kort overzicht:

*2/2/2005: splenectomie - verwijdering milt

*22/2/2005 - 28/7/2005: 6 kuren ABVD (= 12 chemokuren)

*14/9/2005 - 12/10/2005: 20 bestralingen borstkas

*6/5/2006: huwelijk

*23/4/2007: kijkoperatie buik

*30/4/2007: diagnose herval

*9/5/2007: geboorte zoontje

*21/5/2007 - 25/5/2007: 1e DHAPkuur (opname)

*18/6/2007 - 22/6/2007: 2e DHAPkuur (opname)

*9/7/2007 - 12/7/2007: 3e DHAPkuur (opname)

*14/8/2007 -4/9/2007: BEAM + autologe stamceltransplantatie

*16/9/2007 - 20/9/2007: terug in kliniek - oververmoeid

*7/11/2007: verwijdering katheder

Over mijzelf
Ik ben Willem
Ik ben een man en woon in Aalter (België) en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 05/09/1978 en ben nu dus 42 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: naast mijn vrouw Leen en zoontje Lars, sport in het algemeen en wielrennen in het bijzonder.
Deze blog gaat over mijn gevecht tegen de ziekte van Hodgkin (een vorm van lymfeklierkanker). Herstel, herval en herstel
Foto
Foto
Foto
Foto
Archief per maand
  • 01-2016
  • 07-2015
  • 12-2013
  • 05-2013
  • 12-2011
  • 02-2011
  • 12-2010
  • 09-2010
  • 04-2010
  • 01-2010
  • 10-2009
  • 07-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 12-2006
  • 10-2006
  • 08-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 01-2006
  • 12-2005
  • 10-2005
  • 09-2005
  • 08-2005
  • 07-2005
  • 02-2005
  • 01-2005
    Het leven zoals het is...
    luctor et emergo?
    17-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.oktober 2006

    goeiemiddag beste vrienden van de wielersport,

    hier een kleine up-date, alles ok hier. we zijn nu bezig met de wintertrainingen. Elke zaterdag voormiddag rijden we een vtt'tje met een select groepje (Peter, Franky, Tom, Wouter, Tommy). Opt gemakske dus (not)... hahaha We vertrekken 's ochtends rond half negen. Alst der zijn die eens willen meegaan moet ge het maar laten weten aan één van ons. Voor de rest wordt er in de week redelijk wat gefietst. Op dinsdag namiddag om half vier met de Buize, en op woensdag om half drie aan het voetbalplein. Ge moet nu  niet denken dak ik hier alle keren meetrain, maar alst past doek mijn best...


    01-08-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.augustus 2006

    Nu de warme hondsdagen een beetje achter de rug zijn heb ik weer de courage gevonden om achter mijn peeceetje te kruipen en jullie op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Kheb nu reeds drie koersen gereden bij de LFT. De eerste koers moest ik eraf na 20 km, de tweede koers na 30 km en dit weekend heb ik zowaar de koers uitgereden. Ge ziet het, ik maak vorderingen. Ben er wel twee dagen niet goed van geweest van mijn prestatie zaterdag...

    De groeten en tot de volgende...


    06-06-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6/7/2006

    even een kleine update. Met mij gaat alles de goede richting uit. Het fietsen lukt al aardig en ik rij nu toch zo'n 250 km elke week. Heel bevredigend dus allemaal!!! Missschien zit er wel binnenkort een heel bescheiden poging tot heroptreden aan te komen bij de LRC in Kruishoutem. Ik hou jullie op de hoogte.


    06-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GETROUWD!!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Op 6 mei 2006 zijn we getrouwd, een heel mooie en zonnige dag !! (zie foto).
    Het werd een groot feest waarbij een hoofdstuk werd afgesloten en nieuw begint! 

    12-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.update 12/4/2006

    Even een korte update. Maandag op controle geweest in UZ, en alles ok.

    De conditie gaat ook in stijgende lijn. Ik fiets nu een drietal keer in de week tussen een uur en anderhalfuur. Dus als iemand zin heeft om eens een toerke te gaan fietsen, just let me know...

     


    09-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.goed nieuws

    9 januari op controle bij Prof. Offner in UZ Gent. Van de ziekte is niets meer te zien. Beter nieuws kan een mens zich niet wensen.

    Gezond blijven is nu de opdracht en de rest zal wel komen...

    Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de vele steun die ik het afgelopen jaar heb gekregen!!

    En nu terug de fiets op...

    02-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.begin december 2005
    een nieuwe PET scan, uitslag 9/1/2006

    12-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.laatste bestraling 12 oktober
    12 oktober laatste bestraling, nu weer bang afwachten op de volgende PETscan en het resulaat

    14-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.eerste bestraling 14/9/2005
    Op 14 september heb ik de eerste bestraling gehad van mijn bovenlichaam. Eerst had ik er niet teveel last van, een beetje alsof ik een erge stamp tegen mijn borstkas heb gehad. Later volgden ook nog de verbrande keel, pijnlijke slokdarm,...
    In totaal moest ik 20 bestralingen hebben, wat betekende dat elke dag naar het UZ moest (behalve in het weekend), een half uur in een wachtkamer diep onder de grond tussen allerlei lotgenoten (zowel jong als oud) om dan 10 minuten onder een machine te liggen...

    25-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op controle... slecht nieuws

    Op 25 augustus 2005 zijn we op controle geweest bij prof Offner. Leen en ik dachten dat het een formaliteit zou zijn omdat de PET scan in april in orde was. Maar nu bleek totaal onverwacht dat er toch nog iets te zien was en dat ik nog bestralingen zou moeten krijgen. Wat een klap, ik ben zelfs niet te beroerd om te zeggen dat ik ben beginnen huilen bij de prof...
    Al onze plannen die we tot dan toe hadden gemaakt vielen in duigen. Op dat moment was het het ergste dat kon gebeuren.


    28-07-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.laatste chemo 28/7/2005
    na zes maand heb ik op 28/7/2005 mijn laatste chemo gehad. Mijn haar ben ik niet kwijt geraakt, maar das ook het enige positieve dat ik er kan van meedelen

    22-02-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mijn eerste chemo 22/2/2205
    Op 22 februari 2005  heb ik mijn eerste chemo behandeling gehad. Deze behandeling gebeurde met de chemo-combinatie ABVD. Tijdens de chemo kreeg ik een ijskap op zodat ik misschien mijn haar niet zou verliezen. Om de veertien dagen op woensdag namiddag werd een dosis vergif gedurende vier uur in mijn arm ingedruppeld...
    Op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag voelde ik mij steeds miserabel, lusteloos en bovenal had ik een "voze" smaak die constant in mijn mond aanwezig was.
    Op maandag voelde ik mij beter en ging terug werken.
    Ik heb 12 (!) kuren gehad...

    04-02-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de correcte diagnose...

    Voor de specialisten: ik heb dus Hodgkin scleronodulaire vorm 3B.S (3 staat voor derde ergste vorm op totaal van 4, derde want ziekte zowel boven als onder het middenrif)(B staat voor de uiterlijke verschijnselen zoals gewichtsverlies, nachtzweten,...)(S voor verwijdering van de milt of splenectomie) met ook mediastinaal anterieure klierpakketten (klieren onder het borstbeen zijn ook aangetast)


    03-02-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wat is hodgkin

    De ziekte van Hodgkin is een vorm van kanker van het lymfestelsel. De ziekte werd in 1832 voor het eerst beschreven door de Engelse arts Thomas Hodgkin. Door een abnormale celgroei worden de lymfeklieren groter. Het gevolg is een verstoring van de functie van de lymfocyten, daardoor verliest het lichaam een deel van zijn afweer tegen bacteriën en ontstaan er gemakkelijker infecties. Waarschijnlijk ontstaat de ziekte op één bepaalde plaats. Via de lymfevaten kunnen de zieke cellen zich van daaruit verplaatsen naar andere lymfeklieren. Uiteindelijk kunnen zij dan in het bloedvatenstelsel terechtkomen en zich zo door het hele lichaam verspreiden.

    Over de oorzaken van de ziekte van Hodgkin kunnen we kort zijn : daarover is weinig met zekerheid bekend. Ook zijn er geen aanwijzingen dat de ziekte erfelijk zou zijn. Besmettelijk is de ziekte niet.

    Symptomen

    Meestal is het eerste symptoom van de ziekte van Hodgkin een goed voelbare zwelling van één of meer lymfeklieren in de hals, in een oksel of in één van de liezen. Over het algemeen zijn deze zwellingen niet pijnlijk. Soms zijn ze gevoelig als er op wordt gedrukt.

    Andere verschijnselen kunnen zijn :
    • Koorts
    • Vermagering
    • Sterke vermoeidheid
    • Hevige transpiratie (vooral ’s nachts)
    • Jeuk
    • Pijn bij het drinken van alcoholische dranken.

    Bij sommige patiënten treden deze verschijnselen al bij het begin van de ziekte op, bij andere later of nooit. Daarom dient men gezwollen lymfeklieren altijd te laten onderzoeken, ook al zijn er verder geen klachten.

    Diagnose

    Als er klachten zijn, moet men bedenken dat gezwollen lymfeklieren ook kunnen ontstaan in de buurt van een ontsteking. Symptomen als koorts, sterke vermoeidheid en hevige transpiratie zeggen op zichzelf niet zoveel : iemand met bijvoorbeeld griep, heeft zulke verschijnselen ook. Meestal gaan deze klierzwellingen of de algemene klachten na enige tijd “vanzelf” over.
    Wanneer dat niet gebeurt is er reden tot nader onderzoek.
    De huisarts zal een algemeen lichamelijk onderzoek doen, waarbij hij onder meer nagaat of de lever of de milt vergroot zijn. Dat is bij lymfeklierkanker namelijk ook wel eens het geval Gewoonlijk worden ook bloed en urine onderzocht.
    Uitsluitsel kan pas worden verkregen door microscopisch onderzoek van de cellen en de weefsels van de vergrote lymfeklieren. Daartoe wordt – onder verdoving – een vergrote lymfeklier verwijderd door een chirurg.
    Een dergelijk onderzoek heet biopsie. Een andere arts, de anatomo-patholoog beoordeelt de verwijderde lymfeklier onder een microscoop : hij kan op grond van dit onderzoek vaststellen of de symptomen worden veroorzaakt door de ziekte van Hodgkin of niet.

    De vier stadia

    Op grond van verdere onderzoeken kan men tevens vaststellen, hoe ver de ziekte zich heeft ontwikkeld.
    Bij iedere patiënt wordt vastgesteld in welk stadium van de ziekte hij of zij verkeert.
    Er worden vier stadia onderscheiden.

    Stadium 1
    De aandoening is beperkt tot één lymfekliergebied, bijvoorbeeld de lymfeklieren in één van de oksels.

    Stadium 2
    De aandoening bevindt zich uitsluitend boven of onder het middenrif en is beperkt tot de lymfeklieren.

    Stadium 3
    De aandoening bevindt zich zowel boven als onder het middenrif, maar is beperkt tot de lymfeklieren en de milt.

    Stadium 4
    De aandoening heeft zich ook verspreid naar andere organen, zoals de longen, lever en skelet.

    Dit onderscheid in stadia is zinvol bij het bepalen van de behandeling : elk stadium vereist een andere therapie.

    Vooruitzichten

    De kans dat iemand met de ziekte van Hodgkin geneest, is vrij groot. Wanneer iemand volledig genezen is, valt moeilijk precies te zeggen. In het algemeen kan worden gesteld dat men na een periode van 5 ziektevrije jaren vrijwel zeker is van genezing. De kans dat de ziekte terug zal komen is kleiner, naarmate men langer ziekte vrij is geweest.
    De relatieve vijfjaarsoverleving is op dit ogenblik zeer groot.

    Bron : Vlaamse Liga tegen Kanker
    Folder : De ziekte van Hodgkin.
    www.tegenkanker.be


    02-02-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een operatie: februari 2005
    Tijdens de onderzoeken die volgden zagen ze dat mijn milt zo was vergroot dat deze tegen mijn maag begon te drukken. Dat verklaarde dat ik zo was vermagerd. De prof vroeg of ik ook last had van nachtzweten, en inderdaad sinds enkele weken moest ik bijna elke nacht van pyama wisselen.
    Mijn milt werd verwijderd op 2 februari 2005 door Prof. Pattyn in het UZ te Gent. Tijdens het herstel in het ziekenhuis kwam de prof mij meedelen dat mijn milt onder de scanner was onderzocht. Het verdict was hard: Hodgkinlymfoom. ofte een vorm van Lymfeklierkanker. Ergens was de diagnose een opluchting voor mij. Nu wist ik tenmiste wat er fout was met mij en konden we beginnen met het herstel. De prof vertelde ook dat de ziekte mijn milt reeds zodanig had aangetast dat deze was begonnen met mijn eigen bloed aan te vallen. Zo zou ik het niet lang getrokken hebben...

    30-01-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hoe zat het nu met mij?

    Ik heb jullie al het een en ander verteld maar nu zal ik eens het gehele verhaal vertellen. Kerstmis 2004 hebben we gevierd in de Kadans te Aalter alwaar de Tijdloze top 100 van Studio Brussel werd uitgezonden en er een trappistenbar was ingericht. Na het drinken van enkele zware bieren werd ik plots heel ziek. Ik dacht dat het slechts een kombinatie was van veel drinken en veel eten, maar ik recupereerde er helemaal niet van. Dagen daarna zag ik er nog slecht en ziek uit.
    Ik begon dan ook met de voorbereiding op het nieuwe wielerseizoen. Maar hoe harder ik trainde hoe slechter het ging. Verschrikkelijk was dat. Ik heb dan maar mijn bloed laten onderzoeken en de huisarts vertelde me dat ik beter eens direct een afspraak zou maken bij de dienst hematologie van een gespecialiseerd ziekenhuis. Zo kwam ik bij prof. Offner en zijn team terecht. Dit was januari 2005.


    01-01-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hallo

     

    Hallo

    Ik ben Willem H., 27 lentes jong, verloofd met leen en werkend aan de federale overheid.

    Van bij mijn geboorte werd de fietsmicrobe me met de paplepel ingegeven...

    Het gevolg was te verwachten. Ik wou wielrenner worden. In 1990 volgde ik de Vlaamse Wielerschool en mocht wedstrijden rijden bij de 12 jarige aspiranten.

    Vanaf die datum heb ik de volledige jeugdreeksen doorlopen. Aspiranten : 12 jaar - 13 jaar - 14 jaar

    Nieuwelingen

    Juniores

    Bij de jeugdreeksen kon ik goed uit de voeten maar jammer genoeg kon

    ik geen enkele overwinning behalen. Een rits ereplaatsen was wel de slagroom op een taart zonder kers, dit zowel op de weg als in het veld.

    Na de jeugdreeksen had ik besloten om de fiets aan de kant te zetten om me te kunnen concentreren op mijn studies.

    Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en reeds snel begon ik weer wedstrijden te betwisten bij de cyclosportieven/Amateurs en Vrije Bonden als WAOD, VWF, LRC en OVWF.

    En wat me niet lukte bij de jeugd ging plots wel. Ik won al eens een wedstrijd. Elk jaar won ik wel mijn wedstrijd, dit zowel als cyclosportief, als bij WAOD, VWF en LRC.

    In 2002 werd ik, geheel tot ieders verbazing, en niet in het minst de mijne, Kampioen Van België cat T WAOD te Vrasene.

    In de winter 2004/2005 was ik vol ambitie voor het nieuwe wielerseizoen. Samen met mijn partners in crime Peter en Kristof hadden we deze nieuwe ploeg opgericht en we zouden iedereen eens een poepje laten ruiken. Maar tot mijn verbazing hoe harder ik trainde hoe slechter het ging. Na een bloedonderzoek bij de huisarts werd ik snel doorverwezen naar het UZ. Het verdict kwam keihard:de ziekte van Hodgkin / lymfoom. Een operatie drong zich op om mijn milt te verwijderen. Na de operatie werd direct begonnen met chemotherapie. Zes maand afzien, en daarna nog een maand aan een stuk elke dag  bestraling van de borstkas.

    Nu is alles voorlopig achter de rug en voel ik me redelijk ok. Ik ga soms eens fietsen. Maar ik besef zeer goed dat ik waarschijnlijk het niveau van vroeger nooit meer zal halen. Het is echter nog te vroeg om conclusies te trekken dus leven we in hoop...




    Foto

    Leen vertelt haar verhaal:          (januari 2008)

    Samen wakker worden en ons kleintje van bijna acht maand oud in de kamer vlakbij “mamamama…” horen brabbelen… heerlijk! En het wordt nóg leuker als we in zijn kamer komen en zijn opgewonden ademhaling horen, zijn oogjes zien blinken en hem vol verwachting horen denken:”Joepie, weer een nieuwe dag met papa en mama. Haal mij maar uit mijn bedje! Ik ben klaar voor een nieuw avontuur!”

     

    Maar laat mij beginnen bij het begin: want helemaal vanzelfsprekend is het allemaal niet. Niet dat Lars er is, en ook niet dat Willem, zijn papa, er nog is.

    Begin 2005 werd bij mijn man de ziekte van Hodgkin vastgesteld, lymfeklierkanker. Na een operatie (verwijderen van zijn milt), zes maand chemotherapie en twintig bestralingen, mochten we begin 2006 opgelucht ademhalen: niets meer te zien op de scan. Dat was om vanzelfsprekende redenen erg goed nieuws. Maar ook goed nieuws voor ons als koppel: net voor we te weten kwamen dat Willem ziek was, had hij me namelijk ten huwelijk gevraagd. Nu zou het er eindelijk echt van komen: we kunnen trouwen! Het is een cliché maar die dag in mei 2006 werd echt de mooiste dag van ons leven: veel zon, veel familie en vrienden, veel sfeer en plezier tot in de vroege uurtjes. Dat er zo mogelijk nóg mooiere dagen zouden volgen, dat wisten we toen niet zo zeker. We wilden beiden graag kindjes maar we moesten wachten tot een jaar na het beëindigen van de chemo, om zeker te zijn dat alle ‘vergif’ uit mijn man zijn lichaam was verdwenen. En we moesten afwachten of er wel genoeg en goede ‘zwemmertjes’ zouden zijn. We hadden al sperma laten invriezen maar we hoopten toch op de natuurlijke manier zwanger te kunnen worden. Daarnaast moet je ook nog dúrven aan kinderen beginnen, zowel voor jezelf, als voor die kinderen… een recidief van de ziekte was nooit ver in onze gedachten.

     

    In juli, enkele maanden na onze huwelijksreis kregen we tweemaal goed nieuws: mijn man zijn sperma was wonderwel van goede kwaliteit, én we kregen groen licht van de specialist hematologie. Eén maand later was ik zwanger… Het heeft nog even geduurd vooraleer we konden geloven dat dit geluk écht was!

    Toen in november een vruchtwaterpunctie zich opdrong, leek het alsof de wereld stilstond. Enkele dagen later bleek het gelukkig loos alarm. Kort na dat goede nieuws, voelde ik ons baby’tje bewegen in mijn buik! Ik was achttien weken zwanger, en een heerlijke periode volgde: de grote zwangerschapskwalen (misselijkheid, vermoeidheid) waren achter de rug en we konden voluit genieten!

    In maart moest Willem terug naar het ziekenhuis voor een controle. Op de scan was een klein plekje te zien… voor mij was het onbezorgd genieten op slag voorbij. Het kon nog alle kanten op met dat scanresultaat, het was niet noodzakelijk kanker… Voor mijn man was het glas nu weer half vol, dan weer half leeg. Je weet niet wat denken, de onzekerheid is zwaar, zeker met een kindje op komst.

    Zes weken later een tweede scan: er is nog steeds iets te zien. Niet meteen een goed teken, maar men kan maar zeker zijn van de aard van de klier door het weefsel te onderzoeken. Willem ondergaat een kijkoperatie (eind april 2007), de zoveelste aanslag op zijn lichaam… en het zou nog maar het begin zijn. Twee weken voor de uitgerekende bevallingsdatum is het zeker: de kanker is terug. Ongeloof en verdriet bij mijn man: “Dit kan toch niet, ik voel me goed, ik reed nog de Ronde van Vlaanderen voor toeristen (265km!) en ik word vader!”

    Er moesten een paar beslissingen genomen worden: de bevalling werd ingeleid begin mei, één dag voor de uitgerekende datum, maar toch… Ik had het initiatief om op de wereld te komen graag aan onze kleine lieveling gelaten: “Als je er klaar voor bent, kleine jongen, kom dan maar, wij verwachten je!”

    Gelukkig verliep de bevalling best vlot (zonder epidurale verdoving) en kon ik me troosten met de gedachte dat onze mooie zoon Lars blijkbaar al vol ongeduld zat te wachten om op deze wereld te komen.

    We waren bang dat de geboorte van ons zoontje gepaard zou gaan met gemengde gevoelens: vreugde door nieuw leven maar ook angst voor de toekomst. Naar ons gevoel viel dat echter goed mee: twaalf dagen lang hebben we met zijn allen gewoon van het moment genoten en niet gedacht aan morgen. Eén week zijn we samen met ons drieën thuis geweest, daarna moest Willem voor een viertal dagen het ziekenhuis in, en dat tot drie keer toe. En telkens als hij thuis kwam, leed hij zwaar onder de bijwerkingen: misselijkheid, slechte smaak, een algemeen gevoel dat je doodziek bent, echt dood-ziek. Geen gemakkelijke combinatie: een zieke man en een baby’tje dat af en toe huilt en aandacht nodig heeft in één huis. Gelukkig is Lars in mei geboren en konden we regelmatig een fijne wandeling maken.

    Daarbij kwam nog dat we de helft van de tijd moesten oppassen met fysiek contact (door de chemo-producten) en dat we hygiënemaatregelen moesten nemen (omwille van Willems verzwakte immuunsysteem): we mochten even geen knuffels en kussen geven, als Willem onze zoon wou vastnemen moest hij altijd voorzichtig zijn (een mondmasker dragen en een doek over zijn armen leggen), zijn kledij werd apart gewassen, we moesten extra aandacht hebben bij het bewaren en maken van eten, enz. Ook toen Lars gevaccineerd werd met het rotavirus, was het opletten geblazen.

     

    Ondertussen was de borstvoeding gelukkig goed op gang gekomen. Dat was niet zo evident geweest. De eerste dagen was onze zoon te veel afgevallen en moest ik een flesje bijgeven… het was dan ook hard werken om daar weer vanaf te geraken (dat lukte al na een week!). Ook tepelkloven en borstontstekingen waren mij ondertussen niet meer vreemd. Uiteindelijk heb ik het geluk gehad een klein half jaar exclusief borstvoeding te kunnen geven (ik ging pas na zes maand weer aan het werk), maar melk had ik nooit op overschot. Extra afkolven bleef monnikenwerk, dus ik bleef haast altijd onmisbaar voor onze baby, en kon er niet zomaar eens tussenuitknijpen. We zijn héél blij dat de borstvoeding gelukt is, want dat wilden we heel graag voor Lars. ’s Nachts doorslapen was er heel die periode niet echt bij, en het was extra oppassen om ongelukken door vermoeidheid te voorkomen (op de trap, in het verkeer,…). Ons zoontje was gelukkig een tevreden en gezonde baby waar we veel plezier aan beleefden en nog steeds beleven.

    Het spreekt vanzelf dat ik het allemaal niet voor elkaar zou gekregen hebben zonder de immense steun van Willem! Als hij energie had, besteedde hij die aan zijn gezin: water komen brengen als ik voeding gaf (wat had ik steeds dorst!), een kussen onder mijn arm steken, een glimlach ontlokken aan ons Larsje,…Zelfs tijdens de weken dat hij in isolatie lag (hij moest in augustus een stamceltransplantatie ondergaan), probeerde hij zoveel mogelijk met Lars te spelen! Ik zie toch maar weinig mensen hem dit nadoen: onder dergelijke omstandigheden toch je eigen pijn en vermoeidheid even opzijzetten om een vader-zoon relatie op te bouwen met je kindje.

    Ik beschouwde het als mijn taak om er zo goed mogelijk voor te zorgen dat Willem zo weinig mogelijk ongemak zou ondervinden van een baby in huis, en dat Lars zo weinig mogelijk hinder zou ondervinden van Willems ziekte. Niet gemakkelijk, ook al prijzen wij ons om vele redenen erg gelukkig: gelukkig dat we in België wonen (gezondheidszorg, medische wetenschap,…), gelukkig dat we enorm veel steun mochten ondervinden van familie, vrienden, buren, kennissen en collega’s,… Ook de mensen van de kraamafdeling, de afdeling hematologie, de vroedvrouw aan huis, de mensen van familiezorg,… waren voor ons een grote hulp!

     

    Eigenlijk is het niet in woorden te vatten wat we meegemaakt hebben, en deze tekst belicht dan nog enkel bepaalde aspecten van de situatie, vanuit een bepaald standpunt. Willems verhaal zelf, zou een heel boek beslaan!

    Als Willems ‘ziekteverhaal’ hier eindigt, mogen we zeggen dat er zeker ergere dingen op deze wereld gebeuren! Het leven gaat gelukkig verder en we maken er het beste van: toen Lars een zestal weken oud was en Willem de eerste chemokuur al achter de rug had, gaven we een groot geboortefeest. In september (juist na zijn ‘definitief’ ontslag uit het ziekenhuis) was Willem op een zondag jammer genoeg via spoed op intensieve zorgen terechtgekomen, nadat hij zichzelf wat overschat had bij het werken in de tuin (!). In december (toen de behandeling achter de rug was en Willems haar was teruggegroeid) werd ons zoontje dan gedoopt.

    In december, januari en februari kreeg hij een darm- en longinfectie, gordelroos (zona), en een griepje. De angst voor een kwakkelende gezondheid stak de kop op, maar we wachten rustig de lente af, we leven in hoop! Gelukkig is mijn man op alle vlakken ijzersterk en heeft hij een erg begrijpende werkgever en loyale collega’s.

     

    En dan de toekomst… We denken na over het kopen van een nieuw huis, want onze huidige woonst verbouwen… daar zijn we een beetje bang voor geworden. (We moeten wel denken aan het feit dat mijn man geen schuldsaldoverzekering heeft, gezien zijn medische voorgeschiedenis).

    Een broertje of zusje voor Lars, dat willen we allebei heel graag, maar dat wordt nog honderd keer nadenken, heel veel wikken en wegen, en ons hoofd nog “ontwarren”. En als we dan de knoop zouden doorhakken: afwachten of we opnieuw op één of andere manier nog zoveel geluk mogen kennen.

     

    Met het schrijven van een stukje van ‘mijn verhaal’, hoop ik de voorbije maanden op een gezonde manier achter mij te kunnen laten en met vertrouwen vooruit te kunnen kijken. Dat móet lukken: met een pracht van een echtgenoot en een wolk van een baby ben ik immers de koning te rijk!

     


    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto

    Gastenboek
  • Wat een verhaal
  • Amai!
  • Mooi verhaal
  • Enkel de grote kampioenen
  • Dikke proficiat!

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mijn favorieten
  • Wielerteam Aalter Vooruit
  • FIETSTRAININGEN vanaf 11/2009
  • hodgkinpatiënten hulpgroep
  • onthaalmoeder Liselotte
  • OIGO

  • Foto


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!