Ik studeer terug Bachelor verpleegkunde, het eerste jaar met glans geslaagd en dat brengt mij waar we nu zijn, het tweede jaar. En december staat dan meestal in het teken van de examens. Maar man pffff wat haat ik examens. Op zo een momenten denkt een mens toch WTF doe ik mezelf toch aan????? Maar het is mijn eigen schuld, ik heb gekozen dit te doen en ik moet die mentale pijniging wederom ondergaan. Ik zeg het u, als 28 jarige man is het niet gemakkelijk die hersenen terug op 100% te krijgen se..... Ik had een zalige job toen ik na mijn middelbaar ging werken, 9-17 job en binnen. Voor mij is dat zalig. Maar dan denkt nen mens, we doen eens zot en gaan eens andere oorden opzoeken..... Na een lang parcours van verschillende jobs (ja ik ben de 12 stielen 13 zonden) dacht ik , ik wil wat uitdaging en ga terug studeren. Maar waarom? Hebben wij als mens die uitdaging nodig in ons leven? Het is toch te stom voor woorden al zeg ik het zelf, dan hebt ge een rustige job, centjes etc., dan gaat den deze ineens studeren en zichzelf mentaal terug knellen? Maar steeds als alles rustig word op jobniveau wil mijn brein niets anders dan andere dingen doen..... Dan doe ik andere dingen, begint mijn brein te zagen dak teveel aant leren ben :). dierenRIJK en mensenDOM zekers?
