Tijdens mijn jeugd was het verboden onder de 18 jaar om dancings te betreden .Ik was in  die tijd soldaat te Werl (Du) bij het 17° Escadron Light Avination (blauwmutsen) en inzetbaar als spionagediensten waar ook ter wereld. Via mijn lidmaatschap bij het Socialistisch Trommelkorps van Roeselare/Izegem leerde ik de Germinal kennen. Daar omzeilden ze de danswet met aan iedere klant een lidkaart te geven zodat Dancing Germinal (in de bovenverdieping van het ABVV) een privéaangelegenheid werd. De treinen op zondag tussen Roeselare-Izegem van 15.45 en 16.45 zaten bomvol jeugd die naar de Germinal trok. Zowat iedereen in mijn tijd had ooit een lief verkregen in de Germinal. Ik leerde er via mijn vriend Donald Vandaele (die ooit met Christa Beernaert was) Marleen Viaene  uit Emelgem kennen. Zij zat er iedere week met nichtje Marie-Therèse en enkel meisjes 'op zoek' uit de wezestraat en omstreken. Mijn stamcafés te Izegem waren 'De Sterre' toen nog met Francetje Vanmeenen. 'De Centrale' waar ik vooral om Nicolleke kwam. Verder was er café 'Europe' tussen de markten. Een café die via een jonge aanpak van dochter Christiaene, nichtje Christa en enkele vrienden al vlug uitgroeide tot een succesvol staminee. Een der plaatsen waar ik ook dikwils kwam (omdat er met Denise en Marcella schoon volk bestelde) was café Uilenspiegel, aan den Abeele). Te Roeselare vertoefde ik meestal in café De Vrede (Franstalige uitbaters), café Bordeaux aan 't hof van 't henneke waar ik ook voetbalde (zelfs een jaartje doelman) en café Stad Brugge waar met 'De Bastijnsvrienden' de grootste Club Brugge Supportersclub huisde.
Ik had toen al wat intresse voor het politiek leven en volgde (mede door Senator Staf Nijffels) een politieke vorming aan het instituut Vanacker te Brugge. Daar leerde ik opnieuw tal van politieke bestemmelingen kennen en werd het een zeer uitbundige tijd. Na afloop kreeg ik de kans om bij Senator Nijffels op het buro te komen werken als loopjongen maar vond het burocratisch gedoe maar niks.
Na mijn afgebroken opleiding als electro-technieker trok in enkele maanden op bij een electrobedrijf maar al vlug trad ik in de voetsporen van papa Debels en werd ijzervlechter in het bedrijf Vandewalle te Beveren/Roeselare waar mijn pa ploegchef was.
Na mijn legerdienst had ik serieuze verkering met Marleen en op 21 jarige leeftijd trad ik met haar in het huwelijk te Emelgem. Het bruidlofdfeest ging door in zaal 'Nordhausen' te Izegem.
Om te kunnen sparen woonden we in bij haar ouders Julien en Paula Casier. Enkele maanden daarna kwam ons eerste kind ter wereld. Een dochter, die de naam Nancy kreeg naar de wereldberoemde zangeres en dochter van Frank Sinatra.
Na enige tijd (een vijftal jaren) verhuisden we naar ons nieuw huis in de Moerbeziestraat 19 te Kachtem. Daar kwam ons een zoon  vervoegen. Hij kreeg de naam Nico, naar mijn groot voetbalidool, de Nederlandse maar veel te vlug gestorven Club Bruggespeler Nico Rijnders.
Tijdens de revalidatie van een zware (2°) knieoperatie leerde ik enkele jonge Kachtemse voetballers kennen en sloot mij dan ook aan bij het zeer gezellige team van DeKa II, waar ik mij, in mum van tijd, ontpopte tot een vedettecultus. Ik werd er topscorer, prins Carnaval (als indiaan) en het uitgangbord bij verscheidenen festiviteiten. Daar werd het imago 'Den Indiaan' geboren,(mede door mijn bandana in het lange haar tijdens de wedstrijden) een graag geziene gast in tal van vereningingen en hun activiteiten.
Mede de gevolgen van populariteit in de voetbalsport deed mij er een turbulente levenstijl op nahouden en  ook de bijzonderste reden van een einde  aan de huwelijksbeloften tussen Marleen en mij. De eerste jaren daarop waren hektisch. Ik deed dingen waar ik nu niet graag meer naar terugblik maar intussen tot een ver verleden behoren.  'Scheiden doet lijden maar er komt vooral veel geld bij kijken' Een zware periode kwam in mijn leven, een deel dat ik nu zoveel mogelijk tracht terug te dringen uit mijn gedachtengang. Mijn vriendschap met de jonge Dirk Trioen en trawanten bracht geen beterschap en het kwam van kwaad tot erger.(lid van de portierknokploeg aan de kust, vechten tegen de flikken en andere mensen, het zware nachtleven...) Toch maakte ik eigenhandig maar met de hulp van de gerechtelijke en andere diensten, op karakter een einde aan deze situatie en werd een ander mens. Nog even turbulent maar met minder gevaarlijke dingen.
In het volgende hoofdstuk gaan we een kijkje nemen in mijn muzikale wereld.

Tijdens en mijn turbulente levenstijl liet ik het deeJee spelen wat terzijde en trok meer de wei op. Rockconcerten als Torhout-Werhter trokken meer mijn aandacht. Ook het Parachutespringen in Moorsele met vrienden als Danny uit De Sterre, Pedro, Pipo enz... slurpten een tijdje mijn tijd op.
Intussen had ik Linda Callens leren kennen. Zij was net gescheiden van mijn voetbal- en werkvriend de befaamde bleusartiest Marino Noppe. We beloten na een tijdje (door een wettelijke rompslomp) om toch te trouwen en samen met haar zoon Nico en onze dochter Marjolein een café te runnen. Na wat gezoek besloten we het volkscafé 'Heidelberg' over te nemen van Roland en Rose. Het café bloeide open, er kwame 3 sterke ploegen darts, een mindere maar zeer gezellige voetbalploeg (die ooit in de Duitse stad Heidelberg een drietal café's en een hotel zonder bier zetten) DR Heidelberg (eerst gesponserd door Raf Decoene, verdeler van Mitsubishi en later door garage Peugeot van Marc Kemp). Een van mijn trouwe klanten was de befaamde accordeonist Henri Parmentier en deze bracht mij terug naar de showwereld. Regelmatig kwamen bekende artiesten optreden in en voor het café. ' De Brugse Strangers', en vele anderen werden mijn vrienden. Wel deed ik nog wat radiowerk zoals bij Radio 2000 en later (op vraag van Tony Summer/Noel Priem) naar het bekende Ingelmunsterse station LBS waar ik en mijn toenmalige echtgenote Linda (Jocelien Veerman) tot lid van de beheerraad opwerkte. Regelmatig maakte ik casette en life optredens voor andere radiostations als 'Free' (Ingelmunster). Zo leerde ik bij Radio Merlijn (Rumbeke) enkele Vlaamse artiesten kennen. In die tijd probeerde de Ardooise zanger Hein Didiofski een weg te banen in de showwereld en ik hielp hem daarbij een beetje door hem op verschillende radiostations te pluggen. In die tijd danste Sabrina (later Laura Lynn) als klein danseresje bij het Ardooise popidool. Ook werd ik goed bevriend met Koen uit Ooigem, Paul Bruna, Benny Scott en tal van andere toenmalige radioidolen.
Op een dag kwam Carlo Deroo langs met zijn pupil Mario Lan uit Emelgem. Ze waren op zoek naar een goede manager om de mooie stem van Mario te verzilveren. Ze hadden eerst Marc Dex in gedachten maar toch werd het mijn vroegere vriend Erik Marijsse. Deze maakte van Mario de 'lieveling der Vlaamse meisjes'. Een fanclub werd in Heidelberg ingericht en den indiaan werd opnieuw in de showwereld gesmeten. Ik hielp Mario bij zijn keuze om zijn studie op te geven en naar de Oostendse Showbizzschool te gaan om de stiel eens goed te leren. Na het eerste jaar werd het vroegere popidool Ignace Baert er director en verzorgde Erik Marijsse ervoor dat de leerlingen podiumervaring konden opdoen en werd ik (als klankman en begeleider van Mario Lan) aangewezen als de klankman bij die vedetteparades. Ik werd een graag geziene gast in de kleedkamers en zag terug vele vrienden (die ik in de tijd heb geplugt).
In de periode dat Mario in de showbizzschool zat in Oostende kwamen daar zeer sterke leerlingen (die het later heel ver zouden schoppen) zoals Gunther Levi, Christophe, Sabrina (later Laura Lynn), Vanessa Chinitor, Kate Ryan Philip D'Haene (toen nog Dean).
Den indiaan (van een Idiaanse stam de bijnaam 'Wacho' gekregen omdat ik hun cultuur respecteerde zeiden ze). samen met Marijsse trokken we iedere week naar alle mogelijke vedetteparaden. Dat ik wat betekende in showwereld bewees ik met het inrichten van artiestenparade waarvan de opbrengst ging naar mijn vriend (en voetbalvoorzitter)
Na een tijdje ging Mario zich in Oostende vestigen