Verslag van de wandeltocht op zondag 6 mei 2007 te Vijlen (Limburg – Nederland) ingericht door de wandelclub Jo-Ne.

“Ik spring uit een vliegmachien, alleen maar om jou te zien” en op de tonen van deze superhit van onze eigenste Eddy Wally werden wij op zondagmorgen gewekt en sprongen daarna, hoe kan het ook anders met zo’n hit, gezwind uit bed. Na een stevig ontbijt te hebben verorberd, want het zou een lange busrit worden naar Vijlen, vertrokken wij met de wagen tot aan de parking van de Sporthal te Jabbeke en joost mag weten waarom maar de opstapplaats was, in tegenstelling tot de vorige busuitstap, dit keer wel aan de Vrije Basisschool “De Klimtoren”.

Met een volle autocar vertrokken we rond de klok van 7 uur en namen de snelweg Oostende-Brussel en via de ring rond Brussel ging het dan richting Leuven-Luik om dan de afrit te nemen naar Genk-Hasselt. Het was vrij nevelig weer met af en toe een schuchter zonnetje maar het weer zou later op de dag er gans anders gaan uitzien. Verleden week had iemand mij nog aangesproken op de wandeltocht van de “Parel van Groot-Jabbeke” te Zerkegem: “Ik kijk er so naar uit om aan deze tocht deel te nemen, want ik kom als het ware een beetje terug naar de heimat”. De grens met Nederland werd bereikt omstreeks 9 u en daarna ging het in de richting van Heerlen/Aachen om daarna de afrit naar Vijlen te nemen waar we aankwamen rond 9u30 plaatselijke tijd. Even voordien nam onze onvolprezen, maar immer sympathieke voorzitter nog even het woord om ons de laatste gegevens door te geven met betrekking tot deze wandeltocht en hoeft het nog gezegd te worden maar hij deed dit haast perfect in de taal van onze noorderburen. Positief voor de inrichters was in ieder geval dat de start en de aankomst in dezelfde zaal waren. We hebben het ooit bij een wandeltocht elders in Nederland anders geweten. Het was zeker geen ruime zaal om te starten en in het begin verliep alles nogal chaotisch maar naar ik later vernam bij een gesprek met één van de medewerkers van deze wandelclub beschikken deze mensen niet direct over een andere lokatie en zijn er zich wel degelijk van bewust dat de ruimte er eerder beperkt is. Deze wandelclub Jo-Ne (staat voor Jong Nederland) werd opgericht in 1982 en telt ongeveer 220 leden. Vijlen (Limburgs: Viele) is een dorpje met ruim 1500 inwoners in Zuid-Limburg behorend tot de gemeente Vaals. Vijlen ligt op ongeveer 200 meter hoogte boven NAP (Normaal Amsterdams Peil) en is daarmee het hoogst gelegen dorp van Nederland. Het situeert zich tussen Epen en Vaals aan de Mergellandroute, met uitzicht op het Geuldal. Vijlen is een heel oud dorp, ouder nog dan Vaals en Epen. De naam is in de loop der jaren veranderd van Villiam via Villarus, Vijlhen en in de vorige eeuw Vijlen met twee puntjes. De naamsverklaring stamt van het romeinse Villa “boerderijlandgoed”, of “villare “bij een landgoed of herenhoeve behorend”. De -n- kan als plaatsaanduidend suffix worden opgevat.

We hadden de keuze uit verschillende afstanden nl. 4,7,12,18,25 en 42 km en kozen voor de 18 km die er uiteindelijk 17,6 bleken te zijn. Na de start werden wij meteen rechtsaf gezonden voorbij de Sint-Martinuskerk. Deze kerk wordt in sommige publicaties ten onrechte nog steeds als de hoogstgelegen kerk van Nederland genoemd. Dit is echter niet juist. Deze kerk ligt op ca. 195,40 meter boven NAP. De enige echte hoogstgelegen kerk van Nederland is de Nederlands Hervormde kerk in Vaals en ligt maar liefst ca. 215,17 meter boven NAP. Het is een neogotische kerk en de gehele kerk werd waarschijnlijk in 1879 voltooid. De toren heeft een opmerkelijke silhouet nl. de diagonaal geplaatste steunen die bijna tot de bovenkant van de toren reiken. Deze kerk werd al verscheidene keren gerestaureerd. Daarna volgde onze eerste splitsing en wandelden daarna op een zeer steile asfaltweg en langs de kant van de weg zag je vele mooie tuintjes waar bloemen en planten weelderig bloeiden ondanks de langdurige droogte. Je zag ook vele christusbeelden afgebakend met prachtige versieringen, eerder uitzonderlijk zie je er een kapelletje langs de weg. Af en toe hoorde je in de verte het geluid van een koekoek, het gezang van een merel maar iets dichterbij het fluiten van een vlaamse vink, maar in Nederland fluit er ook een vink, met name Pieter Vink (roepnaam “Pieter”), scheidsrechter in het betaalde voetbal in Nederland en de man is in het dagelijks leven van beroep politie-agent. Daarna volgde een nieuwe splitsing en hier hadden we zicht op het kerkje van Epen. Epen (Limburgs: Ieëpe) is één van de zuidelijkst gelegen dorpen van Nederland en is ook bekend voor de vele vakwerkhuisjes. De naam “Epen” is afgeleid van een Germaans woord met mogelijk een Keltische oorsprong, “apa” een woord voor “water”. Bovendien komt in Epen het voor Nederland unieke zinkviooltje voor. Dit komt omdat er zinkerts in de bodem aanwezig is. Zo kwamen we bij de 1e controle aan in het gemeenschapshuis ‘t Patronaat na 6,1 km. Een nogal kleine zaal maar mede door het zeer mooie weer konden we buiten van een drankje en een hapje genieten. Na de controle ging het via een aardeweg afwisselend stijgend en dalend, tot aan een nieuwe splitsing waar de 18 km rechtsaf wandelen werd gestuurd doorheen het “Onderste en Schweibergerbos”. Dit zijn typische hellingbossen met boven aan de hellingen onder meer wintereik, ruwe berk, lijsterbes en hulst. Op de bodem vinden we stekelvarens, lelietjes van dalen, maagdenpalm enz. Deze bossen worden beheerd door het Staatsbosbeheer. Via de parking van het Hotel “Ons Krijtland” en een zeer smal paadje ging het dan naar de 2e controle opnieuw in het gemeenschapshuis na 11,6 km en daarna vertrokken we in dalende lijn naar het Geuldal. Het Geuldal is één van Nederlands waardevolste beekdalen. Het is een diep uitgesleten beekdal. Het planten- en dierenleven is er erg gevarieerd door de afwisseling in bodemgesteldheid. Naast de vele bronnen, hoogstamboomgaarden en heggen zijn ook de typische gebouwen in vakwerkstijl en watermolens beeldbepalend. Hier en daar zagen we, in de kruinen van populieren of oude fruitbomen, opvallende groene bollen. Het zijn maretakken. Een maretak is een halfparasiet waarvan de kleverige bessen door vogels aan de takken gesmeerd worden, waar de zaden dan kunnen ontkiemen. “Als men elkaar kust onder een maretak, mag men rekenen op bescherming en geluk”. Natuurmonumenten bezit hier ook verschillende monumentale gebouwen waaronder de Volmolen bij Epen. Deze volmolen was lange tijd in gebruik voor het “vollen” van geweven stoffen tot viltig en sterk laken. De stof werd hiertoe gedrenkt in een mengsel van ranzige boter of gerotte urine en bewerkt met stampers die door het waterrad werden aangedreven. In 1872 is de molen omgebouwd tot graanmolen en is momenteel nog steeds in gebruik als graanmolen. Daarna volgden wij nog een stukje van de Mergellandroute om dan linksaf de weg te verlaten en dan doorheen een bosrijk gebied met een korte maar nijdige klim à la Passo di Gavia te wandelen om zo aan te komen bij de 3e controle na 15,1 km. Na een drankje en een klapke met één van de medewerkers van de wandelclub Jo-Ne werd dan het laatste gedeelte van de wandeling aangevat, zijnde nog 2,5 km, en zo bereikten we stilaan de aankomst. Na het vervullen van de nodige formaliteiten hadden we nog even de tijd voor een babbel, een drankje en een foto en dan werd het zowat tijd om ons naar de autocar te begeven die iets verder geparkeerd stond. Iedereen was het roerend eens dat dit een werkelijk schitterende wandeltocht was, ook mede door het mooie weer, zij het op een betrekkelijk lastig parcours, maar het uitzicht was dan ook bij momenten indrukwekkend. De terugreis werd aangevat rond 16u15 en voor we de afrit naar Jabbeke namen werd door de voorzitter van onze wandelclub, dit keer in vlekkeloos algemeen nederlands, een dankwoordje gericht tot alle wandelaars en ook tot de buschauffeur voor de voortreffelijke manier waarop hij ons heen en terug had gebracht. Verder wenste de voorzitter ons nog allen een behouden thuiskomst toe. Daarna werd afscheid genomen en ging iedereen moe, maar tevreden een andere richting uit, de meesten wellicht naar huis. In ieder geval een hartelijke proficiat aan de inrichters Jo-Ne voor deze werkelijk schitterende tocht.

En o ja, we zagen ook de eerste regendruppels vallen na een zeer lange droge periode en je vraagt je dan ook af: ”Who’ll stop the rain ???”….

Toi Toi Toi Sevenhant Marc Wandelclub R.B.S. Jabbeke

Voor velen van ons was dit het eerste vrij verlengd week-end van het jaar en op deze paaszondag was er ‘s morgens in den vroegte zeer veel mist, je kon haast geen ei voor ogen zien, en toen de mist grotendeels was opgetrokken, was het in de tuin dan nog wat zoeken om de paaseieren te vinden die her en der waren verborgen en eens deze taak achter de rug was, konden wij daarna ook nog tenvolle genieten van een prachtige zonsopgang en van het fluiten van vroege vogels die ons als het ware een vrolijk pasen toewensten. Met éénparigheid van stemmen werd besloten dat wij iets later in de voormiddag de grens zouden oversteken naar Oost-Vlaanderen, richting Sint-Martens-Latem want daar was er een wandeltocht ingericht door bovenvermelde wandelclub. Deze wandelclub werd opgericht eind 1982 en staat voor Wandel Sport Vereniging. Sint-Martens-Latem wordt een kunstenaarsgemeente genoemd. Vele kunstenaars vonden er hun inspiratie langs de oevers van de Leie. De gemeente is de wieg van het Vlaamse expressionisme, met beoefenaars als onder andere Albijn Van den Abeele, Constant Permeke, Albert Servaes en Frits Van den Berghe, die allen behoorden tot de Latemse Schildersgroep, af en toe verkeerdelijk Latemse School genoemd. Vandaag is de gemeente echter veel bekender geworden om zijn weelderige villa’s en is één van de meest residentiële gemeenten in België. We namen de snelweg Oostende- Brussel om dan via de afrit St. Denijs-Westrem deze te verlaten en zo de Kortrijksesteenweg richting Deurle op te rijden en langs deze drukke baan zie je links en rechts heel wat privé-clubs, bars enz. Een aantal van deze gelegenheden zijn ofwel in verval of gesloten wat in feite ook niet zo verwonderlijk is, want sedert men het “rookverbod” in deze zaken heeft ingevoerd zouden de inkomsten, naar het schijnt, er gevoelig gedaald zijn….. en zo bereikten wij dan de startplaats en deze was een nieuw gebouw, opgetrokken in hout met een ruime zaal waar er momenteel binnen nog geen toiletten aanwezig waren maar deze bevonden zich dan wel buiten, een soort reizende W.C’s dus. Er was in ieder geval geen directe grote parking in de omgeving van de zaal en zodoende was men verplicht om de wagen te parkeren langs de asfaltwegen er naartoe, wat het verkeer op deze wegen zeker niet ten goede kwam. Men had de keuze uit verschillende afstanden – 6, 10, 15, 20, 25 en 30 km – wij kozen voor de 15 km die er uiteindelijk 14,230 bleken te zijn. Na 500 m kwamen wij bij de 1e splitsing aan en langs de linkerkant van de weg zag je een landelijke woning, het “oud konijntje” genaamd en in de tuin zelf zag je een heel lief klein konijntje rondhuppelen maar dan zonder vliegje op zijn neus. Daarna ging het via de Hooglatemweg, de Brandstraat, Kapitteldreef, de Golflaan en een zeer smal pad, waarlangs men zicht had op een tennisplein (misschien was hier wel een nieuwe Clijsters bezig?) en het voetbalveld van Latem, richting 1e controle in de gemeentelijke basisschool van Latem-Deurle na 2,260 km. Een zeer ruime zaal waar men van een drankje en een hapje kon genieten. Via de Eikeldreef met zicht op de vele prachtige villa’s die er zich bevinden, nu nog tussen het prille groen, kwamen we aan bij een volgende splitsing en gingen dan rechtsaf de Elsakkerweg in waar de magnolia’s, het chinees klokje, de helleborus orientalis nog volop in bloei stonden en hier en daar zag je al het ontluiken van de jonge scheuten van de pioenroos, om dan een aardeweg te bewandelen en, nog steeds vergezeld van een prachtige lentezon, aan te komen bij een nieuwe splitsing waar we rechtdoor gestuurd werden via de Meersstraat, een landelijke weg met aan onze linkerkant de Leie om dan via de Latemse Galerie richting Sint-Martinuskerk van Latem te wandelen. De oorspronkelijke Romaanse kerk werd verbouwd in 1899 in neogotische stijl. Het interieur bestaat uit een mengsel van romaanse, barokke en neogotische elementen, aangevuld met creaties van Latemse kunstenaars. In 1983 werden de kerk als monument en de omgeving als dorpsgezicht geklasseerd. Onder de treurwilg op het kerkhof ligt Binus Van den Abeele begraven. Juist voor deze kerk dienden wij echter rechtsaf te gaan en passeerden voorbij het woonhuis van Albijn (Binus) Van den Abeele. Van de beroemde Latemse kunstenaars was hij de enige die in het dorp geboren werd. Reeds in de jaren 1860 ontwikkelde zich rond Binus huis aan de Knok te Latem een kunstenaarskring, die o.m. bestond uit de schilders Xavier De Cock, Jozef Pauwels en Felix Cogen. Zelfs voor de jongste generatie die zich vanaf 1905 in het dorp verzamelde – Gustave De Smet, Constant Permeke en Frits Van den Berghe - had Van den Abeele zijn belang en ook latere generaties kwamen in de ban van de kunstenaar. Ook in de dorpspolitiek speelde hij een belangrijke rol. Hij was burgemeester van Sint-Martens-Latem van 1869 tot 1876. Zijn huis was een trefpunt van de Latemse schilders, beeldhouwers en dichters dd 1884 – 1914. Albijn Van den Abeele was zeker de stamvader van de Latemse groep en wist de opeenvolgende generaties kunstenaars in het dorp te boeien. Hij stierf op 16 november 1918 in zijn huis aan de Latemstraat. Zo kwamen wij dan aan bij de 2e controle na 7,240 km en waar we buiten van een drankje konden genieten bij dit toch wel prachtige weer. Er was ook een dog bar voorzien waar de viervoeters zich konden verheugen op een gratis drankje, echter veel dogs waren er niet te zien, hotdogs des te meer. Zo begonnen wij aan het laatste gedeelte van onze wandeling, zijnde 6,990 km met een nieuwe splitsing en dit keer ging het langs de Bosstraat, de Buizenbergstraat met zicht op een schitterend golfterrein die er natuurlijk niet mag ontbreken, ooit zou hier een bekende graaf, steevast met de frigobox bij de hand, ook een balletje geslagen hebben. Het golfterrein kunnen we wel als een unicum beschouwen. Overal werd het natuurlijk uitzicht van de streek vernietigd door verkavelingen maar daar werd alles bewaard. Het is 39 hectaren groot en is sedert 1982 beschermd gebied, om dan verder te wandelen en aan te komen bij het Cyriel Buyssepad, een wel zeer smal dalend paadje om daarna het kerkje van Deurle met name de Sint-Aldegondiskerk te bereiken. Cyriel Buysse werd geboren te Nevele op 20 september 1859 en huwde in 1896 te Haarlem met jonkvrouwe Nelly Dyserinck. In de winter verbleef hij in Den Haag en in de zomer op zijn landgoed in Afsnee. In 1921 ontving hij de staatsprijs voor letterkunde en in 1932 wordt hij door Koning Albert I verheven in de adelstand. Hij wordt baron, een opmerkelijk feit voor een Vlaams auteur, en dan nog wel de schrijver van “Het Gezin van Paemel” en verschillende andere werken waarin de draak wordt gestoken met “mijnheer de baron”. Cyriel Buysse is onze bekendste naturalistische romancier die met werken als “Het recht van de sterkste”, “Het ezelken”, “Tantes”, “Van arme mensen” enz. realistisch en soms ironisch de wereld en het leven beschrijft zoals hij het ziet en meer sympathie en begrip vertoont voor de lagere sociale klasse dan de hogere. Zijn werk doet nog steeds niet verouderd aan en is nog altijd vlot leesbaar .Als pittig detail kan nog vermeld worden dat Buysse één van de eersten was in Vlaanderen die zich een “automobiel” aanschafte. Cyriel Buysse overleed te Afsnee op 25 juli 1932. De Sint-Aldegondiskerk werd gebouwd in 1830-1835 en is neoclassicistisch, alsook grotendeels het interieur. Het portiekaltaar met Sint-Aldegondis in een beeldnis is van gemarmerd hout (hout beschilderd alsof het marmer is). De preekstoel dateert uit 1835. Het interieur is in 1979 geclasseerd als monument. Vele kunstenaars waaronder Xavier De Cock, toneelschrijver Gaston Martens enz. die hier ooit inspiratie vonden voor een van hun meesterwerken liggen nu begraven op dit kerkhof. Daarna ging na het dwarsen van een nogal drukke baan richting aankomst waar we nog van een drankje konden genieten, om ons dan huiswaarts te begeven na een wel zeer mooie wandeltocht en waarvoor dan ook onze oprechte dank aan de wandelclub de W.S.V. Buitenbeentjes Landegem en…hallokidoki, er waren 1407 deelnemers, waaronder 4 leden van onze wandelclub R.B.S. Jabbeke, ttz. ondergetekende en echtgenote, maar wie waren dan die 2 andere leden ????

Do vidjenja

Sevenhant Marc Wandelclub R.B.S. Jabbeke

Verslag van de Bibbertocht op zaterdag 24 februari 2007 ingericht door de wandelclub “De Rustige Bos - Stappers”.

---

Reeds enkele jaren weet de Bibbertocht van voormelde wandelclub de massa te bekoren en dit omwille van de prima natuurwandeling die steeds wordt voorgeschoteld. Voor de 19e maal ging deze tocht door, opnieuw vanuit het sport en cultuurcentrum “Hof ter Straeten” in Varsenare (werd voor het eerst officieel vermeld in 1003, toen nog onder de naam Fresnere) waar alle nodige infrastructuur aanwezig is om zo’n tocht tot een goed einde te brengen. Deze wandelclub, met aan het hoofd de immer sympathieke voorzitter de heer Etienne Deman met de snor en zijn voltallig team, zorgen er steeds voor dat alles tot in de puntjes verzorgd is. De parcoursverantwoordelijke met name de heer Bonte Remi, slaagt er naar eigen zeggen, ieder jaar weer in om een gevarieerd parcours voor te schotelen. Ik had besloten om samen met mijn vrouw deel te nemen aan deze wandeltocht, maar het was ‘s morgens om 7u30 nog even naar buiten en naar boven kijken of er beter weer op komst was, want op dit uur van de dag regende het pijpestelen. Maar zoals men in de duivensport zegt “was er neiging tot opklaringen” en rond de klok van 8u30 was er van regen nog weinig te bespeuren. De meeste wandelaars hadden zich toch voorzien van een paraplu, maar een echte Flandrien laat zich niet afschrikken door regen en wind. Mijn echtgenote had voor deze gelegenheid de Nordic-Walking wandelstokken nogmaals bovengehaald en dit deed me dan ook onmiddellijk denken aan een wandeltocht, verleden jaar, in den vreemde, op een nogal heuvelend parcours, met vrienden, een jong koppel, man en vrouw, hij iets boven de vijftig, zij toen nog net onder de vijftig, een echt paar dus, en ook zij hadden deze techniek van wandelen al behoorlijk onder de knie. We hadden de keuze uit vier afstanden, nl. 7, 13, 21 en 30 km. Wij kozen voor de 12 km. Als je de werkelijke afstand bekijkt die wordt opgegeven dan kan ik me moeilijk voorstellen dat die afstanden gemeten zijn met zo’n meetlatje van 30 cm uit onze schooltijd en gesponserd door de Algemene Spaar- en Lijfrentekas. Velen onder u zullen nog wel zo’n meetinstument gezien hebben. Nadat we de sportterreinen omheen de ruime sporthal van Varsenare achter de rug hadden, ging het via de Zandstraat, de Popstaelstraat, de nieuwe wijk waar vroeger het bedrijf van de NV Wema gevestigd was en de De Manlaan richting Gistelsteenweg. Na het oversteken van deze drukke baan en via de vlindertuin “Le Papillon” – bezoek enkel op afspraak – ging het naar de villawijk de Grote Thems, een residentiële wijk met heel wat nieuwbouw. Wie zei vroeger ook alweer dat het niet goed gaat in de bouw? Tja als je al die nieuwe wijken en villa’s ziet…. Via de Jagersdreef kwamen we aan de 1e splitsing en ging het richting St. Andries Brugge. Tussen die dure villawijken door zie je het Jan Breydelstadion (Pieter De Coninck werd buitenspel gezet) waar Club Brugge nog de avond voordien een meer dan verdiende zege had behaald tegen Sint-Truiden met 1 –0, doelpunt gescoord door één van de weinige hoogspringers in het team, Yulu Matondo en die na het scoren van het doelpunt een eigen interpretatie weggaf van de vogeltjesdans. Zo kwamen we via een groot villapark, de Hermitage, bij onze 1e controlepost aan. Een ruime zaal waar iedereen van een drankje en een hapje kon genieten en men even tot rust kon komen. De gronden in deze wijk werden door de WVI aangekocht in de jaren 1975-1980. Deze ware gelegen in het goedgekeurde BPA ‘Hermitae’, waarschijnlijk genoemd naar een boerderij binnen dit BPA met deze naam. Vervolgens ging het via de Oude Sint Annadreef naar de Diksmuidse Heerweg. Links van de weg zie je een woning met op de zijgevel de naam “De Peereboom”, jawel met 4 e’s, en aan de voorgevel van het huis staat de afbeelding van een pereboom in een nis, om dan resoluut het Chartreuzinnenbos in te duiken waar schitterende boswegels, af en toe wat drassig door de regen, ons doorheen het domein stuurden. Het is 21 ha groot en vormt sedert 2004 een prachtige wandelverbinding tussen Beisbroek en Tudor. De paden leiden langs de omwalde, middeleeuwse site van het verdwenen Karthuizerinneklooster St -Anna-ter-Woestijne. Ze lopen ook doorheen een opnieuw aangeplante hoogstamboomgaard van ruim 2 ha. Bij het doorwandelen van het domein zie je ook Tudor, een kasteel in Tudorstijl, gebouwd in 1904. Dit kasteel wordt privaat uitgebaat als feestsalon. Binnen de ommuring van de vroegere moestuin is ook een rijkgevulde kruidentuin aangelegd, met bijhorend ook een bijenhal. De bossen van het 40 ha grote Tudor bevatten vooral beuk en ook oude, tot machtige bomen uitgegroeide douglassparren. Na het dwarsen van de Zeeweg kwamen we aan in het domein Beisbroek, een 98 ha groendomein dat in 1973 door de Stad Brugge werd aangekocht en opengesteld als wandelpad. In het centraal gelegen kasteel zijn het natuurcentrum en de volkssterrenwacht ondergebracht. De bossen bestaan vooral uit beuk en naaldhout. Op verscheidene plaatsen komt heide voor, met onder meer de erg zeldzame rode dopheide. Dit domein is voor iedere wandelaar een aanrader. Komende van het domein Beisbroek richting 2e controle in M.P.I. Den Anker, 8200 Brugge werd langs deze eerder smalle asfaltwegen de “zone 30” ingevoerd. Op enkele uitzonderingen na, bereikten de meeste wandelaars deze snelheid niet, want het zal je maar overkomen dat je als wandelaar een boete in je bus krijgt voor overdreven snelheid. In de zaal konden we genieten van een gratis drankje. MPI Den Anker is een school voor jongens en meisjes tussen 2 en 13 jaar met emotionele en /of gedragsmoeilijkheden. Bij het buitenkomen van de zaal was het behoorlijk aan het regenen. De paraplus werden geopend en deze hebben bij ons een gans andere functie dan wat Britney Spears er een paar dagen geleden mee deed. Via de Lindenlaan, de Gistelsesteenweg, de Lijsterdreef en de Kapelrie ging het stilaan naar de aankomst. Op het einde van de wandeltocht passeerden wij nog voorbij een oud herenhuis waar Jacques van Caloen de Basseghem, geboren in 1910 en overleden in 1990, gewoond heeft. Hij was ereburgemeester van Varsenare van 1946-1976. Een laatste stukje met zicht op de Sint Mauritiuskerk van Varsenare luidde meteen het einde in van een schitterende natuurwandeling. Oorspronkelijk stond hier een Romaanse Kerk uit de 13e eeuw. Thans is het geklasseerde torenportaal de enige overblijvende getuige. De huidige kerk is een neogotisch gebouw. In de zaal konden wij dan nog als lid van de wandelclub genieten van een gratis drankje en bij deze moeten wij dan ook alle medewerkers hartelijk bedanken voor deze zeer mooie en geslaagde wandeltocht (steeds een gevarieerd parcours, je hebt gelijk Remi - zeer goede bepijling - ruime controleposten - vermijden van druk verkeer enz.). Waar haalt onze Remi toch steeds al die nieuwe wandelpaadjes vandaan? Je zou er hem haast van verdenken dat hij er persoonlijk zelf bijmaakt…..en o ja, er waren 1401 deelnemers.

Toe de noaste kè

Sevenhant Marc,

Wandelclub R.B.S (Rillende Bibberende Stapper)

---

---

Verslag van de wandeltocht dd 11 maart 2007 te Opwijk, ingericht door de wandelclub “De Hopbelletjes Opwijk”.