Ik ben niet zo lang naar school geweest. In mijn ogen was school ook nutteloos. Pff, de hele dag zitten luisteren naar leraren? Leek mij volkomen onnodig. Het enige dat leerkrachten doen is je helpen met problemen die je zonder hen niet zou hebben. Dus ben ik maar eerder met school gestopt. Maar hoe zit het dan met die leer/schoolplicht?zie ik je denken. Aha, dat is iets dat ze de minderbegaafde mensen voorschotelen om geld te kunnen verdienen aan hun kinderen. Want eigenlijk is school zelfs verboden. Jaja, goed gelezen, verboden. Ik zal het eens snel uitleggen. Kijk: school = moeten + werken = dwang + arbeid = dwangarbeid = slavernij, en slavernij, dames en heren, is bij de wet verboden. En daarom ben ik dus maar met school gestopt. Het plan was slapend rijk worden. Ik had maar één probleem en dat is dat ik de slaap nooit heb kunnen vatten. Dus ben ik dan toch maar werk gaan zoeken. Mijn eerste idee was bokser worden. Veel meer kans op slagen. Maar toen men begon te zeggen dat ik die blauwe ogen wel van mijn vader moest hebben, ben ik daar toch maar mee opgehouden. Dus ben ik maar op zoek gegaan naar iets anders? Zoals mijn oma altijd zei: Werken is zoet! Helaas ben ik een suikerpatiënt. Maar ja, toch maar gaan solliciteren. Bij een microsoftbedrijfje. Dat moest wel lukken dacht ik. De perfecte logica voor mij: op start drukken om af te sluiten! Mijn moto was dan ook: hoe eerder je achterop geraakt met je werk, hoe meer tijd je hebt om het weer in te halen. Spijtig genoeg vonder ze daar dat ik niet genoeg idealen had. Ik?! Niet genoeg idealen?! Ik wil net een heleboel mensen verbeteren! Man, dat was me daar iets, wat die allemaal zeiden van mij. En toen ik boos werd zeiden ze nog dat ik niet tegen kritiek kan! Ik kan het dus zo niet hebben als iemand zegt dat ik niet tegen kritiek kan! Dat is trouwens toch niet waar. Uiteindelijk heb ik dan toch ergens werk gevonden. Het bedrijfje stond op de rand van het faissement maar man, wat kon die manager peptalks geven! Ik herinner mij nog als de dag van gisteren de eerste die ik daar ooit gehoord heb: Mannen, vorig jaar stonden we aan de rand van de afgrond maar sindsdien hebben we en enorme stap voorwaarts gedaan! Het gevolg daarvan was natuurlijk wel dat we allemaal zeer weinig betaald kregen. Maar geniaal als ik ben had ik ook daar iets op gevonden. Zolang mijn baas net deed alsof ik veel verdiende, besloot ik om ook net te doen alsof ik hard werkte. Maar gisteren is mijn baas dan naar mij toegekomen. Jochie,zei hij (hij zegt altijd jochie tegen mij al weet ik niet waarom), sinds jij hier bent komen werken, kan niemand zich hier nog voorstellen hoe we zonder jou verder zouden moeten. Toch hebben we besloten om het vanaf volgende maandag eens te proberen. En hoewel iedereen altijd zegt dat de vraag des levens is: Gaan we door of slaan we af? Ben ik vanaf nu toch van mening dat het moet zijn: Slaan we door of gaan we af?
Nog nooit in mijn leven ben ik echt verliefd geweest! Je zegt nu misschien: 'Oh, hoe zielig.' Maar ik vond het niet zo een groot probleem hoor. Als iemand mij vroeg: 'Hoe komt dat nou? Nog nooit verliefd geweest?', antwoordde ik altijd: 'Simpel toch, liefde is blind, dan kan je toch niet verwachten dat ze mij zo makkelijk vindt zeker?' Geen idee hoe dat voelde. Verliefd zijn! Tot nu. Ja, ik ben verliefd! Meer zelfs, ik ben zo enorm verliefd, dat het mijn gezondheid begint te schaden! Want ik kan mij met niets anders meer bezighouden. 's Morgens kan ik niet eten omdat ik van hem hou. 's Middags kan ik niet eten gewoon omdat ik van hem hou. 's Avonds kan ik niet eten omdat ik zo erg van hem hou. 's Nachts kan ik zelfs helemaal niet meer slapen, omdat ik zo verga van de honger! Maar ja. Wat wil je dan. Ik hoop vooral dat hij ook voor mij valt. Ik zal hem dan wel rechthelpen en dan wordt hij misschien ook verliefd op mij. En dan trouwen we. Ja, dat is zeker nodig! Want hij zal natuurlijk heel succesvol worden en je weet wat ze zeggen. 'Achter elke succesvolle man staat en stomverbaasde vrouw.' Ach ja. Dan ben ik die vrouw. Hij de Koffie en ik zijn melk. Ja, zo zal het zijn ja. Wist je trouwens dat elke man een soort koffie is? Nee? Het zit zo: 'Mannen zijn als koffie, de goeden zijn sterk en houden je de hele nacht wakker!' Mijn man zal natuurlijk een van de goeden zijn en we worden heel gelukkig samen, hij en ik. Eitjes rapen bij Pasen, pakjes openen bij kerstmis, ... Dan zal hij mij natuurlijk alles geven wat mijn hartje begeerd. Ik kan het mij zo al voorstellen, samen gezellig bij de boom. Hij staat recht en haalt en dun pakje onder de boom vandaan. 'Schat,' zal hij zeggen, want hij noemt me dan natuurlijk schat, 'Schat, je hebt mij altijd gezegd dat je de wereld wilde zien. Dus daarom, alsjeblieft.' Ik neem dan al blozend het pakje aan en begin het papier af te scheuren. 'Oh schat, ' want ik zeg dan natuurlijk ook schat tegen hem, 'je hebt eraan gedacht. Ik ben zo gelukkig. Ik wilde altijd al een ... euh... atlas hebben...' Hmm... misschien toch maar een ander scenario. Maar stel nu dat we niet trouwen. Dan zit ik natuurlijk opnieuw met een probleem. Dan moet ik hem dus wel na een tijdje dumpen, niet? Maar ik ben nog nooit verliefd geweest, ik heb dus ook nog nooit iemand gedumpt. Nu zeg je waarschijnlijk: 'Och, als het dat maar is. Dat heb ik al vaak genoeg gedaan.' Maar ik niet hoor en met al die nieuwe regeltjes van vandaag raak ik enorm in de war. Want een lief, wat is dat tegenwoordig : groot huisvuil, GFT of klein gevaarlijk afval? Misschien waag ik mij toch nog beter eventjes niet aan de valkuilen van de liefde...
