Samen met Thusus werkte ridder Warwoofd aan een groter plan. Hun plan. Zelfs Karmelijn, die voor de meerrest deelgenoot was aan hun lotgevallen, werd niet betrokken in dat groter plan. Hij vond dat niet erg, zei hij altijd. Met een verbleekt schuldgevoelen wilden Thusus de Groene en ridder Warwoofd hem maar al te graag geloven. Hij mist ons, zei Thusus, en wil het waarschijnlijk niet laten blijken. Ik geloof je niet, zei ridder Warwoofd dan. Maar toch, antwoordde Thusus, maar toch
In feite was Karmelijn ongevoelig, tenminste, dat vertelde hij Thusus en ridder Warwoofd. En dat maakte hem nu net zo groot. Karmelijn de Grote, zeiden ze dan, voor ons ben jij de grootste. En ook dat leek hem niet te raken. Een enkele keer, en dat waren dan periodes die veel te lang schenen aan te slepen, stond er een waterrand rond zijn ogen. Karmelijn trok zich dan wat vaker en langer terug dan normaal, maakte dan dagenlange wandelingen en met een hoofd vol lucht keerde hij gewoonlijk terug. Hij was dan naar het Roerbos geweest aan de rand van de immer ontoegankelijke Bruine vallei. Ridder Warwoofd had de gewoonte daar in de woekerbomen te klimmen, tot in de graaikruin, om dan daar te proeven van de groene wolken rond de bomen. Ridder Warwoofd had zo, door het gebladerte heen, Karmelijn al meermaals zien voortstruinen. Net alsof hij iets verloren had. Spoetnik!, riep hij, Spoetnik!! t Is misschien te donker, mompelde hij dan, ze horen me niet in de zwaarte van de schaduw. Morgen kom ik terug!, riep hij. Dan mompelde hij nog iets over zwanenzang en rode hond, maar dat laatste had ridder Warwoofd niet zo goed verstaan. Opeens vrolijk neuriënd, had Karmelijn zich een keer languit neergevleid in het diepgroene mos, ongeveer drie meter van de Dikke eik. Ridder Warwoofd vond dat hij niet moest horen wat Karmelijn tegen de Dikke eik te vertellen had. Niet dat hij niet nieuwsgierig van aard was, integendeel. Maar zijn respect voor Karmelijn was te groot om zichzelf zonder toestemming deelgenoot te maken van diens zieleroerselen. Geruisloos hapte hij dan nog eenmaal naar de wolk, wenste deze goedenacht en gleed geruisloos naar beneden. De zwaarte in.
19-07-2008 om 22:17
geschreven door team jenny
|
