Bruno is al enkele dagen niet meer thuisgekomen. De soldaten, moeder, vader, Gretel en Maria hebben alles afgezocht. Ze hebben de kleren langs het hek gevonden en vroegen zich af waarom hij zijn kleren zou uitdoen. Het was winter. Koud dus. Iedereen keerde terug naar Berlijn. Misschien kwam hij daar opduiken. Maanden gaan voorbij. De vader keerde elke dag naar de plek waar Bruno zijn kleren gevonden werden. Toen zag hij het! Een jaar later ontdekte de vader dat de onderkant van de afrastering niet stevig in de grond verankerd zat zoals overal elders. Hij lichtte het op en er kwam een opening vrij. Groot genoeg voor Bruno om eronder door te kruipen. De vader keek in de verte en redeneerde stap voor stap logisch verder. Hij kon niet meer bewegen en kon zijn lichaam niet overeind houden. Hij viel op de grond en besefte dat hij zijn eigen zoon vermoord had. Bruno moest "in de douche" en is er nooit meer uitgekomen.