"Wat zouden de mensen van mij zeggen indien ik nu zou sterven"? Vroeg de pad, gezeten op een groot lelieblad, aan de krekel die hem aanstaarde van tussen het gras aan de oever.

"Ik, ik zou het echt niet weten". De verbaasde krekel had zo'n levensvraag niet verwacht. Hij had nog nooit, in de verste verte niet, gedacht aan wat anderen, laat staan mensen, van hem zouden denken, niet bij leven en nog minder na zijn dood.

De pad ging verder: "Zouden ze van mij zeggen, hij was de mooiste pad die we ooit zijn tegengekomen? Zouden ze me voor slim, handig en knap aanzien omdat ik in het water en op de grond meer dan behoorlijk mijn plan kan trekken? Dat krijg jij, geachte krekel, nooit voor elkaar". 

"Ik ben daar helemaal niet voor gemaakt, waarom zou ik dat moeten kunnen". Stuk pretentie, maar dat zei hij niet. "Maar waarom wil jij zo stellig weten wat men over jou denkt"? "Stel dat ze me een domme, lelijke pad vinden, waarom heb ik dan geleefd? Of dat ze me niet opmerken, wat voor zin heeft mijn leven dan"? "Ik zie jou toch, ik weet dat je goed kan springen, lopen en zwemmen. Ik weet dat je als geen ander insecten uit de lucht kan plukken"

Het werd even stil, ze zaten beiden voor zich uit te staren. "Euh, ... over kikkers weet ik wat de mensen zeggen. Ze vertellen verhalen over kikkers die een zoen krijgen van een mooie prinses en dat ze dan veranderen in een adonis, een prins die zijn weerga niet kent. Ik denk dat jullie padden gemaakt zijn om jezelf te blijven".

Toen sprong de krekel op en de pad ving hem. Als ik dan toch gemaakt ben om pad te zijn ... en terwijl vroeg hij zich af wat de krekel nu over hem zou denken.

PM