Al vanaf het moment dat ik de deur achter me sloot en besefte dat ik twee maanden lang van huiswerk was vrijgesteld, sloeg (helaas) de verveling al snel toe. Als studente heb je in de zomervakantie slechts één mogelijkheid om de verveling door te komen, namelijk door je te fixeren op hobby's. Of andere, maar daar besteed ik praktisch geen tijd aan. Als je een einzelganger bent als ik met nul notities in de agenda, tja... Dan moet je origineel wezen. In ieder geval ben ik meer dan blij dat wij jongeren altijd de keuze hebben om ons volledig te richten op die vrijetijdsbestedingen. Natùùrlijk weet ik wel dat ik wat tijd moet besteden aan het instrument om problemen op de academie volgend jaar te voorkomen. Natùùrlijk is er wat druk in de familie om aandacht te besteden aan de talen voor de 'gewone' lessen op de gewone school, maar ho; of dat er ook nog van gaat komen...? Er is alleen één enkel probleempje wanneer je al die zeeën van tijd hebt. Je begint na te denken over alles, en wanneer je begint te denken is er geen stoppen meer aan. Jong en onbezonnen als we zijn (en nog groen achter de oren, natuurlijk) worden we geconfronteerd met (wellicht) een paar knelpuntjes in ons prille bestaan. Die vriendengroep waartoe ik behoor blijkt onuitstaanbaar te zijn, hoe moet ik dat na de zomervakantie oplossen? Of: ik moet een beroep gaan beginnen uit te kiezen om later brood op de plank te krijgen, maar wat? ... Etc. Door die "identiteitscrisis" van ons zitten we behoorlijk in de knoop met onszelf, waar nog eens die overgevoeligheid bijkomt. Want toegegeven; jongeren zitten barstensvol met emoties. Vandaar dat we een uitlaatklep nodig hebben om die emoties de vrije loop te laten gaan. En hier kom ik terug op die hobby's, want dan ben je tenminste even vrijgesteld van het stilstaan bij al die knelpuntjes en de keuzes die je moet maken. Ik ben dan misschien niet sportief (ik rij behoorlijk wat met de fiets, maar sporten; het idee alleen al!), maar ik schep wel voldoening in wat ik allemaal op het moment al doe. Ik lees tonnen boeken, bijvoorbeeld (altijd handig om je vocabulaire uit te breiden - hierdoor praat ik me steeds (letterlijk) uit lastige situaties). Ik spendeer graag wat tijd aan het oefenen op het instrument (altijd leuk om te verbeteren, dat vingerwerk), en ik sluit me graag op in mijn fantastische en volledig denkbeeldige wereldje in mijn hoofd (of zoals ik het noem, "het Kamertje"). En wanneer ik in het Kamertje zit, dan sluit ik me volledig af van de dagelijkse sleur en de stress rondom me van het alledaagse leven. Als amateur tekenaar - want dat ben ik - werkt het op den duur verslavend om een goed idee op papier te krijgen. Het is zowel frustrerend als geweldig tegelijkertijd om hét beeld in je hoofd uit zien te beelden en tastbaar te maken. In mijn geval heb ik het dan over die ietwat lastige emoties, want ik zet ze altijd om in iets macabers. En eerlijk gezegd zijn mijn tekeningen miljoenen keren beter wanneer ik in een sh*t-mood ben dan wanneer ik vrolijk of neutraal ben. Dat heb je natuurlijk wanneer je leven voor geruime tijd kl*te is geweest: je wordt hoe dan ook creatiever en je leert om te gaan met al die negatieve of slechte energie (zo noem ik het, want psychologisch gezien voelt het inderdaad zo aan). En wanneer je een beetje of zelfs heel goed kan tekenen, zet je die energie om in figuren, net zoals ik doe. De gedachten die je hebt krijgen een gedaante, en die gedaante kan je op hun buurt een plaatsje geven in je hoofd waardoor je een beetje in harmonie met jezelf en die gedaantes komt. Klinkt goed, hé? Schrijven helpt als jongere natuurlijk ook altijd (ook een bezigheid waar ik belachelijk veel tijd aan besteed). Want serieus: die tonnen emoties zijn een prima inspiratiebron om een verhaal te schrijven. Vandaar de reden dat ik ben begonnen met een blog te schrijven: ik wil proberen om mijn leventje op een creatieve manier te beschrijven. Misschien dat jongeren, ouderen of ik weet niet wie er zich in kan herkennen; je weet maar nooit. Eender welke uitlaatklep werkt in ieder geval bevrijdend, want het is onmogelijk voor ons mensen om al die confrontaties op te kroppen tot op de dag dat je hoofd uit elkaar spat van al die overbodige en frustrerende gedachten.
