Hier zijn we weer met een nieuwe dag... Zoals jullie al weten is vanaf gisteren `chillen` onze nieuwe basisemotie, en zo kunnen we met trots zeggen dat we de hele dag onze nieuwe emotie ten volle benut hebben... Deze morgen eens goed uitslapen, al ware het elk in een verschillende kamer (jaja, ze hebben ons dan toch kunnen splitsen). Maar sociaal als we zijn, waren we al snel vriendjes met onze kamergenoten (tenslotte lig je een volledige nacht met die mensen in het zelfde kamertje te zweten, dus kan je er maar beter mee overeen komen). Na een nacht elkaar niet gezien te hebben was het een vrij emotioneel weerzien deze ochtend aan de ontbijttafel. Alles zag er naar uit dat het een mooie dag ging worden, en dat is het ook geworden. 12u stipt kwam de gratis bus ons oppikken, en zo vertrokken we richting strand (zoals eerder gezegd: sneeuwwit zand en helder blauw water (voor zij die het misschien vergeten waren van al dat harde werken daar in Belgenland)). Daar zijn we bij onze waterverkenning in contact gekomen met een zeeschildpad om U tegen te zeggen. Mooie ervaring. Nadat we daar 5u verbleven hadden vonden we het wel eens tijd om richting centrum te trekken, en daar een heerlijk kippetje te gaan veroveren aan een zeer voordelig prijsje. `Lekker`was het kippetje haar naam. En nu zitten we hier in een cyberplaatsje te bloggen, terwijl we ons kip aan het verwerken zijn.
Vanaf morgen trekken we weer richting noord, dus blijf ons zeker volgen...
Bruin-rode-groeten,
S en W
PS: Hoe leg je aan een Japanner uit dat Merida met een `r` uitgesproken wordt, en niet met een `l`? (Moment van bittere ernst gisteren avond)
Hier zijn we weer... Als betere mensen... Terug in Tulum, waar we een van de eerste dagen verbleven, maar in een ander en beter hostel; ietwat chaotisch, maar gezellig, en iedereen is er even lui als ons. Ook de pooltafel is een enorme meevaller.
Vanochtend vertrokken we om 7u richting Tulum; een koude, lange busrit over hobbelige wegen. Een uur later zaten we alweer met onze voetjes in het Caraïbische zand; een blij weerzien...
Voor de rest was vandaag lazy, en is het uitbollen / uitrusten officieel begonnen...
Voila, meer hebben we eigenlijk niet te vertellen.
De scoutsactiviteit van gisterenavond was op zijn minst te zeggen... euh... speciaal. De goede daad maakt werkelijk nog deel uit van het scoutsleven in Mexico. Veel uitleg is niet nodig; we gingen de hele stad rond met koffie voor mensen die nachtdienst hadden (agenten (veelal slapend), verplegers, en gevangenisbewakers). De roddel is dus waar; we hebben in de bak gezeten. Jihaa, WE DID OUR TIME. Voor 5 minuten dan toch...
Na ons deze ochtend 3 uur overslapen te hebben, vertrokken we met de bus naar Chitzen Itza, een veredelde gemeente waar een bende Maya's ooit het geniale idee hadden om een hoop stenen op elkaar te gooien. Dit is een van de meest toeristische sites die we tot nu toe gezien hebben, en daarom hebben we besloten dat we deze maand genoeg steen gezien hebben. De cenote van Chichen Itza, waar we al enkele dagen naar uitkeken, bleek een niet te bereiken put met een fluorescerend groen sopje in. Doffe ellende.
Het goede nieuws is, als we ons morgen niet overslapen, dat we tegen morgenmiddag al terug aan de Caraïbische Zee zitten. En wij jullie morgen, met zand tussen de teentjes, hopelijk opnieuw zullen kunnen groeten...
Gisteren avond was het hier uiteindelijk dan toch nog een feestje. Het scoutsuniform is uit de rugzak gehaald, en op die manier hebben we kennis gemaakt met de plaatselijke scouts. Een zeer aangename confrontatie. In de bijgevoegde foto kunt U een paar andere scouts en gidsen zien, die maar al te graag met ons op de foto wilden, en... ook zeer graag een deel van ons uniform voor zich wilden houden. Met andere woorden, ons uniform is voor een deel geplunderd, en wij zijn in het bezit van enkele nieuwe, Mexicaanse scoutssnufjes... (en welruikende dassen)
Na deze aangename avond werden we door een stamlid van de plaatselijke scouts uitgenodigd, om deze ochtend een rondleiding te nemen doorheen Valladolid. Zeer aangenaam en zeker de moeite waard. We zijn op plaatsen geweest waar we anders nooit zouden gekomen zijn, of mogen komen zijn. We hebben onder andere een rondleiding gehad achter de schermen van een lokaal klooster, waar de paters nog steeds aan zelfpijniging doen (gesellig). Daarna konden we ten volle genieten van de plaatselijke scoutsterreinen. Een groot verschil met die waarop wij ons wekelijks uitleven. En zo is er dus al een groot deel van onze dag opgevuld, en zijn we zonder het op voorhand te weten toch nog een dag extra in Valladolid gebleven.
Verder staat er voor vandaag nog op het programma: deelnemen aan een plaatselijke scouts-avondactiviteit. Eens benieuwd wat dat gaat worden.
"Ik beloof op mijn eer te trachten trouw te zijn aan een hoger ideaal, land, koning, troep; de scoutswet na te leven, en elke dag een goeie daad te stellen." (of iets in deze aard)
Een rustdag... Moet kunnen op een reis van 4 weken.
We bleven gezellig een dagje in Valladolid, en verkenden de lokale publiekstrekkers. Zaci, opnieuw een cenote, was een topper; ongeveer 40 meter onder de grond, en dan nog eens 40 meter diep. Geweldig. Er werden stoere filmpjes gemaakt van wij die, al ware het een mannelijkheidstest, vanop grote hoogtes de cenote insprongen... Als je je nu afvraagt als we geslaagd zijn voor deze test, dan is het antwoord overtuigend ja.
Maar... Er was meer... Of, neen, eigenlijk toch niet, het was een rustdag: we hebben ons uitgeslapen, daarna wat in het park rondgelopen, dan naar de cenote voor een paar uur, dan wat gecrashed in onze hotelkamer, dan onze botjes aangedaan, en nu zitten we hier. Onze verhalen kunnen niet altijd een ellendig hoog MacGyvergehalte hebben. Ook superhelden hebben soms gewone dagen.
Vandaag is het ook een beetje een speciale dag, want het is onafhankelijksfeest (voor de slechte verstaanders: een soort Vlaanderen - Wallonië, maar dan een paar honderd jaar later). Ook al is het hier ongeveer even slecht weer als in La Belgique, gaan we straks toch nog een kijkje nemen, en daarna gezellig onze warme bedjes in, en zweten als een peirtje.
Het is officieel. Vanacht was de ergste nacht ooit... Waren we niet principieel ingesteld geweest, dan hadden we waarschijnlijk een mooie nachtrust gehad, maar... zo is het dus niet verlopen. De mannelijkheidstest over principes kan soms tot rare en verwarrende situaties leiden. Om een lang verhaal kort te houden: niemand van ons had zin om, en het licht uit te doen, en de ventilator aan te zetten. Met als rampzalig gevolg dat het al snel in de 30 graden werd in de kamer, en dat het licht niet vanzelf wou uitvallen. De goede fee had het dus echt niet voor ons deze nacht. Nu willen jullie natuurlijk weten wie van ons beiden de mannelijkheidstest gewonnen heeft he? Dit stellen we nog even uit. Een van de gevolgen van warmte en licht in een hotelkamer, is de aantrekkingskracht van ongewenste beestjes, zoals gekko`s. Met dit gevolg hebben we ons dus moeten beperken in onze mannelijkheidstest, de ventilator weer aangestoken om het beest te verjagen, en nog een paar uur proberen slapen. Voor hen die het interesseert, er komen zeker nog mannelijkheidstests, dus blijf zeker volgen in ons "spannenende verhalenboek".
En dan nu onze dag... Na een busrit van ongeveer 1.5u kwamen we deze ochtend aan in het typisch Mexicaans dorpje Valladolid (betonwegen die overgaan in zand). We hadden op voorhand al via andere youth hostels enkele hostels opgezocht die onze weg nog zullen kruisen, en waar we kunnen slapen. En gelukkig hadden we het enige youth hostel van Valladolid ook gevonden. Het enige spijtige aan de hele zaak is dat, toen we deze ochtend daar toekwamen, het hostel gesloten was, en te koop stond... Dan maar overal en nergens gaan rondvragen of er ergens een goedkoop hotelletje in de buurt was... En zo zijn we uitgekomen op ons hotel dat voor de komende 2 dagen onze `veilige thuishaven` zal worden.
Bij deze zit onze dag er al weer voor geen groot stuk op. We gaan nu nog een beetje rondkuieren in het parkje...
Vandaag kunnen we zeggen dat onze tocht "echt" begonnen is. Andere dagen was het gewoon Chevy zaliger inladen en de nafte erdoor blazen. Helazerwijs staat Chevy momenteel in Alamo eenzaam te wezen, en zijn wij gedwongen onze tocht verder te zetten met een der oudste vervoersmiddelen, namelijk onze voeten. Auw auw auw.... Maar, wij zijn echte reizigers, en laten ons daar niet door afschrikken. We overleven gekko´s, dus kunnen we dit ook wel aan.
Na een rit van ongeveer een half uur in een Chevyvan, en daarna ongeveer 3u op de bus, kwamen we aan op onze nieuwe thuis voor vanavond, namelijk Tizimin. Met boots, jeansbroeken, ippiets, en andere nutteloze souvenirs, gingen we op zoek naar een confortabele verblijfplaats voor deze nacht. Het werd uiteindelijk Hotel San Jorge, ten tijde van Napoleon een van de hipste plaatsen waar je kon verblijven. Het woord 'renovatie' is hier nog niet ten volle verspreid onder de bevolking... En natuurlijk, wat had je gedacht? Als er geen bedbeestjes zijn, dan zijn er ongetwijfeld gekko´s... We zouden bijna denken dat die beestjes ons aan het volgen zijn. Wanneer we aan de balie gingen klagen over het feit dat er lizzards in de kamer zaten, reageerden ze doodleuk dat dit normaal was voor deze streek, en dat deze beestjes zeker niet bijten, maar enkel op zoek waren naar insecten om te verorberen... Dat is ongeveer hetzelfde zeggen dan, als er een vlieg in je soep zit, deze veel voedingsstoffen bevat, en zeker het proberen waard is. Alle hoop op een nieuwe, nette en grote kamer werd brutaal de kop in gedrukt.
Tot zover onze dag. We gaan nu richting bed, want morgen om 7u loopt de wekker af... En moeten we vertrekken richting Valladolid.
Een mooie tijd komt nooit alleen... Daar waren wij vandaag het levende bewijs van... (Een clifhanger van jewelste, al weten we niet precies wat 'welste' wil zeggen...)
We bleven een dag op dezelfde plek, Merida; een gezellige en mooie stad in het noordwesten van Yucatan. Als echte decadente rottoerist, hebben we we ons vandaag toegelegd op het kopen van soeve-niertjes, een plaatselijke specialiteit. Na lang zoeken, afwegen, en overdenken, zijn we vandaag toch overgegaan tot de aankoop van twee 'iepiets'. Een handig gerief, in deze tropische klimaten...
Vandaag was ook een speciale dag; na vele mooie tijden tesamen beleefd te hebben, hebben we afscheid moeten nemen van Chevy, intussen omgedoopt tot 'Frank', een trouwe vriend in eenzame tijden... Tegen hem konden we voor al onze irritaties, angsten, verzoekjes en (bed)probleempjes terecht. Wat een ... euh ... 'het'... Maar onze speciale aandacht gaat vandaag uit naar nog iets ...euh... belangrijkerder. We hebben er zelfs, op de vele stille momenten die onze reis telt, een gedicht aan opgedragen. Het is getiteld: 'Voor een heel speciaal iemand', en wordt voor U gebracht door Sam en Wederik.
Voor een heel speciaal iemand...
Reizen en Teva, Als Adam en Eva, Een paar voor het leva, Niet twee, maar wel zeva. Het duurde maar eva, Het is alsof we zweeva.
We beseffen weer dat we leeva, Je weet dat wij om je geva, Je gaf ons alles wat je kon geva, Jij bent onze bron van leva, We worden door jou voortgedreva.
Oprecht en zonder gezeva, Teva, Teva, mijn lieve Teva, JIJ EN WIJ, BEST FRIENDS 4 EVA.
Bedankt voor uw aandacht en tot morgen... (Hopelijk)
Na een helse nacht op de grond van onze hotelkamer geslapen te hebben (er zaten namelijk bedbeestjes in de matras, de jeuk was werkelijk niet te houden), hervatten we onze tocht richting de bewoonde wereld van Mexico, met als eindpunt Merida, de grootste stad van Yucatan.
Onderweg was natuurlijk weer plaats voor de dagelijkse hoop stenen, deze keer onder de onuitsprekelijke naam van 'Dzibilchaltun' (het had ook een naam van een Iranees babytalkpoeder kunnen zijn); een tempelcomplex met een museum en een cenote. Het museum en de gebouwen waren zeer ok, maar de cenote was werkelijk ongelofelijk. Een cenote is een soort plaatselijke Vinderhoute-put, een put in de grond waar superhelder water in zit. Ongeveer 40 meter diep, allerlei vissen, en op een steenworp van de tempels (figuurlijk, echt gooien mag natuurlijk niet). Opnieuw een aanrader, net zoals gisteren.
Natuurlijk gaat er ook geen dag voorbij zonder een van Mexico's specialiteiten te proeven... De tent van de dag was het louche KFC, Kentucky Fried Chicken, een eethuis met als specialiteit een niet nader te identificeren object, dat luistert naar de naam 'kip' (allez, die luisterde niet echt, hè; dat is gewoon een bestaande uitdrukking...). Hopelijk blijft dit oord van verderf, het Sarajevo van de Fastfoodrestaurants, op de plaats waar het nu is, want dit is een van de meest degoutante dingen zijn die we ooit in onze miezerige leventjes geproefd hebben...
Zwaarmagig salueren wij jullie,
W, S en Chevy
PS: Vandaag was het officieel de laatste lange rit met Chevy. Samen met ons stalen ros hebben wij ongeveer 2000 amusante kilometers afgelegd, zonder noemenswaardige problemen of ongevallen (op de vlinder na, dan). Een applaus zou hier wel op zijn plaats zijn... BRAVO.
Vandaag hadden we het plan om Chevy eens naar de verste uithoek van het Yucataanse rijk te laten rijden. Met zo een plan in ons hoofd moesten we natuurlijk het rustige Ticul achterwege laten en ons terug begeven op de Mexicaanse wegen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een kalme rit van ongeveer 2 uur (onderweg een dode slang op de baan zien liggen), kwamen we aan in het natuurreservaat van Celestun. Een iets minder heldere lagune sprak onmiddellijk tot onze verbeelding, aangezien we vernomen hadden dat het mogelijk was om deze te bevaren. Ongeveer een uur, een onderhandeling, en 1000 pesos later, zaten we midden in het reservaat op de lagune. Het is een belevenis om U tegen te zeggen: versteend woud, kleine krabbetjes, pelikanen, rode flamingo`s en een roze lepelaar... We hebben het allemaal van dichtbij mogen beleven. Allen daarheen, behalve zij die in Belgie aan het werk zijn, of school aan het volgen zijn (hehe).
Deze avond namen we nog een snelle duik in de Golf van Mexico, gingen we schelpen verzamelen, en kregen we er een fantastische zonsondergang bovenop. Ja, deze uithoek van Yucatan heeft werkelijk iets te bieden.
Al botjes inlopend groeten wij jullie,
DE BENDE VAN DRIE, S, W en Chevy
PS.: Als we het plan volgen is het reeds de voorlaatste dag dat we Chevy in ons midden hebben...
Weer een nieuwe dag, met meer actie dan gisteren. Met pijn in het hart lieten we het rustige Monkey Hostel achter ons, en namen we Chevy weer ter hand voor een dag dolfijn On-The-Roadgedoe. Onze tocht ging dan ook onmiddellijk richting Becal, het Mekka van de Panamahoeden. Althans volgens het boekje... Wat blijkt echter; geen enkele hoed te vinden of te zien, behalve de reuzenhoeden die het marktplein sierden. Net iets te groot voor ons, en zo een stenen hoed draagt ook niet zo makkelijk, toch?
Na deze kleine teleurstelling, zetten we onze koers onverweildt verder richting Uxmal, het Mekka van euh... de steen. Op deze historische plek konden we kennis maken met de grootste Mayapiramide van Yucatan. Tegelijkertijd met ons was er blijkbaar ook een bus Gekko's toegekomen. We hebben werkelijk elke kier in deze hoop stenen gezien en gedubbelcheckt of er geen rare, koudbloedige wezens onze richting uitkwamen. Een rugzaktoerist moet op zeker spelen.
Na de site vonden we het tijd om eens een plekje op te zoeken om te slapen, vandaar dat we richting Ticul trokken, waar we momenteel verblijven in een goedkoop, nooit bezocht hotelletje.
Ten volle genietend van onze laatste dagen met Chevy, wordt U gegroet,
S, W en Chevy
PS: Ten eerste male een teken van leven. Een foto van ons, als vieze massatoeristen rondgevoerd op een Risha-achtig brommertaxitje.
Weer een nieuwe dag hier in het verre Mexico, en ver van jullie... Vandaag was het een zeer kalme dag, voor ons toch in elk geval. Campeche is zeer mooi, maar op een goed uur heb je toch wel alles gezien hoor. Dat hebben wij vandaag bewezen.
We horen jullie zich al afvragen hoe het komt dat er nog steeds geen foto`s op de blog staan van ons. Wel het zit zo; de computers in Mexico zijn ongeveer te vergelijken met de computers in België, maar dan wel 5 jaar geleden. Een foto uploaden kost ons hier dagen, en net op het einde laat de vriendelijke pc ons dan weten dat het misschien toch niet zal lukken, en dat al onze moeite voor niets is geweest. Hoe zeer we ook proberen, het lukt niet. Toch...de volhouder wint, en daarom blijven we proberen. Is het vandaag niet, dan misschien morgen wel.
Wat hebben we vandaag nog zoal gedaan? Wel om eerlijk te zijn; we zijn de luiheid zelve geweest. Waar we wel beiden zeer trots op zijn, is op onze aankoop. Aankoop? Jaja een buitengewone aankoop die we niet zomaar konden laten liggen. We hebben namelijk... fancy cowboyboots gekocht voor een appel en een ei (in werkelijkheid moesten we er wel peso`s voor neertellen, maar dat is niet zo wijs om op te schrijven he?) Dus al wie ons van het vliegtuig zal zien stappen in Zaventem, zal kunnen opmerken dat we ons goed aangepast hebben aan de Mexicaanse cultuur.
Verder hebben we nog een brokje haai `weesten` eten in een naburig restaurantje, en water gedronken (+ een aantal Corona`s om niet steeds dezelfde smaak van dat water in de mond te hebben)
Zo hier eindigt onze dag. Straks terug in ons warme bedje...
Toedels en hou jullie kloek rakkertjes, always yours,
Tot vervelens toe zijn jullie gedoemd om onze krawietselen in Mexico van dichtbij te moeten volgen. Moehaha.
Gisteren werden we nog uitgespouwen door de lokale vissersbevolking, nu als God in Frankrijk in het beste en goedkoopste Youth Hostel dat Mexico te bieden heeft. 15 dollar voor twee nachten, met ontbijt en gratis internet inbegrepen. Jullie zullen het geweten hebben...
Deze middag hadden we ook de eer om te proeven van een lokale specialiteit, McDo`s genaamd. Uitgebalanceerd en (h)eerlijk voedsel voor een zeer voordelige prijs. Fantastisch. Als dit ooit naar België komt, wordt het zeker een hit. De Korenmarkt, op de hoek met de Veldstraat, zou dé ideale plaats zijn voor deze tempel van het hedendaagse eetgebeuren. Een aanrader.
Campeche, een zeer gezellig stadje aan de Golf Van Mexico, wordt onze uitvalsbasis voor de komende 2 dagen, alwaar we hierna terug verder moeten richting Merida.
Je hoort nog van ons. De foto is trouwens exact het uitzicht dat we van achter deze computer hebben.
Beste zonnekloppers, zonneslagers en zonneverwondingen,
Weer een dag later hier in het verre Mexico... (voor ons natuurlijk niet zo ver, want wij zitten hier he)
Gisteren hebben we voor de eerste maal onze tent, matjes en slaapzakken kunnen benutten. Het was een blij weerzien na enkele weken verwaarlozing door het welpenkamp en "ander en beter" (met name ons eigen bed). Deze ochtend werden we wakker door de helse temperaturen die doorheen het wakke tentzeil heen kwam... Daarna even met de voetjes in de rivier, die op 5m van ons tentje verwijderd was, en daarna terug naar onze enige vriend in deze moeilijke tijden, ... Chevy.
Na onze lange tocht terug richting noord, die voor ongeveer 40km net naast het strand lag, kwamen we aan in Ceyba Playa, waar we zonet een gezellig hotelletje op de kop kunnen tikken hebben... Een ding is zeker. Vanavond slapen we samen in een groot bedje... Hoe mooi kan onze vriendschap toch zijn? Jamie.
Bij deze gaan we jullie laten, en eventjes het strand aan de Golf van Mexico gaan opzoeken...
We zijn blij dat we onze tocht een stuk vergroot hebben, zodat we nu met een gerust hart kunnen melden dat we Palenque bezocht hebben... Het was wel geen makkelijke tocht naar hier, maar onze inspanningen hebben hun vruchten afgeworpen. 300 km via autostrades, vol werken... Daarna nog een klein stuk bergop, middenin de bossen. Chevy bewijst zijn kunsten steeds meer en meer.
De dagelijkse blog zal vandaag niet veel informatie bevatten, aangezien onze dag nog maar voor de helft gepasseerd is... Nu begint de jacht op slaapplaats. Camping, hostel of hotel? We zien wel...
Groentjes,
S, W en Chevy
PS: op het wilde parcours hiernaartoe hebben we afscheid moeten nemen van onze vlinder, die tragisch opgeschept is door de wind...
Terwijl we het Spaans meer en meer machtig worden (enkele voorbeelden: Si, Señor, cerveza, chica), vordert onze reis ook meer en beter.
Toen we deze ochtend wakker werden, was ons eerste gedachte: "Mama Sam" is jarig. Bij deze wensen wij u een gelukkige verjaardag, moeke. Kort na deze gedachte namen we afscheid van `onze` lagune, en vertrokken we richting Becan en Chicana, twee prachtige, rustige, en bosrijke Mayo - of hoe noemden die keirels weer - sites. Veel stenen, en niet te identificeren dieren. Tijgers, denken we. Of Grizly`s. Of Franky en Ludo`s vrienden (zie: "S en W`s grote avonturenboek Deel 4"). Wie waren het? Na een tocht van ongeveer 300 kilometer, langs verlaten wegen, en legercontroles (zeer vriendelijke mensen by the way), kwamen we uiteindelijk aan in onze eindbestemming voor vandaag, Escarcega. Een doorgangsstadje, met hier een daar een marginaal aspect, onder andere het spotgoedkope hotelletje waarin we verblijven. Toch is de sfeer zeer aangenaam. Wat bijzonder op-, en niet tegenvalt, zijn de geüniformeerde schoolgaande jongeren, die de straten ... euh... kleuren.
Gisteren hebben we ook, na lang rekenen en overleggen, besloten om onze reisroute iets uit te breiden, en zo kunnen we met enige trots melden dat we morgen richting Palenque vertrekken, en daarbij Yucatan verlaten (zie kaartje).
Aangezien er plots een tropische regenbui passeert, en het cybercafe langs alle kanten lekt, zullen we jullie moeten laten.
Groeten,
S, W, Chevy en een platgewalste vlinder tegen Chevy`s ruitenwisser
PS: Het soort vlinder is, volgens de reisgids, een Monarchvlinder. Met een beetje geluk is hij beschermd...
Onze nacht is iets anders verlopen dan gedacht... Er waren namelijk enkele obstakels; daarzijnde de warmte... en Ludo en Franky. Ludo en Franky horen we jullie al zeggen... Yepz, onze 2 ongeïnviteerde gekko`s. Samen tien centimeter lang, maar enorm angstaanjagend... Ook het plan van des avonds de ruines van Tulum te gaan bekijken, viel in het water, door een kostprijs van 25 dollar per persoon. Veel te veel.
Deze morgen betaalden we elk 4,5 dollar, en konden de hele site gaan bezoeken, en het daarbijhorende strand ten volle benutten... Wat we daar te zien kregen sprak ten zeerste tot onze verbeelding en wildste dromen. Maar omdat deze blog ook door kinderoortjes en daarbij horende oogjes en neusjes bezocht kan worden, zullen we hierover niet verder vertellen.
Na 2u op het strand en in het water gezeten te hebben, vertrokken we vol goede moet met Chevy richting Bacalar, ongeveer 350 km lost highway verderop. Ondertussen ook het Gravensteen van Mexico bezocht, en nu zitten we in een hypermodern (bij wijze van spreken) internetcafe, vanwaar we momenteel jullie nieuwsgierigheid aan het prikkelen zijn...
We hebben ondertussen ook al een verblijfplaats voor deze nacht gevonden; een hotelletje VLAK aan de lagune, maw vanavond wordt het dolle waterpret in het glasheldere sopje.
Wat een dag... Hadden jullie hem ook anders voorgesteld?
Vanochtend begon onze grote reis... met een gigantische tegenvaller. Toen we deze ochtend onze auto gingen ophalen, bleek dat we een en ander niet wisten. Zo blijkt: wanneer je een wagen huurt, zorg dat je 1000 dollar cash op zak hebt. Iets wat wij wel hadden, maar we, zonder 3 weken helmgras, gebakken fietsband en pasgeboren leeuwaapjes te moeten eten, niet konden missen. Tenzij we ons plots te grabbel wierpen voor 4000 geile truckers. Iets waar we, na enkele ogenblikken te overleggen, geen zin in hadden. Maar... 5 telefoontjes en 1 pak Lucky Strike later, kwam als een superman tegen een oranjerode ondergaande Mexicaanse zon, het bericht dat de oplossing binnen het uur in onze mailbox zou neerploffen. Hierbij onze welgemeende dank aan onze redders.... Moesten zij een bende geile truckers zijn, zouden we graag een uitzondering maken op onze vandaag vastgelegde regel.
Om een lang verhaal kort te maken, we hebben onze tocht kunnen beginnen met onze (volgens ons uit een ongeval komende) Chevy tweezitswagen (in het Waarschoots: /sjevie kartonnenen dueze/), en zijn we momenteel gestrand in Tulum... Straks nog het betere sitewerk gaan bezichtigen (bij spotlicht en een ondergaande zon), daarna genieten van onze welverdiende nachtrust, samen met onze Japans- Braziliaanse kamergenote (die voor de moment spoorloos verdwenen lijkt).
Wie hier gekomen is om sociaal kritische essais te lezen over alle onrecht in de wereld, jammer. Wij zullen het enkel - en dan ook enkel- over onszelf hebben.
Door een gebrek aan opkomst is onze pillowfight (zie Dag 1) niet kunnen doorgaan. What a shame. We zijn dan maar in slaap gewiegd door het geluid van een jaren '70 airco, wat ook niet slecht is voor een eerste dag... Enkel een ... euh ... school everzwijnen op National Geografic Channel kon ons nog uit onze slaap houden.
Deze morgen zijn we als de kippen van stok gejaagd, door, jaja, Sam. 6u stipt, eerste wekbeurt, 6.30u, de tweede en dan... final hour: 8u. Na een ontbijt trokken we vol goede moed richting "la playa". Makkelijk toch ? NOT... Blijkbaar lag het strand overal, behalve waar wij liepen. Uit pure wanhoop en ellende bracht plan 'B' (de taxichauffeur) ons naar Playa De Tortugas (geen idee waar deze naam vandaan komt, want op dat hele strand was geen f*cking schildpad te vinden). Nu zitten we hier, een stevige wandeling en een bruiner tintje (Wederik rood, blauw zelfs, als je het uit de juiste hoek bekijkt) later te bloggen.
Als alles goed gaat, zullen we deze avond de andere kant van Cancun gaan verkennen. Tenzij deze, net als La Playa, plots verdwenen is.
Qwerty stinkt nog steeds.
Ondertussen verblijven wij, Met Vriendelijke Groet en hete likjes,
Na een goeie 10 uur vliegen, eindelijk aangekomen in Atlanta. De Starbucks, Whoppers en Chevy Vans werden als wakke dweilen naar ons hoofd geslingerd... Mooi land, de USA, jammer dat er de plaatselijke bevolking bij moet nemen.
4u en 4 giant koffies later,,, de vlucht met bestemming Cancun. Prachtig uitzicht over de bosrijke streek hier aan de Golf van Mexico (volgens Sam, die de wacht gehouden had, Wederik was ondertussen druk in de weer met beren te verjagen). Cancun, het Knokke van de Mexicaanse badsteden.
Inmiddels goed aangekomen in het hotel, de ghetto"s verkend, en nu aan het bloggen.
Straks volgt nog een pillowfight in lingerie in onze hotelkamer. Iedereen van harte welkom.
Beste potgrondvreters,
Ahoi friet-verslinders,
Beste busreizigers, 
Beste Zandmieren,
Blogger de blogger de blog,
Liefste blogbeestjes en andere diersoorten,
Beste viervoeters,
Buenas Dias,
