Inhoud blog
  • Donderen in Keulen: Von Humboldt & Hockney
  • Claudia MOENS & DENSE FOG
  • STRAATNAMEN - MARCELINE
  • ALTIJD ONDERWEG
  • Kunst(verzamelaar/sprokkelaar) in DIALOOG
    Zoeken in blog

    CultuurContaCt in Dialoog 2.0
    dialogen over cultuur
    03-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Guy MEES in Mu.ZEE & Fabrice SOUVEREYNS in CC Scharpoord

     

    Voor deze Nieuwsbrief maken we geen verslag van de tentoonstelling “The Weather is Quiet, Cool and Soft” in Mu.ZEE. We nodigen je wel uit voor een begeleid bezoek in dialoog januari 2019. Stuur ondertussen je data-voorstellen.

    We geven nu enkele accentjes en herinneringen aan twee eerdere tentoonstellingen in Mu.ZEE. Eéntje waarvan ik me niet meer kan herinneren wanneer. Er hing toen een klein geel papierstrookje bovenaan een muur. Werkje van Guy MEES (1935-2003), ik denk samen met een ‘Imaginair Ballet.’ Weinigen die er op gelet hebben. Tijdens een dialoog werd aangegeven dat deze ‘interventie’ een begrenzing, een grens aanduidt. De ruimte van de expositieverdieping werd mee bepaald door de aanwezigheid van die ‘banale’ gele strook. Een tweede keer was uiteraard de tentoonstelling van Lili DUJOURIE “Folds in Time.” Tegenaan de centrale witte ruimte waren een aantal gekleurde gescheurde strookjes aangebracht. Waar Guy MEES eerder afgewerkte stroken aanbrengt, gestructureerd, zijn de stroken van Lili DUJOURIE een onderzoek naar de plaats op het wit veld van bv. een muur. 

    Een toevoeging. Binnen het project DUO in Mu.ZEE[– waarbij een werk uit de collectie van het museum een dialoog aangaat met de interpretatie of parallelle wereld door een plaatselijk kunstenaar – kwam het werk ‘Oostende’ van Lili DUJOURIE naast dat van Dirk VAN DER CRUYSSEN te liggen in een tweetal presentatie-tafels. Wat willen we daarmee bedoelen: een kunstwerk met een kunsthistorische waarde inspireert nu nog zoals bijvoorbeeld het stelselmatig kopiëren van de grote meester door de kunstenaars uit pakweg eind 19deeeuw. Door na-doen beter begrijpen en nadien citeren binnen de eigen creaties. Dit is geen gelijktijdigheid!

     

    RUIMTE


    Daar gaat het hem bij Guy MEESdus over: RUIMTE. Daarnet een dagje doorgebracht tussen psychoanalisten en architecten die in het KASK probeerden tot een ‘symbiose’ van ideetjes te komen. Inhoudelijk zeer interessant, maar geen echte kruisbestuiving. De zoektocht naar ‘ruimte’ is zeer complex. Men is er wel aan uit dat er een gigantisch verschil is tussen Ruimte en Tussenruimte. De “invulling” vraagt naar een benadering van het begrip ‘LEEG’ en ‘LEEGTE.’ Van Verloren Ruimte en Gewonnen Ruimte. Hoe dan ook een soort toestand (sommigen hebben het dan over ‘zijn’, al dan niet met hoofdletter - zie ook Blog) die door de kunst en de kunstenaar geactiveerd moet worden. Door een in-breng in de ruimte, door het plaatsen het aankondigen, het uitvoeren al dan niet als openbare performance.

     

    In Mu.ZEE dus toont curator Lilou VIDAL[een aantal hoofdstukken uit het werk van Guy MEES waar ruimte centraal staat. Kant als stof tegen een aluminiumplaat gedrukt of op een meetkundig volume gespannen, af en toe fluorneon belicht. Enerzijds fragiel, pertinent broos, fijn, tijdelijk maar ook erotisch tegenover de industriële oorsprong van de stukken stof. Plaatjes in aluminium en een bijpassend stoffen opbergzakje (contrast in materie) die door hun plaatsing een ruimte mee bepalen. Vrij naar eigen keuze of naar een vroeger scenario van de kunstenaar. Je mag hier ook terugdenken aan de interventies van André CADERE die de ‘artistieke’ ruimte mee bepaalde door het plaatsen van zijn ‘Barre de Bois Ronde.’ Op één van de archieffoto’s staat hij met de rug naar de ‘Miroir d’époque Régency’ (1973) van Marcel BROODTHAERS, op zich een referentie naar de spiegelbeeld-ruimte. En zo kunnen we verder afdwalen. Nog ééntje om het af te leren: Bernard VENET zoals we die kennen door het ‘toeval’ van vallende stalen palen en de curves tijdens BEAUFORT 04 - 2012.

     

    VERPLAATSBAARHEID.

     

    Tenslotte papier. Als partituur voor de ‘Differences of Level.’ Daarbij kreeg ieder van de 6 mogelijke houden één kleurtoets, zodat je een RASTER kan uitschrijven over alle uitgeprobeerde houdingen. Zo’n ‘grid’ kan een eigen leven gaan leiden: als partituur op zich, als rest-notities op zijdepapier tot wegebbend over de rand naar de muur en zo ‘metamorfoseren’ of ‘sublimeren’ tot kleurstroken in de (openbare) ruimte, met een terugkoppeling naar de danspartituur en uiteindelijk de symboliek van ballet in o.a. de jurkjes van ‘Imaginair Ballet.’ 20 jaar na de Dentelles’ (kantwerken) ontstaat de verloren ruimte om in te dansen. Heel snel door de bocht, maar het best te ervaren als je eerst zelf door de expositieruimte wandelt en daarna met de begeleider een soort wandel-lus afloopt. 

     

    Onderweg kom je anderen tegen. Zoals een herinnering aan de partituren van Anne Teresa DE KEERSMAEKER. In dezelfde week presenteerde ARCHIPEL-vzw in de Kamermuziekzaal van het Concertgebouw een lezing/presentatie van de legendarisch Poème Electronique van Edgard VARESE, omgeven door Iannis XENAKISLE CORBUSIER.  Opnieuw een zeer beeldende partituur, waarvan voorbeelden te zien waren tijdens DOCUMENTA 14.

    In een volgenden nieuwsbrief aandacht voor het panelgesprek over Guy MEES en de tekst over ‘Verloren Ruimte.

     

    FABRICE SOUVEREYNS

     

    In CC Scharpoord, Knokke-Heist loopt nog even in de SEAS-reeks een tentoonstelling, gecureerd door Jo COUCKE, van de jong kunstenaar uit Tongeren/Gent Fabrice SOUVEREYNS. Past meteen in de lijn van het thema Papier en overloop naar de Muur bij Guy MEES. Titel: Grey Walls. Tekeningen op papier of rechtstreeks op de muur. De werken zijn vaak gegomd of onberoerd, permanent achter glas of tijdelijk in de openbare ruimte. Het procedé is eenvoudig te volgen. Op ‘levend papier’ (gekreukt, geplooid, kwetsuren en vlekken) worden in rasterpatronen getekend over een welbepaalde periode. Bijvoorbeeld 10 dagen en iedere dag een andere invulling. Op die manier heb je tijd en ruimte in één klap op één drager. Een soort vegetatie-herkenning mag je meenemen. Of gewoon een gemis aan perspectief-gevoel dat plots aangezwengeld wordt door een minimaal vlekje waarop je je fixeert en om vandaar opnieuw mee te gaan in een soort vernieuwde ‘diepgang.’

    Er is een mooie publicatie bij: ‘Staircase Murial’ (2017)

     

    We blijven associaties aanbrengen: het murale in dit werk, dat wil zeggen het creëren van een draagvlak door verf waarin het aanbrengen zichtbaar is of waarbij de muur geaccentueerd wordt, doet denken aan het nuance-reliëf in de achtergrond bij Yves VELTER. Daarop, letterlijk, gaan mensen in dialoog. Met anderen of met zichzelf. Ben je mee: dialoog, het kunstwerk dat tot ons spreekt, vorm en verwijzing naar de psychologische ruimte van uitbeelding en woord.

     

    Nog even dit: “levend papier” doet me denken aan de regelmatige tentoonstellingen van Eric VANDE PITTE in galerie PINSART Brugge. PITTE, zoals hij signeert, verstopt papier in de tuin en de inmenging van klimaat geeft het papier een patine die ver voorbij de artisticiteit van de kunstenaar gaat. Een wondere combinatie dus. Ook in CC Scharpoord

     

    Een dikke boterham, denk je niet!?!

     

    André met Annick

     

     

     

     



    03-12-2018 om 17:16 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Kunst
    >> Reageer (0)
    30-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Krantencommentaren.

    Dat zijn de twee hoogtepunten van de ochtend. Om 07u30 en net voor Stouten op Klara om 09u00. Dat en het radionieuws zijn de twee inspiratiebronnen van de dag. Plak daarbovenop de digitale Standaard, de Morgen in het weekend, en wat er anders uit de kast valt. Ik ga altijd op zoek naar een zin of een passage die – los van de optimistische of pessimistische, linkse, rechtse of centrum inhoud – de aanzet kan zijn tot een idee. Die krijg je dan van ons, en we hopen dat je ons kan volgen of dat je reageert. Wil je het ‘life’ meemaken: kom dan eens mee met een DIALOOG in Mu.ZEE. Straks ook in Raversyde, Ten Duinen Koksijde en zomaar op straat. Tot daar de reclame.

     

    1.  Obsessie, symptomen en karakter

     

    Een paar mooie uitspraken in het De Standaard-Weekblad[1]. Advocate en voorzitter Mensenrechtenliga Kati VERSTREPEN. In verband vingerafdrukken en doorgedreven digitale info: “Onze privacy is het slachtoffer van onze veiligheidsobsessie.” – Hoe wordt bepaald dat je een verdachte kan zijn? “Door drie onschuldige databanken met elkaar te kruisen,” bijvoorbeeld. Ook in de psychiatrie wordt gewerkt aan de hand van signalen: symptomen die vastgelegd zijn in protocollen. Arnon GRUNBERG noteert in datzelfde Weekblad over een (werk)verblijf: “Na mijn week op de crisisdienst kwam het mij voor dat mensen weinig meer waren dan verzameling symptomen. Sommige van die symptomen waren goedaardig, andere minder goedaardig. Dat wat wij karakter noemen, waren chronische[2]symptomen. Als mensen niet meer zijn dan hun symptomen, voor wie of wat strijd je dan voor eerherstel? En kon je je bewust zijn van je eigen symptomen? Jazeker, dat heet ziekte-in-zicht.” We zitten ondertussen aan drie elementen die voor anderen uitmaken wie we zijn: onze obsessieover onveiligheid, de verzameling van onze symptomen die karakter genoemd wordt en de wijze waarop alle persoonlijke info met elkaar gekruist worden tot een een karakterportret.

     

     

     

    2.  Dekolonisatie(deel zoveel)

     

    De dekolonisatie-dynamiek draait goed verder. Ondertussen loopt de documentaire reeks “Kinderen van de kolonie.” Uit het De Standaard-Weekblad[3]onthouden we enkele passages.

    Pierre(82): “Met bestuurlijk gezag is op zich niets mis. Maar het concept van de kolonisatie is onaanvaardbaar? Het wil het wezen zelf van de gekoloniseerde vernietigen. Zijn waardigheid en afkomst worden afgenomen, hij wordt geacht te leven naar het model van de kolonisator, waardoor die hem nog betere kan uitbuiten.”

    Geneviève(89): “Het drama is dat de Belgen Congo niet kennen. Ze weten niet wat er gebeurt. Toen niet, nu niet. Ook in de geesten is het dekolonisatieproces nog niet voltooid. Het racisme en het glazen plafond[4]waar Congolezen in ons land mee worstelen, zijn daardoor tekenend.”

    In ZENO – De Morgen[5]staan enkele interessante passages. Zoals van juriste Sandrine EKOFO: “Zou het kunnen dat de Belgen in 1960 wel afstand hebben gedaan van hun kolonie, maar dat we ons 58 jaar later nog altijd niet verlost hebben van onze koloniale denkbeelden?”  Rina RABAU (gemeenteraad Mechelen): “Historisch besef is belangrijk omdat het een deel van onze identiteit vormt.”De auteur van het artikel sluit mooi af: “Op de muur tegenover café Soleil d’Afrique heeft iemand geschreven: ‘Elargissons notre vision pour le futur.’ Het doet me denken aan wat Sandrine EKOFO me zei: ‘Blanken moeten hun denkbeelden over zwarten in vraag durven te stellen. Dat hebben wij, zwarten, ook gedaan. Als we hadden geloofd wat er over ons gezegd werd, hadden we onszelf voor de rest van ons leven tot lijdend voorwerp gereduceerd. Het is nu aan de blanken om te overstijgen wat ze van hun grootouders hebben geleerd.”

     

    3.  Consequenties

     

    Er is hoop voor de onmogelijkheden van deze wereld. Johan BRAECKMAN lanceert volgend jaar het “The Journal of Controversial Ideas,” met een top-adviesraad waarin o.a. filosoof Peter SINGER (Australië) en psycholoog Jonathan HAIDT (VS). Ook de Italiaanse filosofe Francesca MINERVA (uit Tricase of all places waar ik jaren terug een tijdje vakanties doorbracht (oostkust nabij Lecce).

    In ZENO - De Morgen[6]geeft ze heel regelmatig aan dat de filosofische traditie belangrijk is. Namelijk onderzoeken naar de morele fundamenten van een gebeurteis, een idee, een feit. Ik vind me terug in deze passages: “Net zoals Peter SINGER beoordeel ik een actie op basis van de consequenties ervan,” want “dat is het tegenovergestelde van het deontologisch denken - gebaseerd op de intenties” waarbij men ervan uit gaat dat: “Als de bedoeling nobel is, de daad dat ook is. Dat vinden wij niet.”  

     

    4.   Realist zijn.

     

    Er zijn nog twee ‘denkers’ binnengewaaid. Steven PINKER en Maarten BOUDRY. Een artikel in ZENO - De Morgen[7]heeft het over “strijdsmakkers tegen het pessimisme.” In een vorige leesbui noteerde ik deze passage, waarvan de bron ondertussen helaas verloren geraakt is.

    “Het vooruitgangsgeloof (van Steven PINKER), die betoogt dat het op de lange termijn altijd maar beter gaat met de wereld, onderschat wel de kracht van het menselijke ingrijpen in de geschiedenis en stemt zelden overeen met de dagelijkse ervaring van wie in het nu leeft. 

    Voor wie niet zeker is of hij morgen de rekeningen kan betalen, is elk perspectief in de tijd kort. Die urgentie bevordert de gevoeligheid voor politieke programma’s die snel radicale veranderingen beloven. 

    Dat is: bespelen van onder meer onveiligheidsgevoelens of van culturele tradities die, samen met de ermee verbonden klassieke machtsposities, bedreigd zouden zijn. Ze beloven iets vaags op de lange termijn, aantrekkelijke illusies die vrijwel nooit ingaan op de vervelende details van het concrete beleid.”

    Dat wil dus zeggen dat er een kloof is tussen wat de denker schrijft en wat het lijdend voorwerp meemaakt. Of zeggen ze beiden hetzelfde? Eigenlijk wel, volgens Steven PINKER.“Uiteindelijk moet je niet een pessimist of een optimist zijn, maar een realist… Ik houd geen pleidooi voor optimisme, maar een pleidooi om naar de feiten te kijken die we geneigd zijn te negeren.”Maarten BOUDRY“Het is mij opgevallen dat pessimisten hun zaak doorgaans bepleiten door de piketpaaltjes telkens te verschuiven… En uiteindelijk worden ze zodanig door de cijfers in het nauw gedreven dat ze blijven steken in iets essentieels wat we zouden missen, een vaag, onleesbaar je-ne-sais-quoi. Dat is wat ze soms letterlijk schrijven in hun stukken. Zij stellen dat het Zijn, met een hoofdletter uiteraard, niet kàn worden gemeten.”

     

    We maken hun slotwoorden tot die van ons: “Je hoeft niet overal een mening over te hebben. Of, beter: je hoeft niet overal je mening over te uiten.”

     

     

     

    André met Annick



    [1]DS-Weekblad 24.11.2018, interview door Ine RENSON

    [2]= langdurig of die niet overgaan

    [3]DS-Weekblad 17.11.2018, interview van Geneviève RYCKMANS en Pierre WAKUJOJA MBUYAMBA door Ine RENSON

    [4]Onzichtbare barrières van vooroordelen, die tegenover de zichtbare barrières als ervaring en opleiding staan.

    [5]De Morgen Zeno, 17.11.2018, Stef SELFSLAGH

    [6]De Morgen Zeno, 24.11.2018, Francesca MINERVA geïnterviewd door Joël DE CEULAER.

    [7]De Morgen Zeno, Marco Visscher, 24.11.2018

    30-11-2018 om 21:28 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (6 Stemmen)
    Categorie:Cultuur
    Tags:Kati VERSTREPEN, Arnon GRUNBERG, Sadrine EKOFO, Rina RABAU, Johan BRAECKMAN, Peter SINGER, Francesca MINERVA, Steven PINKER & Maarten BOUDRY
    >> Reageer (0)
    28-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bezinnen en dan beginnen.

    1.

    Pieter BOUSSEMAERE[1]had het gisteren op de radio over: de toekomst is elektriciteit. Vraag is: waar haal je dat “eindproduct?” Wind, zee, allerlei dynamieken die ‘energie’ realiseren zonder vervuilende uitstoten. Op een ander moment zei diezelfde Pieter BOUSSEMAEREdat de dramatiek van het milieu helaas géén ‘dynamiek’ is om de bevolking tot reacties aan te zetten: hoe erger, hoe ongelooflijker, hoe minder acties. Dat is de rode draad doorheen de geschiedenis: we zien nooit de ernst totdat het te laat is. Terwijl beroemde filosofen oreren dat het resultaat van een actie van begin af aan in een breekpunt herkenbaar is. Omdat het nu eventjes in mijn kortbij interesse ligt: WO2 startte met een stilstand aan de zee, dan een muur langs het strand en tenslotte een ‘onzichtbare’ muur van duikboten tussen Engeland en Noord-Amerika. Iedere muur was een bewijs van onmacht. De vraag is dus: wat hebben we ondertussen meegemaakt, waarvan het resultaat op lange termijn ons ontgaat en waarvan we nadien zullen zeggen: eigenlijk wisten we het?  Straks in Raversyde een dagje luisteren naar “WALLS & PEACE,” We sturen nadien onze kattenbelletjes.  

     

    2.

    De vraag zal dan ook wel zijn: “Zijn we erop vooruitgegaan?” Neen, lees ik bij Bruno LATOUR[2]: alles is het gestaag vervolg van het vorige, zonder noemenswaardige sprongen. Het is onze reactie erop die als een sprongetje aanvoelt. Daarom moeten we elk onderdeel van elke ervaring aandachtig bestuderen, zonder de voor-oordelen van de tijd in haar actuele en historische vorm. Simpel: iets is enkel wat het is zoals door ons geobserveerd. En dan moeten we die observaties onthouden, tot een parate kennis formateren want, en dan zou het Socrates zijn die via Plato spreekt: “Geschreven woorden schenken uw volgelingen geen waarheid maar slechts de schijn van waarheid.”[3]Het komt allemaal op hetzelfde neer: observeren en daarna reflecteren. Vanaf een blad lees je interpretaties. De weer-schijn van een intentie waarop een nieuwe gebouwd wordt. Altijd maar her-denken. Logisch dat zoveel citoyens van alle leeftijd, stand en gender de gangen van kloosters platlopen op zoek naar bezinningsruimte. 

    3.

    Men noemt mij een agnost: ik begrijp alleen wat door of via de natuur voor mij verstaanbaar is. Wat ik niet versta, kan dus voor mij in wezen niet bestaan. Ik aanvaard wel dat de andere bijvoorbeeld een christelijke denkmechaniek heeft, maar ik zal dat nooit gebruiken als methode om een argument te hebben. Ik kan aanvaarden en via de uitleg van de andere in die ander begrijpen dat bezinning in een klooster goed kan doen, inclusief de mogelijkheid, of de beleefde vraag, om deel te nemen aan een bezinningsmoment met christelijke rituelen. 

    Rituelen bakenen af. Waar zie ik dat? In de abdijkerk van Zevenkerke[4]waar ik graag wat ‘bezin’ voor of nà een koffie-met in de Bistro. Byzantijnse stilte waar ik een individueel gebedsmoment observeer en merk dat er verscheidene intensiteiten zijn bij de diverse handelingen. Automatisme naast geconcentreerd. Zeer aandachtig en in elke beweging zeer bewust bij cruciale momenten van bijvoorbeeld water en brood. Snel, noem het efficiënt doorwerken tussen de diverse hoogtepunten. De timing. De tijd. Daarnaast worden de plekken van bewieroking, bidden, meditatie door die activiteit afgebakend. De plek, de plaats. Of het juiste moment. De tijd. Overal plaats en tijd. En bovenop de prangende spreuk die mens daaronder wegschuift: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.” (niet mijn hoofdletters). In de begijnhofkerk[5]van Brugge noemt men dat: “De blijde boodschap die eeuwen lang verkondigd wordt.” Allemaal geschreven, allemaal schijn. Maar met een doel. (wordt waarschijnlijk vervolgd)



     



    [2]Heeft invloed gehad op Tomas SARACENO – Triënnale Brugge – i.v.m. gebruik van lucht-energie & kunst (schoonheid) 

    [3]Uit ‘Hoe Plato de dwaasheid van Facebook voorspelde, Bret STEPHENS (NYT) in De Morgen 19.11.2018

    [4]7 kerkmodellen in één architectuur van begin 1900 + http://www.abdijzevenkerken.be

    28-11-2018 om 20:05 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (5 Stemmen)
    Categorie:Cultuur
    Tags:bezinnen, filosoferen
    >> Reageer (0)
    23-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groene Bedankingen

    Morgen verneem je via de media wie in Oostende welke schepenfunctie zal opnemen en wie de voorzitter van de gemeenteraad wordt. De ene partij doet dat via een bestuur, de andere roept de leden samen en laat hen mee beslissen. Kiezen is ook een beetje verliezen, maar dan blijft de overblijver toch beenhard in de gemeenteraad zetelen. Dus géén verloren expertise. Integendeel. 

     

    Het is een mooie gewoonte alle kiezers te bedanken die gekozen hebben voor de politieke gemeenschap waar je zelf toe behoort. Danken voor de partijstem en uiteraard voor de persoonlijke stem. Ik heb dat wat uitgesteld tot vandaag, om de eenvoudige reden dat naast dankbaarheid ook uitleg mag gegeven worden. In volle besprekingen door de drie onderhandelaars was dat minder gepast. Je verklapt je snel! Nu kon je in de vorige blog het bestuursakkoord 2019-2024 al lezen. Weet dat je nu quasi alles weet. 

     

    Dus: ontzettend bedankt voor het vertrouwen dat jullie gegeven hebben in Groen en in mij. Ik zet er meteen bij: het vertrouwen is op geen enkel moment uit evenwicht gegaan. De passage van al dan niet meegaan met een bepaalde partij was een zeer goede zet van de lijst die nu de oppositie zal uitmaken. Het is misschien belangrijk te weten dat ook die lijst zeer goede voorstellen heeft die ze hopelijk in het programma van het nieuw stadsbestuur zullen herkennen. Gelijktijdigheid bestaat! Even aan de zijkant gaan staan kan goed zijn: te lang de schepenzetels warm houden geeft zitwonden. Er was na zoveel jaar zelfs een zweem van arrogantie boven de kromme tafel komen hangen. Daar raken ze nu van af. 


    Ik vermoed dat dit een gemeenteraad en een schepencollege wordt met vooral jongere mensen. Een op de tijd afgepunte raad en college die niet mag vergeten een brede open hand uit te steken naar “de andere kant” maar zeker naar de eigen jonge kant die straks op hun plaats zal komen zetelen. Gewoon met zijn allen vooruit. En altijd kritisch zijn. Ook voor jezelf en je eigen omgeving.

     

    Ik ben als lid van die Groene Gemeenschap zeer gelukkig met de nieuwe kijk op mens en maatschappij, waarbij ‘milieu’ opnieuw de waarde van ‘anders gaan leven’ krijgt. Door de rechtstreeks inspraak van Groen in het reilen en zeilen van de stad, wordt dat anders-gaan-leven tastbaar in projecten over milieu en mens, in cultuur en sociale zaken, over de boer die op land en in de zee niet alleen voortploegt/vist maar intens voor de gezondheid van de stad zorgt. De warme hand naar de andere, de glimlach van opluchting, samen zoeken en vinden, vallen en opstaan en uiteindelijk pas aan het einde van de (eerste) 6 jaar de som maken. 


    Waar sta ik daarbij? Aan de zijlijn, kritisch, vanuit een ruim cultureel standpunt, open en in dialoog. Ik stel heel veel in vraag. Vanaf nu ook letterlijk op papier. Naar iedereen die een verantwoordelijkheid heeft gekregen en opgenomen. 

     

    Ik heb/had een overgrootvader die in de gemeenteraad van Oostende zat. Flor VANDEKERCKHOVE heeft een stuk van zijn leven opgenomen in zijn (laatste?) boek Amandine(2012). Pépé Blondé hield ‘zitting’ in Café du Parc en ’t Waterhuis. Op andere momenten was hij vaker op zee en later stiller in de gemeenteraad, toen nog in het gerechtsgebouw. Je kon hem het best vatten tussen vissers en mooie meiden (twee ladingen!). Dat is zo met Pannenaars (eigenlijk Adinkerkenaars en dus bijna exotisch Frans, zoals hun specifiek nasaal accent en een vreemd ‘r’-tje.) Ik heb me vaak afgevraagd waarom Arsène BLONDE geen standbeeld of een straatnaam gekregen heeft. (Bijna wel, aan een plein op De n' Opex). Eenvoudig: hij behoorde tot een historisch belangrijke partij die vaak onder haar leden schiet. Tot op de dag van vandaag. Ik ben een tijdje stadsgids geweest. Bij het beeld van Paster Pype zei ik toen steevast: de monumenten van een stad tonen vooral de politiek van dat moment. In de schaduw daarvan liggen de vele andere helden. 

     

    Een afsluiter. Stuur me gelijk wanneer jouw vraag. Ze worden altijd grondig bekeken en doorgestuurd naar de juiste mensen die – en dat is een belofte uit het bestuursakkoord van het nieuwe Stadsbestuur – altijd antwoord zullen geven. Antwoorden is één. Ik zorg dan voor de opvolging. Nogmaals dank voor het vertrouwen: samen gaan we verder naar een transparante, eigentijdse en vooruitgaande dus progressieve visie op en over Oostende. Meer dan ‘denk ik’: zeker weten.

     

    André BAERT


     

    Bijlagen:
    http:/http://florsnieuweblog.blogspot.com    

    23-11-2018 om 10:36 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Groen
    Tags:Groen Oostende
    >> Reageer (0)
    21-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tussen Dekolonisatie & Seksualiteit

    Woensdag om 9 uur weet de pers het, de leden en onafhankelijken hebben het gisteren volledig kunnen lezen (nam wel anderhalf uur in beslag), er is gestemd, de verdeling van de verantwoordelijkheden ligt min of meer vast en ik mag nu (08u41) nog niets zeggen. Alleen dit: ik voel me er goed bij en zal de komende 6 jaar observeren, reflecteren en communiceren naar de diverse bronnen. Met ouder worden kan dat vervelend zijn, maar dat heet dan: vergrijzing - grijs als in hersenmassa die aanvankelijk melkwit schijnt te zijn en grijs als de doorstroom van lange ervaring vanuit die hersenen naar de bovenop-liggende haartjes.

     

    Ondertussen stappen/vluchten wereldbewoners naar allerlei grenzen. Wat zien ze aan de horizon? Zien de transmigranten of wereld-stappers ook het licht van Ensor boven de stad waar ze straks al dan niet opgevangen kunnen worden? Dat licht dat zegt: hier is het altijd vakantie, bij dat water. En achter de wolken aan de westkant, daar ligt Engeland. Oud-minister en burgemeester Jan PIERS beweerde dat je vanaf het Europacentrum (die naam: midden van…) Engeland bij uitstekend weer kon zien. Walcheren van de tender-loodsboot aan de andere kant wel. En de kotter-loodsboot voor de kust. Herinneringen aan Parrain (1, ik ben nummer 3) en ikzelf één week als verstekeling tussen Vlissingen en de A1-boei. Dat waren tijden. Maar: nu ook.

     

    Wat vertellen de kranten? 

    Over het Canvas-programma “Kinderen van de kolonie” staat paginagroot een merkwaardige zin: “In Belgisch-Congo mochten zwarte mannen geen blanke vrouwen aanraken. Je mocht er niet mee dansen. Toen ik in 1960 in België aankwam, bleek dat hier allemaal wel te kunnen. Het zijn de Antwerpse vrouwen die mij hebben gedekoloniseerd.” (Jean-Jacques TAMBA, 78 jaar). Dekolonisatie wordt vooral geplaats bij de witte citoyens. Is dat ook het juiste woord voor de zwarte citoyen? 

    Mens en milieu, maar niet in eigen brooddoos. “Slechts 4% van de Vlamingen vindt milieu doorslaggevend bij aankoop etenswaren.” Wat speelt daarbij? Helaas de attitude van “de anderen moet het probleem oplossen.” Maar zeker de tijd om keuzes te maken en de onzekerheid over de verpakkingsmogelijkheden. Vandaar: start in eigen buik/hoofd. Wie geeft tekst en uitleg over bv. Buren en Boeren, de realiteit van Korte-Keten aan Zee, de verpakkingsarme winkel die er in april zou moeten zijn…. Goed nieuws in hetzelfde artikel: 66% voorstander van autovrije stadscentra en 65% wil lage-emissiezones. 

    En wanneer het over hogeschool/universiteit en Oostende gaat: “Voor mijn thesis heb ik hulpverleners bevraagd hoe ze tegenover seksualiteit in de psychiatrische sector staan. Mijn conclusie is teleurstellend: er is weinig ruimte voor.” Quote: Seksuolotte/Lotte VANWEZEMAEL (MNM-Generation M).

     

    En dan nu stormloop op het 40 pagina’s tellend en naar 60 uur zweet ruikend bestuursakkoord voor Oostende. Tot straks? 

     

    André met Annick

    Bijlagen:
    Bestuursakkoord_2019_-_2024.pdf (3.1 MB)   

    21-11-2018 om 00:00 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Groen
    Tags:Groen
    >> Reageer (0)
    19-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.La Libre Belgique groen gelezen

    Waar staat Groen voor. Oorspronkelijk was er het “anders gaan leven”-idee waar de geitenwollensokken aan kleefden. Waarom niet? De Natuur is het sterkste argument. Daaraan koppelen zich meer en meer inzichten in alle problematieken rond die natuur: de Mens en zijn Natuur. Samen maakt dat Ecologie.   Natuur is geen excuus meer voor een romantisch gevoel. Natuur breidt uit tot Ecologie. Maar niet iedereen heeft dat begrepen. Pierre-Yves JEHOLET (MR) bij Stéphane TASSIN, La Libre Belgique 17.11.2018: “La montée d’Ecolo est liée à l’actualité. Quand vous avez une crise alimentaire, une peste porcine ou un problème d’approvisionnement en matière d’électricité, ce sont des sujets porteurs pour eux.” De opportuniteit van een drama. Opportuniteit staat voor ‘de geschikte tijd.’ Opportunist is daar een negatieve nevenklank van. In plaats van ‘gebruik maken van’ klinkt het naar ‘misbruik maken van.’ Dat is een interpretatie. In een verkiezingsperiode heeft men meer oor voor de dramatiek dan voor de opportuniteiten. En ook dat is een interpretatie. Ik heb het groot geluk in een bos elk boompje te appreciëren en daardoor ook het bos als zowel chaotisch als mensgepland/t te zien. 

     

    Na de gemeente- en provincieverkiezingen van oktober laatsleden ontstond heibel omtrent de waarde van inhoud en de consequentie van beloftes. Ondertussen is dat oude wijn. Wat blijft is de persoonlijke inschatting van de coalitiemogelijkheden. In Oostende gaan Open Vld, Groen, N-VA en CD&V - nadrukkelijk in die volgorde gepubliceerd en op de radio uitgesproken – samen. Bij een aantal kandidaten en leden van Groen zet dat kwaad bloed. Ik zet daar graag een opmerking uit datzelfde Libre Belgique bij. Frédéric CHARDON in gesprek met Jean-Marc NOLLET (co-voorzitter Ecolo), La Libre Belgique 12.11.2018: “Il y a une grande maturité chez Ecolo: si on a la possibilité de faire avancer le projet de l’écologie politique, il n’y a aucune raison qu’on se refuse de prendre nos responsabilités.” Daarin herkennen we ook het standpunt van Groen in Oostende. Maar er is meer. Groen als gemeenschap heeft een ideeëngoed dat door de jaren heen in haar groen hoofdstuk door alle andere en traditionele partijen overgenomen werd. Sommigen zelfs in kleur. Alleen Groen blijft consequent vast aan die groene lijn, terwijl de anderen het als evidentie maar kneedbaar meenemen. In die zin is de volgende uitspraak van NOLLET begrijpelijk: “Quand des partis traditionnels veulent simplement s’associer à l’image d’Ecolo, sans prendre en considération nos orientations, alors, le pouvoir, pour nous, ne sert à rien.” Uit het akkoord dat in Oostende ondertekend werd, is de appreciatie voor de fundamentele waarde van Groen opgenomen in de som van de voorstellen. Het is niet aanpappen of aankleven, maar de intensere waarde van Groen voor de gemeenschappelijke thema’s aanvaarden en meenemen.

     

    En dan is er de altijd terugkerende tegenstelling: “On perçoit l’envie d’Ecolo de gouverner.” Ten opzichte van: “Gouverner avec la N-VA est impossible? - Tout qui analyse lucidement la situation arrive inévitablement à cette conclusion. Qui, tout nous oppose. Les valeurs, la conception de la société, les propositions et la manière de faire la politique.” Ik denk dat samen rond de tafel zitten en transparant een stad besturen moet kunnen, vanuit de optiek zoals we onthouden van Myrthel VAN ETTERBEEK in La Libre Belgique van 12.11.2018: “Faire comprendre ce qui unit et ce qui divise.”

     

    Zo kunnen we nog even mijmeren over wij en de ander. “S’assimiler, c’est se perdre dans la masse. S’intégrer c’est garder son identité tout en vivant avec les autres.”Aan het woord is Albert GUIGUI, Grand rabbin de Bruxelles, geïnterviewd door Francis VAN DE WOESTYNE in La Libre Belgique van 17.11.2018. Ik denk dat we dan de oorsprong van de ander moeten (leren) kennen, wat dan weer problematische kan zijn binnen de striktere stijl van dekolonisatie, waarbij een extern verschil geen aanleiding mag zijn om een vraag naar de antecedenten te stellen, terwijl precies dat een boeiend uitweiding kan zijn. Samenleven is evident maar vaak voorzien van een handleiding.

     

    Ten slotte Steven LAREYS op de vragen van Laurence DARDENNE in La Libre Belgique van 17.11.2018: “Historiquement, on a commis l’erreur de dire: c’est tout ou rien.” – “L’être humain a des difficultés à gérer, à accepter l’incertitude.” (Thema is wel niet politiek maar over bewustzijn en capteren van prikkels)

     

    André met Annick

     

    19-11-2018 om 00:00 geschreven door CultuurContaCt Dialoog  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (5 Stemmen)
    Categorie:Groen
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 25/03-31/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 19/11-25/11 2018

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    agenda

    Belangrijke data in mijn agenda



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!