Mijn vrienden & ik zijn vorig jaar van 21-30 augustus op kamp geweest. Namenlijk naar Ladoucefrance. Het was er zalig!
En het is ook daarom dat wij allemaal waren afgesproken om in 2007 opnieuw op kamp te gaan. Naar italie dus. Op 12januari konden we ons allemaal inschrijven. Het mindere plezierige was dus, dat er maar 54plaatsen waren. Dus het was al op voorhand heel erg stresserend.
Toen het dan eindelijk 12januari was, ben ik om 7u30 naar mijn computer gevlogen om mij zo rap mogelijk in te schrijven! Spijtig genoeg was dit nog niet mogelijk. Het kon maar vanaf 8u30. En dan was ik namenlijk op school. Toen ik om 10uur dan pauze had, Ging ik naar mijn geliefde vrienden en ze zeiden me dat ze al ingeschreven waren. Dus ik dacht dan, laat ik dan ook maar bellen naar mijn mama, en zeggen dat ze moet bellen naar de christelijke mutualiteit. Ik was net van plan om te bellen, toen ik een bericht kreeg van mijn Jasmine. Ze wist me mee te delen dat er al een wachtlijst was(= volzet)
Ik ben in paniek gaan bellen naar mijn mama! Ze heeft mij dan onmiddelijk op de wachtlijst gezet. Het mindere was natuurlijk dat onze hele groep gesplitst was. Ik kon wel in tranen uitbarsten! Mijn vrienden zouden zich amuseren, en ik zou thuis blijven.
2 weken lang heb ik er van wakker gelegen. Tot mijn Jasmine mij wist te zeggen dat ze telefoon had gekregen , dat ze meekon naar italië!
Het erge was, dat ik, die uren vroeger op de wachtlijst stond, geen telefoon had gekregen. Ik begon helemaal door te draaien. het kon toch niet, dat iedereen meekon, ook diegene die zoo veel later op de wachtlijst stonden. Al wenend belde ik naar jasmine. Ze wist me te troosten,maar lang duurde het niet. Een halfuur na dat ik de telefoon had neergelegd, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik had er met mijn mama over gepraat, en we hadden besloten , dat zij de volgende morgen zou bellen naar de C.M!
Ik stond 's morgens op, met de gedachte dat ik niet mee zou kunnen. Ik ging naar school, En tijdens de les wiskunde kreeg ik een sms'je.
Het sms'je kwam van mijn geliefde moeder. Ze had er namenlijk voor gezorgd dat ik mee kon naar italië!
Ik was gelukkig! Ik kon wel wenen van blijdschap! Toen ik het nieuws vernomen had, heb ik meteen een bericht gestuurd naar iedereen! We waren allemaal opgelucht, En we kijken nu vol vreugde uit naar ITALIË.

10-02-2007 om 22:02 geschreven door Anke