3 weken en 2 dagen zijn nu al voorbij gegaan... en ik voel me al helemaal thuis hier op de boerderij. ik weet nog goed de eerste dag dat ik hier toekwam. ik moest van die trein afstappen met 2 verdomd zware valiezen, een trekkersrugzak en een gewone rugzak. gelukkig kon ik m'n 'vrouwelijke charmes' gebruiken om iemand anders in het werk te steken die mijn valiezen kon dragen... maar toen volgde mijn tweede probleem. WAAR IS M'N GASTGEZIN !! Ik wist totaal niet hoe ze eruitzagen, waar ze stonden en of ze mij zouden herkennen? na 5 min rond te lopen in het station van Rennes, kwam er eindelijk een meisje naar me toe die vroeg of ik "la petite Belge" was, (duidelijk was ik groter dan haar) maar ik zei "oui!" dus zo leerde ik Elodie kennen die me naar m'n gast vader leide... Maurice Seignoux; een oude man van rond de 60 jaar, drie maal breder dan ik , en een sukkelaar met zijn rug. Hij kan amper wandelen. Maar zijn problemen met zijn rug geeft absoluut geen gevolg voor het rijden met zijn auto.
Toen ik aankwam in het huis,was het juist redelijke stress periode. Hun jongste zoon (jeremy) ging de volgende dag trouwen. Net optijd dus om heel de familie te leren kennen. Iedereen was vriendelijk tegen mij en zeer nieuwsgierig over m'n afkomst. en ik natuurlijk proberen te responderen in mijn beste frans, wat toen afschuwelijk slecht was, en handen en voeten erbij betrokken waren. de trouw verliep vloeiend. Er werd gedanst en gelachen. Ik werd zelfs beschouwd als eigen familie, wat al veel betekend.
Iedere dag begroeten de mensen elkaar met 2 kussen ( soms 3 ) wat raar is, en totaal niet van mijn gewoonte. Ik hate het al in België om de ronde te doen om iedereen te kussen bij nieuwjaar ofzo... Dus op die trouw heb ik nog wat afgekust, en dik tegen me goesting
na de trouw ( die bijna 3 dagen duurde) begon school. ik was totaal niet zenuwachtig, wat raar is zou je denken . maar ik was gerust gesteld omdat ik wist dat er een andere uitwisselings student in me klas ging zitten. Julie Barnes Dahl, ze komt uit Denemarken. Ze is vriendelijk, mooi en een goede vriendin van mij geworden. wat raar is, want ik heb nog nooit vrienden gehad van 2 jaar jonger dan ik. Hetzelfde in me klas, iedereen is er jonger. En voor 1 keer stoort mij dat niet echt. Integendeel zijn ze allemaal redelijk volwassen op een rare manier.
Ik zit in een klas met 12 leerlingen, en soms bevat die klas 35 leerlingen. en ik moet zeggen dat mijn Frans er al op vooruitgegaan is, MAAR nog steeds niet vloeiend.
Vandaag is het zondag en ben ik samen met een paar van mijn klas naar een soort sport happening geweest. En ik was blij dat ik geweest ben, want zo heb ik nog maar eens een dag gehad waar ik de mensen rondom mij beter heb leren kennen.
ik ga de gepaseerde 14 dagen niet helemaal opschrijven, want dan zal ik
nog 3u bezig kunnen zijn. dus jullie zullen het momenteel moeten doen
met dit beetje voor de dag.
Ik beloof snel nog meer van mijn avonturen te posten. en wees niet verlegen om te reageren.
(MAAR REAGEER NIET OM TE KLAGEN OVER MIJN SCHRIJFFOUTEN, ik weet het, maar ben te lui om ze na te lezen.)
