" in de hand hebben, dan is het zeer zeker dat we tot de besten behoren en nog zo "krasselaar" niet. We gaan voorzeker naar de Mis op zondag, wat ons rangschikt bij de eersten van de klas. Waarom naar beter zoeken ?
Is de heiligheid facultatief ? Is de Vasten facultatief ? Op de dag van ons Doopsel hebben we ons gans aan Christus gegeven en Hij heeft zich gans aan ons gegeven. Half beminnen is in het geheel niet beminnen. Opgelet voor een goed geweten ! Het heeft dikwijls zijn gelijke in de kwade trouw !
Eigenlijk boezemt de heiligheid ons schrik in omdat we ons voorstellen dat ze triest is. Het is waar, vaak bekoren de beelden van heiligen ons niet ! Laten we dan ook niet naar hun beelden kijken, maar laten we hen praten. Dat is wat we veertig dagen lang zullen doen.
BESLISSEN.
Om mijn vasten te vergezellen schaf ik me het leven aan van een sympathieke heilige en ik zal er elke dag wat in lezen, ofwel zoek ik wat na op internet en stel zo een dossier samen over, bij voorbeeld, mijn heilige patroon of deze van mijn kinderen of een uit mijn streek.
VRIJDAG, 11 maart 2011. Vleesderven.
Vasten met gans de Kerk.
Ieder van ons is vrij om zijn lichaam te onderwerpen aan verschillende vrijwillige verstervingen en de vleselijke bekoringen te overwinnen, die zich vijandig opstellen tegenover de geest op een soms soepele, soms meer harde manier. Het is nochtans nodig dat allen op bepaalde dagen dezelfde vasten onderhouden en dergelijke praktijk is meer doeltreffend en heiliger als eenzelfde geest en eenzelfde intentie voorgaan in de godsvruchtige werken van gans de Kerk.
Het past immers wat algemeen is te verkiezen boven wat privaat is. Dat is de belangrijkste reden waarom men er moet over waken dat er gemeenschappelijke voorschriften zijn in deze materie. Wie strijdt in de Kerk, zelfs al zou hij moedig zijn in een tweegevecht, zal met meer zekerheid strijden en met meer succes als hij deelneemt aan de strijd, die door gans het leger gevoerd wordt. Zo gaat hij de strijd niet tegemoet op eigen kracht, maar verbonden met de cohorten van zijn broeders, onder het bevel van de onoverwinnelijke Koning. Hij zal deelnemen aan de oorlog van allen. Er zijn minder risicos om de vijand met meerderen tegemoet te gaan, dan alleen en men is minder blootgesteld aan kwetsuren als men, beschermd door het schild van het Geloof, niet enkel zijn eigen leven verdedigd, maar ook dat van de anderen. Zo zal, waar iedereen verenigd is voor dezelfde zaak, de overwinning één zijn.
H. Leo. Sermoen 76.
OVERWEGEN.
Het Christelijk leven is geen privaatzaak, zelfs al gaat het om een zaak van geweten. De Vasten is een instelling van de Kerk en een Christen is niet vrij deze al dan niet te volgen of te gelijk hoe te leven.
Omdat de Kerk een gemeenschap is, kunnen sommige praktijken niet anders dan gemeenschappelijk zijn. Men viert geen liturgie op zijn eentje, men organiseert geen liefdadigheidswerken zonder organisaties, enz
De Vasten, met zijn kalender, zijn pedagogie en zijn praktijken, behoort toe aan de Christelijke gemeenschap, onder de leiding van haar herders.
Het gaat er op de eerste plaats niet om, om meer moed te scheppen door de zaken gezamenlijk te doen (Hoewel dit niet hoeft verwaarloosd te worden, bij voorbeeld in de familie), maar om Christus te volgen langs de wegen, die Hij daarvoor heeft geopend door apostelen aan te stellen.
BESLISSEN.
Ik schaf me de vastenbrief aan van de Paus, gericht aan alle Christenen en ik lees hem. Ook deze van mijn bisschop en eventueel deze van mijn pastoor.
ZATERDAG, 12 maart 2011.
In het hartje van de vasten : het "Inwendig gebed".
Het moet hier vermeld worden dat het niet voldoende is elke doodzonde te bannen uit onze ziel om het Rijk Gods te vestigen. Het is waar dat de beminnelijke Jezus leeft in alle harten, die bezield zijn met de heiligmakende genade, Hij heerst er echter niet. Hoeveel dingen gebeuren er niet in de meeste van deze zielen, die met Hem in tegenstrijd zijn ? Velen laten zich verleiden door noodlottige dagelijkse zonden, zonder zich daar echt om te bekommeren en het is heel erg spijtig hun harten en hun zielen vervuld te zien van opvattingen en neigingen, die wel heel erg verwijderd zijn van deze van onze goddelijke Koning. En als er edelmoedige zielen te vinden zijn, die liever zouden sterven dan ook maar de minste dagelijkse zonde te bedrijven, of ook maar met volle instemming de minste onvolmaaktheid, laten deze zielen het toch niet na in veel van hun daden zichzelf te zoeken, hoewel ze daar niet volledig van bewust zijn.
We hebben dus heel bijzondere genaden nodig om zonder voorbehoud en volledig de aanbiddelijke Jezus toe te behoren, niet enkel opdat hij zou leven in onze zielen, maar er soeverein zou heersen. Wel, het is een constante leer bij de heiligen dat het gebed en in het bijzonder het inwendig, geestelijk gebed, het meest doeltreffende middel is om deze genaden te verkrijgen. En de ervaring toont voldoende dat dit het grote middel is, dat God gebruikt om zijn Koninkrijk te vestigen. Het is door het inwendig gebed dat de omvorming komt van de uitwendige en de inwendige zintuigen, dat het geheugen gezuiverd wordt, dat de geest op een heilige manier verlicht wordt, de wil op een goddelijke manier verenigd met de goddelijke Wil en dat de ziel gelukkig zich verliest en glorierijk omgevormd wordt in God alleen.
Henri-Marie. Het Rijk Gods in het Inwendig gebed, I, Hfdst.1.
OVERWEGEN.
De Vasten moet ons toelaten "van snelheid te veranderen" in ons christelijk leven. Het volstaat niet om zich onthouden van grote fouten, of zelfs tevreden zijn met een "goede Christen" te zijn : "Ge zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, met heel uw ziel en met al uw krachten".
Ons Christelijk leven wordt juist gemeten aan onze persoonlijke relatie met Christus, aan ons "inwendig gebed". Wat is het inwendig gebed eigenlijk ? Een "aansluiting" met God, bewust (voor het geheugen), verstandig (voor de geest) en vastbesloten (voor de wil).
Het gebed is "geestelijk" als deze relatie ontwikkeld wordt voor zichzelf, in de stilte van ons hart, over de woorden heen (van het "mondeling" gebed), met als enige zorg om alles met de Heer te delen. Het is daarom dat het in het middelpunt moet staan van de Vasten, zowel voor de tijd, die we er aan besteden als voor de middelen, die we aanwenden om te leren het goed te beleven. Dat zal een van de bijzonderste objectieven zijn van deze vasten 2011.
BESLISSEN.
Ben ik sinds woensdag al trouw geweest aan mijn dagelijkse tien minuten van Vasten in de school van de Heiligen ? Ja, wel dan neem ik nu een kwartuur. Nee, wel dan besluit ik het nu beslist te doen.
ZONDAG, 13 maart 2011. 1ste zondag van de Vasten.
Jezus maakt zich zondaar voor ons.
Het leven en het verblijf van de Zoon van God in de woestijn wordt gewoonlijk voorgesteld als een staat van verheffing, van onthechting, van beschouwing. Het dunkt me echter dat hij moet voorgesteld worden als een staat van verbanning, van vernedering, van verlaging. Dat is immers het lot van de Zoon Gods, die er zich niet mee tevreden gesteld heeft het vlees aan te nemen, dat gelijk is aan het zondige vlees, maar die ook de inwendige gesteldheid heeft willen aannemen, die gelijk is aan de staat waarin de zondaar herleid is tegenover God. Dit, opdat er een staat van zondaar zou zijn, die eer bracht aan God, zoals er een is die Hem onteert en opdat de Godheid, die in alle toestanden van de natuur doordringt en ze heiligt, ook de staat van zonde zou doordringen en heiligen.
De Zoon van God, die voor ons heeft willen voldoen in wat ons eigen is, in onze eigen miseries en onvolmaaktheden, heeft zich niet tevreden gesteld met onze natuur aan te nemen, de kindsheid met haar onmacht, de armoede en de afhankelijkheid, die er mee gepaard gaan, hij heeft er geen genoegen mee genomen zich aan de honger te onderwerpen, aan de dorst, aan de verveling, maar hij heeft ook al wat hij kon van de zonde op zich genomen. Moest hij de zonde zelf en de fout op zich kunnen nemen hebben, Hij zou het gedaan hebben. Omdat dit echter onmogelijk is, neemt en draagt Hij er de last van. En zo, als wij uitzondering maken voor de fout, heiligt en vergoddelijkt Hij de staat en het voorwerp van de zonde in zichzelf om in ons het voorwerp van de zonde te vernietigen en om een goddelijke hulde te brengen aan zijn Vader door juist datgene, dat het meest tegenstrijdig was aan zijn Vader.
Pierre de Bérulle. Over de boete van de Zoon van God.
OVERWEGEN.
De bekoring is het gevolg van de zonde, zoals ook de dood. Zelfs al is Hij geen zondaar, toch heeft Jezus al de gevolgen van de zonde op zich willen nemen, opdat deze geen oorzaak meer zouden zijn van een scheiding tussen God en ons, maar een gelegenheid van liefde van God voor ons. Daarom is het dat Jezus, Maria en de heiligen de gevolgen van de zonde dragen, zonder deze zelf te begaan.
In het begin van de Vasten, resumeert de bekoring van Jezus in de woestijn gans het mysterie van deze verzoening, die Hij bewerkt tussen God en de zondaar, en waar zijn dood aan het kruis het hoogtepunt van zal zijn.
En de bekoring van Jezus nodigt ons uit om al onze bekoringen te beleven zoals de zijne : Dat ze niet verder een reden zouden zijn om ons van God te verwijderen, maar, integendeel, dat ze onze verbondenheid met Hem zouden versterken.
BESLISSEN.
Ik zoek naar de bekoring, die het meest voorkomt in mijn leven en ik stel me enkele middelen voor om niet in bekoring te vallen op dit punt gedurende deze Vastentijd. Als ik, bij voorbeeld, uren lang naar gelijk welk programma op de TV blijf kijken, neem ik het voornemen de TV niet meer aan te zetten buiten de momenten, die ik de avond tevoren heb vastgesteld. Of als ik graag poch, dat ik mijn gesprekspartners niet zal onderbreken, enz
8.
MAANDAG, 14 maart 2011. Van de feria
Alles komt voort uit het inwendig gebed.
Het inwendig gebed is, om zo te zeggen, de tepel van Gods Barmhartigheid. Als ge zijn kind zijt, dan zult ge hem elke morgen nemen met evenveel gretigheid als een baby deze van zijn moeder zoekt.
Vermits het gebed het voedsel is van de ziel zal de duivel, die haar niet met macht kan innemen, trachten haar te krijgen door uithongering, door ze af te sluiten van haar voedsel en te beletten dat er hulp geboden wordt. Hij zal u dringende zaken veroorzaken en belangrijke moeilijkheden om u aan te zetten het gebed te verlaten. Op zijn minst zal hij u overtuigen het uit te stellen tot een latere datum. De morgen is het meest geschikte moment. Als ge gehoorzaamt aan zijn suggestie, zult ge geen tijd meer vinden om het te doen en ge zult verstoken blijven van de genaden, die u voor die dag voorbehouden waren.
Zijt ge trouw om God die dienst te bewijzen ? Komt ge daar nooit aan tekort ? Zoudt ge een dag willen beleven zonder te eten ? Wat heeft uw ziel u misdaan om haar met zoveel meer hardheid en wreedheid te behandelen dan uw lichaam ? Gezegend zij God, zegt David, die me noch mijn gebed, noch zijn barmhartigheid heeft afgenomen. De barmhartigheid en het inwendig gebed zijn twee onafscheidelijke dingen. De ene is de boom, de andere de vrucht, de ene is de bron, de andere het beekje. Als ge het inwendig gebed verlaat, zal God u zijn barmhartigheid ontzeggen. Wat ? Denkt ge te leven zonder voedsel ? De strijd aan te gaan zonder wapens ? Te vliegen zonder vleugels ? Te werken zonder kracht ? Hé, waar zult ge dit alles gaan halen, tenzij in het inwendig gebed ?
(Vervolg op maandag, 21 maart)
Jean Crasset. De Christen in eenzaamheid, 1ste dag.
OVERWEGEN.
Vorige zaterdag hebben we het inwendig gebed ingeschreven in het hart van onze Vasten, omdat het in het hart ligt van ons Christelijk leven. De verleider weet dat alles zich daar afspeelt en de eerste bekoring zal steeds zijn te zeggen : "Ik heb de tijd niet om te bidden".
Het inwendig gebed is even levensnoodzakelijk voor onze ziel als het voedsel voor ons lichaam. Het legt ons aan een goddelijk "infuus". Laten we niet over het Christelijk leven spreken zonder het eerst te hebben over het gebed.
"Ik heb geen tijd". Laten we ernstig blijven : Hoeveel tijd zult ge vandaag voor de TV doorbrengen, om het dagblad te lezen of om te babbelen, tijd, die ge had kunnen gebruiken om te bidden !
BESLISSEN.
Zonder toegevingen te doen, ga ik na hoeveel tijd ik vandaag aan nutteloze dingen verloren heb. Voor morgen elimineer ik een van deze futiliteiten.
DINSDAG, 15 maart 2011. Van de feria
Zachtheid tegenover zichzelf.
We moeten zachtheid gebruiken tegenover onszelf. Zich kwaad maken op zichzelf omdat men een fout heeft begaan, dat is geen nederigheid, maar subtiele hoogmoed. Alsof we geen arme schepsels zouden zijn, zwak en ellendig ! De heilige Thérèse zei het : "De nederigheid, die onrust geeft, komt niet van God, maar van de duivel".
Zich kwaad maken op zichzelf na een fout, is een nog grotere fout dan deze, die men zo pas bedreven heeft en ze zal als gevolg hebben dat we nog meer fouten begaan : Men zal zijn devoties achterwege laten, het inwendig gebed, de communie. Of als we er ons toch aan houden, zullen ze niet goed meer gedaan worden. De heilige Aloysius van Gonzaga zei dat men niets kan zien in troebel water en dat het daar is dat de duivel komt vissen ! Als de zien in verwarring is, dan kent ze God slecht en weet ze niet wat ze moet doen.
Als we in een of andere fout vallen, dan moeten we ons met nederigheid en vertrouwen naar God richten en terwijl we Hem om vergeving vragen, Hem zeggen, zoals de Heilige Catharina van Sienna : "Heer, dat is het kruid in mijn tuin ! Ik hou van U met heel mijn hart en ik heb er spijt van U dit onbehagen te hebben aangedaan. Ik wil dat niet meer doen, geef me Uw hulp".
Heilige Alfonsus van Liguori. Handleiding tot de Liefde tot Jezus-Christus. VI
OVERWEGEN.
We zijn slachtoffers van de zonde voor we er de daders van zijn : De erfzonde is ons voorgegaan. Waarom ons daar dan om verwonderen of beweren geen zondaar te zijn, anders voegen we nog een andere zonde van hoogmoed toe aan de andere.
Laten we niet strenger zijn voor onszelf dan God. Hij heeft van onze zonde nog een bijkomende gelegenheid gemaakt om ons te beminnen.
Vermits we er spijt van hebben zondaars te zijn, is de liefde tot God in ons niet dood. In plaats dan van ons te beklagen, van schrik te hebben voor Hem en afstand van Hem te nemen, laten we ons in zijn armen werpen.
BESLISSEN.
Waar sta ik met het sacrament van de verzoening, de Biecht ? Wanneer heb ik het laatst ontvangen ? Wat vraagt de Kerk me op dat vlak ? Als ik het niet, of niet goed weet, dan lees ik wat er in de Catechismus van de Katholieke Kerk over dit sacrament geschreven staat.
WOENSDAG, 16 maart 2011. Van de feria of de H. Casimir.
Heidense liefde of christelijke liefde.
Men denkt dat het zijn naaste beminnen is zoals het hoort, en dat het in liefde met hem samen leven is, door niets negatiefs te zeggen tegen niemand, heel voorkomend te zijn en veel zorg te besteden aan de belangen van iedereen in het bijzonder, iedereen te behandelen met zeer algemene wellevendheid door uiterlijke tekenen van vriendschap, die ten slotte niets betekenen. Het is echter de heilige naam van de liefde onteren door hem te geven aan daden, die enkel uitingen zijn van een verdorven neiging en de gevolgen van een zuivere gewoonte om zijn humeur te volgen. Zo is het geven van aalmoezen omwille van een natuurlijk medelijden, gedienstig en weldoende zijn door menselijke gevoelens, houden van zijn vrienden, zijn naastbestanden, zijn familie, omdat dat nu eenmaal passend is, goed met iedereen opschieten, enkel een heidense liefde.
De heidenen beminnen wie hen bemint, ze hebben respect en ontzien wie hen ontziet. Dat is, als je wil, eerlijkheid, welvoeglijkheid, genegenheid, dat is medeleven, dat is voorzichtigheid, dat is politiek, maar in het geheel niet "liefde". De christelijke liefde kent niet al deze verschillende houdingen en deze onrechtvaardige voorkeuren van de ene tegenover de andere, te wijten aan de voorzichtigheid van het vlees, omdat de Christen eveneens Jezus-Christus ziet in al zijn broeders, dat hij nooit met een zuiver menselijk oog kijkt. Het Geloof leert hem dat deze onontwikkelde, die hij onderricht, deze ellendige, die hij opbeurt, deze arme, die hij brood geeft, Jezus-Christus is, die te vinden is in de persoon van de behoeftige, zoals een prins terug te vinden is in de persoon van zijn ambassadeur.
René Rapin. De geest van het Christendom. Hfdst.V.
OVERWEGEN.
"Deze onontwikkelde, die hij onderricht, deze ellendige, die hij opbeurt, deze arme, aan wie de Christen brood geeft, dat is Jezus-Christus". Dat is de bestaansreden van al onze gebaren van delen en van broederlijk samenleven. Ze zijn de eenheid met Jezus-Christus en, in die zin, zijn ze aanhoudend inwendig gebed.
Het is ook daarom dat er geen echte liefde is, zonder dit inwendig gebed. Evenzeer dat het inwendig gebed een eerste daad is van liefde. Het is daarom dat we het verleden zaterdag als de eerste prioriteit hebben ingeschreven bij de organisatie van onze Vasten.
Vriendelijkheid en een goed karakter volstaan niet om een goede Christen te maken. Liefde is van een andere orde, bovennatuurlijk "omdat de christen ook Jezus-Chrisus ziet in al onze broeders, die hij nooit met een zuiver menselijk oog bekijkt".
BESLISSEN.
Een ernstige Vasten voorziet steeds een ernstig gebaar van delen. Een nood verlichten door een reëel geldelijk offer, een zieke ten laste nemen, door deze regelmatig een bezoek te brengen, een kind helpen dat het moeilijk heeft op school
En dit gebaar zal niet ophouden op de dag van Pasen, maar laten we van vandaag af tegenover God tot dit gebaar beslissen en over de middelen, die we zullen aanwenden om het te beleven.
DONDERDAG, 17 maart 2011. Van de feria of de H. Patrick.
Communiceer !
Hoewel het goed zou kunnen zijn, door een gevoel van diepe en gegronde nederigheid, zich te onthouden van de communie, toch is het onnoemelijk beter te communiceren uit liefde. De zieke heeft een dokter nodig en dan zeker van zulk een dokter, van wie de hulp tot gezondheid leidt. Nederige vrees moet u niet tegen houden. Als uw geweten u uw fouten sterk verwijt, dan is dit een zeker teken dat het Heilig Sacrament in u werkt. Als een geneesmiddel de ziekte naar buiten jaagt, zodat er een huiduitslag te voorschijn komt, dan is dit een teken dat de zieke zal genezen en dat de ziekte zal voorbij gaan.
Hetzelfde gebeurt als iemand volgens zijn rede zijn fouten groot en zwaar ziet te voorschijn komen, en dat deze voor hem afstotelijk worden, dan is dit een zeker teken dat deze mens grondig zal genezen. Vanaf het ogenblik dat hij in zich het verlangen voelt om te leven volgens de dierbare wil van God, en om, zoveel als hij kan, een goed en rechtgeaard gedrag te hebben, en dat het niet gaat om dwaze stoutmoedigheid en blinde gewaagdheid, of door een aanmatigende vermetelheid, als er in hem niets van dit slecht vergift te vinden is, dan kan hij gerust vrij en veilig te communie gaan, als hij ten minste spijt heeft van wat hij misdaan heeft. En hoe meer hij communiceert, hoe meer de communie voor hem goed, nuttig en vruchtbaar is.
Jean Tauler. Sermoen XLVIII, 7.
OVERWEGEN.
Er is een discipline van de sacramenten, omdat er een christelijke coherentie is. Laten we er hier aan herinneren dat gaan biechten, zonder aan zijn vijanden te vergeven , of te communie gaan terwijl men in overspel leeft, niet coherent is.
Nu, de sacramenten zijn fundamenteel naar de maat van Gods liefde, niet naar de maat van onze mogelijkheid om ze te ontvangen, nog minder naar de maat van onze waardigheid. Men moet "liefde" niet verwarren met "indruk van liefde" tegenover God. Als men de indruk heeft van slecht te beminnen, wil dat zeggen dat men wil beminnen en dat men bijgevolg bemint.
Laten we niet wachten op een voelbare vurigheid om te communiceren of het sacrament van de vergeving te ontvangen. Laten we echter het vast besluit nemen te beleven wat de sacramenten bewerken. Dat zal het teken zijn dat Gods genade in ons echt levend is.
BESLISSEN.
Heb ik me al zorgen gemaakt over de "discipline" van de Eucharistie of van de Biecht ? Over mijn verplichtingen ter zake ? Over het "geregelde" of "ongeregelde" in mijn huwelijkssituatie ? Nee ? Dan lees ik wat hierover staat in de Catechismus van de Katholieke Kerk. Heb ik die niet ? Dan kan ik hem gratis vinden op het internet. Dat zal me onmiddellijk verwijzen naar de betrokken paginas.
VRIJDAG, 18 maart 2011. Van de feria (Vleesderven)
De uiteenlopende bewegingen van natuur en genade.
De menselijke natuur wil niet graag sterven, wil niet onderdrukt of overwonnen worden, evenmin onderdanig zijn of spontaan een juk aanvaarden. De genade echter legt zich toe op de versterving van het eigen ik, weerstaat de zinnelijkheid, zoekt onderworpen te zijn, verlangt zelfs overwonnen te worden, wil niet almaar eigen vrijheid genieten, maar graag zelf onder tucht gehouden te worden en verlangt niet over anderen te domineren, maar wel : Altijd onder God te staan, te leven en te zijn, en om God is zij bereid nederig te buigen voor ieder menselijk schepsel.
De menselijke natuur doet alles uit winstbejag en om eigen voldoening. Zij kan niets gratis doen, maar zij hoopt hetzelfde of iets beters, lof of een gunst voor haar weldaden te innen en wil graag dat haar prestaties en geschenken voor zeer gewichtig worden gehouden. Maar de genade zoekt niets tijdelijks, zij vraagt geen andere vergoeding dan God alleen als loon. Van de tijdelijke goederen vraagt zij niet meer dan haar kan dienen tot het bereiken van het eeuwige.
De menselijke natuur buigt alles naar zich toe, zij vecht en betoogt ten bate van zichzelf. De genade daarentegen brengt alles terug tot God, waar het oorspronkelijk vandaan komt. Zij schrijft zichzelf niets goeds toe, neemt ook geen aanmatigende houding aan. Zij twist niet, stelt haar mening ook niet boven die van anderen, maar, met veel begrip en inzicht onderwerpt zij zich aan de eeuwige Wijsheid en het goddelijk oordeel.
Hoe meer dus de menselijke natuur wordt teruggedrongen, des te groter genade wordt de mens ingestort en dagelijks wordt de mens in zijn innerlijk door nieuwe bezoeken volgens Gods beeld hervormd.
Thomas a Kempis. Navolging van Christus. III, 54.
OVERWEGEN.
Er leven in ons twee verschillende, tegenstrijdige personen : De zoon van Adam, die sinds de erfzonde in de illusie leeft van een werelds geluk, dat gelijk gesteld wordt met een maximum aan plezier en de Zoon van God, die goed weet dat het echte geluk daarboven staat en die zich met God zelf vereenzelvigt.
De neiging van de natuur leidt naar de uitputting van de natuur en bijgevolg naar de dood. De logica van de zonde eindigt in de doodzonde. De beweging van de genade bevrijdt van het gewicht van de natuur : Haar logica eindigt in het eeuwig leven.
Al onze Vasteninspanningen zijn bedoeld om over te gaan van het regime van de natuur naar dat van de genade. Of, eerder, gans de Vastentijd is ons gegeven om de genade te ontvangen en wat de natuur inspanning noemt, dat ervaren wij als de herwonnen vrijheid.
BESLISSEN.
Ik zoek in mijn leven naar een of andere "afhankelijkheid". Afhankelijkheid aan tabak, alcohol, ongezonde beelden, enz
En, vermits ik weet dat Christus me daarvan wil bevrijden, neem ik moedig de weg naar de bevrijding door de beslissingen te nemen, die zich daarvoor opdringen.
ZATERDAG, 19 maart 2011. De Heilige Jozef.
Een roeping om te zwijgen.
Jezus-Christus, hoezeer Hij ook verborgen is in de vorm van een dienaar, is toch gelijk aan zijn eeuwige Vader, en hoezeer Hij ook gelijk is aan zijn eeuwige Vader, laat Hij het niet na om zich te onderwerpen en te gehoorzamen aan de Heilige Jozef. Ik weet niet wat ik het meest moet bewonderen, ofwel de onderdanigheid van Jezus-Christus, dan wel de meerderwaardigheid van de Heilige Jozef. De ene is een grootheid zonder gelijke, de andere een nederigheid zonder gelijke. Jezus-Christus heeft de zwakheid van de mens aangenomen om hem te redden, Jozef heeft Gods Voorzienigheid gekregen om Jezus-Christus te leiden in het verloop van de menswording.
Het is volgens de richtlijnen van deze Voorzienigheid, waar hij als het ware de bewaarder van is, dat Jozef het geheim op zulk een stipte manier heeft bewaard. Het is dit eeuwig sacrament, besloten in de stilte van de eeuwigheid, dat in de tijd moest geleid worden in de stilte van Jozef. Er bestaat een roeping om te zwijgen, en een roeping om te spreken, een gave van het geheim en een gave van het bekendmaken van het Evangelie. De zending van de apostelen bestond er in Jezus aan de wereld bekend te maken als de Zoon van God en de zending van de Heilige Jozef was om Hem voor de wereld verborgen te houden en Hem te doen doorgaan als zijn zoon. De enen hebben de sluier weggenomen, die zijn Godheid verborgen hield, de andere heeft hem vastgehouden om enkel zijn mensheid te laten zien. Zo heeft de Heilige Jozef deze stille en stomme Voorzienigheid uitgeoefend, die door de nodige voorzorgen, de plannen van God moest verbergen, tot de tijd gekomen was van de openbaring.
Esprit Fléchier. Sermoen van de 19e maart.
OVERWEGEN.
Het plechtig feest van de Heilige Jozef komt er ons van pas aan herinneren dat het Christelijk leven veel meer inwendig dan uitwendig is en dat onze Vasten veel minder een zaak is van pijnlijke oefeningen dan van een eenheid met Jezus-Christus. Jezus heeft ons gered door zijn gehoorzaamheid aan zijn Vader, die in zijn aardse leven de vorm aangenomen heeft van de gehoorzaamheid aan Jozef, en Jozef is heilig geweest door zijn nederige dienst aan Jezus, zijn vaderlijk gezag over Jezus inbegrepen.
Jozef heeft niets onderwezen en wat hij gedaan heeft, is zo gewoon dat het Evangelie er amper iets over zegt. En nochtans, het is tussen de nederigheid van Jozef en de gehoorzaamheid van Jezus dat het heil van de wereld zich heeft afgespeeld.
BESLISSEN.
Naar het voorbeeld van de Heilige Jozef, zal ik vandaag proberen zoveel mogelijk te zwijgen.
ZONDAG, 20 maart 2011. 2de Zondag van de Vasten.
Van de Tabor naar de Kalvarieberg.
Op de Tabor spreekt onze Heer van zijn Lijden en van zijn Dood omdat dit het opperste gebaar is van zijn liefde. We moeten zeker niet, zoals de Heilige Petrus zeggen : "Het is goed dat we hier zijn, maar : het is goed dat we langs hier komen, om naar de Calvarieberg te gaan.
Ge zult zeggen : men moet de Taborberg op om er getroost te worden want dat stimuleert en doet de zwakke zielen vooruit gaan, die de moed niet hebben om het goede te doen, zonder daar voldoening aan te beleven. Ha, zeker, vergeef me, de echte volmaaktheid verwerft men niet in de voldoening. Ziet ge dat dan niet in ons mysterie van vandaag ? Die drie apostelen, die de glorie van de Heer hadden gezien, hebben later niet nagelaten Hem te verlaten in zijn Lijden en de Heilige Petrus, die steeds heel stoutmoedig gesproken had, bedreef nochtans een zeer grote zonde door zijn Meester te verloochenen.
Men daalt van de Tabor af als zondaar, van de Calvarieberg daalt men, integendeel, gerechtvaardigd af. Dat is te begrijpen als men er blijft, vastberaden aan de voet van het Kruis, zoals O. L. Vrouw, die het voorbeeld is van alles wat mooi is en buitengewoon in de Hemel en op aarde. De Heilige Johannes bleef er vastberaden aan de voeten van zijn Meester en nooit heeft men nog gezien dat hij een zonde bedreef. In de vertroosting is men echt in vrees, omdat men niet weet of men de vertroostingen van God liefheeft ofwel de God van de vertroosting. In de droefenis is er echter niets te vrezen, op voorwaarde dat men trouw is, zover er niets aangenaam is.
Heilige Franciscus van Sales. Sermoen van 23 februari 1614.
OVERWEGEN.
We verkiezen allemaal de Tabor boven de Calvarieberg. Nochtans de Calvarieberg is veel zekerder dan de Tabor. Trouw blijven aan het Evangelie, als het niet gemakkelijk is, getuigt met zekerheid van de genade van God in ons, terwijl de hoogste vurigheid enkel een effect kan zijn van onze verbeelding.
Men gaat echter naar de Calvarieberg langs de Tabor : "Het is goed dat we langs hier zouden komen". God weet dat Hij ons geschapen heeft als kleine kinderen en dat we zachtheid nodig hebben om beproevingen te kunnen trotseren, die trouwens door de erfzonde niet te vermijden zijn. Laten we er zelf niet over beslissen, laten we enkel op elk ogenblik zijn Wil zoeken.
Na tien dagen vasten, laten we erkennen dat we wat vooruitgang hebben geboekt ! Dank U, Heer. Laten we daar echter niet bij blijven : "Het is goed dat we langs hier zouden komen", maar niet om er stil te blijven staan.
BESLISSEN.
Ik ga na of mijn beslissingen van 9 en 12 maart doeltreffend geweest zijn. Ik wijzig ze eventueel om beter van de Vasten te profiteren.
MAANDAG, 21 maart 2011. Van de feria.
Een heel eenvoudig inwendig gebed.
(Begin op maandag, 14 maart)
De manier om inwendig te bidden moet eenvoudig zijn, trouw , nederig, respectvol, zonder lafheid of inspanning van de geest. Deze wetenschap leert men niet zozeer door studie, maar door ervaring. Onschuldige zielen moeten naar God gaan op een onschuldige manier en, om zo te zeggen, op een kinderlijke manier, zonder gemaaktheid, zonder ceremonie en zoals kleine kinderen naar de borst van hun voedster.
Wiens geest beladen is met de valse stellingen van de wereld, moeten zich er van vrij maken door woorden en redeneringen, die steunen op de waarheden van het Evangelie, maar zij, die overtuigd zijn van de stellingen van onze godsdienst, moeten meer aandacht geven aan de genegenheid dan aan de beschouwing. Ze moeten vragen, verlangen, aanroepen, voortdurend zoeken en verlangen, tot ze de bron gevonden hebben van levend water om zich te verkwikken en tot de Geest hen zegt : Genoeg gewerkt, het is nu tijd om uit te rusten.
Ondervindt ge geen troost ? Overtuig u er van dat de droogte even noodzakelijk is voor de aarde dan de regen, de nacht even noodzakelijk als de dag, de winter even noodzakelijk als de zomer. De vertroostingen zullen maar zuiver zijn in de Hemel en dat ge niets zoudt verdienen, als ge altijd vertroostingen zoudt hebben. Een inwendig gebed met geduld is onvergelijkelijk beter dan een gebed met genot. En als ge trouw blijft in die staat en het inwendig gebed niet verlaat, dan zal God u bezoeken op het moment, dat ge er het minst aan denkt en hij zal u door deze dorre woestijn leiden naar het beloofde land, waar ge melk en honing zult eten in overvloed.
Jean Crasset. De Christen in eenzaamheid. 1ste dag.
OVERWEGEN.
Het meest eenvoudige gebed is steeds het beste. Vooral in het begin, hebben sommigen er nood aan om veel na te denken om te bidden, nood aan meditatie, om het Evangelie te begrijpen. Anderen, vooral wat verder gevorderd, zien duidelijk wat het Evangelie tracht te doen begrijpen aan de eersten. De eersten hebben nood aan "beschouwingen", de anderen aan "genegenheden". Als het van ons afhangt, dan weerhouden we ons nooit om eerder naar de "genegenheden" te gaan dan naar de "beschouwingen". Laten we echter niets forceren.
In elk geval zullen we allemaal momenten kennen van verveling, van dorheid in het gebed. Het is niet dat God ons vergeet, maar elke liefdesrelatie is daar aan toe en opdat ze zou groeien is "de dorheid even noodzakelijk voor de aarde als de regen, de nacht even noodzakelijk als de dag en de winter even noodzakelijk als de zomer". De sleutel van het gebed is er trouw aan te blijven, zonder enige aandacht te besteden aan de indrukken, die het ons geeft en dag na dag, in deze verliefde trouw, te ontvangen wat God ons geeft.
BESLISSEN.
Is mijn gebed trouw en, zo mogelijk, regelmatig, of hangt het af van het genot of de ontspanning, die ik er in vind ? Wat zou ik kunnen doen om deze trouw te verbeteren ?
DINSDAG, 22 mart 2011. Van de feria.
Een God van oneindige tederheid.
In onze geestelijke baring waakt Jezus op ons met een oneindige tederheid, des te meer omdat onze ziel in zijn ogen waardevol is. Als we vallen, richt Hij ons onmiddellijk met tederheid weer op, roept ons zacht en raakt ons minzaam aan. En dan, versterkt door zijn zacht handelen, kiezen we met volle overtuiging voor Hem door zijn zachte genade, om voor altijd zijn diensknechten en zijn beminners te zijn. Daarna laat Hij soms toe dat we nog erger en nog dieper vallen dan voorheen, zo lijkt het ons. Dan stelt zich men, geheel ten onrechte, voor dat alles verloren is van wat we begonnen waren. In het geheel niet ! Het is omdat het nodig is dat we zouden vallen en dat we het zouden zien. Zoniet zouden we niet te weten komen hoe we uit onszelf zwak zijn en ellendig en we zouden evenmin volledig de wondere liefde kennen van Hem, die ons geschapen heeft.
In de Hemel zullen we echt en grenzeloos de zware zonden zien, die we hier beneden hebben begaan en we zullen zien hoe, ondanks dat, zijn liefde nooit zal minder geweest zijn, dat onze prijs in zijn ogen nooit zal gedaald zijn. Door het feit alleen van onze fouten, zullen we een sublieme en wondere kennis hebben van de grenzeloze liefde van God, we zullen weten hoe sterk en mooi deze liefde is, die door deze belediging niet kan, noch in iets wil gebroken worden.
Juliana van Norwich. Openbaringen van de Goddelijke Liefde. Hfdst. 61.
OVERWEGEN.
Nooit zullen we de tederheid van Jezus voor ons kunnen overschatten. Juliana van Norwich spreekt er over als over "Jezus, onze moeder"! Alles wat er met ons gebeurt wordt verklaard door deze tederheid. Zelfs onze zonden worden voor Jezus een gelegenheid om zijn zorg voor ons te verdubbelen.
Ons bekeren, dat is dat grote woord onder de Vasten, niet "opdat God ons zou beminnen", maar "omdat God ons bemint".
In de plaats van ons te ontmoedigen door onze povere vastenprestaties, laten we van onze zonden profiteren om te meten hoezeer Jezus ons bemint.
BESLISSEN.
Ik doe een klein gewetensonderzoek over de voorbije dag. In de plaats van me te beperken tot mijn fouten, tracht ik te zien waarin deze een gelegenheid geweest zijn, of hadden kunnen zijn, tot nederigheid, tot inschikkelijkheid tegenover mijn broeders, tot een groter vertrouwen in God.
WOENSDAG, 23 maart, 2011. Van de feria of de H. Turibio van Mogrovejo.
Wat is liefdadigheid ?
De liefde tot de naaste behoort tot deze transcendente orde van de genade, die geen enkele geschapen natuur uit zichzelf kan bereiken. Het is ons persoonlijk aandeel in de schenking van zijn godheid, die de Vader gegeven heeft aan Christus. Het is het bijzonder woord, dat God tot ieder van ons spreekt en die hen, die het horen, vergoddelijkt. Het is wat God in ons kent, wat hij in ons zegent en wat hij in ons bemint. Het is onze bijzondere manier om zijn volmaaktheden te weerkaatsen, zijn uitstortingen te bevatten, zijn leven na te volgen, te eren, te delen, deel te nemen aan zijn zaligmakende natuur.
Men kan zeggen dat de liefdadigheid een begrip is, het begrip, dat God van ons heeft, het begrip van ons dat in God is, maar een begrip dat zeker niet abstract is, een levend en levend makend begrip, een actieve en effectieve pracht, die zich niet enkel als een schouwspel toont aan het wezen, dat ze op het oog heeft, maar die dat wezen, na het vurig te hebben begeerd, volhardend gezocht, vervolgens doordringt met een zachte vurigheid en niet ophoudt het te bewerken, tot dat het dat volledig in zichzelf heeft omgevormd. Het is bijgevolg een kracht, even zeer als een begrip.
Het is ook een wet, maar vol van genade, een inwendige wet, die zich enkel oplegt door de liefde, die zich enkel oplegt aan de liefde en die enkel, eens en voor al, verplicht aan de liefde. Tenslotte, om het laatste woord te zeggen, het grote en goddelijke woord van onze heilige Schriften, het is Christus zelf, het goddelijk begrip, oneindig, enig, universeel, dat alles bevat, dat alles samenvat, waaruit alles voortkomt, waar alles naar terug keert, waarop alles steunt en waarin alles berust.
Charles Gay. Over het christelijk leven en de christelijke deugden.
Over de liefde voor de naaste.
OVERWEGEN.
De liefdadigheid is een genade, beminnen doet ons inspanningen doen, maar is nooit de vrucht van een inspanning. Enkel God kan ze geven. Beter : de liefde is God, die zichzelf geeft in ons, de liefde is Jezus.
De liefde is een leven. Ze geeft ons om goddelijk te leven, door ons op onze beurt te geven. Ze vormt ons om in Jezus.
De liefde is een wet. God zelf heeft er zich aan onderworpen, tot in de dood aan het Kruis. Ze doet ons leven in Jezus, die "alles samenvat, waaruit alles voortkomt, waar alles naar terugkeert, waarop alles steunt en waarin alles berust".
BESLISSEN.
Een broeder zal mijn nodig hebben, thuis, op het werk, in mijn buurt. Ik geeft hem wat tijd en
met een goed humeur !
DONDERDAG, 24 maart 2011. Van de feria.
Communiceren met geloof.
Als de Heer u, in de Heilige Communie, soms de zachtheid van zijn genade laat voelen, dank dan deze goede Redder, geniet van zijn aanwezigheid, van zijn troost en van dit persoonlijk bewijs van zijn liefde. Vergeet echter niet dat dit niet het essentiële en noodzakelijke doel is van het bezoek van Jezus ! Vooral, verwijder u niet van de heilige tafel omdat uw hart koud is en uw noden groot. Dat is een afschuwelijke bekoring, een dodelijke slag, die de duivel u wil toebrengen. Het zou de Heer bedroeven. Maar nee, neem dan uw hart in beide handen en werp het voor de voeten van deze goede Meester. Communiceer als arme, communiceer als bedelaar, als kreupele, als zieke, maar steeds met nederigheid en vertrouwen, met het verlangen om het beter te doen en beter te beminnen als een kind. Moge het vertrouwen u aanmoedigen, moge de eenvoud van de liefde uw gebed zijn en een immens verlangen naar liefde uw voorbereiding. Kijk niet naar uw vorderingen, noch uw verdiensten, maar uw noden en uw verlangen om de goede God te beminnen. Er is hier beneden immers maar een ding nodig : God beminnen en Hem dienen en het is de Heilige Communie, die door ons te doen leven in onze Heer, deze liefde in ons voedt en ons doet vorderen op de weg van de heiligheid.
H. Pierre-Julien Eymard. De goddelijke Eucharistie. V.
OVERWEGEN.
Laten we de werkzaamheid van de sacramenten nooit beoordelen naar de indruk, die ze ons geven. "Neem uw hart in beide handen !" De realiteit, de werkzaamheid van de sacramenten kan nooit worden begrepen, tenzij in het geloof. Met name in ons bovennatuurlijk leven. In het geloof weten we, voelen we niet.
In het geloof is communiceren de rijkste daad, die we hier beneden kunnen stellen. Communiceren doet ons letterlijk "leven in onze Heer" terwijl we ons aan Hem voeden.
Laten we de sacramenten ontvangen, enkel bezorgd om in overeenstemming te zijn met het geloof, om eenvoudig trouw te zijn aan wat Christus ons vraagt, met de enige wil om "God te beminnen en Hem te dienen".
BESLISSEN.
Bij het naderen van Pasen, onderzoek ik de mogelijkheden om het sacrament van de biecht te ontvangen in mijn parochie of in mijn gemeenschap.
VRIJDAG, 25 maart 2011. O. L. Vrouw-Boodschap
Maria, bron van leven.
Dit feest heeft dit bijzonders dat het heel en al leven is. Het is leven, én voor de mensen én voor de engelen, én voor de Hemel, én voor de aarde en wat alle begrip te boven gaat, is het ook een feest van leven, zelfs voor God, die een soort leven heeft door dit mysterie, dat Hij voordien niet had. Omdat Hij er levend in is met een goddelijk menselijk en een menselijk goddelijk leven, door de persoonlijke en onuitsprekelijke eenheid van de twee gezamenlijke naturen.
Welnu, als zelfs God, die leven is, en eeuwig leven, die essentieel leven is, die bij uitstek leven is en in wie alles leven is, die enkel leven is en bron van alle leven, leven neemt in dit mysterie, zozeer is dit mysterie een mysterie van leven, laten we dan ook een soort leven nemen in dit mysterie, wij, die enkel dood zijn en ellendig door de zonde en die een zo grote nood hebben en gebrek aan leven.
Moge de vruchtbaarheid van dit mysterie, dat alles met leven vult en zelfs leven geeft aan God, in ons niet steriel zijn. Moge deze gelukkige en miraculeuze vruchtbaarheid ons leven geven in Hem, die het ware leven is en die zichzelf ook leven noemt in zijn heilig woord : "Ik ben het leven".
Leef dus in Jezus, leef in haar, die leven geeft aan Jezus, te weten in Maria, die door dit mysterie moeder van Jezus is, door dit mysterie ook leven is en moeder van leven.
Pierre de Bérulle. Boekjes over vroomheid. LVI
OVERWEGEN.
Alles is leven in Maria, alles is leven in God : "Ik ben het leven" zegt Jezus.
Sinds de erfzonde doet de mens niets anders dan de dood vluchten, vluchten voor zichzelf. Door de mensheid aan te nemen in de schoot van Maria, komt God het leven terugbrengen in het hart van de mens, terwijl hij te gelijkertijd van de mens een nieuw leven krijgt.
Men spreekt veel over een "doodscultuur" in onze oude landen, die vroeger Christelijk waren. Laten we terug leven nemen in Maria "laten we een soort leven nemen in dit mysterie, wij, die zulk een grote nood hebben aan leven".
BESLISSEN.
Op dit feest is het vrijdagsvasten niet zo streng. Ik vervang ze dan ook door een mariale gebedstijd : Een tientje van de Paternoster, een van de traditionele hymnen tot de H. Maagd (Salve Regina, Ave Regina coelorum
), die ik vind of terug ontdek in mijn missaal.
ZATERDAG, 26 maart 2011. Van de feria.
De stilte van Jezus en Maria.
Ik zou liever over Jezus horen praten dan te spreken over Jezus, want deze staat van stilte, die ik in Jezus zie, verrukt me en trekt me aan naar de stilte, zoals ik ook zie dat ze zijn allerheiligste Moeder verrukt en aantrekt naar de stilte. En ik zou liever verkiezen Jezus en Maria gezelschap te houden in hun stilte boven al het andere van de hemel en de aarde en boven hen, die, met betrekking tot het Evangelie zo verheven en zo goddelijk spreken over de wonderen die in die dagen gebeurd zijn.
Het is een wonder te zien dat in deze staat van stilte en van kindsheid van Jezus, iedereen spreekt en Maria in het geheel niet spreekt. De stilte van Jezus heeft meer macht om haar in een heilige stilte te houden dan de woorden van de engelen en de heiligen de kracht hebben om haar te doen spreken over zaken, die zo lofwaardig zijn dat Hemel en aarde ze eensgezind vieren en aanbidden. De engelen spreken er over onder mekaar en met de herders, Maria blijft in stilte. De herders lopen en spreken, Maria blijft in stilte. De wijzen komen aan, spreken en doen gans de stad, gans de staat en de heilige synode van Judea spreken en Maria is teruggetrokken in stilte. Maria offert, geeft, ontvangt en brengt haar Zoon in stilte, zo sterk heeft de stilte van Jezus macht en geheime invloed op de geest en het hart van de Heilige Maagd en houdt ze haar sterk en goddelijk in bezit en verrukt in stilte. Dat is de staat en de bezigheid van de Heilige Maagd, dat is haar bestaan en haar leven in het zicht van Jezus tijdens zijn kindschap.
Pierre de Bérulle. Over de geboorte en kindsheid van Jezus.
OVERWEGEN.
De bezinning van de Vasten is in de kiem aanwezig in de stilte van Maria. Van Kerstmis tot Pasen is gans het aardse leven van Jezus in stilte gehuld.
"Heel de wereld spreekt, en Maria spreekt niet". Hoeveel geklets in onze dagen ! Iedereen moet zijn mening hebben over alles
Het Evangelie toont ons stille wezens : Jezus, Maria, Jozef.
Jezus heeft ons gered in stilte en zijn onderricht vat zich in feite samen in één woord : "beminnen".
BESLISSEN.
Vandaag geen radio, geen TV, geen nutteloos geklets, stilte.
ZONDAG, 27 maart 2011. 3de Zondag van de Vasten.
God is enkel God door te geven.
"De tijd zal komen waar de echte aanbidders de Vader zullen aanbidden in geest en waarheid". Wie God zoekt en tegelijkertijd iets anders, vindt God niet. Wie echter God alléén zoekt, in waarheid, vindt God en vindt nooit God alléén, want alles wat God kan bieden, vindt hij te gelijkertijd met God.
Als je God zoekt en God enkel zoekt voor uw eigen voordeel of uw eigen zaligheid, dan, in waarheid, zoek je God niet. Alles in de tijd heeft een "waarom". Moest men iemand vragen :"Waarom eet je ?", dan zou hij antwoorden "om krachten te hebben !". Zo is het met alles in de tijd. Maar een goed mens aan wie men de vraag zou stellen : "Waarom bemint je God ?" zou antwoorden : "Dat weet ik niet
voor God !"
Jezus voegt er aan toe : "dat zijn degenen, die de Vader zoekt !" Het is een zekere en een noodzakelijke waarheid dat God er zo een nood aan heeft ons te zoeken, alsof het feit van God te zijn, daar volledig van afhangt. God kan ons even weinig missen dan wij Hem kunnen missen, want zelfs als wij ons van Hem kunnen afkeren, kan God zich niet van ons afkeren. God zal zich nooit van ons kunnen afkeren. Ik zeg dat ik niet tot God wil bidden dat Hij me zou geven, ik wil hem evenmin danken voor wat Hij me gegeven heeft, maar ik wil Hem bidden dat Hij me waardig zou maken om te ontvangen en ik wil Hem danken voor wie Hij is en, wat voor Hem essentieel is, Hem verplicht om te geven. Wie God dit zou willen ontnemen, zou Hem zijn eigen wezen en zijn eigen leven ontnemen.
Meester Eckhart. Sermoen 26.
BEZINNEN.
God is onbruikbaar, niet te recupereren. Hij is enkel aanbiddelijk.
Niets is tenzij in God. Wie God heeft, heeft alles.
En deze absolute God heeft maar een zwakheid : de mens, "alsof het feit van God te zijn, daar volledig van afhangt". Het mysterie van de Passie, dat we zullen vieren aan het einde van deze Vasten, is eerst het mysterie van de passie van God voor de mens.
BESLISSEN.
Op deze zondag, waar Jezus me uitnodigt tot aanbidding, voorzie ik een bijkomende tijd van inkeer om rustig het Evangelie van de dag te herlezen.
Wie zijn zij ?
BERULLE (Pierre de -), (1567-1629) Uit een adellijke familie van de Champagne. Nauw verbonden met de middens die gezag droegen na de godsdienstoorlogen was hij eerst leerling bij de Jezuïeten en de Sorbone. Doordrongen van de Noordse en Spaanse mystiek, brengt hij de Theresiaanse Karmel naar Frankrijk in 1604, sticht in 1611 het "Oratoire de France", dat een beslissende invloed zal hebben op de vernieuwing van de clerus in Frankrijk. Wordt kardinaal in 1627.
BOUDON (Henri-Marie) (1624-1702) Werd gevormd in Normandië en in Parijs. Verwant met de Carmel. Archidiaken van het bisdom Evreux. Hervormt, in contact met de grote Normandische mystici, een zeer lauwe clerus en haalt zich zo veel vijandschap op de hals. Verdacht van quiëtisme, belasterd over zijn zeden, afgezet en terug in ere hersteld, eindigt hij zijn loopbaan als prediker in Lotharingen, in saksen en in België.
CRASSET (Jean) (1618 1692) Geboren in Normandië, wordt Jean Jezuïet op 20 jaar in Parijs, waar het belangrijkste deel van zijn apostolaat zich zal ontplooien, vooral bij de zieken en in de devote kringen van de hoofdstad. Predikant, geestelijk leider en opvoeder, aangevallen door het Jansenisme, dat volop in ontwikkeling was. Was zeer intiem met Madame Helyot (1645 1682) van wie hij de biografie schreef. Onrustig van natuur, zal zijn diep inwendig leven hem uiteindelijk kalmeren en de overgave vol vertrouwen aan de Goddelijke Wil zal het overheersend kenmerk zijn van zijn onderricht.
ECKHART (Meester-) (1260-1323) Geboren in Türingen in een familie uit de lagere adel. Treedt in bij de Dominicanen van Erfurt. Studeerde in Keulen, waar de invloed heerste van Albertus de Grote (+1280) en later in Parijs, waar de invloed heerst van Thomas van Apuino (+1274). Hij keert terug naar Erfurt om er te onderwijzen, later naar Parijs, voor hij er door Filips de Schone verjaagd werd, zoals trouwens alle geestelijken, die weigerden te gehoorzamen aan zijn oproep voor een concilie tegen de Paus. Zijn rijpere jaren vindt men in zijn universitaire opdrachten in Straatsburg, Keulen en Parijs, zijn belangrijkste verantwoordelijkheden in de orde van de Predikheren en een functie als prediker en geestelijk leider, onder andere om er de vorming van te organiseren. Zijn Latijnse werken betreffen vooral zijn academisch onderricht terwijl zijn sermoenen en zijn verhandelingen in het Duits eerder de geestelijke meester verraden. Zijn laatste jaren in Keulen werden verduisterd door verdachtmakingen in verband met zijn geschriften en die, kort na zijn dood, leidden tot een eerder milde veroordeling door de Pauzen van Avignon. Meer dan het aan de kaak stellen van ketterijen, moet men er de vijandigheid in zien tegenover de Dominicanen vanwege de bisschoppen van Straatsburg en Keulen. Waarschijnlijk stierf Eckhart in Avignon tijdens een reis, die hij ondernomen had om zich te verdedigen.
EYMARD (H. Pierre-Julien) (1811 1868) Geboren te La Mure dIsère uit een eenvoudige, zeer godsdienstige werkmansfamilie. Kan eerst na de dood van zijn vader en na gezorgd te hebben voor zijn ziekelijke moeder intreden in het groot seminarie van Grenoble op de leeftijd van 20 jaar. Priester gewijd op 20 juli 1834. Wordt Marist op 18 augustus 1839, assistent van de generale overste en later algemeen visitator van de orde. In 1857 stichtte hij in Parijs de Gemeenschap van het Heilig Sacrament, met als doel de aanbidding van het Heilig Sacrament. De congregatie staat ook bekend als de Sacramentijnen. In 1858 stichtte Eymard ook de vrouwelijke congregatie van de Dienaressen van het Heilig Sacrament. Eymard werd zalig verklaard in 1908 en heilig in 1962. Zijn feestdag is 2 augustus.
FLECHIER (Esprit -) (1632-1710) Geboren in de omgeving van Avignon en na een armzalige jeugd bij de Broeders van de Christelijke Leer, vertrekt Fléchier naar Parijs, waar zijn talenten als dichter en redenaar hem bekend maken aan het hof. Lodewijk XIV benoemt hem als een van de leermeesters van de Dauphin . Op een triomfantelijke wijze verkozen in de Académie Française , wordt hij bisschop van Lavaur, nabij Nîmes, waar hij zich laat opmerken door zijn grote liefdadigheid, onder andere voor de protestanten van zijn bisdom.
FRANCISCUS v. SALES. (H.) (1567-1622). Van adellijke afkomst uit de Savoye. Na een opleiding als edelman en jurist in Parijs en Padua treedt hij in en brengt het noorden van Savoye terug tot het Katholicisme. Bisschop van Geneve in 1602, verblijft hij in feite in Annecy en hervormt zijn bisdom naar de geest van het Concilie van Trente. In 1610 sticht hij een nieuwe vorm van gewijd leven door de Visitatie te stichten samen met Jeanne de Chantal. De uitputtende pastorale activiteit van Franciscus van Sales was gebaseerd op een zeer rijk innerlijk leven. Getuigen hiervan zijn zowel zijn onderrichtingen voor het grote publiek (Introduction à la Vie dévote, en correspon¬den¬tie) als in zijn Traktaat over de Liefde Gods, een meester¬lijke analyse van het geheel van het innerlijk leven. Geestelijk leider, predikant, diplomaat, schrijver
, een van de absolute meesters van de Katholieke contra-reformatie.
GAY (Charles) (1815-1892) Voorbeeld van de terugkeer tot de katholieke Kerk van de grote burgerlijke families na de Franse Revolutie. Wordt hulpbisschop van Poitiers naast Kardinaal Pius. Sterk verbonden met de vernieuwing van het geconsacreerde leven in de XIXe eeuw. Zijn conferenties en brieven tonen een diepgaand pedagoog van het inwendig leven.
GROU (Jean-Nicolas -) (1731-1803). Geboren in Calais, treedt de jonge Grou binnen bij de Jezuïeten aan 15 jaar. Briljant professor in de letteren in "La Flèche", gaat hij in ballingschap naar Lotharingen bij de opheffing van de orde in 1763. Terug in Parijs wijdt hij zich aan geestelijke leiding voor hij terug in ballingschap gaat naar Engeland wegens de Franse Revolutie. Humanist van de XVIIIe eeuw is Grou te gelijkertijd filosoof, twistschrijver, geloofsverdediger, moralist en mysticus. Zijn geestelijk onderricht kent zijn hoogtepunt in het "Manuel des âmes intérieures" (Handboek van de inwendige zielen), een verzameling van een zestigtal
onderrichtingen, die door zijn leerlingen uitgegeven werden. Opgesteld in een prachtige taal, kan men er de Salesiaanse spiritualiteit van de overgave in ontwaren en te gelijkertijd een uiterst fijne psychologische analyse.
JULIANA VAN NORWICH (Rond 1343-1413) Het weinige dat we weten van Juliana komt uit haar "Openbaringen van de Goddelijke Liefde". We leren er uit dat ze eenzaam en afgezonderd leefde in Norwich (Engeland). Dit was in de XIVe eeuw een geestelijk en cultureel centrum, waar men voor haar een grote verering had.
LEO DE GROTE (H.) (+461) Afkomstig uit Toscanië wordt Leo tot Paus verkozen in 440, op het moment dat het Romeinse Rijk wankelt. Verschillende keren moet hij er het burgerlijk gezag van op zich nemen, wat de oorzaak is van de sterke bevestiging van het primaatschap van de Paus tijdens zijn pontificaat. Onder andere tegenover Bizantium dat zijn politieke en godsdienstige onafhankelijkheid van het westen opeist. Het gezag van Leo bevestigt zich ook tegenover de ketterijen van Nestorius (die de mens en God scheidt en zo een dubbele persoonlijkheid toekent aan Christus) en van Pelagius (die de mens een beslossende rol toebedeelt in zijn heil, daar waar enkel de genade van God dit heil voor hem verdient). Het Concilie van Chalcedonië (451) bepaalt definitief de rol van de bisschop van Rome in leerstellige zaken. De sermoenen en de brieven van Leo, in een volmaakte taal, zullen een diepe invloed hebben in de Middeleeuwen, onder andere in het besef dat het Pausdom zal hebben over zichzelf als fundament van de Christelijke beschaving. De titel "de grote", die hij deelt met de H. Gregorius, legt de nadruk op zijn rol bij het ontstaan van deze beschaving.
LIGUORI (Alfons van -) (H.) (1696-1787) Napolitaan. Alfons begint als advocaat. Priester aan 30 jaar, op latere leeftijd bisschop, ambt, waar hij vlug weer afstand van doet. Predikant en opvoeder, sticht hij de Redemptoristen. Zijn overvloedig werk gaat vooral over moraal, wat hem bij de kerkleraars een plaats gegeven heeft.
RAPIN (René) (1620-1687). Zoon van een apotheker uit Tours. Studeert aan het juist gestichte college van de Jezuïeten en treedt bij hen in aan 19 jaar. Bekend professor in de letteren, doceert hij de dertig laatste jaren van zijn leven in Parijs. Daar smeedt hij stevige vriendschapsbanden met de elite van de politiek, van de godsdienst en van de Franse cultuur op zijn hoogtepunt.
SURIN (Jean-Joseph) (9 feb.1600 - 21 apr.1665) Uit een familie van parlementariërs uit Bordeaux, trad Surin in bij de Jezuïeten in 1616. Mysticus, prediker, schrijver van godsdienstige werken en exorcist, werd hij slachtoffer van een zenuwinzinking ten gevolge zijn zending bij de bezetenen van Loudun in 1634-1637. Hij zal echter deze beproeving overkomen in een grote mystieke verdieping, die een grote menigte zielen naar hem aantrok, op zoek naar vrede en verzoening.
TAULER (Johannes, 1300 ?-1361) Geboren en overleden te Straatsburg, dominicaner predikant, met Eckhart en Suso een der groten van de Rijnland¬se mystiek. Door de vertalingen van de Kartuize van Keulen zal heel de Noordse mystiek van de XIIe en XIVe eeuw onder zijn naam naar het Spanje van de Heilige Teresa en de Heilige Johannes van het Kruis overgaan.
THOMAS A KEMPIS (1379 ?-1471). Geboren ten noorden van Keulen, brengt Thomas zijn jeugd door in Deventer, bakermat van de "Moderne devotie". Trad in bij de reguliere Kanunniken van de Agnetenberg, bij Zwolle ( Een van de huizen van de zeer belangrijke c
