Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Dagboek
zodat jullie weten hoe het met me gaat
02-04-2007
Een nieuw begin na een bewogen week.
Beste vrienden, Vorige week vrijdag was het te moeilijk voor mij om een berichtje achter te laten. Een paar druppels teveel ... en het was om zeep ... ik kon nog met moeite mijn tranen bedwingen ... het voortdurend uitproberen van de poetsdames en het tot de spits drijven van een aantal pietluttigheden werden me teveel. Ik ben 's middags naar ons mama gereden en ben daar wenend naar binnen gegaan. In de voormiddag had ik wel al mijn beklach gedaan bij de directiesecretaresse en namiddag moest ik voor een onderhoud komen bij mijn chef en bij de directeur. Nadat ik alle verhalen van de voorbije dagen had verteld, juist zoals ze waren gebeurd - werden ze er even stil van. Geen van beiden had waarschijnlijk gedacht dat de dames het mij zo moeilijk gingen maken en dat in de eerste week. De directeur rade me aan ten rade te gaan bij de preventieadviseur ... omdat hij zelf niet goed wist hoe de risicoanalyse ivm met het onderhoud en de kamerzorg in elkaar zat. Dat was groen licht ... ik heb toen ook dadelijk een afspraak gemaakt en ik mocht dadelijk de risicoanalyse komen halen. Zijn woorden waren mijn overwinning. Dames in het onderhoud en in de kamerzorg dragen gesloten schoeisel, vast aan de voet om irritatie en contact met chemische agentia te vermijden. Deze schoenen worden niet bekostigd door de Dienst. Dus ik kon VIVI echt wel vragen niet meer op haar strandsloefjes achter haar poetskar te staan. Vandaag heb ik haar de tekst laten zien. Ze heeft een afspraak gemaakt met de dokter van de medische dienst. Ze wilde laten vaststellen dat ze rugpijn had doordat ik haar op haar sportschoentjes had laten werken. Namiddag toen ik haar tegenkwam op de gang zag ik al dat ze van een kaal kermis was terug gekomen. Vertelt ze me zelf dat ze de dokter had gevraagd haar bloeddruk te nemen, omdat ik haar overstuur maakte, maar ook daar had hij geantwoord dat ze in prima conditie was. Morgen zal ze wel weer een ander plan hebben, maar sinds vanmiddag negeer ik haar, ik heb mijn standpunt duidelijk gemaakt, ze weet intussen dat ik er niet van af ga, en verder steek ik er geen energie meer in. Alle dagen dat ze op haar strandsloefen komt werken noteer ik en ook het diensthoofd van de keuken doet elke keer een mail naar de directie. Meer kunnen we blijkbaar niet doen. Dus het verschil van privé naar openbare sector mag ik nu al aan den lijve ondervinden.
De dag begon al goed ... ik rij de afrit af en terwijl ik sta te wachten op een hele rij wagens die de baan op rijden, hoor ik een enorme knal tegen de achterkant van m'n wagen. Tis nie waar !!! Weeral iemand die met volle snelheid in de achterkant van mijn wagen rijdt. Ik zet mijn wagen aan de kant en ik zie iemand uitstappen ... ik zag natuurlijk al genoeg ... een jong ding, net haar rijbewijs ... stond daar hulpeloos naar haar wagen te kijken die helemaal stuk was van voor ... bij mij bijna niets te zien , maar toch een indeuking achteraan waar zeker naar gekeken moet worden. Alsof één knal niet alleen kwam vandaag, knalde het ook alweer op m'n werk. Discutie (volgens hem maar een klein misverstand) met één hoofdverpleegkundige. Omwille van een kamer die ik sneller opleverde als verwacht ... als er een overlijden is dan moet een kamer volledig bekeken worden door mij en iemand van de technische dienst. We beslissen dan of en moet behangen of geverfd worden of dat de muren worden afgewassen ... de vloeren moet meestal geschuurd, gestript en opnieuw ingezet en alle kastjes worden grondig uitgewassen alsook het sanitair krijgt een goede beurt. Dit zodat er een nieuwe bewoner kan komen. Liefst gebeurt dit zo snel mogelijk, omdat iedere dag dat de kamer leeg staat ... je weet wel hé ... ping ping. Nu deed zich de situatie voor dat de kamer ten vroegste kon geschuurd worden op maandag ... de rekening is dan snel gemaakt en ik ben dan in de eerste week van mijn carriere op de dienst al te laat met de oplevering van m'n eerst kamer ... dus er zat maar één ding op ... ik met mijn werkkleding naar boven ... verwondering alom ... een diensthoofd dat gaat schuren ... ik moest bij de hoofdverpleegkundige komen. Na zijn verhaal vroeg ik wat het probleem was, of de kamer nu bezet kon worden of niet, gepoetst was toch gepoetst en dan hoefde ik het kamerverzorgend personeel niet te belasten met extra werk wat alleen maar ten voordele was van zijn dienst. Hij had het blijkbaar nog niet zo bekeken, hij was alleen bezorgd om de sociaal assistent die dit niet gepland had en die waarschijnlijk nu overhoop lag met zijn schema. Ik vroeg of hij al contact had genomen met de sociaal assistent ... dat was nog niet gebeurd ... ik zei hem dat het misschien wel een goed idee zou zijn om dat eens te doen, want misschien is het handiger voor de familie om een verhuis te plannen tijdens het weekend ipv erna. 5 minuten later werd ik opnieuw gecontacteerd ... de sociaal assistent bedankte me voor de snelle interventie, de familie zat in moeilijkheden en had liever op vrijdag verhuisd ... gelukkig nog een goede afloop na veel tumult. Toen ik de hoofdverpleegkundige tegenkwam zei hij : "Dat hebben WE toch goed gedaan hé"! De woorden die me toen door het hoofd schoten schrijf ik hier niet neer. Ah, nog iets ... bijna iedereen had gesloten schoenen aan vandaag. Morgen is het weekend ... deze week was erg vermoeiend, ik verlang naar een weekend. Ik mis jullie allemaal, tot morgen, Linda.
Beste vrienden, Het was een bewogen dag vandaag ... nog geen 3 dagen op m'n nieuwe job of conflicten steken al de kop op ... ze konden er echt niet meer mee wachten denk ik. Alle dagen zie ik ook meer en meer dat er toch dingen niet altijd helemaal in de haak zitten. Oude conflicten die al jaren broeden en niet echt werden opgelost. Men is er altijd een beetje naast gelopen, maar of dat in dit geval de goed oplossing is, daar ben ik dus echt niet van overtuigd. Een poetsdame die uit protest teenslippers draag terwijl ze haar werk doet, en ik spreel dan echt van die dunnen teenslippers, die ze in Africa dragen ... je kan net zo goed op blote voeten komen werken. Heel parmantig stapte ze het kantoor van de directeur binnen, net terwijl ik om 9 u een onderhoud met hem had en natuurlijk het spel zat op de wagen ... ze vliegt er uit als ze niet luistert galmde het door zijn kantoor. Ik bleef er maar even rustig bij staan en na ons onderhoud ben ik naar de dame toegestapt om haar te vragen vanaf morgen ander schoeisel te dragen. Twas moeilijker dan ik dacht want haar antwoord was : "dat heb ik niet", "dan moet men dat hier maar kopen", "Waarom krijgen we geen veiligheidsschoenen". Achteraf kwam ik te weten dat ze vroeger veiligheidsschoenen hadden maar ze nooit gedragen werden wegens "zweetpaté's". Iedereen krijgt van mij tot maandag om degelijke schoenen te gaan kopen om te komen werken. Het is misschien streng, maar beter de korte pijn dan een eeuwenlange discutie over slecht schoeisel. De afspraak is nu dat echte veiligheidsschoenen niet nodig zijn maar dat de schoenen een beschermende tip moeten hebben - alle poetsdames zijn gek van het schoeisel dat het verplegend personeel draagt (ik vind het ook best wel ferm) en ze zijn te krijgen in de meest blitse kleuren en het beschermd toch iets of wat de voeten. Morgen moet ik het volgende probleem aanpakken, ik weet niet of ze het hebben gedaan om me te testen ... maar iedereen heeft verlof genomen in dezelfde periode. Er was nog niets goedgekeurd ... maar van goedkeuring kan er geen sprake meer zijn - ik gooi morgen de bal in hun kamp ... als ze zelf niet overeen komen dan regel ik het verlof voor hun ... simpel. Tot morgen allemaal xxx
Beste Vrienden, ziezo ... mijn eerste werkdag op de dienst zit er al op. Het was overweldigend ...heel veel om te onthouden en al wist ik de weg overal op het Fabriek ... het gebouw van de dienst was als een doolhof voor mij. Ik ben er toch in geslaagd me te worstelen door de ingewikkelde uurroosters ... na het tellen van de personeelsleden waar ik verantwoordelijk voor ben kwam ik niet uit op 30 personeelsleden, maar waren het er 55, zonder de stagairs. Dus een hele kluif !!! Maar ik ben positief! Als ik het uurrooster echt onder de knie heb dan lukt de rest ook. De bestellingen van poetsprodukten voor de verschillende heb ik reeds klaargezet voor morgen - dus das al tijd gewonnen om nog wat in mijn uurroosters te gaan pluizen. Tot mijn grote verbazing stonden er heel veel produkten van Werner & Mertz ... dat zijn de produkten waar we op de fabriek ook mee werkten - alleen dan in hun orginele verpakking en niet met het Euroclean embleem. Morgenvroeg ga ik al heel vroeg naar het werk ... ik heb ook de bevoegdheid over de linnenkamers en ik ga even chequen hoe heel het "linnengedoe" werkt. Wat ook nog zo opmerkelijk was ... voor iedere wc, vloer, lavabo, en weet ik veel wat nog meer wordt er een andere poetsdoek gebruikt. Eén verdiep heeft gewoon 7 wasmachines vol was - die tussendoor door de dames worden gewassen - das dus één wasmachine per uur. Op de verschillende afdelingen wordt er heel hard gewerkt - niet alleen gepoets maar ook geshouwd met bejaarden - bedden moeten ververst, bejaarden moeten hun eten krijgen - tis heel intensief voor de poetsdames - op het fabriek mogen ze in hun handjes wrijven - zover heb ik ook al kunnen kijken. Voila, tis ondertussen bedtijd ... tot morgen, LINDA.
Beste vrienden, Vandaag, 23 maart, mijn laatste werkdag op de fabriek zit er op. Het was nog erg druk vandaag, ik kwam nog net op tijd (om 18.30 u) binnen op de kinderopvang om Saartje af te halen. Dus ik heb er echt wel van genoten tot het laatste moment hé . Het waren nog zo vele dingen die ik moest regelen zodat An en Marie-jeanne maandag goed van start kunnen gaan. Ik heb alle bestellingen gedaan zodat alles weer voor een tijdje is aangevuld ... behalve de handzeep, ik hoop dat die er nog komt, maar als dat zo niet is is het echt mijn schuld niet (hihi). Het was ook een leuk afscheid van iedereen, een grote bos bloemen van Karel en Guido was wel de MAX ik was er helemaal de kluts van kwijt. Bedankt allemaal voor zoveel aandacht. Wat me ook wel wat deed is dat vrijwel iedereen het me heeft verteld dat ze het leuk vonden om met me te werken en dat sterkt me wel om aan mijn volgende job te beginnen omdat daar van mij verwacht wordt dat ik sociaal vaardig ben. Wel 100 keer heb ik vandaag gehoord dat jullie me gaan missen, maar ik ga jullie ook missen, wees maar zeker !!! Ik ga nu alles eens laten bezinken, met het weekend voor de deur zal dat wel lukken. Goed weekend allemaal !!! Maandag breng ik zeker een verslag van mijn eerste werkdag in het centrum ...
Vandaag zijn mijn laatste dagen op het fabriek in gegaan. Na vandaag nog 4 dagen te gaan, het is haast niet te geloven dat ik alles hier ga moeten achter laten. Zowel zaterdagnacht als zondagnacht had ik slapeloze momenten. Tis gek maar op zaterdagnacht heb ik de hele nacht naar een huis zitten zoeken in de gemeente waar ik ga werken, terwijl ik een eigen huis heb in Heusden-Zolder. Een heel opluchting toen ik 's morgens wakker werd in mijn bedje, in mijn huisje. Ik denk dat ik gewoon ook sta te popelen om in het centrum aan het werk te gaan. Het gevoel is dubbel. Het belooft echter nog een drukke week te worden. Er staat nog een verhuis van mijn kantoor voor de deur, woensdag moet ik op medisch onderzoek en daarna mijn contract gaan tekenen in het centrum, en men is me vandaag komen zeggen dat ik donderdag tussen 16 en 17 uur uitgenodigd ben ... ze hebben iets georganiseerd voor mij. Oei, oei, ik hou daar niet van ... want ik ga moeite hebben om niet emotioneel te worden. Op het einde van de week geef ik ook iedereen dit blogadres.
Welkom op mijn Blog. Via deze weg wil ik contact houden met iedereen die ook zin heeft om met mij contact te houden. Het is een ideale manier om heel veel vrienden tegelijkertijd te bereiken ... Reactie zijn dan ook van harte welkom. Ik laat iedere dag wel een berichtje na (als ik niet te moe ben van al dat zware werk). Omwille van privacy-redenen ga ik geen volle namen noemen. Mijn job in de Antwerpse Kempen waar ik heel veel vrienden verlaat noem ik in deze blog "het fabriek". De plaats waar ik nu ga werken noem ik "Het centrum". Zo probeer ik dan een beetje discreet te zijn want uiteindelijk kan iedereen deze teksten lezen.
Groetjes aan iedereen en veel leesplezier ... Linda.
. Het waren nog zo vele dingen die ik moest regelen zodat An en Marie-jeanne maandag goed van start kunnen gaan. Ik heb alle bestellingen gedaan zodat alles weer voor een tijdje is aangevuld ... behalve de handzeep, ik hoop dat die er nog komt, maar als dat zo niet is is het echt mijn schuld niet (hihi). Het was ook een leuk afscheid van iedereen, een grote bos bloemen van Karel en Guido was wel de MAX ik was er helemaal de kluts van kwijt. Bedankt allemaal voor zoveel aandacht. Wat me ook wel wat deed is dat vrijwel iedereen het me heeft verteld dat ze het leuk vonden om met me te werken en dat sterkt me wel om aan mijn volgende job te beginnen omdat daar van mij verwacht wordt dat ik sociaal vaardig ben. Wel 100 keer heb ik vandaag gehoord dat jullie me gaan missen, maar ik ga jullie ook missen, wees maar zeker !!! Ik ga nu alles eens laten bezinken, met het weekend voor de deur zal dat wel lukken. Goed weekend allemaal !!! Maandag breng ik zeker een verslag van mijn eerste werkdag in het centrum ... 
